-65-

Gorunmez_02:
Yiğit Bey

Sizin sınıfın tam listesine ihtiyacım var

Yiğit:
Sen de yok mu?

Gorunmez_02:
Kontrol etmem gerekiyor sadece

Ufak bir hesap hatası yaptım sanırım
Araştırmama sıfırdan başlıyorum

Yiğit:
Dur dur

Görünmez hata mı yaptı?

Gorunmez_02:
…

Öyle de diyebilirsin

Yiğit:
Yok artık

Neyse bekle atayım

*fotoğraf x1*

Gorunmez_02:
Okul sistemine nasıl erişimin var

Yiğit:
Bilmiyor musun?

Gorunmez_02:
/Hay../

Tahmin ettiğinin aksine her şeyi sihirli değnekten bir anda öğrenmiyorum

Yiğit:
Aslında seni düşününce baya mantıklı geliyor

Ama sorgulamayacağım

Benim sınıfımdan olduğunu mu düşünüyorsun?

Gorunmez_02:
Aslında evet

Gökçe de yok ondan eminim

Geri kalan 29 kişiyi listeledim

Yiğit:
Çevreyi gözetle sürekli

Bazı.. Durumlarda her şey gözüktüğü gibi olmayabiliyor

Seni şu ana kadar bulamama nedenimiz de bu zaten

Gorunmez_02:
Aklımda tutarım

Yiğit:
Yardıma ihtiyacın olduğunda yaz

Gorunmez_02:
Tamamdır

-görüldü-
…

-Mucize Gurup

Azra:
Sıkıldım

Akın:
Şimdi ben yazacaktım

Hakan:
Ders çalışmayacak mıydın sen

Akın:
…

Evet

Ama sıkıldım

Azra:
Tamam yeni eğlencemi buldum dkfvnbl

Siz günlük muhabbetlerinizi buradan yapsanıza

Bende günlük gülme ihtiyacımı alayım

Akın:
Ya ben size neden söyledim ki

Ece:
Daha fazla gizlemeyi mi düşünüyordun

Hakan:
/görünmez hesabıyla mı karıştırdı?/

Azra:
/eyvah/

Aynen

Gizlemenize gerek yoktu

Ece'nin de desteklediğini önceden biliyordum bir ara söylemişti

Ece:
/hay../

Aynen

Gizlemenizi istemezdim

Burak:
Ben şu zamana kadar ikinizden biri hakkında bunu fark etmedim ya da duymadım onu anlamıyorum

Akın:
/hmm/

Görünmezle meşgulsün

Azra:
/yaşa akın/

Katılıyorum bu arada

Belli bir saatten sonra sırf görünmez için aktif oluyorsun

Burak:
Geceleri konuşmamız yeni bir şey değil

Ayrıca herkes onunla konuşuyor

Azra zaten konuşuyordu

Akın'ın rekorları belli

Hakan'ında konuştuğunu geçen gün anladık

Sadece birbirimizle görünmezin ne konuştuğunu bilmiyoruz

Ece:
/hala aramızda en mantıklısı/

/ama beni hiç dahil etmemesi niye/

Azra:
Karşı çıkmıyorum

Akın:
Hala aynı şeyi söylüyorum

Aramıza sızmış şeytan kraliçedir görünmez

Hakan:
Belki bir gün bu gruptaki 3. kız o olur

Ne dersiniz kızlar

Ece:
/ulan hakan../

Zaten tamamen size karışmış gibi

Benim aram onunla iyi özellikle son olaylardan sonra

Eğlenceli olur

Azra:
/jgsadbfjgkhk ah be hakan bu grup maks kapasitede artık/

Bence de olabilir

Burak:
Daha vaktimiz var

O bize ulaşmadığı sürece böyleyiz

Akın:
Konuştu yine kimlik savunucusu

Burak:
Zamanında senin de sırrının sır kalmasını onayladım

İtiraz hakkın yok

Akın:
…

Hakan:
Haklı

Azra:
Fazlasıyla hemde

Akın:
Tamam anladık

Burak her zaman haklı oluyor zaten

Ece:
Yüzde doksan dokuz falan

Aramızda muhtemel deli olmayan tek kişi

Hakan:
Sen de baya normalsin aslında

Ece:
Düşme bağımlısı sakar kız unvanım hala duruyor

Size ayak uydurmam bile ucundan deli olduğumu gösteriyor

Burak:
Aslında aynısı benim için de geçerli

Azra:
İkiniz iyi bir ekipsiniz

Akın:
Ece'nin ucundan deliliği artı Burak'ın fazla mantığını birbirini tam dengeliyor

