Arthur Gordon Pym'in Öyküsü kitap kapağı

24. bölüm / 28

Bölüm Xxıı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Bölüm Xxıı.

BÖLÜM XXII.
Şimdi içinde bulunduğumuz durum, kendimizi sonsuza dek mezara gömülmüş sandığımız zamankinden pek daha az korkunç değildi. Önümüzde yerliler tarafından öldürülmekten ya da aralarında tutsak olarak sefil bir ömür sürmekten başka bir olasılık göremiyorduk. Elbette bir süre tepelerin kuytu yerlerinde, son çare olarak da az önce çıktığımız yarıkta saklanabilirdik; ama uzun kutup kışında soğuk ve açlıktan ölecek ya da yardım bulmaya çalışırken eninde sonunda keşfedilecektik.

Çevremizdeki bütün ülke yerlilerle dolup taşıyor gibiydi. Şimdi, çoğunun güneydeki adalardan yassı sallarla geldiğini görmüştük; kuşkusuz amaçları Jane’i ele geçirip yağmalamaya yardım etmekti. Gemi hâlâ koyda sakince demirliydi; gemidekiler başlarına gelecek tehlikeden habersiz görünüyordu. O anda yanlarında olmayı ne çok isterdik! Ya kaçmalarına yardım etmek ya da onları savunmaya çalışırken onlarla birlikte ölmek için. Kendi başımıza hemen felaketi getirmeden, onlara tehlikeyi haber verme şansımız bile yoktu; üstelik yarar sağlayabileceğimize dair umut da pek cılızdı. Bir tabanca sesi yanlış bir şeyler olduğunu anlamalarını sağlayabilirdi; ama bu ses, kurtulmalarının tek yolunun hemen limandan çıkmak olduğunu anlatamazdı. Artık onurlu davranma ilkelerinin onları orada kalmaya bağlamadığını, arkadaşlarının artık hayatta olmadığını da bildiremezdi. Silah sesini duyduklarında, saldırmaya hazırlanan düşmana karşı zaten hazır olduklarından daha fazla hazırlanmış olmayacaklardı. Bu yüzden ateş etmek hiçbir yarar sağlamaz, sonsuz zarar getirirdi. Uzun uzun düşündükten sonra ateş etmemeye karar verdik.

Bir sonraki düşüncemiz gemiye doğru atılmak, koyun başında duran dört kanodan birini ele geçirmek ve gemiye ulaşmaya çalışmaktı. Ama bu çılgınca işte başarılı olmanın bütünüyle olanaksız olduğu kısa sürede anlaşıldı. Daha önce de söylediğim gibi, ülke yerlilerle dolup taşıyordu; uskuna tarafından görülmemek için çalılıkların ve tepelerin kuytu köşelerinin arasında saklanıyorlardı. Özellikle hemen yakınımızda, kıyıya uygun noktadan ulaşmayı umabileceğimiz tek yolu keserek, Too-wit’in önderliğindeki kara derili savaşçıların tümü mevzilenmişti. Görünüşe göre Jane’e saldırmaya başlamak için yalnızca takviye bekliyorlardı. Koyun başındaki kanolar da yerlilerle dolmuştu. Silahsızdılar ama kuşkusuz silahları ellerinin altındaydı. Bu yüzden, istemeye istemeye de olsa saklandığımız yerde kalıp az sonra başlayacak çatışmayı yalnızca seyretmek zorunda kaldık.

Yaklaşık yarım saat sonra, altmış ya da yetmiş kadar destek payandalı salın ya da düz teknenin güneyden limanın girintisine doğru dolandığını gördük. Yerli dolu bu araçlarda kısa sopalarla, sal tabanında duran taşlardan başka silah yok gibiydi. Hemen ardından, daha kalabalık başka bir birlik aksi yönden yaklaştı; onların silahları da aynıydı. Koyun başındaki çalılardan çıkan yerliler dört kanoyu da hızla doldurdu ve öteki birliklere katılmak üzere kürek çekip açıldılar. Böylece, anlatmam için gereken süreden bile kısa bir zamanda, sanki sihirle olmuş gibi, Jane kendisini ne pahasına olursa olsun onu ele geçirmeye kararlı, sayısız gözü dönmüş saldırganın kuşatması altında buldu.

Bunu başaracaklarından bir an bile kuşku duyulamazdı. Gemide kalan altı kişi savunmada ne kadar kararlı davranırlarsa davransınlar, topları gerektiği gibi kullanmaya ya da böyle eşitsiz bir çatışmayı herhangi bir biçimde sürdürmeye yeterli değillerdi. Direneceklerini pek aklım almıyordu; yanılmışım. Çok geçmeden halatın üzerine yaylar geçirip gemiyi sancak bordası kanolara döndürecek biçimde çevirdiklerini gördüm. Kanolar artık tabanca menziline girmiş, sallarsa rüzgârüstünde, yaklaşık çeyrek mil uzakta kalmıştı. Bilmediğimiz bir nedenle, ama büyük olasılıkla zavallı dostlarımızın kendilerini böylesine umutsuz bir durumda görüp heyecanlanmaları yüzünden, ilk ateş bütünüyle başarısız oldu. Hiçbir kano vurulmadı, tek bir yerli bile yaralanmadı; gülleler hedefin önüne düşüp başlarının üzerinden sekerek geçti. Üzerlerinde yarattığı tek etki, beklenmedik patlama ve dumandan duydukları şaşkınlıktı. Şaşkınlıkları öylesine büyüktü ki birkaç an için saldırıdan bütünüyle vazgeçip kıyıya döneceklerini sandım. Adamlarımız sancak bordası ateşinin ardından hafif silahlarla ateş etselerdi, büyük olasılıkla da öyle yaparlardı. Kanolar artık o kadar yakındı ki mutlaka birilerini vurabilir, en azından bu birliği ilerlemekten caydırıp sallara da borda ateşi açmaları için zaman kazanabilirlerdi. Ama bunun yerine, kano birliğini paniğinden kurtulup çevresine bakmaya ve zarar görmediğini anlamaya bıraktılar; kendileriyse sallara hazırlanmak için iskele tarafına koştular.

