BÖLÜM 23: KÖR NOKTADAKİ YANKI

Bahçedeki o dehşet anına rağmen Melis ve Rüzgar kafalarını eğmiş, inatçı bir korkuyla susmaya devam ediyorlardı. Melis’in elleri titriyor, Rüzgar ise yerdeki çakıllara bakarak yakalanmış bir suçlunun ezikliğiyle dişlerini sıkıyordu; ikisi de tek bir itirafla başlarına gelecek felaketin farkındaydı.

Tam o dakikalarda bahçe kapısından siren sesleri yankılandı. İki polis otosu ve sivil bir ekip aracı okulun avlusuna hızla girdi.

Müdür yardımcısı ve nöbetçi öğretmenler telaşla memurların yanına koştu. Polisler kalabalığı dağıtıp hızla duruma el koydu. Olay yeri inceleme ve çocuk şube ekipleri, okulun güvenlik odasını adeta karargaha çevirdi. Seren’in okul üniformalı son fotoğrafı, telefon sinyalinin en son koptuğu baz istasyonu verileri masaya yatırıldı.

İlk iş olarak dün öğleden sonraya ait tüm kamera kayıtları saniye saniye tarandı. Masal, Selim Bey ve Meryem Hanım monitörlerin başında nefes bile almadan nöbet tutuyordu.

Ancak sonuç korkunç bir duvar gibi yüzlerine çarptı: Seren’i yangın merdivenine çeken o kızlar ve peşlerindeki gölgeler, okulun en bilinen kör noktalarından geçmişti. Eski spor salonuna inen o dar koridor ve arka bahçedeki virane alan, eski model kameraların görüş açısının tamamen dışındaydı. Fakat kesin olan tek bir gerçek vardı; Seren Kaya okulun ana demir kapısından ya da herhangi bir çıkış noktasından dışarı asla adım atmamıştı.

Komiser arkasını dönüp acı haberi verdi: "Kızınız dünden beri okul sınırları içinde. Buradan hiç çıkmamış."

Bu cümle odaya bir el bombası gibi düştü.

"NE DEMEK ÇIKMAMIŞ?!" diye çığlık attı Masal. Masanın üzerindeki klavyeye vuracak kadar delirdi, polis memuru kızı zor tuttu. "Bütün gece buradaydı yani! O soğukta, bir yerlerde kilitli kaldı!"

Meryem Hanım feryat ederek dizlerinin üstüne çöktü, Selim Bey odanın duvarını yumrukladı.

Kapının eşiğinde duran Arda ise bu sözleri duyduğu an resmen çıldırdı. Gözleri kan bürümüş bir halde koridora fırladı; duvarlara çarpa çarpa, kendi saçlarını çekiştirerek kükredi: "BURADA! BİZ GİTTİK, EĞLENDİK, MOTOR SÜRDÜK, KIZ BÜTÜN GECE BURADAYDI!"

Polis ekipleri, öğretmenler ve güvenlik görevlileri binanın her katını, havalandırma boşluklarını, bodrumları ve bahçeyi didik didik aramak için seferber oldu. Düdük sesleri, telsiz anonsları ve ayak sesleri birbirine karıştı.

Deponun içindeki zifiri karanlıkta ise zaman çoktan tükenmek üzereydi.

Soğuk beton bütün kemiklerimi dondurmuştu. Dudaklarım çatlamış, ağzım susuzluktan kurumuş bir çöl gibiydi. Başım öyle şiddetle zonkluyordu ki göz kapaklarımı aralamak bile dayanılmaz bir acı veriyordu. Açlıktan midem kramp girercesine kasılıyordu. Artık bilincim bulanıklaşıyor, bedenim o ölüm uykusuna doğru kayıyordu.

Ama dışarıdan gelen o çok uzak, boğuk gürültüyü duydum.

Polis araçlarının cılız siren yankısı... Koşan ayakların zemindeki titreşimi...

Buradalar...

Bu, son şansımdı. Eğer şimdi beni bulamazlarsa, bu betonun üstünden bir daha asla kalkamayacaktım.

Bütün gücümü, damarlarımda kalan son hayat kırıntısını toplamaya çalıştım. Ceninin pozisyonundan doğrulmak için titreyen dirseklerimin üstüne kalktım. Her nefeste ciğerlerime batan o iğneleri yok saydım. Cebimden çıkmış, yerde duran kapalı telefonumu güçlükle kavradım.

Doğrulamıyordum, dizlerimin bağı çözülmüştü ama kolumu geriye doğru var gücümle savurdum. Telefonu kalın, paslı demir kapıya doğru fırlattım!

GÜM!

Telefon kapıya çarpıp metalik, tok bir yankı bıraktı.

Yetti mi? Yetmedi, dışarıdan duyulmazdı!

Gözlerim karanlığa alıştıkça yanımda elime gelen her şeyi körlemesine kavramaya başladım; kırık bir ahşap tahta parçası, beton zemin üzerinde duran paslı büyük bir civata, eski bir teneke kutu... Ne bulduysam, kanayan parmaklarımla kapıya doğru arka arkaya savurmaya başladım.

TAK! GÜM! ÇAT!

Son teneke kutu da kapıya çarpıp yere yuvarlandığında mecalim tamamen bitti. Alnım soğuk betona düştü, gözlerim karardı.

Tam o saniyelerde, arka bahçedeki otların arasını arayan iki sivil polis memuru, paslı deponun kör duvarına yakın bir noktadaydı. Memurlardan biri aniden elini kaldırdı:

"Dur... Sessiz ol bir dakika."

İki polis nefesini tuttu. Eski, terk edilmiş malzemenin olduğu o kör noktadaki kalın demir kapının ardından gelen o zayıf, metalik tıkırtılar ve içeride yere düşen tenekenin yuvarlanma sesi, sabahın soğuk ayazında net bir şekilde yankılandı.

Memur telsizin mandalına bastı, sesi bahçeyi ayağa kaldırdı: "Merkez! Arka bahçedeki eski depodan ses aldık! Hemen buraya ekip yönlendirin, çabuk!"