-20-

Yeni bir gün olabilirdi ve yapacağım neredeyse her şeyi ayarlanmıştım ama üzerimdeki üşengeçlik ve hasta olacakmışım hissi beni bitiriyordu. Merdivenlere cikmak bile beni bitirmişken bulduğum ilk banka kendimi bırakmıştım. "İyi misin diyeceğim de cevabı çok belli." Yanımda hafif bakınca Bulut'u gördüm. Önceden yüz yüze sadece birkaç kere konuşmamıza rağmen yakın bir tavrı vardı

"Biraz hasta gibiyim ve ayrıca çok üşeniyorum her şeye. Ders girmek en baskını." Sırrıttı. "Ortak duygular. Geçmiş olsun." İç çektim. "Teşekkürler. Sana da"

Zil calinca ikimizde ayaklandık ama bu sefer basım döndüğünü için ciddi ciddi yere dusecekken beni hem elimden hem çantamdan yakaladı. "Birde senin şu sorunun var."

Elini tuttuğum için anıları zihnime kayarken kendimi anda tutmaya zorladım. "Evet. Teşekkürler." Elimi çekip düzelirken ise onu gördüm.

Deniz bize bakıyordu ve fark etmeden kıskançlığını devriye sokmuştum çünkü biz doğru yürüyordu şu anda.

"Deniz kantine gidelim mi?" Gözlerindeki anlık partıyı yakalayınca hafif gülümsedim. "Ben sınıfa gidiyorum. Teşekkürler tekrardan."

Son 3 günlük anılarında hafta sonu buluşmalarını kısaca izleyip anıları zihninden uzaklaştırmaya çalıştım. Beni ilgilendirmiyordu gerisi. Ama komik bir ailesi olduğu gözümden kaçmamıştı.

Sınıfa girdiğimde ise gözüm direk Özkan'ı aramıştı ama bulamamıştım. İlk konusmamizdan beri biraz zaman geçmişti ve hala bir ilerleme görmemiştim. Tam bir hafta bekleyecektim. Eğer 1 haftayı geçerse olaya ben dahil olacaktım.

"Akın, son kez söylüyorum. Sabah sabah kimse senin teorilerini cekemiyor." Hakan'ın söylemiyle yüzünün asılmasını gördüm tekrar.

"Neden olmasın? Okul kamera kayıtlarına erişmek mükemmel bir yol." Yerime ilerlerken kendi yorumunu da kattım. "Görünmezden bahsediyorsan sınıfın içinde gerçekleşen konuşmaları unutuyorsun."

Hepsine hitaben baş selamı verip yerime oturdum. "O zaman seni duyalım. Bir fikrin var mı?" Tahmin bile edemezsiniz.

"Her ne kadar reddetse de bence casusları var. İnsanlarla konuşan tek kişi, okulu takip eden birkaç kişi. Belki daha fazla." Burak kafaisni iki yana salladı. "Her şeyi kendi başıma yapmlıyım havasında. Ayrıca görevlendirdiği kişiler kimliğini bilemli çünkü iki taraf için de tehlikeli bir durum." Haklılık payı vardı. "Doğru bunu yapacak biri değil." Diye mırıldandım.

Yapamazdım. Görünmez tek kişi olmalıydı. Ayrıca tam anlamıyla bana güvenecek ve yardım edecek birini bulamazdım. Burak'ın dediği gibi kimliğimi bilmek isteyecekti çünkü ben bunu bilecektim.

Kim olduğunun öğrenilmesi gücümün öğrenilmesi demekti. Bu da benim kesin sınırımdı.

Hakan kolundaki saate baktı ve Burak'ın omzuna dokundu. "Hadi gidelim." İkisi sınıftan çıkarken bende defterlerimi çıkardım.
...

Öğle arasında Özkan nihayet sınıfa girdiğinde gözünde gördüğüm morluk benim için son damla olmuştu. Beklemeyi bırakıyordum artık. Burada tehlikede olan kendisiydi ve hapse girmesi gereken bir adam vardı.

Ve tabi bundan önce de halletmem gereken bir iki şey vardı.
...

Gorunmez_00

Günlük güncelleme:

1) 9. Sınıflardan Aylin aranızda en samimi, saygılı, zeki, sevimli kız. Kıskanmayın :)

2) 9/A Atakan, Amerika'dan filan gelmedin, Tokat'ın köyünden geldin. Çarpık aksanınla konuşmayı ve kendini üstün görmeyi bırak.