Burak:
/bilerek üzerime geliyorlar../

Yeter artık

Hakan:
Onlara katıldığımı belirterek

Şimdilik bu kadar yeter

Akın:
Sen ne dersen

Azra:
Bir şey diyebilir miyim?

Akın:
Hayır

Hakan:
hayır

-görüldü-
…

Azra:
Ece canım benim

İyi misin

Gruba fazla yazmadın

Kafan dağınık gibi

Ece:
İyiyim Azra

Azra:
/değilsin/

Son dediklerim biraz ağır kaçtı sanırm

Üzgünüm

Gücünün çalışma mantığını ve sana ne çektirdiğini bilemem tam olarak

Ece:
Pek de haksız da sayılmazsın

Ama idare ediyorum

/etmek zorundayım/

Hayatım böyle geçecek

Azra:
İstediğinde konuş benimle

Ece:
Teşekkür ederim..

Azra:
Her zaman
…

Yatağıma devrildim, tavanı izlerken derin bir nefes aldım. Yorgundum. Sadece fiziksel değil, zihinsel de. Sanki beynim fazla dolmuş, taşıyabileceğimden daha fazla anıyla şişmişti. "Keşke bu kadar kolay olsaydı Azra. Konuşmakla geçiyor olsa şu anda her şeyi halletmiştim." Son birkaç gündür Burakların ve Yiğit'in gözüne çarpmadan dokuzuncu sınıfların anılarını okuyup bağı görmeye çalışıyordum. Bu sırada 60 kişinin iki-üç günlük anılarını okumuş ve ortalama 150 günlük anı beynime girmişti ve sınırıma yaklaştım. Sinirim bozuluyordu artık.

Rastgele çarpan insanları, bizimkilerin istemsiz olan temaslarını saymıyordum bile.

Artık durum bu kadar kötüyken bizimkilerin bana dokunurken tereddüt etmesi hem kalbimi kırıyordu hem de anlıyordum. Kendi anılarına olan tam ulaşımım az da olsa onları tereddüde sürüklüyordu. Bunu içinde benim baş ağrıma neden olabilecekleri de olsa da durumdan rahatsız oldukları muhtemelen en içlerde düşündükleri bir gerçekti. Kimi kandırıyordum ki? Beni olduğum gibi kabul etseler de yüzde yüz olarak anılarına erişim izni vermeleri için onları zorlamayacaktım.

Yiğit'in uyardığı gibi bir yanılsama söz konusuysa bunu ben çözememiştim. Ama daha kontrol edeceğim kişiler olduğu için hem pes de etmeyecektim. Görünmezdim ben. Sırları benden başkası daha iyi ortaya çıkaramazdı.

Tabi bu arada biten ağrı kesicilerin yerini doldursam iyi olacaktı. Eczaneye gitmeliydim. Babam geçen gün ilaç dolabındaki ilaçları sorunca karnımın ağrıdığını söylemek zorunda kalmıştım. Bu kadar içmem sağlıklı değildi ama başka ne seçeneğim vardı ki? Yoksa bu ağrıdan ders çalışamayacaktım.

Dersler ve sınavı öylece kenara atmamıştım ve çalışıyordum ama ilk önceliğim olmaktan çok uzak durumdaydı. Annem fark etmiş ve birkaç kere akşam yemeğinde geleceğimin buna bağlı olduğunu hatırlatan yarım saatlik bir konuşma dinlemiştim. Sadece baş ağrım daha çok artmıştı.

