BÖLÜM 18: SOĞUK DUVARLAR

Öğleden sonraki dersler tekinsiz bir sükunetle geçti. Ne Melis’ten ne de Rüzgar’dan tek bir hamle gelmişti; koridorlarda karşılaştığımızda gözlerini kaçırıyor, sanki sabahki o fırtına hiç yaşanmamış gibi davranıyorlardı. Masal her zamanki gibi sıramızda oturmuş, defterimin kenarına karikatürler çizerek beni güldürmeye çalışıyordu.

Son dersin zili uzun ve tiz bir sesle çaldığında sınıfta bir boşalma telaşı başladı. Masal çantasını toplarken kapıda 10. sınıflardan bir kız öğrenci belirdi. Çekingen adımlarla sıramıza yaklaştı.

"Seren Kaya sen misin?" diye sordu kız.

Başımı salladım.

"Edebiyat öğretmeni Kemal Hoca seni alt kattaki zümre odasında bekliyor. Ödev çizelgesiyle ilgili bir şey konuşacakmış."

Masal hemen çantasını omzuna taktı, kaşlarını çattı: "Kemal Hoca mı? Niye zille beraber çağırıyor ki? Geliyorum ben de seninle."

Hemen defterime uzanıp yazdım: «Gerek yok Masal, alt kattaki öğretmenler odası işte. Sen durakta dolmuşu kaçırma, dünün yorgunluğu var üstünde. Ben hemen iki dakikaya çıkarım.»

Masal defteri okuyup tereddütle yüzüme baktı. "Emin misin ortak? Bak içim hiç rahat etmiyor."

Gülümseyip elini hafifçe sıktım, başımı salladım. "İyi madem," dedi Masal derin bir nefes vererek. "Ben çıkıyorum o zaman ama bak, işin bitince hemen ara beni, tamam mı?"

Masal kapıdan çıkıp kalabalığa karışırken, bana haberi getiren kızın peşinden merdivenlere yöneldim. Alt kata inen basamakları geçerken kız birden öğretmenler odasının olduğu ana koridora değil, yangın merdivenlerine açılan o tenha arka koridora doğru saptı. Adımlarımı yavaşlattım; içime buz gibi bir şüphe düştü. Tam geri dönmek için hamle yapmıştım ki koridorun kör noktasındaki karanlıktan iki kişi fırladı.

Melis’in sabahki o iki arkadaşıydı.

Daha ne olduğunu anlayamadan biri arkamdan kollarımı sımsıkı kilitledi, diğeri ise montumun yakasından tutup beni geriye doğru sertçe çekti. Ağzımı araladım; ciğerlerimi patlatırcasına bir çığlık atmak, koridoru inletecek kadar bağırmak istedim ama boğazımdan sadece boğuk, çaresiz bir hava hırıltısı çıktı.

Sesimin çıkmayacağını çok iyi biliyorlardı. Ne bir direnç ne de bir yardım çığlığı... Kimsenin ruhu bile duymadan, sanki arkadaşlarıyla şakalaşan bir grup öğrenciymiş gibi beni çekiştirerek yangın çıkışının demir kapısından dışarı sürüklediler.

Okulun arka bahçesi, son ders ziliyle birlikte tamamen terk edilmişti. Beni spor salonunun arkasında kalan, paslı zincirlerle tutturulmuş, yıllardır kullanılmayan eski malzeme deposunun önüne kadar fırlattılar.

Kapının paslı demiri gıcırdayarak açıldı. Beni içeri öyle bir ittiler ki dizlerimin üstüne, tozlu beton zemine sertçe düştüm. Dizimdeki sızı içimi yakarken arkamdan kapının çarpma sesi yankılandı.

"Gör bakalım şimdi o sokak iti arkadaşın olmadan ne yapabiliyorsun," dedi Melis’in sesi dışarıdan, zehir gibi bir tonla. "Biraz aklın başına gelsin."

Dışarıdaki sürgü büyük bir gürültüyle çekildi. Kilit yuvasına oturdu.