3) Büyüdüğünü zanneden yine 9/A'dan Gökçe ve diğerleri, olgunluk kelimesinin anlamını bile bilmiyorsunuz. İki hikaye atıp kendinize zarar verecek alışkanlıklarınız sizi büyütmez. Hocaların öğrenmesini istemiyorsanız dikkatli olun :)

4) duvarlara ayyakkabı izleri bırakan 9/A arka dörtlüsü yarın hocalara hesap verecek benden demesi

5)Ayrıca Açelya, Gökçenin arkasından bu kadar konuşup yüzüne bakman? Düşünceleriniz kirli sizin. Şu durumda cidden kendinizle gurur duyuyor musunuz? Popülerlik her şey değildir şunu bir anlayın.

6) Umarım dersiniz almışsınızdır :)

Not: 11. sınıflar şu sıralar aşırı sakin ve bende tatile girdim sayılırım 🥳

-gönderi yorumlara kapalı-
...

Hakan:
9'lar yarın çarpılmış gibi gezecek okulda farkında mısın?

Gorunmez_02:
Evet 😌

Hakan:
Ne yaptılar

Gorunmez_02:
Aylin'in yanağında büyük sayilacak bir doğum lekesi var

Onunla dalga geçiyorlar

Kız da sesini çıkartmıyor

Hocalara filan söylemeyeceğini anlayınca ben müdahale ettim

Hakan:
Bu tür şeylere hiç gelemiyorsun

Gorunmez_02:
Zorbalığa ayrı hassasım

/Daha çok farklılık ve dışlanmaya /

Ama yanlış bir şey de yapmadım

Hakan:
Sonuna kadar haklısın

Baş etme yöntemin farklı

Gorunmez_02:
Bana özel de diyebilirsin 😚

Yani kızı görünmez yapamayacağıma göre en iyi olasılık buydu

Hakan:
Burada öğrendiklerini hiç normalde dikkat ediyor musun

Ya da eder misin

Gorunmez_02:
Şöyle düşün

Hepinizle biraz konuşuyorum ama gerçekte yanınıza gelmiyorum

Bazı kişilerı onların tahmin ettiğinden bile iyi taniyorum ama onlar benim ismimi bile bilmiyor.

Yani bildiklerimi dikkat etmem gereken bir durumla karşılaşmadım

Hakan:
Benim demek istediğim daha belli durumlarda

Mesela sırf kimliğini gizlemek için Azra hakkında kötü bir şey söyledin mi

Sahip olmadığın düşünceleri savundun mu kimliğin belli olmasın diye

Bu yaptığın direkt sahtecilik ve sana aykırı olan şey direkt

Gorunmez_02:
/ Nokta atışı her seferinde ya /

Elbette kişiliğim biraz farklı

Bu sayede kimliğimi koruyorum

Azra ile ilgili ağzımdan ne iyi ne de kötü söz çıktı. Evet yalnız olduğuna üzülüyorum ama yapabilecegim en iyi şeyi yaptım onun için

Hem Ece onunla konuşuyordu. Az da olsa konuştuğu biri olduğu için de rahattım

Hakan:
/ Dolaylı yoldan ama istediğim cevapları verdi yine /

Orası da doğru

Gorunmez_02:
Sohbete devam etmek isterdim ama şu anda yapmam gereken bir şey var

Hakan:
Olay var de sen şuna

Kolay gelsin

Gorunmez_02:
Teşekkürler
...

Uygulamadan çıktım ve arama kısmına girdim. Acil çağrı numarasıyla bakışırken sakinleşmek adına derin bir nefes çektim. Aile hayatlarına karışmak sinir çizgimdi ama şiddet görüyordu. Bildirilmesi gerekiyordu.

Babama söylemek de bir çözümdü ama isimiz görgü tanığı olmam da yeteri kadar etki edecekti davaya. Muhtemelen bulaşmamam babamın tercih edeceği seçenek olurdu ama sınıf arkadaşlarından biri olduğunu öğrenince anlayacaktı

Son şüphelerimi de sıfırlayıp arama tuşuna bastım. "Merhaba, acil durumunuz nedir?" En ciddi ve tok çıkan sesimle cevapladım. "Merhaba isimiz bir ihbar yapmak istiyordum."

