BÖLÜM 24: ZAMANA KARŞI

Telsizden yükselen cızırtılı anons, bahçedeki gergin havayı bir anda infilak ettirdi: "Arka bahçedeki eski depodan ses aldık! Hemen buraya ekip yönlendirin!"

O cümlenin bittiği saniye, okulun avlusunda adeta bir izdiham koptu.

İlk fırlayan Masal oldu; ayakları yere basmıyor gibiydi, arkasından bağıran polislerin sesini bile duymadan binanın köşesine doğru ölümüne koştu. Kaan bir adım bile gerisinde kalmadı, kalabalığı yararak Masal’ın hemen peşine takıldı. Selim Bey eşinin elini sımsıkı tutmuş, ağlayan Meryem Hanım’ı sürüklercesine arka bahçeye koşturuyordu.

Arda ise sanki ciğerleri parçalanıyormuş gibi nefes alarak fırladı. Koşarken kendi ayaklarına dolanıyor, tökezliyor ama durmuyordu. Kafasının içinde sadece iki yıldır yok saydığı o kızın yüzü, suyun dibindeki o iki yıllık sessizliği ve deponun soğuk duvarları yankılanıyordu. Hayatında hiç bu kadar çaresiz, hiç bu kadar lanetlenmiş hissetmemişti.

Polis memurları, öğretmenler ve arkada toplanan onlarca öğrenci binanın arka tarafına, spor salonunun kör duvarına doğru sel gibi aktı.

Deponun içinde ise zamanın kum saati son tanesini düşürmek üzereydi.

Dışarıdaki koşan ayak seslerini, demir parmaklıklara vuran o telaşlı gürültüyü zihnimin en uzak köşesinde, sanki suyun kilometrelerce derinindeymişim gibi boğukça duydum. Geldiler... Ama bedenim bana ait değildi artık. Kalbim göğsümde zayıf, kesik kesik vuruşlarla çırpınıyordu. Göz kapaklarım tonlarca ağırlıkta bir kurşun gibi iniyordu.

Karanlıkta parmaklarım ıslak, tozlu betonu tırmaladı. Yanımda, kırık bir tahta kasanın kenarında soğuk bir cam yüzey hissettim. Eski, tozlu bir soda şişesi...

Uyanık kal Seren... Sakın kapatma gözlerini. Sakın uyuma...

İçimdeki o çığlık atan küçük kız avazı çıktığı kadar bağırıyordu ama dudaklarımdan tek bir hava kabarcığı bile çıkmıyordu. Titreyen, derisi soyulmuş parmaklarımı şişenin boynuna doladım. Kolumu kaldırmak, dünyayı yerinden oynatmak kadar ağır geldi o an. Bütün hayatımı, iki yıldır içimde biriktirdiğim o koca sessizliği, ciğerlerime dolan o son nefesi o tek kola topladım.

Gözlerimi sımsıkı yumup şişeyi kapının ortasına doğru savurdum.

ŞIRAAAK!

Cam şişe kalın demir kapıya çarpıp binlerce parçaya ayrılarak beton zemine saçıldı. O tiz, metalik ve yankılanan ses deponun içinde patladı.

Ama bitti.

O kolu savurduğum an içimdeki son yaşam ışığı da titreyerek söndü. Parmaklarım gevşedi, cansız bir bez parçası gibi buz gibi betonun üzerine devrildim. Yanağım cam kırıklarının hemen yanındaki tozlu zemine yapıştı.

Uyuma... Lütfen uyuma...

Zihnimdeki o son fısıltı da karanlığa gömüldü. Artık ne soğuğu hissediyordum ne de boğazımdaki o yakıcı kuruluğu; derin, zifiri ve sonsuz bir sessizlik beni kollarının arasına aldı.

Dışarıda, deponun önünde ise kıyamet kopuyordu.

İçeriden gelen o şiddetli cam kırılma sesi tam kapının önünde duran sivil polisin kulaklarında patladı. "Burada! İçeride!" diye bağırdı memur.

Masal kapının önüne ilk ulaşan oldu; ellerini o paslı demire öyle bir vurdu ki avuçları saniyede kızardı: "SEREN! SEREN SES VER! BURADAYIZ!"

İçeriden tek bir tıkırtı bile gelmedi. Ölüm sessizliği.

Selim Bey kapının kulpuna yapıştı, bütün ağırlığıyla yüklendi ama asma kilit taş gibi yerinde duruyordu. "Açılmıyor! Kilitli! Levye getirin, kırın şu kapıyı!" diye haykırdı baba, sesi gözyaşlarıyla parçalanarak.

Arda kalabalığı yarıp kapının önüne öyle bir çarptı ki omzu demirde yankılandı. Gözleri tamamen kararmıştı. İki eliyle kilitli sürgüye asıldı, boynundaki damarlar fırlayacak gibi şişti: "SEREN! AÇ KAPIYI! SEREN BEN GELDİM, ABİN GELDİ DUYUYOR MUSUN?!"

Ama arkadaki o kör karanlıktan, hayatını onun için feda eden o kızdan en ufak bir cevap, en ufak bir fısıltı dahi gelmiyordu.

İki polis memuru ellerindeki demir levyeyle öne atıldı; "Geri çekilin! Çekilin, kırıyoruz!" diyerek asma kilide var güçleriyle asıldılar. Paslı metalin tiz çığlığı bahçeyi inletirken kilit çatırdayarak kopmak üzereydi.