-63-

Azra:
Artık yazmazsam kafayı yiyeceğim

Neler oldu

Akın:
Aslında bakarsan rüya gördüğümü bile düşünüyorum

Azra:
Bunu iyi olarak yorumluyorum

Sana ne dedi

Neden aranız gergindi

Ne konuştunuz

Her şeyi anlat

Akın:
Beni seviyormuş

Azra:
AAAAAA

Ay en sonunda

Biliyordum

Cevap vermeyi unutmadın değil mi

Akın:
Yok onu yaptım

Oradan benim evde film izledik

Yeni gitti

Bana farkındalık yeni yükleniyor sanırım

Azra:
Görebiliyorum onu

Yarın mı söyleyeceksiniz

Akın:
Evet

Azra:
Tamamdır

Şimdilik seni bırakıyorum

Şaşkın şşakın cevap veriyorsun

Akın:
Tamam

Azra:
/kdhfskgdbnh çok tatlısın ya/
…

Ece:
Ne olursun buluşmanızın bittiğini söyle

Beklemekten ben delireceğim

Neler oldu

Hakan:
Sevgiliyiz

İtiraf ettim

Anladım her şeyi

Ece:
Siz ikiniz en uzun süreli çöpçatan maceram oldunuz

Gururlu bir görünmezim

Hakan:
Bu arada sana bir soru

Ece:
Evet?

Hakan:
Akın'ın hisleri.. Onun sırrıydı değil mi?

Görünmezin bildiği

Hatta bir ara Akın'ı seninle konuşmaması için bir şeyle tehdit etmiştin

Ece:
Pişmanlık duyduğum ve yeteri kadar bedelini ödediğim bir şey ama evet

Öyleydi

Hakan.
O ne zamandır böyle hissediyor ve ben ne kadar uzun süredir kördüm

Ece:
Kör denilmez senin durumuna

Çünkü bende bilmiyordum

Akın çok iyi gizlemişti

Süresini ondan öğrenmeni tercih ederim

Hakan:
Ona sormaya çekiniyorum yalan yok

Ece:
Konuşun

Buna ihtiyacınız var

Hakan:
Haklı olduğunu kabul ediyorum

Ece:
Ben her zaman haklıyım

-görüldü-

Ece:
Bu görüldü acıttı be

-görüldü-

Şakacı seni

Ben de aynalar hakkında çok güzel şakalar biliyorum :)

-engel-

Nedense hiç şaşırmadım..
…

Azra:
Ece benim kalbim eriyor ya

Olanları biliyor musn

Ece:
Evet

Görünmez hesabıyla Hakan'la konuştuk

Bir süredir konuşuyorduk

/Üzgünüm ama bu yalanlar kendi iyiliğim için gerekli şu andaa/

/Bakalım ne zaman elimde kalacak/

Azra:
Bana neden anlatmadın :(

Ece:
Ya canım o ikisi öyle bir durumdaydı ki ben bile kendi hallerine bıraktım 1-1.5 aydır

Azra:
???

Ece:
Hakan gece geç saatlerde Akın'ın instagramda mesaj gönderme yerine onun hakkkında düşüncelerini yazmak için kullanıyordu kafasında olanları toparlamak için

Ama hiçbirini göndermiyordu

Onun uyuduğunu düşünüyordu ama her gece Akın 'yazıyor' mesajını izledi onun mesaj göndermesini bekleyerek

Azra:
Ne

Sen ciddi misin

Ve bu iki aptal 1 aydır bu şekilde

Ece:
Evet

Bende müdahele edemedim çünkü görünmez bile bunu bilemez

/ettim ama önemli değil/

En sonunda geçen gece Akın yazıyor mesajı anlamını sormuş

Hakan da görünmeze bu fikri ona verdiği için sövdü

Bende korkak olduğunu söyleyip dürüst ol dedim

olmuş

Azra:
Tebrikler valla

Sana borçlular

Ece:
Bir çöpçatanlık görevi daha tamamlandı

Azra:
Bu konuda

Görünmez uzun zamandır bir şey paylaşmıyor

Son zamanlarda herkesten dokunmaktan çekindiğini fark ediyorum

Düşmüyorsun da

Bir şeyler ters gibi geliyor

İyi misin

Ece:
/tabi gözünden kaçmadı/

Sadece başım ağrıyor

Demiştim sana

Her şey biraz üst üste geldiği için böyleyim

Dikkat etmem gerekiyor kendime

Yoksa gücüm bana yarardan çok zarar getirebilir

Azra:
Bunu düşündüm

Bir saniye bir gün dedin hep

Ama bunu biraz düşününce..

Ece:
1 dakika, 60 saniye ve neredeyse 2 ayın anıları

Bunu mu düşünüyordun

Azra:
Söylesene

Görünmez olarak bir günde kaç kişinin anılarını okuyordun

Ece:
En aktif olduğumda 30 gün filan

Azra:
Günde 30 saniye temas

İnsanlarla uzun süre temas edemiyorsun

Ece:
/bunu nasıl yakaladı../

Azra..

Bu önemli değil

Ailemle bile artık o kadar yakın temasta değilim

Azra:
Emin misin

Bu alışılacak bir şey değil

Ece:
İyiyim

Azra:
Tamam o zaman

Ece:
Ben çıktım

Görüşürüz

Azra:
Görüşürüz

/hiç ikna olmadım../

…

Telefonu kenara bıraktım ve yatakta hafif doğruldum. Azra her zaman 12'den vurmayı başarıyordu bu tür konularda.

