BÖLÜM 20: MASKE DÜŞÜYOR

Bütün gece şehir baştan ayağa tarandı; sokaklar, parklar, sahil boyları... Ama Seren’den ne bir iz ne de küçücük bir işaret vardı.
Sabahın ilk ışıkları okulun pencerelerine vurduğunda Masal, ayakta zor duran bir enkaz gibi sınıfa girdi. Gözlerinin altı mosmor olmuştu; bütün gece ağlamaktan ve sokak sokak koşmaktan nefesi tükenmişti. Çantasını masaya bıraktı ama kendi yerine oturmadı. Adımları boşlukta sürüklenir gibi yanındaki sıraya gitti. Seren’in sırasına oturdu. Parmaklarını tahtanın pürüzsüz yüzeyine, Seren’in cetvelle hizalanmış gibi duran o kusursuz defter köşesine sürttü. Sıra boştu, buz gibiydi ve Masal’ın içi o boşluğa düştükçe delirecek gibi oluyordu.
O sırada bahçe kapısından içeri Arda girdi.
Üniforması darmadağındı, ceketini bile almamıştı. Gözleri kan çanağı gibiydi; çenesi öyle bir kilitlenmişti ki dişlerinin birbirine sürtünme sesi duyulabilirdi. Bütün gece motorun üstünde, soğuk rüzgara karşı kardeşini aramış ama bulamamıştı. İçindeki o bastıramadığı panik, dışarıya kontrolsüz ve vahşi bir öfke olarak taşıyordu.
Çınar ağacının altındaki masada oturan Doruk ve diğerleri Arda’yı görünce şaşkınlıkla ayağa kalktı.
"Oğlum ne bu halin?" dedi Doruk endişeyle. "Bütün gece aradık, telefonun kapalıydı. Ne oldu lan sana?"
Arda masanın kenarına iki eliyle öyle sert vurdu ki üzerindeki boş kutular devrildi. Ses telleri uykusuzluktan ve bağırmaktan çatallanmıştı, nefes nefese gürledi:
"Seren yok! Dünden beri kayıp! Başına bir şey geldi, hiçbir yerde yok!"
Doruk kaşlarını çattı, anlamayarak sordu: "Seren kim oğlum? Şu 9'lardaki dilsiz kız mı? Sana ne ondan?"
Arda’nın boğazından sanki iki yıldır sakladığı bütün o taşlar bir anda yırtılarak çıktı; gözleri alev alev masadakilerin üzerine dikildi:
"Kardeşim lan o benim! Öz kardeşim! Anladınız mı, kardeşim!"
Bahçedeki o köşe bir anda ölüm sessizliğine gömüldü. Doruk donup kaldı. Masanın diğer ucunda oturan Melis ile Rüzgar ise bir anda kaskatı kesildi. İkisi göz ucuyla, dehşet içinde birbirine baktı. Yüzlerindeki kan çekilmiş, dudakları kilitlenmişti; Arda’nın kendi grubunun içine kadar soktukları o kızın, aslında Arda’nın canından bir parça olduğunu duydukları an soğuk bir ecel teri dökmeye başladılar. Tek bir kelime bile edemediler.
O sırada, ikinci katın penceresinden aşağıyı, o masayı izleyen Masal’ın gözleri Melis ile Rüzgar’ın o suçlu, kaçamak bakışlarına kilitlendi.
O an... Masal’ın beynindeki son sigorta da attı.
Kızın sınıftan fırlayışı bir kasırga gibiydi. Merdiven basamaklarına ayakları değmiyor gibiydi; basamakları dörder dörder, adeta uçarcasına indi. Giriş kapısını öyle bir çarptı ki camlar zangırdadı. Bahçedeki onlarca öğrencinin şaşkın bakışları arasında bir ok gibi çınar ağacına doğru koştu.
Ne Arda’nın varlığı ne de etraftaki kalabalık umurundaydı.
Doğrudan Rüzgar’ın arkasında bitti. İki eliyle birden Rüzgar’ın saçlarına öyle bir yapıştı ki çocuğun kafası geriye doğru kırılacak gibi gerildi.
"NEREDE LAN O?!" diye öyle bir haykırdı ki Masal, okulun duvarları çınladı. "Ona ne yaptınız aşağılık köpekler?! Nereye sakladınız Seren’i?!"
Rüzgar acı dolu bir çığlık atıp masanın üstüne devrildi, Masal çocuğun kafasını tahta masaya çarpmak için bütün gücüyle asılıyordu. Arda ve Doruk şok içinde ne yapacağını bilemezken bahçede tam bir kaos koptu.
Tam o saniyelerde, okulun dış demir kapısında başka bir siluet belirdi.
Kaan.
Kendi lisesine gitmemişti; aklı, ruhu dünden beri kayıp olan o sessiz kızda kalmıştı. Üniformasıyla, sırt çantası tek omzunda içeri adım attığı an bahçedeki çığlıkları duydu. Masal’ın Rüzgar’ı masada paralayışını, Arda’nın çıldırmış gibi araya girmeye çalışmasını ve Melis’in titreyen yüzünü gördü.
Kaan’ın gözleri kısıldı. Birkaç saniye içinde o kaosun ortasındaki suçluları ve dönen oyunu anladı; hızlı, sert adımlarla doğrudan kavganın merkezine doğru yürümeye başladı.