Yerimde tekrar doğruldum ve üzerimi değiştirip cüzdanımı alıp salona gittim. "Markete gidiyorum. Bir şey istiyor musunuz?" Babam ve annem kendi başıma markete gitmemi dünyanın en farklı olayı ilan etmeden önce arkamı döndüm ve evden çıkmak için hazırlandım. "Süt alırsan akşam kek yaparım!" Ayakkabılarla işim bitince arkamı döndüm. "Tamam!"

O anda gözüme bir şey çarptı.

Bir zincir.

Birbirine dolanmış mavi ve beyaz renkte iki zincir, altıgenin üst ve alt tabanının daha uzun kenarlı hali gibi görünen bir şekilde vestiyerin hemen yanına sabitlenmişti. Kendimi bildim bileli orada olan ve şu ana kadar anlamını düşünmediğim bir süs eşyası.

Bu şeyin aynısı Nehir ve Yiğit'in yurdunda vardı.

Omurgamdan aşağı bir titreme dalgası indi.

Bunun bizim evimizde ne işi vardı?

Donuk ve fazla düşünmeden evden çıktım ve kapıyı kapatıp eczaneye ilerledim.

Neler oluyordu artık?

Bu lanet süper güçler evimin içine kadar mı girmişti?

Yoksa en başından beri içinde mi yaşıyordum?
…

Yolda ilerlerken bir gurup ne yaptıklarından emin görünen kaykaycıyla yan yana geçerken biriyle ucundan çarpıştım ve aramızda hiç görmediğim parlaktıkta bir mavi ip oluştu.

Önemsemedim. O da önemsemedi. Saniyelik temasımızda beynime akan anılar ise sadece aklımı daha çok karıştırdı. Sanki anılar arasında görünmez bir duvar varmış gibi ikiye ayrılmıştı. Karşı tarafın anıları aynı beden tarafından sanki iki farkı göz tarafından görülmüştü.

Anılara daha fazla odaklanmadım ve aklımda dağıttım. Her kimse, o kişiye diyeceğim tek şey geçmiş olsundu. Gücü benimkinden daha çok baş ağrısı yaratacak bir şeye benziyordu.
…

Birkaç paket ağrı kesici, marketten aldığım süt ve biraz olsun enerjimi getirsin diye aldığım çikolatayla içeri girdim. Annem elimden sütü alırken temasından neredeyse kaçarak uzaklaştım ve çalışacağımı söyleyerek odama kapandım.

Her şeyden kaçmak ister gibi kendimi yorganın altına koydum ve kulağım 'dünyaya bedel' açtım. Şu anda tek istediğim şey bu dünyadan kaçmaktı. Zayıf olmak herkesin hakkıydı. En azından bir süre. Değil mi?
…

Bir saat kadar sonra hala yerimde yatarken telefonum titredi. Ben yatarken yorgunluğumu hissederek yanıma yatan Zuzu isimli kedimi kenara çektim ve telefonumu aldım.
…

Burak.
Görünmez?

Bu saate kadar yazmaman normal değil

İyi misin?

Gorunmez_05:
/Değilim/

İyiyim

Burak:
Az önce yazıyor kısmına her ne yazıp sildiysen..

Durmadan sürer gider oyun
Kalbin dursa bile, çarpıp çıksa bile
Bir çocuk hayallerin gidiyor
Binmiş bi' sandala, sonra
Başka bir uyuma dönüyor her şey
İnsan kaybettiğini buluyor

Bunu duymaya ihtiyacın var gibiydi

Gorunmez_05:
Burak..

Her zaman burada olacak mısın

Burak:
Her zaman yanında olacağım

/Tıpkı senin olduğun gibi/

Sen görmesen bile

-görüldü-
…

Kafamı yastığa gömdüm ve mırıldandım içimden. "Teşekkür ederim."
…

Bit tür geçiş ve hazırlık bölümü oldu ve sonraki bölümümüz mükemmel olacak

Bölümü beğenmeyi unutmayın canlarım

Görüşürüz görünmeyenlerim

Bilgi uyarısı: Bu kitabımdan sonra yazacağım 2. kitapta kaykaycıların arasına karışacağız :)