BÖLÜM 22: ENKAZ

Kaan, çıldırmış gibi titreyen Masal’ın omuzlarını tutup onu kendine doğru çekti; kollarını etrafına sararak onu sakinleştirmeye, o yangını bastırmaya çalıştı.

"Tamam Masal, bitti... Bırak artık, sakin ol," diye fısıldıyordu Kaan kulağına.

Ama Masal’ın göğsündeki o fırtına dinmek bilmiyordu. Kaan’ın göğsüne vuran yumrukları yavaşça gevşedi, ardından boğazından öyle bir hıçkırık koptu ki bahçedeki yüzlerce kişinin içi titredi. Başını kaldırıp kan çanağına dönmüş gözlerini doğrudan Arda’ya dikti. Yaşlar yanaklarından sel gibi boşalıyordu.

"Seren’e söz verdim..." dedi Masal, sesi titreyen, kırık bir feryat halindeydi. "Ona yemin ettim susacağıma... Sırf sen vicdan azabından geberme diye bana yalvardı! Ama bitti! Artık susmayacağım!"

Arda kaskatı kesilmişti. Rengi kül gibiydi, gözleri Masal’ın dudaklarına kilitlenmişti.

Masal, Kaan’ın kollarının arasından sıyrılıp Arda’nın tam karşısına dikildi. Her kelimesi Arda’nın göğsüne saplanan bir kurşun gibiydi:

"Sen o kızı iki yıldır ucube gibi gördün! Evde yüzüne bakmadın, okulda yabancı gibi davrandın! Ama o kızın sesi neden gitti biliyor musun Arda?! İki yıl önce o tatilde, arkadaşlarına hava atarken akıntıya kapılıp boğuluyordun sen! Arkadaşların kaçtı, arkana bile bakmadılar! Seni o suyun dibinden çekip çıkaran, hayatını kurtaran kimdi sanıyorsun?!"

Arda’nın gözleri dehşetle büyüdü, dudakları aralandı ama tek bir nefes bile alamadı.

"Seren’di!" diye haykırdı Masal, parmağını Arda’nın göğsüne vura vura. "Kardeşin o dalgaların arasına atladı! Seni kayalıklara çıkarıp baygın halde kurtardı ama kendisi suyun dibine battı! Ciğerlerine su doldu, günlerce yoğun bakımda kaldı! O ölüm korkusuyla, o karanlıkta sesini kaybetti kız! Ve uyandığında babana ne dedi biliyor musun? 'Arda suçluluk duymasın, ona söylemeyin' diye yalvardı! Kendi hayatını, sesini senin hayatınla takas etti ama sen onun yüzüne bile bakmadın!"

Arda sanki karnına sert bir balyoz darbesi yemiş gibi iki adım geriye doğru tökezledi.

Dizlerinin bağı çözüldü, sırtı arkasındaki çınar ağacının gövdesine çarptı. Ağzından tek bir kelime çıkmadı. Dünya etrafında delice dönmeye başladı; iki yıldır kardeşine attığı o soğuk bakışlar, mutfakta işaret dilini reddedişi, kantinde Rüzgar dalga geçerken arkasını dönüşü... Her bir anı, kafasının içinde devasa bir çığ gibi üzerine devrildi. Kendini nefes alamayacak kadar küçülmüş, ezilmiş ve kirlenmiş hissetti.

Tam o anda kalabalığı yaran ayak sesleri duyuldu.

Meryem Hanım gözyaşları içinde fırlayıp Masal’ın yanına ulaştı. Kollarını Masal’ın boynuna sımsıkı doladı; iki kadın, Seren’in sessizliğine ses olan o dostlukla birbirine kenetlenip ağlamaya başladı. Selim Bey de arkalarındaydı, elleri titriyordu.

Meryem Hanım Masal’ı göğsüne bastırırken başını kaldırdı.

Gözleri ağacın dibinde iki büklüm kalmış, rengi bembeyaz olmuş Arda’yı buldu. Bir annenin evladına bakabileceği en delici, en kahredici ve en yabancı bakıştı bu. Tek bir kelime bile etmedi; ama o gözlerdeki hayal kırıklığı, Arda’nın üzerine yıllarca kalkamayacağı koca bir mezar taşı gibi indi.