Karanlık. Zifiri, soğuk ve tozlu bir karanlık...

Yerden fırlayıp demir kapıya abandım. İki elimle birden kapıyı yumrukladım. Vurdum, vurdum, vurdum... Ama demir o kadar kalındı ki dışarıya sadece boğuk bir tıkırtı gidiyordu. Boğazımı yırtarcasına soludum; tek bir hece, küçücük bir "İmdat!" kelimesi çıksın diye tırnaklarımı boğazıma geçirdim ama nafileydi. Hiçbir ses çıkmıyordu.

Titreyen ellerimle cebimdeki telefonu çıkardım. Ekranı açtığımda kalbim bir kez daha buz kesti: Servis Yok. Eski beton ve kalın taş duvarlar sinyali tamamen kesmişti. Ne Masal’a yazabiliyordum ne de eve...

Aynı dakikalarda okulun ön kapısında Arda, Kaan ve Rüzgar motorların yanında duruyordu.

"Beyler," dedi Kaan kaskını takarken, "sahildeki kafeye geçiyoruz değil mi? Bilardo masasını ayırtmışlar."

"Aynen, ben de geliyorum," dedi Arda umursamazca ceketini giyerken.

Kafasında kardeşine dair tek bir düşünce bile yoktu; Seren’i okul çıkışında aramak, onunla dönmek gibi bir alışkanlığı zaten hiç olmamıştı. Kafede iki saat boyunca bilardo oynadılar, kahkahalar attılar. Ancak saat altıyı geçip hava kararmaya yüz tuttuğunda Arda motoruna atlayıp evin yolunu tuttu.

Anahtarla dış kapıyı açıp antreye girdiğinde evde garip, gergin bir ağırlık vardı. Mutfaktan gelen telaşlı sesleri duydu.

"Çalmıyor Selim, hâlâ kapalı telefon! Okulun etrafına baktın mı?" diyordu annesi, sesi ağlamaklıydı.

Babası Selim Bey montunu giyiyordu, yüzü kireç gibiydi: "Karakola haber verdim, müdür yardımcısını da aradım ama okul çoktan kilitlenmiş. Masal’ı aradım, 'Çıkışta ayrıldık, beni arayacaktı ama aramadı' diyor, kız da çıldırmış durumda, yola çıkmış geliyor."

Arda ayakkabılarını çıkarırken kaşlarını çattı. Salona doğru bir adım attı: "Ne oluyor? Ne bu panik?"

Annesi Arda’yı görünce bir anda yakasına yapıştı, gözlerinden yaşlar boşanıyordu: "Seren yok Arda! Kardeşin okuldan çıkmamış! Saat kaç oldu, telefonu çekmiyor, hiçbir yerde yok!"

Arda’nın göğsünde garip, tanımlayamadığı bir sızı kıpırdadı. Ama her zamanki umursamaz zırhını takınmaya çalıştı; omuz silkip dudak büktü: "Aman anne, ne abarttınız ya... Arkadaşı falan vardır, onunla bir yere gitmiştir. Birazdan çıkar gelir, çocuk musunuz siz?"

"Arkadaşı Masal delirdi meraktan Arda!" diye bağırdı babası ilk kez Arda’ya bu kadar sert bir sesle. "Kardeşin konuşamıyor! Başına bir şey gelse sesini duyuramaz, yardım isteyemez, anlamıyor musun sen?!"

Babası kapıyı çarpıp dışarı fırlarken Arda olduğu yerde kalakaldı.

Gelir nasıl olsa... diye düşündü kendi kendine. Gelir işte, nereye gidecek ki?

Ama mutfak masasının üzerindeki o boş tabağa, Seren’in her akşam titizlikle hizaladığı o düzenli köşeye baktıkça içindeki o umursamaz ses sustu. Yerini ilk defa, iki yıldır hiç hissetmediği kadar derin, yakıcı ve amansız bir korkuya bıraktı.