9. BÖLÜM / DOKUNUŞ🍃

🍃
İyi hissettirmişti mavi gözlerinin bana bakması.

İyi hissettirmişti dokunuşları.

Huzur veriyordu ,mutluluk veriyordu.

Ne zaman yanıma gelmişti. Ne kadar süre öylece beni seyrediyordu.

Keşke her zaman yanımda olabilsen.

Her anımda yüzünü seyredebilsem.

Tekrar yüzüne bakabilsem.

Ama sen burada , yanımda kalıcı değilsin .

Elbet bir gün gideceksin ve senden ayrılmak zorunda kalacağım.

Güzel bir ses sessizliği bozarak sordu " gözlerini kapatmış ne düşünüyordun. Seni bu kadar güldüren ne " demişti. Hiç bejlemediğim bir soru yöneltmişti gözlerimin içine bakıp gülümserken.

Kekeleyerek cevapladım "hiç hiçbir şey"

Şaşırmışlığım ve konuşamıyor olmam onu tekrar güldürmüştü.

"hiç bir şey güldürdü seni yani öylemi "

Kaşlarımı kaldırarak yanıtladım.

"Evet öyle "dedim kararlı bir tonla.

Fakat o ise hala karşımda tebessüm ediyordu.

Bu beni öfkelendirmemişti. Aksine ona ve gülüşlerine hayranlıkla bakıyordum.

Sıradan bir insan bir gülüşüyle beni nasıl bu hale getirebilirdi.

İkimizde sessizdik tâki baş muhafız ılgarın sesini duyana kadar " mola bitti eğitime devam ediyoruz "

Dediğinde herkes olduğu yerden hareketlenip yerlerine geçmişlerdi. Gözlerimi alazın üzerinden hızla çekip ayağa kalktım .

"Gitmeliyim , gitmelisin " dedim gözümün önüne düşen bir tutam saçımı kulağımın arkasına verirken.

Alaz ayağa kalkıp göz hizama geldiğinde "peki sonra görüşürüz" demişti.

Alaz kendi alanına doğru ilerlerken elim istemsizce saçlarımı kurcalıyordu.

Utanmıştım . İlk defa bu kadar çok utanmıştım.

Herkes yerini aldıktan sonra çaylakların önüne geçip " evet çaylaklar önceki dersimizde ok çıkarmayı öğrenmiştik . Şimdi ise hedefi vurmayı öğreneceğiz. "

Ve ekledim "Evet şimdi herkes gösterdiğim şekilde silahımızı alalım."

Dediğimde kimisi başarmış kimisi ise hala başaramamıştı.

"Görüyorum ki yarınız silah çıkarmayı başarmışsınız . Bazınız ise hala yapamıyor.

Her ne kadar kolay görünsede kolay değil.

Yaptığınız şeye inanmanız gerekiyor . Sizde eksik olan tek şey bu "

Kostümlerimiz kalplerimiz ile bağlantılıydı .

Kendimize inanmadığımız müddetçe başarmak imkansızdı.

Çaylaklardan biri " ben inanıyorum ama olmuyor "

" sen aklın ile inanıyorsun kalbin ile değil.

Önemli olan kalp ile inanmak . Giysilerimiz sıcaklık ile çalışıyor .kalp sıcak olduğunda işlev görüyor aksi halde hiç bir işe yaramaz"

"Anladım efendim dediğiniz gibi deneyeceğim pes etmeyeceğim ."

"Evet aynen öyle çaylak . Şimdi silah çıkarmada başarılı olanlar sizleri bir adım öne alalım hedeflerin olduğu yerlere yaklaşın. Geride kalanlar sizde silahınızı çıkarmaya çalışın "

Dediğimde herkes hep bir ağızdan "peki efendim" dediler.

Biz hedefi vurmaya odaklanırken diğer çaylaklar ise yayını çıkarmaya çalışıyordu.

Hedefle arama uzun bir mesafe bırakıp hedefi vurmak için yayımı hedefe doğru kaldırdım.

"Çaylaklar şimdi beni dikkatlice izleyin.

İlk önce yayımı vuracağım hedefe doğru kaldırıyorum. Okumun ucu hedefin tam ortasına gelecek şekilde hizalıyorum.

Sonra oku yaydan geriye doğru çekebildiğim kadar çekiyorum "

Dediğimde okumu yaydan geriye doğru çektim

Bir anlatıyor birde anlattığımı uyguluyordum.