İsmini, yaşadığı evi ve durumu anlattıktan sonra sınıftan bir arkadaşı olduğumu ekleyip telefonu kapattım. Eve ekip göndereceklerini biliyordum en azından.

Şimdi tek yapmam gereken beklemekti.

Şanslı olduğum nokta ise babam yine merkezdeydi ve annem de geç saate kadar teyzemde olacaktı. İfade vermek için çağırılırsam babama da olayı orada anlatabilirdim.

Sadece kimliğim hakkında ne halt edeceğimi bilmiyordum ama Özkan meraklı biri sayılmazdı. Israr edeceğini zannetmiyordum.

Sadece bir kez şansıma güvenmek istedim çünkü bu kez kimliğim bile riske atıyordum.
...

Özkan:
Evimize polis geldi

Bunun senin işin olduğunu düşünüyorum

Gorunmez_06:
Yanlış bir şey yaptığımı düşünmüyorum

Hiç mi aklın basmıyor

Özkan:
İzin verirsen teşekkür edeceğim

Görünmez_06:
Ne oldu

Özkan:
Evdeydik o sıra

Polis kapıya dayanınca şaşırdı

Bana baktı

Ben tabi şoktayım

İlk başta aşırı sakindi

Ama senin dediklerinden zaten söylemeyi düşünüyordum

Söyledim ve morlukları gösterdim

Annem çok şaşırdı ve üzüldü bir anda

Adam bana vurdu

Polisler içeri daldı

Annemi rehin almaya bile çalıştı

Sonrası belli zaten

Hala karakoldayız

Polisler bana benim bir arkadaşımın aradığını söylediler ve tahminim varsa sorgulama ve tanıklık için çağırmamı istediler

Gelebilir misin?

Kim olduğunu bilmiyorum ki bilmek de istemiyorum zaten

Benimkilere şu anda değil sabah açıklayıp çağırırım ve senlik iş kalmaz bir daha

Gorunmez_06:
Geliyorum

Hangi karakoldasın
...

Merkeze geldiğimde siyah geniş kapüşonluyu kafamda iyice çekmiştim. Tanıdığım bir polis memurunu gormek istemiyordum şu anda.

Etrafın kendine ait koşuşturmasının içinde köşede kendi kendine otururken gördüm onu. Yıkılmış ve yorgun gözüküyordu. Dediğindrn fazlası olmalıydı çünkü hırpalanmış gibi gözüküyordu.

Sakin adımlarla yanına gidip oturdum.

Bana hafif bir göz attı sadece. "Sen misin?" Konuşmadan telefonumu çıkardım. Hafifçe gülmesini istittim. "Tabi, konuşmyacagini tahmin etmeliydim."

Yine önüne bakmış ve kafasını geriye başlamıştı. Ben sözlerimden ve telefonumdan ayırmadım gözlerimi. En ufak bir ipucu bırakmayacaktım.

"Bunları nasıl öğrendin bilmiyorum, adresimi nasıl bildiğini de bilmiyorum. Nasıl biri olduğunu duymasam bana takıntılı bile derdim"

Hesabıma girip mesaj attım. "Ben tüm okula takıntılıyım demek" hafif sırıttı. "Galiba öylesin."

Ayağa kalkınca bende kalktım. "Polisleri çağırayım bari. Ama önce."

Elini yavaşça kafama koyunca gerilip elimi elnin üstüne koydum. "Sakin. Teşekkür edeceğim şurada. Sarılmamı mı tercih ederdin?" Sorunun üzerimde bıraktığı utangaçlığı bile hissedememiştim. Çünkü anıları beynimi ele geçirmişti.

Anıları ko korkudan yutkunmamı sebep olurken elimi çektim. Anlattıklarından bile daha kötü olmuştu ve kalkan elin nasıl hissettirdiğini, annesinin yüz ifadesini görünce ne hissettiğini düşündükçe delireek gibi oluyordum.

"Teşekkür ederim. Gerçekleri görmeme yardım ettiğin ve hayatıma karıştığın için." Elini en sonunda kapüşondan çekince rahatladım. "Ben kimliğini öğrenmeyecegim. Polisler bilecek. En azından bu kadarını yapabilirim senin için."

Kafamı salladım. Benim de istediğim buydu zaten.
_____

Bölümü beğendiyseniz beğenmeyi unutmayın ❤️