BÖLÜM 30: PARMAKLARIN SESSİZ ÇABASI

Yoğun bakım ünitesinin o boğucu koridoru, tam yedi gün boyunca zamanın durduğu bir araf oldu.

Plastik sandalyelerin sırt ağrıtan soğukluğu, havalandırmanın hiç dinmeyen mekanik uğultusu ve iki günde bir gelen hemşirelerin "Durumu stabil, takip ediyoruz" açıklamaları... Kimse bir adım bile geri çekilmedi. Selim Bey ve Meryem Hanım sadece kızlarının kapalı kapısının önünde nefes alabiliyor, eve gitmeyi teklif dahi ettirmiyorlardı.

Masal neredeyse hastaneye taşınmıştı. Okul üniformasıyla gelip günlerce aynı kapüşonluyla bekledi. Kaan ise her okul çıkışında elinde sıcak çorbalar, su şişeleri ve notlarla koridorda bitiyor; sessiz, sakin duruşuyla o koridordaki herkesin görünmez dayanağı oluyordu.

Ama aralarında biri vardı ki, o yedi gün boyunca yaşayan bir ölüden farksızdı: Arda.

Bir kez bile eve gitmedi. Üstünü değiştirmedi, bir dilim ekmek yemesi için annesinin yalvarması gerekti. Gözlerinin altı çökmüş, sakalları uzamış, iki yılın o küstah delikanlısından geriye sadece vicdan azabıyla kemirilmiş bir enkaz kalmıştı. Geceleri herkes uyuklarken yoğun bakımın o kalın camına alnını dayıyor, içeride makinelerin desteğiyle uyutulan Seren’in göğsünün inip kalkışını saatlerce, tek bir saniye bile gözünü kırpmadan izliyordu.

Ve o koridorun en sessiz köşesinde, garip bir direniş başladı.

Arda, sırtını duvara verip yere oturduğu her boş anda cebinden çıkardığı telefonuna gömülüyordu. Ekranında açık olan şey artık sosyal medya veya araba videoları değildi; temel işaret dili dersleriydi. Titreyen, nasırlı parmaklarını ekrandaki hareketlere uydurmaya çalışıyordu. Merhaba... Nasılsın... Özür dilerim... Ben buradayım... Hareketleri ezberlerken dudakları sessizce kıpırdıyor, yanlış bir açı yaptığında kendi kendine sinirle parmaklarını düzeltiyordu. İki yıl boyunca kardeşinin önünde kapattığı o kapıyı, şimdi bu soğuk hastane köşesinde kanata kanata açmaya çalışıyordu.

Masal da işaret diline sarılmıştı; ama onunki bir suçluluk diyeti değil, saf ve koşulsuz bir bağın devamıydı. Seren uyandığında ona dünyaları anlatabilmek için telefonundaki uygulamadan harfleri su gibi ezberliyor, hızlı hızlı parmak kombinasyonları deniyordu.

Fakat Arda’nın bu çabasını her gördüğünde Masal’ın içindeki zehir taşacak gibi oluyordu.

Arda’nın koridorun köşesinde tek başına parmaklarını birleştirip "Özür dilerim" hareketini çalıştığı her an, Masal yanından geçerken yüzünü tiksinir gibi ekşitiyor, gözlerini devirip başını öbür yana çeviriyordu.

"Şimdi mi aklına geldi?" diye fısıldadı bir gece Masal, Kaan’ın getirdiği kahve bardağını tutarken. Arda’ya doğru öyle bir baktı ki, o bakış Arda’yı yerin yedi kat dibine sokmaya yetti. "Kızın hayatını cehenneme çevirdin, şimdi iki el hareketiyle vicdanını mı aklayacaksın? İğrençsin."

Arda başını kaldıramadı. Ne bir karşılık verecek yüzü vardı ne de hakkı. Sadece yumruklarını sıktı, başını dizlerinin arasına gömüp o aşağılanmayı bir şerbet gibi içine çekti; hak ettiğini biliyordu.

Yedinci günün sabahında, yoğun bakımın otomatik kapısı sert bir sesle açıldı. Doktor elindeki panoyla dışarı adım attığında koridordaki herkes aynı anda ayağa fırladı.

"Gözünüz aydın," dedi doktor, yüzündeki yorgun ama rahatlamış tebessümle. "Seren’i uyandırdık, solunum cihazından ayırdık. Değerleri normale döndü. Normal odaya alıyoruz."