BÖLÜM 19: KARANLIĞIN ÇÖKTÜĞÜ YER

Kaan, elleri montunun cebinde sokağın köşesini döndüğünde karşı kaldırımdaki hareketlilik hemen dikkatini çekti.
Serenlerin evinin önünde arabalar durmuş, bahçe kapısı sonuna kadar aralanmıştı. Meryem Teyze ellerini başına götürmüş titriyor, Selim Bey ise telefonda birilerine bağırarak tarif veriyordu. Kaan adımlarını hızlandırdı, karşıya geçti.
"Meryem Teyze? Bir sorun mu var?"
Kadın yaşlı gözlerini Kaan’a çevirdi, sesi feryat gibi çıktı: "Seren yok Kaan... Okuldan çıkmadı, saatlerdir arıyoruz, telefonu çekmiyor!"
Kaan’ın göğsüne balyoz gibi bir ağırlık indi. Önceki akşam Rüzgar’ın o sokak arasındaki tehditkar bakışları, "Bakalım seni her sokakta bulabilecek mi?" diyen o zehirli tavrı bir şimşek gibi zihninde çaktı. "Hemen bulacağız, sakin olun," dedi Kaan. Sırt çantasını olduğu yere bırakıp telefonunu çıkardı, sokağın diğer ucuna doğru koşmaya başladı; aklında sadece Seren’in o sessiz, savunmasız yüzü vardı.
Tam o sırada sokağın başından nefes nefese bir karaltı fırladı. Masal, adeta ciğerleri patlarcasına koşarak evin önüne vardı. Saçları dağılmış, gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüştü.
"Meryem Teyze!" diye haykırdı basamaklara yığılır gibi. "Benim suçum... Çıkışta edebiyat hocası çağırdı dediler. Beni bekleme dedi, gönderdi beni... Ben nasıl bıraktım onu, nasıl dinledim o lafı!"
Selim Bey kızın omuzlarından tuttu: "Hangi hoca Masal? Kemal Hoca’yı aradım, 'Ben kimseyi çağırmadım, okuldan çıkalı saatler oldu' diyor!"
Masal’ın gözleri bir anda dehşetle büyüdü. Zihninde Melis’in o sinsi bakışları, Rüzgar’ın tehditleri yankılandı. "Tuzaktı..." diye fısıldadı, sesi titreyerek. "Okulda bir şey yaptılar ona!"
Yukarıda, odasının penceresinden sokaktaki bu kargaşayı izleyen Arda ise yatağında daha fazla duramadı.
Nasıl olsa gelir yalanı artık içindeki o korkunç yangını söndürmeye yetmiyordu. Göğsünün tam ortasında, iki yıldır ilk kez hissettiği amansız bir vicdan sancısı zonkluyordu. Aşağıdaki herkes farklı yönlere, sokaklara ve karakola doğru dağılıp ev boşaldığı an Arda merdivenlerden adeta uçarak indi.
Antredeki kaskını kaptığı gibi bahçeye fırladı. Motorunu çalıştırdı; egzozun kükremesi boş sokakta yankılanırken gazı sonuna kadar kökledi. Şehrin ışıkları gözünün önünde birer çizgiye dönüşüyordu. Sahil boyunu, ara sokakları, gidebileceği her parkı aradı. Motorun farı karanlık caddeleri yararken Arda kaskın içinde dişlerini kırarcasına sıkıyordu: "Neredesin lan... Neredesin, neredesin?!"
Gece yarısına kadar herkes aradı. Kaan sokak sokak dolaştı, polis ekipleri sirenlerle mahalleleri taradı, Masal ağlamaktan sesini kaybetti ama Seren’den tek bir iz bile yoktu. Koskoca şehir, dilsiz bir kızı yutmuş gibiydi.
Eski deponun içinde ise zaman çoktan donmuştu.
Demir kapıyı ne kadar yumrukladığımı, parmaklarım kanayana kadar o paslı yüzeyi ne kadar tırmaladığımı hatırlamıyordum. Kollarım artık bedenimi taşıyamaz hale geldiğinde dizlerimin bağı çözüldü; tozlu, buz gibi betonun üzerine yığılıp kaldım.
Hava delice soğumuştu. İnce okul hırkam duvarlardan sızan ayaza karşı hiçbir işe yaramıyordu. Boğazım öyle kurumuştu ki her nefes alışımda ciğerlerime sanki cam kırıkları batıyordu. Açlıktan midem kasılıyor, bulanıyor; şakaklarımda zonklayan o dayanılmaz baş ağrısı gözlerimi karartıyordu.
Telefonumun pili saatler önce tükenmiş, ekranı sonsuz bir karanlığa gömülmüştü.
Ceninin pozisyonunda betonun üzerinde kıvrıldım. Başımı dizlerime çektim, dişlerimin birbirine çarpmasına engel olamıyordum. İki yıl önce denizin dibinde, o karanlık suyun ciğerlerime dolduğu an hissettiğim o ölüm soğukluğu yine gelip parmak uçlarımdan sarıyordu beni.
Arda... diye düşündüm şuurumu kaybetmeden hemen önce. Neredesin? Bu sefer beni kimse çıkaramayacak buradan...
Göz kapaklarım kurşun gibi ağırlaştı. Yanağımdan süzülen son sıcak gözyaşı betonun tozuna karışırken bilincim yavaşça, zifiri bir karanlığa teslim oldu.