-47-

Gorunmez_00

Günlük Güncelleme:
Sevgili hanımefendiler ve beyfendiler, yeni döneme hoşgeldinizz

Yüksek ihtimalle aşırı hızlı geçen bir tatilden sonra herkese tekrardan merhaba. Bu dönemde yine burada olup konuşup, herkesi sinirlendirip, engel yiyip, güldürüp eğlendirmeye devam edeceğim. Yazmak isteyenlere dm kutularım açıktırr

Görünmez olarak okuldaki 6. dönemim hayırlı olsunn.

-yorumlar kapalı-
…

Okula girmeden önce yayınladım gönderiyi ve telefonumu cebime koydum. Yeni dönem için enerji yüklenip gelmiştim. Eğlenceli ve heyecanlı olacağına emindim. Yine her şeyi kontrol edip kaos getireceğim ama aynı zamanda diğer dönemlerden farklı olarak yaptıklarıma ekstra dikkat etmem gerekiyordu. Azra bana yardım edecekti ama Burakların gözüne batmamam gerekiyordu.

Erken geldiğim için rahat olarak içeri girdiğimde kantin içinde oturan Nehir'i ve yeni birini gördüm. Yine biri mi gelmişti okula? Ve ikisi tanışıyor muydu?

İçimde çalan dedikodu ve tehlike alarmlarını dinleyerek kantine girip su aldım kendime. İçeri girdiğimde köşeden yeni gelen çocuğun bana baktığını fark ettim. Kıvırcık kumral saçlı, gözlüklü, genç duran ve tahmin edeceksem enerjik biri derdim.

Bakışlarımı çektim sonra üzerinden. Suyumu aldım ve kantinden çıktım. Bir ya da iki teneffüs sonra ortaya çıkardı kim olduğu.

Sınıfa ilerlerken merdivenlerde Hakan'ı gördüm. "Günaydın." Bakışları beni buldu ve hafif bir baş selamı verdi. "Günaydın. Tam vaktinde. Ben de seninle konuşmak istiyordum." Gerginlik vücudumu ele geçirirken dışarı tepki vermedim. "Ne hakkında?" Etrafa bakıp merdivenlerden aşağı yöneldi. "Beni takip et. Bizimkiler gelmeden önce konuşmak için ikimiz içinde en iyisi." Tek kaşımı kaldırıp şakaya vurdum. "Korkmalı mıyım?" Cevap vermeyip ilerlemeye devam etti.

Pekala, sanırım gerçekten korkmalıydım.

Onun adımlarını takip ederek dışarı çıktık ve okulun köşesine geçip duvara yaslandı. "Tatil boyunca düşünüyordum…" Gözlerimin içine sanki beni okumuyormuş gibi baktı. Yerimden kıpırdayamadım. "Gerçekten görünmez sensin değil mi? Korkumu.. Aynaları biliyorsun. Her nedense her fotoğraf çekmeye çalıştıklarında ya engel oluyorsun ya da bana soru
soruyorsun. Mesajlaşma tarzlarınız, kişiliğiniz ve sevdiğiniz her şey neredeyse aynı." Sırıttı. "Reddetmeye çalışma bence. Kanıtlarımı hazırlayıp geldim. En basitinden herkesle temelde konuşabilmen ve tuhaf görünmemesi görünmezin en çok işine yarayacak özellik."

Nasıl reddedebilirdim ki? Konuşamıyordum bile. Onun zeki olduğunu biliyordum ama yeni döneme böyle bir bombayla başlayacağımı bilmiyordum. Sadece 15 günde çözmüştü beni.

Hala cevap vermeme gülüp devam etti. "Tepki vermemeni evet olarak algılayarak devam ediyorum. Bu kısımda ama desteğine ihtiyacım var çünkü tahminim yanlış olabilir." Beynimi tekrar toparlayıp ona odaklanmaya çalıştım. Daha ne kadar şok yaratabileceğini düşünmek bile istemiyordum.

