Bölümler 28Şu an: Xxv. Bölüm
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXV. BÖLÜM
Şimdi kendimizi geniş ve ıssız Antarktika Okyanusu’nda, seksen dört dereceyi aşan bir enlemde, dayanıksız bir kanoda ve üç kaplumbağadan başka yiyeceğimiz olmadan bulmuştuk. Uzun kutup kışının da pek uzak olduğu söylenemezdi; önümüzdeki yol hakkında iyice düşünmemiz gerekiyordu. Aynı takımadaya ait, birbirinden yaklaşık beş altı fersah uzakta altı ya da yedi ada görünüyordu; ama hiçbirine ayak basmaya niyetimiz yoktu. Jane Guy’la kuzeyden gelirken en sert buz bölgelerini yavaş yavaş geride bırakmıştık. Antarktika hakkındaki yaygın görüşlere ne kadar ters düşerse düşsün, deneyimimiz bunun inkâr edilemez bir gerçek olduğunu gösteriyordu. Dolayısıyla geri dönmeye kalkışmak, özellikle mevsimin bu kadar geç bir döneminde, çılgınlık olurdu. Umuda açık tek bir yol kalmış gibiydi. Cesaretle güneye yönelmeye karar verdik; orada başka topraklar keşfetme ihtimali vardı ve daha ılıman bir iklime rastlama ihtimali bundan da yüksekti.
Şimdiye kadar Antarktika Okyanusu’nu, Arktik Okyanusu gibi, şiddetli fırtınalardan ve aşırı dalgalı sulardan özellikle uzak bulmuştuk. Yine de kanomuz, büyükçe olmasına rağmen, en iyi ihtimalle dayanıksız bir yapıdaydı. Elimizdeki sınırlı olanaklarla onu olabildiğince güvenli hâle getirmek için işe koyulduk. Teknenin gövdesi bilinmeyen bir ağacın kabuğundan yapılmıştı; kaburgalarıysa kullanıldığı işe çok uygun, sağlam söğüt dallarındandı. Baştan kıça elli ayak uzunluğunda, dört ila altı ayak genişliğinde, her yanı dört buçuk ayak derinliğindeydi. Biçimi, uygar ulusların tanıdığı Güney Okyanusu sakinlerinin teknelerinden çok farklıydı. Bu tekneleri cahil adalıların yaptığını hiçbir zaman düşünmemiştik. Bu dönemden birkaç gün sonra tutsağımızı sorgulayınca, gerçekten de onları bulduğumuz bölgenin güneybatısındaki bir takımadanın yerlilerinin yaptığını ve bizim barbarlarımızın eline kazara geçtiğini öğrendik. Teknemizi sağlamlaştırmak için yapabileceklerimiz gerçekten çok azdı. Her iki uca yakın birkaç geniş yarık bulduk ve bunları yün ceket parçalarıyla kapatmayı başardık. Fazladan küreklerden —çok sayıda vardı— yararlanıp pruvanın çevresine, o yönden içeri dolabilecek dalgaların gücünü kıracak bir tür iskelet kurduk. Direk yerine, her birini bir küpeştenin yanına karşılıklı yerleştirerek iki kürek palasını dikine diktik. Yelkenimizi gömleklerimizden yaptık. Bunu yapmak epey güç oldu; başka işlerde çalışmaya razı olan tutsağımız bize bu konuda hiç yardım etmiyordu. Keten kumaşı görmek onu tuhaf biçimde etkiliyor gibiydi. Kumaşa dokunmaya ya da yaklaşmaya razı olmuyor, onu zorlamaya kalkınca ürperip Tekeli-li! Tekeli-li! diye çığlık atıyordu.
Kanoyu güvenli hâle getirmek için gereken hazırlıkları tamamlayınca, önce görünürdeki takımadanın en güneydeki adasını dolaşmak üzere güney-güneydoğuya yelken açtık. Bunu yaptıktan sonra pruvasını dosdoğru güneye çevirdik. Hava hiç de kötü sayılmazdı. Kuzeyden sürekli, çok hafif bir rüzgâr esiyor; deniz sakindi ve hava durmaksızın aydınlıktı. Hiç buz görünmüyordu; Bennet Adacığı’nın enlemini geçtikten sonra da bir daha tek bir buz parçasına rastlamadım. Gerçekten de suyun sıcaklığı, herhangi bir miktarda buzun var olamayacağı kadar yüksekti. Kaplumbağalarımızın en büyüğünü kesip ondan hem yiyecek hem de bolca su elde ettikten sonra, kayda değer bir olay yaşamadan belki yedi sekiz gün yol aldık. Rüzgâr durmadan arkamızdan estiği, güçlü bir akıntı da sürekli ilerlediğimiz yöne aktığı için güneye doğru muazzam bir mesafe katetmiş olmalıydık.