"Şimdi bırakıcam ama bıraktığım esnada elimin ufacık bile olsa kıpırdamaması ve hareket etmemesi gerekiyor . Sizler için peş peşe 8 hedefi vuracağım. Hepsinin uzaklıkları birbirinden oldukça farklı . Zaman görüyorsunuz. Beni iyice izleyin herkesin gözü elimdeki yayım ve okumda olsun "

Dedikten sonra tam bırakacakken

Efgen arkamdan sinsice gülerek " bu imkansız yapamassın uzaklık çok fazla "

"İmkansız diye bir şey yoktur efgen "

"Bazıları için evet mesela benim gibi biri . Ama senin gibiler için imkansızlık hep var. Tek ben değil çaylaklar bile öyle düşünüyor . Kendilerine zarar gelir diye korkuyorlar . Eee haklılar tabi ."

Dediğinde çaylaklara baktım evet gerçekten de dediği gibiydi . Hepsi tedirgindi .

Okumun ucunu efgene doğrulttum. Efken tedirgin bir şekilde kollarını yüzüne siper etti ."

"Kollarını indirebilirsin merak etme hedefim sen değilsin"dediğimde kollarını indirdi. "sana şimdi benimle ilgili bilmediğin bir şey söyliyeyim . Ben bir şeyi yapmayı çok istersem yaparım hemde en iyi şekilde şimdi sus ve beni izle "

Okumu ve yayımı hedefin olduğu yöne doğrulttum. Arkamı dönüp efkene göz kırptıktan sonra ilk okumu serbest bıraktım.

Ok tamda isabet ettirmem gereken yere saplanmıştı.

7 okun hedefinide peş peşe tutturduktan sonra sadece 1 hedef kalmıştı son hedef dahada uzaktaydı çok zor görünüyordu.bu hedefide tutturdummu tamamdır .

Son kez okumu yaydan geriye doğru çekip bıraktığımda ok rüzgar ile birlikte ilerliyordu .

Karşıda hedefin yanında duran muhafızlardan biri bağırarak "hedef olumlu " diyerek elindeki mavi bayrağı havaya kaldırıp sallamaya başladı.

Yapmıştım başarmıştım.

Çaylaklar sarmaşık sarmaşık diyerek bağırmaya başladıklarında benim gözüm alazdaydı oda bu performansımı izlemiş gözlerimin içine bakarak alkışlayıp gülümsüyordu.

Bir müddet alaza bakakaldım. Gözlerim ona bakmayı çok seviyor gibiydi.

Fakat gözlerimi bir an önce onun üzerinden çekmeliydim.

Kendimi silkeleyip çaylaklara ufak bir öfkeli bakış attıktan sonra sessizleştiler.

" efgen bana dönerek bu imkansız "dedi.

Gülerek cevapladım " imkansız diye bir şey yoktur " dedim .

Efgen sinirlenerek arkasına bile bakmadan yanımızdan ayrıldı.

O da artık benim sayemde öğrenmişti . İmkansız diye bir şey yoktur.

Çaylaklara dönüp " evet çaylaklar anladınız mı nasıl hedefi vuracağınızı "

Hep birlikte "evet efendim "dediler.

*****

Ne hayet bugünkü eğitimler bitmiş yatış vakti gelmişti.

Karşıdan Farah yanıma gelerek" efgene noldu heryerde seni kötülüyor "

Gülerek cevapladım." Düşündüklerinin gerçek olmadığını kanıtladı diyelim "

Gülerek cevapladı "anlaşılan baya iyi anlamış seni "

Dediğinde ikimizde gülümsedik.

"Ee hadi gidelim . Benim bir odama uğramam lazım üzerimi değiştireyim yanına gelirim olurmu"

"Olur tabi bende sen gelene kadar biraz odamı toparlarım biraz dağınıkda "

Dediğinde gülümsedim .

Birlikte odalarımızın olduğu yere doğru ilerlemeye başladık.

Odamdan içeriye girip kapıyı kapattım.

Hızlıca banyoya ilerleyip duşumu aldım.

Dolabımın önüne geçip giyeceğim kıyafetleri seçtikten sonra hızlıca üzerimi giyindim.

Kapının çalmasıyla bir anda irkildim.

Kapıyı açmak için ilerledim.

Açtığımda karşımda alaz bana bakıyordu.

Yüzümde bir eksikliğin olduğunu hissettim.

Elimi yüzüme getirdiğimde bandaj yerinde değildi bağlamayı unutmuştum .

Bir elimle yaralı yüzümü kapatıp geriye doğru gitmeye başladım. Kapıdan olduğunca uzak olmaya çalışıyordum. Aslında alaz beni böyle görsün istemiyordum. Ama kısa süreli olsada beni görmüştü. Daha fazla beni böyle görmesine izin veremezdim.

Alaz kapıyı kapatıp bana doğru yaklaşmaya başladı .

