Dilsiz Çığlık kitap kapağı

12. bölüm / 16

Dilsiz Çığlık

EŞİKTEKİ NÖBET

Vaveyla Yazarı: Lu Lu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: EŞİKTEKİ NÖBET

Sokağın üzerindeki sarı ışıklar geride kalırken yan yana yürümeye başladık.
Aramızdaki sessizlik, lisenin o gürültülü koridorlarındaki boğucu fısıltılara hiç benzemiyordu. Kaan tek bir soru bile sormadı; ne o sokakta olanları kurcaladı ne de iki yıldır neredeydim diye hesap sordu. Sadece adımlarını benim telaşlı adımlarıma uydurdu. Omzunu hafifçe geriye alarak bana rüzgardan koruyan bir kalkan gibi eşlik ediyordu. İki yıl önceki o münazara salonlarındaki hayran bakışları hala hafızamdaydı ama şimdi yanımda yürüyen çocuk, konuşamadığım gerçeğini tek bir an bile garipsemeden kabullenmiş gibiydi.
Bizim sokağın başına vardığımızda uzaktan bahçe kapısının önündeki silueti fark ettim.
Annem üzerindeki ince şalına sarılmış, sokak lambasının hemen altında bir ileri bir geri volta atıyordu. Elindeki telefonun ekranı karanlıkta sürekli parlayıp sönüyordu. Kafeden ayrılmadan önce "Masal'la oturduk, şimdi eve doğru yürüyorum" diye mesaj atmıştım; ama normalde on dakikada bitmesi gereken yol, Rüzgar'ın o pususu yüzünden yarım saati çoktan geçmişti.
Beni fark ettiği an adımları durdu. Yüzündeki o gergin, korku dolu bekleyiş bir anda çözüldü ve hızla bize doğru koştu.
"Seren!"
Kolları öyle bir dolandı ki boynuma, sırt çantamın askısı omzumdan kaydı. "Aklım çıktı kızım... Mesaj attın, üstünden kaç dakika geçti, arıyorum arıyorum çalmıyor... Bir şey oldu sandım, Allah'ım çok şükür..."
Annemin saçlarıma değen titrek nefesini hissederken sırtını sıvazladım. Başımı göğsüne yaslayıp derin bir soluk aldım; iyi olduğumu, güvende olduğumu hissettirmek istiyordum.
Geriye çekilip yüzümü ellerinin arasına aldığında, gözlerimin hafifçe kızarık olduğunu ve üzerimdeki o hırpalanmış havayı fark etti. Kaşları çatıldı, tam "Ne oldu sana?" diyecekti ki hemen arkamda, sokak lambasının gölgesinde saygıyla bekleyen Kaan’ı fark etti.
Annemin elleri yüzümden yavaşça indi, şaşkınlıkla gözleri açıldı:
"Kaan?.. Sen..."
Kaan hafifçe başını öne eğip mahcup ama son derece olgun bir tebessümle anneme baktı: "İyi akşamlar Meryem Teyze. Seren'e eve kadar eşlik etmek istedim."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.