BÖLÜM 33: DÜĞÜMLERİN ÇÖZÜLÜŞÜ

Odanın içindeki o ağır sessizlik, Arda’nın titreyen ilk adımıyla kırıldı.

Yatağın kenarına kadar geldi ama oturmaya cesaret edemedi; ayakta, ellerini nereye koyacağını bilemeyerek öylece bekledi. Gözlerindeki o pişmanlık o kadar çıplak ve ağırdı ki bakışları bana her değdiğinde sanki canı fiziksel olarak yanıyordu.

Sonra iki elini birden göğsünün hizasına kaldırdı.

Parmakları gergindi, hareketleri tutuk ve acemiceydi. Hastane koridorunun o soğuk köşelerinde telefon ekranından ezberlemeye çalıştığı ilk hareketi yaptı; sağ elinin parmak uçlarını hafifçe çenesine, ardından göğsüne doğru indirdi. Yanlış bir açı yapınca durdu, yüzünü buruşturup tekrar denedi. Titreyen parmaklarıyla bana anlatmaya çalışıyordu:

«Ben... çok... özür...»

Gerisini getiremedi. Parmakları havada asılı kaldı, boğazından kopan o boğuk hıçkırıkla birlikte elleri iki yanına düştü.

"Yapamıyorum..." dedi Arda, sesi paramparça bir halde. Dizlerinin bağı çözüldü, yatağın kenarındaki demire tutunarak yere çöktü. Başını çarşafın üzerine koydu. "İki yıldır bir kez bile öğrenmeye çalışmadığım o dili şimdi iki günde öğrenip karşına geçemiyorum bile Seren... Ne kadar aşağılık bir herif olduğumu anlatmaya kelimelerim de parmaklarım da yetmiyor."

Gözyaşları çarşafı ıslatırken başını hafifçe kaldırdı, yüzüme baktı:

"Bilmiyordum... O gün o suda beni senin çıkardığını, benim yüzümden o karanlığa gömüldüğünü bilmiyordum. Ama bu bir bahane değil. Bilmesem bile... Sen benim kardeşimdin. İki koca yıl boyunca bir ucube gibi davrandım sana. O pisliklerin arasına karıştım, senin sessizliğini bir yük gibi gördüm. O depoda... o demir kapının ardında seni öyle gördüğüm an kendi nefesimden utandım."

Arda konuşurken tek bir an bile gözlerimi ondan ayırmadım.

Sesindeki her bir titremeyi, içindeki o yangını ciğerlerimde hissettim. Evet, iki yıl boyunca çok canım yanmıştı; okulun koridorlarında yanımdan yabancı gibi geçişi, evde işaretlerime sırtını dönüşü içimde kapanmayan yaralar açmıştı. Ama o suçluluk duygusuyla ezilip gitsin istemediğim o çocuk, tam şu an önümde diz çökmüş, kendi enkazını elleriyle topluyordu.

Elimi güçlükle kaldırıp Arda’nın dağınık saçlarına dokundum.

Arda temasımı hissettiği an nefesini tuttu, kaskatı kesildi. Parmaklarımı yavaşça saçlarının arasından kaydırıp yanağına koydum. Başımı yavaşça, tane tane aşağı yukarı salladım.

«Biliyorum... Anlıyorum...» dercesine.

Bütün o fırtınaları, iki yılın birikmiş acısını ve deponun soğuk duvarlarını o tek baş hareketiyle sildim. İntikam ya da kin taşımıyordum; sadece abimi geri istiyordum.

Arda başımı salladığımı görünce gözlerini yumdu; yanağındaki elimin üzerine kendi titreyen elini kapattı. Gözyaşları avucumun içine dökülürken derin, ciğerlerini sarsan bir nefes aldı.

"Yemin ederim Seren..." dedi fısıltıyla, ama dünyadaki her şeyden daha kararlı bir tınıyla. "Ömrümün sonuna kadar... Tek bir adım bile gerinde kalmayacağım. O sesini çalan dünyada senin sesin olacağım. Bir daha hiç kimse, hiçbir karanlık sana dokunamayacak. Seni bir daha asla yalnız bırakmayacağım."

Kapının dışından gelen hafif ayak sesleri koridorda yankılanırken, odanın içindeki iki yıllık o kalın buz tabakası nihayet eriyip gitmişti. Artık yalnız değildim; arkamda hem deli gibi bir dost, hem de canını vermeye hazır bir abi vardı.