Alaz bana yaklaştıkça ben daha çok geriye gidiyordum.

Neden üzerime üzerime geliyordu. Elimi hala yaramın üzerinden indirmemiştim.

Artık geriye gidecek yer kalmamıştı. Ayaklarım yatağa çarpıp yatağın üzerine oturmama sebep olmuştu.

Yanıma geldiğinde dizlerimin önüne çömeldi.

" yüzünü neden benden saklıyorsun"

" beni böyle görmeni istemem . "

Dediğimde tohaf bir cümle kurmuştum . Cümlemi toparlayarak "yani kimsenin görmesini istememiyorum"

Bir anda yüzümde olan elimi tutmuştu .

Bu bende şok etkisi yaratmış ve gözlerimi kocaman açmama neden olmuştu." sarmaşık senin yüzünde olan bir kusur değil farklılık . Sen herkesten, herşeyden çok farklısın .

Ben yüzündekini kusur veya zayıflık olarak görmüyorum aksine güçlü ve cesur bir kız görüyorum ."dediğinde elimi yavaşca yüzümden çekiyordu.

"Sen her halinle güzelsin . Her halinle güçlüsün . Her halinde iyisin ."

Dediğinde elim yaralı yüzümden inmişti. Elini yaramın üzerinde gezdiriyordu.

Yara izinin olduğu yerlerde dolanıyordu parmakları .

Dokunuşları içimi titretiyor damarlarımda dolaşan kanın akışını kesiyordu.

" güzelsin " demişti bu söz kalbimi anlık olarak durdurmuştu.

Nasıl böyle etkili konuşabilirdi.

Bu kadar sıcak olan bir insan bende nasıl bir buz etkisi yaratabilirdi.

Parmakları hâla yaralı yüzümde dolaşıyordu .

Mavi gözleri yeşil gözlerime haps olmuştu .

Bende yüzüne dokunmak istiyordum. Hemde çok. Bir anda elini çekip yerden kalktı

Ne yani bu kadar mıydı . Gidecekmiydi. Keşke biraz daha kalsaydı .

Gideceğini düşündüğümde yanıma oturmasıyla rahatladım.

Gitmeyecekti. Yanımda biraz daha kalacaktı . Tekrar gözlerime bakarak "seni ilk yeşil gözlerinle tanıdım. İzin verirsen eğer biraz daha gözlerine bakmak istiyorum."

Neler oluyordu aramızdaki bu sıcaklıkta neyin nesiydi. Tamamen dengemi kaybetmiştim.

Vücudum bir yandan soğurken bir yandan ise sıcaklıyordu.

Hem üşüyor hemde yanıyordum.

Dediğinde başımı ileri geri salladım.

Yüzüne dokunmak istiyordum .

Onun muazzam bakışları bende ona dokunma hissi uyandırdı. Lâkin alaz benden önce davranmış parmakları yaralı yüzümde yeniden gezintiye çıkmıştı.

" en çok yaralı tarafını seveceğim. "

Tebessüm ediyordu . Ben ise onun gülümsemesine karşılık bile verememiştim.

Hiçbir erkekten böylesine güzel sözler duymamıştım. Alaz benim için ilkti belkide sonda olacaktı.

Ben bu düşünceler içinde boğulurken .

Başka bir şoktaydım.

Elim benden bağımsız hareket etmiş parmaklarım alazın yüzünde dolaşıyordu.

Teni oldukça sıcak ve pürüssüzdü.

Sanki uzun zamandır kazanmak istediğim bir savaşa galip gelmiş gibiydim.

Sanki uzun zamandır içimde büyümek isteyen çiçek elimin onun tenine temas etmesiyle filizlenmişti.

Gözlerim elimi takip ederken alazın şaşkın bakışlarına kilitlenmişti.

Tıpkı benim şaşırdığım gibi alazda şaşırmıştı.

Aramızdaki çekim oldukça kuvvetli ve bir o kadarda muazzamdı.

Ne kadar süre bu şekilde durduğumuza dair en ufak bir fikrim yoktu .

Fakat onu ne kadar çok istersem isteyeyim buna bir son vermeliydim.

Elimi yüzünden çektiğimde sanki oda kendine gelmiş gibi elimi usulca yüzümden çekti.

Bir anda ayağa kalkıp başını yere eğdi .

"Şey ben gideyim baya geç oldu "

"Evet geç oldu " dedim.

İkimizde birbirimizin suratına bakmıyorduk.

Arkasını dönüp kapıya doğru ilerlediğinde

Ona fazla belli etmeden gidişini seyretmeye başladım.

Fakat onu seyrederken yüzümde tarif edilemez bir mutluluk vardı....

🍃 BÖLÜM SONU 🍃