Duvardan ayrılıp tam önümde durdu. "Senin bu düşme merakın baştan sona bir kurmaca. Bir yere bile takılmıyorsun, sadece kendini yere atıyorsun. Aklımda bu soru dolandı durdu uzun süre neden? Kendine zarar verme dışında ne elde bilirdin? Ayrıca diğer yandan görünmezin her bir sırrı öğrenmesi ama senin dedikodu hakkında hiç konuşmaman var. Bunları öğrenmek için bir yolun olmak zorunda. Zaten bu konu üzerine olan ekiple onlarca konuşmamızın üzerine birkaç fikir var kafamda ama doğrulayacak olan sensin. Ben bile tam anlamıyorum.."

Yutkundum bir kere. Vardığı noktayı görebiliyor ama şoktan tepki veremiyordum. Sözlerinde itiraf istemeyen ses tonuna karşılık benim bunlara söyleyecek gerçerli bir bahanem yoktu. Bu yüzden dinlemeye devam ettim.

Uzanıp bileğimi tuttu. Anıları beynime akarken dün Akın'a yazığ yazıp sildiği mesajlarda benden bahsettiğini, Burak ile gruba olan uyumum ile konuşmalarını hızlıca okudum. Vardığı nokta çok netti ve itiraz edemezdim.

"Sen.." Dedi bir süre kelimenin aramızda asılı kalmasına izin vererek. "Anıları görüyorsun. Anılar bir insanın her şeyini anlatır. Dokunarak onları görüyorsun. Düşme olayın buna bağlı. Çünkü ya birine tutunuyorsun ya da kalkma için yardım ediyorlar sana. Okulun nromal bir düzeninin bir parçası ve dikkat çekmiyorsun."

Bileğimi bırakıp sorgulayan bakışlarla bana baktı. "Eee, ne diyorsun?" Ağzımı açtım ama sonra kapayıp nefesimi verdim. "İtiraz ya da bahane işe yaramaz sanırım.. Her kelimende haklısın. Beni fena yakaladın." Kıkırdadı ve kollarını göğsünde bağlayıp duvara yaslandı. "İşte şimdi, gerçekten eşit sayılırız görünmez. Sonunda seni gördüm."

Laf sokmasına gözlerimi devirerek karşılık verdim. "Bunu kimseye söyleme. Daha dönemin ilk dakikalarına bana yarattığın şok yetti de arttı bile." Birkaç gözlerini kırpıştırdıktan sonra kısaca kıkırdadı kafasını yere eğip. "Tanrım, cidden görünmezsin. Pekala, sen isteyene kadar kimseyele söylemem. Ama gücün konusunda haklı mıyım?"

Bu adımı 2. kez atıyordum. Bir kişiye karşı daha tüm duvarlarımı indirip kendimi gösterecektim. Uzanıp göğsüne olan ellerinden üstte olana parmağımla kısaca dokundum. En yakın zamanda olan sabahki anıları kısaca okuyup geri bıraktım. "Kahvaltı etmeden çıkmışssın evden. Ayrıca serviste her zamanki yerin yerine bir gerideydi. Çalan şarkıyı söyleyip seni utandımak ne güzel olurdu ama onu şimdilik es geçiyorum." Eski çizgi film ve animasyon şarkıları onun zayıf noktasıydı ve kimse bilmiyordu. 9. sınıfta ilk öğrendiğimde gülmekten nefessiz kaldığımı hatılrıyordum.

Şokla bana bakmaya başladı. "Senin güçlerin…" Az önce dokunduğum eline bakıp kendini sakinleştirmeye ve anlamaya çalışırken devam ettin. "Farkındayım. Tahmin ettiğinden bile güçlü ve kontrol edilemiyor. Birilerini en büyük sırrını öğrenmek brnim için normal bir şey." Azra da olduğu gibi büyük bir açıklama yapmayacaktım. Kendi kendine tüm boşlukları doldurabilirdi.

Daha 10 saniye sonra bunu kanıtladı. "Bu yüzden kendi güçlerinden korkuyorsun. Kimseyle bilerek yakın olmuyorsun." Kafamı salladım. "Evet. Bana güvenen birilerine dokunup hafızasına girip bu normal bir şeymiş gibi yapamam. Bu yüzden yakın çevreme kimseyi almadım."