1 Mart.⁷ Olağandışı birçok belirti, artık yenilik ve hayretlerle dolu bir bölgeye girmekte olduğumuzu gösteriyordu. Güney ufkunda sürekli olarak açık gri, yüksek bir buhar kuşağı beliriyor; kimi zaman doğudan batıya, kimi zaman batıdan doğuya fırlayan uzun çizgiler hâlinde yükseliyor, bazen de düz ve kesintisiz bir tepe oluşturuyordu. Kısacası, Kuzey Işıkları’nın bütün çılgın değişimlerini sergiliyordu. Bulunduğumuz yerden görünen buharın ortalama yüksekliği yaklaşık yirmi beş dereceydi. Denizin sıcaklığı durmadan artıyor, rengi de gözle görülür biçimde değişiyordu.
⁷ Açık nedenlerden dolayı bu tarihlerin tam doğruluğunu ileri süremem. Tarihler, esas olarak anlatımı anlaşılır kılmak amacıyla verilmiştir ve kurşun kalemle tuttuğum notlarda yazıldığı biçimde aktarılmıştır.
2 Mart. Bugün tutsağımızı tekrar tekrar sorgulayınca katliamın yaşandığı ada, sakinleri ve gelenekleri hakkında birçok ayrıntı öğrendik; ama şimdi bunlarla okuru nasıl oyalayabilirim? Yine de takımadada sekiz ada bulunduğunu, adaların ortak bir kral tarafından yönetildiğini, kralın adaların en küçüğünden birinde oturduğunu ve adının Tsalemon ya da Psalemoun olduğunu öğrendiğimizi söyleyebilirim. Savaşçıların giysisini oluşturan siyah deriler, yalnızca kralın sarayının yakınındaki bir vadide yaşayan, çok iri bir hayvandan elde ediliyormuş. Takımadanın sakinleri düz tabanlı sallardan başka tekne yapmıyormuş; ellerindeki dört kanonun hepsi, güneybatıdaki büyük bir adadan kazara edinilmiş. Tutsağın adı Nu-Nu’ymuş; Bennet Adacığı’nı bilmiyormuş ve geride bıraktığımız adanın adı Tsalal’mış. Tsalemon ve Tsalal sözcüklerinin başındaki ses, uzun süreli bir tıslamayla çıkarılıyordu. Tekrar tekrar denememize rağmen bu sesi taklit edemedik; yediğimiz kara balabanın tepedeki sesinin aynısıydı.
3 Mart. Suyun sıcaklığı artık gerçekten şaşırtıcıydı; rengi hızla değişiyor, artık saydamlığını yitirip süt gibi bir görünüm ve kıvam alıyordu. Yakınımızda deniz genellikle sakindi, kanoyu tehlikeye atacak kadar hiç dalgalanmıyordu. Ama sağımızda ve solumuzda, farklı uzaklıklarda, yüzeyin aniden ve geniş bir alanda çalkalandığını sık sık hayretle görüyorduk. Sonunda, bunlardan önce güneydeki buhar bölgesinde çılgınca titreşimler yaşandığını fark ettik.
4 Mart. Bugün yelkenimizi büyütmek istedik; kuzeyden esen meltem gözle görülür biçimde dinince ceketimin cebinden beyaz bir mendil çıkardım. Nu-Nu yanı başımda oturuyordu. Keten kumaş yanlışlıkla yüzüne doğru savrulunca şiddetli kasılmalar geçirmeye başladı. Ardından uykulu ve sersem bir hâle büründü; Tekeli-li! Tekeli-li! diye alçak sesle mırıldandı.
5 Mart. Rüzgâr tümüyle kesilmişti, ama güçlü bir akıntının etkisiyle hâlâ güneye doğru hızla sürüklendiğimiz belliydi. Olayların gidişatı karşısında artık kaygılanmamız makul görünürdü; oysa hiçbir kaygı duymuyorduk. Peters’ın yüzünden böyle bir şey anlaşılmıyordu, ancak yüzünde zaman zaman çözemediğim bir ifade beliriyordu. Kutup kışı yaklaşıyor gibiydi, ama dehşetini beraberinde getirmeden yaklaşıyordu. Bedenimde ve zihnimde bir uyuşukluk, duyularımda bir düşsellik hissediyordum; hepsi bundan ibaretti.
