BÖLÜM 17: ZEHİRLİ FISILTILAR

Rüzgar, kafasının zonklamasına ve sırtındaki sızıya rağmen adımlarını düz tutmaya çalışarak bahçeye çıktı. Arda ve grubunun oturduğu banka doğru ilerlerken, ceketinin yakasını kaldırıp dağılmış saçlarını elleriyle olabildiğince düzeltmeye çabaladı. İçindeki öfke o kadar büyüktü ki dişlerini sıkmaktan çenesi ağrıyordu.

Bankta oturan Kaan, Rüzgar'ın bu dağınık halini görünce kaşlarını çattı. "Ne oldu oğlum sana? Çarpılmışa dönmüşsün, üstün başın ne bu hal?"

Arda da telefonundan başını kaldırıp Rüzgar’a baktı, yüzünde hafif alaycı bir gülümseme belirdi. "Kediyle mi dalaştın lan? Boynunun kenarı falan kızarmış."

Rüzgar yerine otururken zoraki bir şekilde güldü, acısını gizlemek için omuz silkti: "Yok ya, alt katta 10. sınıflardan iki salak kendi aralarında itişiyordu, tam aralarından geçerken dengelerini kaybedip üstüme düştüler. Duvara sıyırdım omzumu, ondan oldu. Bebeler işte, yürümeyi bilmiyorlar daha."

Kaan inanmamış gibi tek kaşını kaldırdı ama üstelemedi. Arda ise "Dikkat et kardeşim, koridorlar acemi kaynıyor," deyip tekrar telefonuna döndü.

Rüzgar, erkeklerin yanında gururunu kurtarmıştı ama içindeki o aşağılanmışlık hissi geçmiyordu. Göz ucuyla bankın diğer ucunda oturan Melis'e baktı. Melis de ona bakıyordu; Rüzgar'ın o sahte "çocuklar üstüme düştü" yalanını zerre kadar yutmamıştı. Zaten sabahki arka bahçe olayından sonra Rüzgar'ın Masal'dan o tokadı yediğini anlayacak kadar kurnazdı.

Zil çalıp herkes sınıflara doğru yönelirken Melis, Kaan ve Arda'nın önüne geçmesini fırsat bilip adımlarını yavaşlattı. Rüzgar da durumu anlayıp onunla aynı hizaya geldi.

İkisi de gruptan birkaç adım geride kaldıklarında Melis fısıltıyla sordu: "Ne oldu o koridorda? O dilsizin kankası mı saldırdı sana?"

Rüzgar dişlerini sıktı, etrafa bakındı. Kimsenin duymadığından emin olunca tıslar gibi konuştu: "Psikopat o kız Melis! Hayvan gibi sırtıma atladı, saçımı koparıyordu az kalsın. Dün akşam o dilsizin yolunu kesmiştim, herhalde ötmüş hemen arkadaşına."

Melis’in gözleri kısıldı. Sabah kendi yediği tokat ve şimdi de Rüzgar’ın düştüğü bu rezil durum... Masal denen o kız, grubun dokunulmazlığına fena halde gölge düşürmüştü.

"Bu iş böyle yürümez," dedi Melis, sinsi bir planın zihninde çoktan şekillendiği o soğuk sesiyle. "O kızın arkasına sığınarak bu okulda rahat gezemezler Rüzgar. Eğer Masal o ezik kızı bu kadar koruyorsa... O koruma kalkanını parçalamamız lazım."

"Nasıl olacak o iş?" diye homurdandı Rüzgar, saç diplerini ovarak. "Kız sokak köpeği gibi saldırıyor, hocalardan da korkusu yok."

Melis’in dudakları yana doğru kıvrıldı, gözlerinde zehirli bir parıltı belirdi: "Öyle mi? Göreceğiz bakalım... O kız hocalardan korkmuyor olabilir, ama o çok koruduğu Seren'in zaaflarını çok iyi biliyorum ben. Sadece şiddetle değil, o kızı kendi sessizliğiyle vuracağız. Arda bile kurtaramayacak onu."