Tek kaşını kaldırdı sorgulayarak. "Sizler.. istisnasınız. Bende arada çevremde yakın arkadaşım olsun istiyorum. Azra nasıl yaptı bilmiyorum ama her şeyi boşverdirdi bana ve kendimi sizin aranızda bulmamı sağladı." Sözlerim onu güldürdü. "Evet. Bu konuda haklısın. Görünmez olduğunu düşününce bize bu kadar kolay uyum sağlamana da şaşmamalı. Muhtemelen bizi herkesten iyi tanıyorsun."

Elini destekler şekilde omzuma koydu. "Bunu sana söyleceğimi tahmin etmezdim ama senin sırrın, benim sırrımdır Ece. Yardım edebileceğim bir şey olduğunda konuşabilirsin. Bizimkilere söylemeyeceğim ama hepsi birer çılgın olduğu için kabullenmeleri kısa sürer."

Gülümsedim anlayışla. İstediğimiz kadar çekişmeli konuşmalarımız olsun, ona güvenebileceğimi biliyordum. "Teşekkür ederim ama hem gücüm hem de kimliğim uzun süre daha gizli kalacak. Ne yapacağıma dair hala fikrim yok."

Elini kaldırıp gözlerini kapadı. "Bu konuyu konuşmak için biraz daha beklemek daha yararlı olacak. İnsan her gün arkadaşının süper gücü ve görünmez olduğunu öğrenmiyor." Söylediği cümleyi düşündü ve kurnaz şekilde sırıttı. Süper gücüm olup gerçek anlamda görünmez olmayışım arasındaiş bağlanıtıyı görmüştü tekrardan.

"Sen.. Gerçekten her şeyi düşündün değil mi?" Sırıttım. "3 yıldır nasıl yakalanmadım sanıyorsun? Hadi gel, sınıfa geçelim. Az sonra herkes gelir." Peşimden takibe başladım.

Aslında ona Azra'nın da bildğini söylemek isterdim ama iki kişinin bilip iki kinini bilmemesi istemeden de olsa ayrışma getirebilirdi bu gruba. O tuhaf ortamdansa bu şekilde kalması daha uygun olurdu. Hem.. Cidden hem Azra'nın hem Hakn'nın bunu bilip bilmiyormuş gibi konuşmalarını izlemek aşırı komik olacaktı. Kendimi nasıl bundan mahrum bırakacaktım?

Konuşmasıyla düşüncelerim dağıldı.
"Bu arada gücünün olması seni bir tür süper insan mı yapıyor?"
"Sıradan olmadığım kesin."
"Akın'ın teorilerinden birinin doğru çıkacağını asla düşünmezdim."
"Salladı tuttu, biliyorsun değil mi?"
"Bunu o kabul eder mş sence?"
"Ben ondan bilmem kaç milyon engel yemiş insanım."
"Sabrını tekrar tebrik ediyorum."

Sınıf koridoruna geçip onlar yanımıza geldiğinde, ortak sırrımız bizi görünmez bir iple birbirine bağladı.
…

3. Kişi

"Evet arkadaşlar, bugün itibaren sınıfımızda yeni birisi daha geldi." Sınıf hocası, sınıfta en arkada oturan çocuğa baktı gülümseterek. "Arkadaşlarına kendini tanıtır mısın?"

Çocuk etrafa umursamaz şekilde baktı. "Yiğit Ayyıldız. Farklı bir okuldan nakil oldum. Genelde müzik dinlerim. Onun dışında fazla bir şey yaptığım söylenemez." Kimse ona fazladan dikkatini vermedem konuşmayı kesti. "Tanıştığımıza memnun oldum Yiğit. Zamanlar herkesle tanışırsın ve uyum sağlarsın emin ol. Şimdi, asıl konumuza dönersek.."

Hoca konuşmaya devam ederken o etrafa göz gezdirdi. Yeni çocuk olarak şu anda dikkatleri üzerine çektiğinin farkındaydı ve tamamen işine odaklanmadan önce bu etkinin bitmesini bekleyecekti. O Nehir'den ve diğerlerinden farklıydı. Dikkat çekmemesi gerekiyordu. Tamamen olmadığı biri gibi olacaktı bir süre ama buna değecekti.

Arka planda kalacak ve görünmez olacaktı hedefleri için.
Ve bu, mecazi bir cümle değildi onun için.
…

Bölümü beğnediyseniz beğenmeyi unutmayın canlarım❤️

Gelecek hafta görüşürüz gorünmeyenlerim💫