6 Mart. Gri buhar artık ufkun üzerinde daha da yükselmiş, rengini yavaş yavaş yitirmeye başlamıştı. Su son derece sıcaktı; dokunmak bile rahatsız ediyordu. Sütü andıran rengi her zamankinden belirgindi. Bugün kanomuzun çok yakınında su şiddetle çalkalandı. Her zamanki gibi buharın tepesi vahşice alevlenerek yükseldi, tabanında da kısa süreli bir yarılma oluştu. Titreşimler buharın içinde sönüp denizdeki çalkantı yatışırken kanonun üzerine ve suyun geniş bir yüzeyine külü andıran ama kesinlikle kül olmayan ince, beyaz bir toz yağdı. Nu-Nu şimdi teknenin dibinde yüzükoyun uzanmıştı; hiçbir telkin onu ayağa kaldırmaya yetmedi.
7 Mart. Bugün Nu-Nu’ya, yurttaşlarının arkadaşlarımızı neden öldürdüğünü sorduk; ama korkudan öylesine ezilmiş görünüyordu ki akla yatkın bir yanıt verecek hâli yoktu. Hâlâ teknenin dibinde inatla yatıyordu. Nedeni soran sorularımızı yineleyince yalnızca budalaca el kol hareketleri yaptı: işaret parmağıyla üst dudağını kaldırıp altındaki dişleri gösterdi. Dişleri siyahtı. Tsalal sakinlerinden birinin dişlerini daha önce hiç görmemiştik.
8 Mart. Bugün Tsalal kıyısında göründüğünde vahşiler arasında böylesine büyük bir kargaşaya yol açan beyaz hayvanlardan biri yanımızdan yüzerek geçti. Onu sudan çıkarmak istedim, ama birden üzerime çöken isteksizlik yüzünden vazgeçtim. Su daha da ısınıyordu; artık elimizi içinde tutamıyorduk. Peters pek konuşmuyordu; bu kayıtsızlığı karşısında ne düşüneceğimi bilemedim. Nu-Nu nefes alıyordu, hepsi bu.
9 Mart. Kül rengindeki beyaz madde artık çevremize durmadan, üstelik büyük miktarlarda yağıyordu. Güneydeki buhar kuşağı ufkun üzerinde olağanüstü biçimde yükselmiş, daha belirgin bir şekle bürünmeye başlamıştı. Onu ancak gökteki çok uzak ve devasa bir surdan sessizce denize dökülen, sınırı olmayan bir çağlayana benzetebilirim. Bu devasa perde güney ufkunun tümü boyunca uzanıyordu. Hiç ses çıkarmıyordu.
21 Mart. Şimdi üstümüzde kasvetli bir karanlık asılı duruyordu; ama okyanusun süt gibi derinliklerinden ışıklı bir parıltı yükselip teknenin küpeşteleri boyunca ilerliyordu. Üzerimize ve kanoya yerleşen, ama düşer düşmez suda eriyen beyaz kül yağmuru altında neredeyse eziliyorduk. Çağlayanın tepesi, loşlukla uzaklığın içinde bütünüyle yitmişti. Yine de korkunç bir hızla ona yaklaştığımız açıktı. Zaman zaman üzerinde geniş, esneyen ama bir an sonra kapanan yarıklar beliriyor; içlerinde uçuşan, belirsiz görüntülerden oluşan bir kaos bulunan bu yarıklardan muazzam, sessiz rüzgârlar fırlıyor, geçtikleri yerde tutuşmuş okyanusu altüst ediyordu.
22 Mart. Karanlık iyice koyulaşmıştı; önümüzdeki beyaz perdeden yansıyan su parıltısı dışında hiçbir şey aydınlık değildi. Peçenin ötesinden şimdi durmadan, devasa ve soluk beyaz kuşlar uçup geliyor; gözden kaybolurlarken çığlıkları sonsuza dek sürecekmiş gibi “Tekeli-li!” diye yankılanıyordu. Bunun üzerine Nu-Nu teknenin dibinde kıpırdandı; ama ona dokununca ruhunun bedeninden ayrıldığını anladık. Derken çağlayanın kollarına doğru hızla ilerledik; önümüzde, bizi yutmak üzere bir uçurum ağzını açtı. Fakat yolumuzda, insan biçiminde, oranları insanlar arasında yaşayan herkesten çok daha büyük, örtülü bir figür belirdi. Teninin rengi kar gibi bembeyazdı.
Bölüm etkileşimi