Haklıydı.

Önceden sadece ten tene temasta olduğu için o kadar büyük sorun değildi ama kıyafet üzerinden anıları okumaya başladığımdan beri insanlarla temasım daha da azalmıştı. Azra, Hakan ve Akın onlara dokunduğumda anılarını okuyacağımı ve bana baş ağrısına sebep olacaklarını bildikleri için dikkatli davranıyorlardı. Ben de görünmez olarak ara vermiştim bir süredir. Gücümü kullanmak istemiyordum.

Fark etmekte geç kaldığım farklı bir detay ise bugün tamamen kesinleşmişti Nehir'in omzuna yattığımda. Tüm vücudum artık anıları okuyordu. Muhtemelen yolda birinin omzuna çarptığımda bile onun anılarını okuyacaktım. Aileme sarıldığımda onların muhtemel 5 gününün tüm anılarını görecektim. Birinin elinden bir şey alırken temas edersem son günde gördüklerini görecektim. Fark etmeden birine dokunursam, onun anılarını kendi anılarımla karıştıracaktım.

Düşüncesi bile içimi titretmeye yetmişti.

Kendi başımaydım.

İçime doğan hisle serçe parmağıma baktım. Mavi bağ ince ve içimi ısıtan bir şekilde parlarken şaşkınlıkla baktım. Bu şeyin ben kötü hissettiğimde kendini gösterme özelliği vardı anlaşılan. Derin birkaç nefes aldım ve kendimi sakinleştirdim. Yalnız değildim.

Bu sorunu yaşayan ben değildim.
İpin diğer ucunda bağlı olduğum bana yardım edecek kişiler vardı.
Süper gücü olan tek kişi ben değildim.
Bu halimle bile beni kabul edecek bir yer yardı.
Ait olduğum bir yer vardı

Vücudumdaki gerginlik giderken ipin yavaş yavaş geldiği gibi kaybolmasını izledim. "Bu ip kesinlikle yararlı bir şey." Kendi kendime mırıldandım ve yatağıma yattım sırt üstü.

Bana verdiği mesajda haklıydı. İçten içe orada olduğunu bildiğim 'onlar' , Nehir'lerin de olduğu farklı ve çok büyük bir sırra bağlanıyordu. Beni oraya çekiyordu. Oraya aitlik hissi günden güne daha çok artıyordu. Onun orada olduğunu bilmek bile boş olduğunu bile bilmediğim bir yeri dolduruyordu kalbimde.

Güçlerim ilk ortaya çıktığından beri herkesten ve her şeyden farklı olacağımı düşünüyordum. Çevreme normal hayatıma uyum sağlamalıydım en büyük sırrımı saklayarak. 3 yıl buna devam ettim. Sanki normalmişim gibi davrandım ama şimdi… hala her şeyi sır olarak sakladığımı düşünemiyordum. Onların olmadığı bir hayat düşünemiyorum.

Burak

Gücümü nasıl kullanacağım fark etmeden gösteren, hiçbir şey bilmemesine rağmen açıklama talep etmeden geceleri benimle konuşup dikkatimi dağıtan ve beni en iyi tanıyan kişi. Ona ihtiyacım olduğunda her zaman yanımda duran ve hissettiren, kendime itiraf edemediğim duyguların sahibi.

Azra
Hakan
Akın

Farklılığıma rağmen sırrımı birbirlerinden bile saklayıp bana yardım eden ve beni olduğum gibi kabul eden arkadaşlarım. Okulda yalnız olmadığım hatırlatan, görünmez ve Ece arasında olan duvarları yıkan inatçı ve anlayışlı ekibim.

Nehir
Yiğit

Ortak bir bağa sahip olduğum, güçlerim konusunda tek kişi olmadığımı bana gösteren, söylenmemiş sırlarla çevrelendiğim ve benim bile baş edemeyeceğim bir durumda bunu görüp yardım tereddüt etmeden yardım edecek kişiler.

Kapımın tıklanma sesiyle başımı kaldırdım ve annem içeri baktı. "Ece, kızım yemek vakti." Halimi gördüğü anda endişeli-kızgın anne bakışlarıyla yanıma geldi ve yatağın ucuna oturdu. "İyi misin sen? Başın mı ağrıyor yine?" Elini uzatıp alnıma koyduğunda anıları akarken görmezden geldim ve gözlerine baktım. "İyiyim. Sadece biraz yoruldum."

"Seni bir doktora götürmek gerekiyor. Migrenin çıktığını düşünmeye başlıyorum. Bu yaşta ne migreniyse.." Ah be anne.. Ben muhtemelen yaşımdan büyük sorunlarla uğraşıyorum şu anda. "Derslerin stresi işte." Düşünceli şekilde başını salladı. Elini başımdan çektim ve yatakta yanına oturdum. "İyiyim anne. Gerçekten. Bir sorun yok. Hadi yemek yiyelim."

İkna olmadığını biliyordum ama şu anda onlara bunları anlatmayacaktım. Ailemi seviyordum ve her şeyde benim yanımda olacaklardı ama nereye bağlanacağını bilmediğim bir şeye onları karıştırmadan çözebileceksem bunu tercih ederdim. Bu ev benim yuvamdı. Hiçbir şeyi değiştirip evin huzurunu bozmadan gerçeklikten kaçmak için kullandığım yer olarak kalacaktı.
…

Bölümü beğenmeyi unutmayın canlarım❤️

Görüşürüz görünmeyenlerim💫