BÖLÜM 26: ECEL TERİ

Sağlık ekipleri deponun içine hızla daldı. Görevlilerden biri Seren’in bileğindeki zayıf, ip gibi atan nabzı kontrol ederken diğeri boynuna termal battaniyeyi sardı.

"Hipotermi derinleşmiş, dehidrasyon ve travmaya bağlı şok tablosu var! Oksijen bağlayın, hemen çıkıyoruz!"

Buz kesmiş, hareketsiz bedenini dikkatle sedyeye kaldırdılar. Üzerine çekilen o parlak folyo örtü, Seren’in yüzünün mermer beyazlığını daha da acımasızca ortaya çıkarıyordu. Sedye hızla deponun kapısından çıkarılıp bahçeyi inleten ambulansa doğru tekerlekleri üzerinde kayarken zaman adeta durmuştu.

Meryem Hanım ve Selim Bey ağlayarak ambulansın peşinden koştu; sağlık görevlileri anneyi güçlükle arka kabine aldı, Selim Bey ise kendi aracına doğru yöneldi.

"Biz Selim Amca’yla gidiyoruz!" diye bağırdı Masal, gözyaşları içinde Kaan’ın koluna yapışarak. Kaan tek bir kelime etmeden başını salladı, Masal’ı korurcasına arabaya doğru yönlendirdi.

Tam o saniyelerde Arda, otoparka doğru koşan adımlarını aniden kesti.

Bahçenin ortasında, polis kordonunun hemen gerisinde duran iki kişiye döndü. Melis ve Rüzgar... Melis titriyor, tırnaklarını avuçlarına geçirmiş yere bakıyordu; Rüzgar ise elini tuttuğu kafasıyla köşeye sinmişti.

Arda onlara doğru bir adım attı. Gözlerinde ne öfke kalmıştı ne de tanıdık bir parıltı; sadece buz gibi, öldürücü bir boşluk vardı. İki yıldır "arkadaşım" dediği, uğruna öz kardeşini hiçe saydığı o insanların yüzüne son kez baktı. Dudakları kıpırdamadı, tek bir kelime bile etmedi ama o bakış, aralarındaki her şeyi sonsuza dek mezara gömmeye yetti.

Hemen arkasında bir el belirdi; Doruk omzunu sıktı. "Yürü Arda," dedi Doruk, sesi titreyerek ama dimdik bir duruşla. "Seren’in yanına gidiyoruz. Buradakilerin hesabını polis görecek, yanındayım kardeşim." Doruk bir an bile tereddüt etmemiş, o masadaki herkesi silip Arda’nın peşine takılmıştı. Birlikte arabaya atladılar, Selim Bey’in gaza basmasıyla araç acı bir lastik sesiyle ambulansın peşine düştü.

Okul bahçesinde ise sirenler susmadı.

Komiser sert adımlarla Melis’in, yanındaki iki kızın ve Rüzgar’ın önünde durdu. Arkalarında okul müdürü ve titreyen öğretmenler vardı.

"Olay yeri inceleme deponun kapısındaki parmak izlerini alıyor," dedi komiser, sesi bahçeyi donduracak kadar resmi ve keskindi. "Hürriyeti tahdit, kasten yaralama ve hayati tehlikeye sebebiyet verme. Hepiniz bizimle geliyorsunuz. Ekip arabalarına, hemen!"

Melis ağlayarak "Ben bir şey yapmadım, şakaydı!" diye çığlık atmaya çalıştı ama memurlar kızların ve Rüzgar’ın kollarına girip onları yüzlerce öğrencinin ayıplayan bakışları arasında polis araçlarına bindirdi. Okulun o sahte krallığı, demir kapıdan çıkan ekip otolarının arkasında bir enkaz gibi çöktü.

Şehir trafiğinde ise ambulansın mavi ışıkları yolu yarıyor, Seren’in göğsündeki zayıf nabız hastanenin acil servisine doğru zamanla yarışıyordu.