BÖLÜM 21: YANKILANAN GERÇEKLER

Kaan hızla kalabalığı yarıp kavganın ortasına daldı. Masal’ın Rüzgar’ın saçlarına kenetlenmiş parmaklarını incitmeden, ama son derece kararlı ve güçlü bir hamleyle araya soktu ellerini.

"Masal, dur! Bırak, bu şekilde öğrenemeyiz!"

Kaan’ın kollarının arasına aldığı Masal hırçınca debelendi ama Kaan onu geri çekerek nihayet Rüzgar’dan ayırmayı başardı. Rüzgar masanın altına sinmiş, eliyle kanayan kafa derisini tutarak inliyordu. Bahçedeki onlarca öğrenci çember şeklinde etraflarını sarmış, nefeslerini tutmuştu. Nöbetçi öğretmenler ve idareciler bağırış çağırışla binadan fırlamış, kalabalığı yarmaya çalışıyordu.

Arda ise gözü dönmüş bir halde Masal’ın üzerine yürüdü. Boyun damarları çatlayacak gibi kabarmıştı:

"Sen delirdin mi lan?! Kardeşim kayıp diyorum, sen gelmiş benim arkadaşlarıma saldırıyorsun! Onların ne alakası var bu işle?!"

Masal, Kaan’ın tutuşundan öyle bir hırsla sıyrıldı ki, sesi bahçedeki bütün fısıltıları, hocaların bağırtılarını bıçak gibi kesti.

"NE Mİ ALAKALARI VAR?!" diye kükredi Masal. İşaret parmağını önce titreyen Melis’e, sonra yerde sürünen Rüzgar’a doğrulttu. Gözlerinden yaşlar fışkırıyordu ama sesi bir felaketin habercisi gibi gümbürdüyordu:

"Sen o çok sevdiğin, arkalarına saklandığın pislik arkadaşlarınla okulun kralı gibi gezerken; o yanında oturan Rüzgar denen şerefsiz ilk günden Seren’in konuşamadığıyla dalga geçti bu kantinde! Sokak aralarında savunmasız bir kızın önünü kesti, üzerine yürüdü!"

Arda’nın yüzü bir anda kireç gibi oldu. Şaşkınlıkla Rüzgar’a baktı ama Masal durmadı; adım adım Arda’nın üstüne yürüdü:

"Dün sabah o masada güldüğün Melis, arka bahçede Seren’in defterlerini çamura fırlattı, saçlarını çekti, onu ezmeye çalıştı! Seren tek bir ses bile çıkaramadığı için, sana tek bir kelime bile edemediği için günlerdir senin arkadaşlarının zorbalığına uğruyor! Dün çıkışta da edebiyat hocası çağırıyor yalanıyla kızı kandırıp götürdüler! Seren’i onlar sakladı Arda! Kardeşinin sesini çalan o cehennemin ortasına sen kendi ellerinle attın onu!"

Tüm okul bahçesi mezarlık sessizliğine büründü. Araya girmeye çalışan nöbetçi öğretmenlerin bile ayakları yere çivilendi. Hiç kimse tek bir nefes bile alamadı. Bütün gözler, hayatında ilk kez bu kadar çıplak, bu kadar ezilmiş ve yerle bir olmuş görünen Arda’ya döndü.

Tam o saniyelerde okulun demir kapısından telaşla içeri giren Meryem Hanım ve Selim Bey, Masal’ın göğsünden kopan son cümleleri kulaklarıyla duydu.

Meryem Hanım bir adım attı, ardından dizlerinin bağı çözüldü; Selim Bey son anda eşinin kolundan tuttu ama kendisi de kaskatı kesilmişti. İki yıldır korumak için üzerine titredikleri, bir kelimesi çıksın diye gecelerce dua ettikleri kızlarının, öz abisinin gözleri önünde kendi arkadaşları tarafından ezildiğini duymak... İki ebeveynin de dünyasını oracıkta, yüzlerce öğrencinin önünde başlarına yıktı.

Selim Bey’in gözleri alev aldı; Arda’ya, Melis’e ve Rüzgar’a öyle bir baktı ki, o an bahçedeki ayaz bile o bakışın yanında sıcak kalırdı.