İskeleye doğru açılan ateş korkunç bir etki yarattı. Büyük toplardan atılan yıldız ve çift başlı gülleler yedi sekiz salı baştan sona parçaladı; belki otuz ya da kırk yerliyi oracıkta öldürdü, en az yüz kişiyi de suya fırlattı; çoğu feci biçimde yaralanmıştı. Geri kalanlar akıllarını yitirecek kadar korkup hemen kaçmaya koyuldular. Her yönde yüzerek yardım için çığlık çığlığa bağıran yaralı arkadaşlarını toplamaya bile beklemediler. Ama bu büyük başarı, kaderine terk edilmiş insanlarımızı kurtarmak için çok geç kalmıştı. Kano birliğinden yüz elliyi aşkın kişi çoktan uskuna güvertesine çıkmıştı; çoğu, iskele toplarının fitilleri ateşlenmeden bile zincirlere tırmanıp borda ağlarını aşmayı başarmıştı. Artık onların hayvanca öfkesine karşı koyabilecek hiçbir şey yoktu. Adamlarımız derhal yere serildi, ezilip çiğnendi ve bir anda parça parça edildi.

Bunu gören sallardaki yerliler korkularını yenip sürüler hâlinde yağmaya katıldılar. Beş dakika içinde Jane, gerçekten de yürek parçalayıcı bir yıkım ve azgın bir şiddet sahnesine dönmüştü. Güverteler yarılıp parçalandı; halatlar, yelkenler ve güvertede hareket ettirilebilen ne varsa sihirli bir biçimde yok edildi. Alçaklar binlercesi geminin çevresinde yüzerken kıçtan iterek, kanolarla çekerek ve yanlarından asılarak gemiyi sonunda kıyıya çıkardılar (halat bırakılmıştı) ve Too-wit’in eline teslim ettiler. Çatışma boyunca usta bir komutan gibi tepelerdeki güvenli gözetleme mevzisinde kalıp çevreyi gözleyen Too-wit, zaferin kendi istediği gibi tamamlandığını görünce nihayet aşağıya, kara derili savaşçılarıyla koşarak indi ve yağmaya katıldı.

Too-wit’in aşağı inmesi, saklandığımız yerden çıkıp yarığın çevresindeki tepeyi keşfetmemize olanak verdi. Ağzından yaklaşık elli yarda uzakta küçük bir pınar gördük; bizi kasıp kavuran yakıcı susuzluğu orada giderdik. Pınardan çok uzakta olmayan yerde daha önce sözünü ettiğim fındık çalılarından birkaçını bulduk. Tadına bakınca yenilebilir olduklarını ve lezzetlerinin adi İngiliz fındığına çok benzediğini gördük. Şapkalarımızı hemen doldurup yarıntı vadinin içine bıraktık, ardından daha fazlasını toplamak için geri döndük. Toplamakla uğraşırken çalılıklardaki bir hışırtı bizi ürküttü. Saklandığımız yere sessizce dönmek üzereydik ki balaban türünden iri, siyah bir kuş çalıların üzerinden çırpına çırpına, ağır ağır yükseldi. Öylesine irkildim ki hiçbir şey yapamadım; Peters ise kuş kaçamadan ona yetişip boynundan yakalayacak kadar soğukkanlıydı. Çırpınışı ve çığlıkları korkunçtu; sesin çevrede hâlâ gizlenen yerlileri alarma geçirmesinden çekinip kuşu salıvermeyi düşündük. Ama sonunda Bowie bıçağıyla vurup yere serdik ve onu yarıntı vadiye sürükledik. Her hâlükârda, bir hafta yetecek kadar yiyecek bulduğumuz için sevindik.

Yeniden dışarı çıkıp çevremize bakındık ve tepenin güney yamacından epeyce aşağı inmeye cesaret ettik; ama yiyecek olabilecek başka hiçbir şeye rastlamadık. Bunun üzerine bir miktar kuru odun topladık ve geri döndük. Geminin yağmalanmış ganimetlerini taşıyarak köye giden, tepenin altından geçerken bizi fark edebileceklerinden korktuğumuz bir iki büyük yerli topluluğu gördük.

Sonraki işimiz saklandığımız yeri olabildiğince güvenli hâle getirmekti. Bu amaçla, uçurumun içindeki yarıktan platforma ulaştığımızda mavi göğün parçasını gördüğümüz açıklığın üzerine çalı çırpı yerleştirdik. Yalnızca koyu görebileceğimiz kadar küçük bir aralık bıraktık; böylece aşağıdan görülme tehlikesi olmayacaktı. Bunu yaptıktan sonra, konumumuzun güvenliğinden ötürü sevindik; yarıntı vadinin içinde kaldığımız ve tepeye çıkmadığımız sürece kimse bizi göremezdi. Yerlilerin bu çukurun içinde bulunduğuna dair hiçbir iz göremedik. Ama yarığa ulaştığımız uçurum yüzünün ancak şimdi çökmesiyle bu yarığın oluştuğunu ve oraya başka hiçbir yoldan varılamadığını düşününce, rahatsız edilmeden güvende olma fikrine sevinmek yerine iniş için hiçbir yol kalmamış olmasından korkmaya başladık. İyi bir fırsat çıktığında tepenin doruğunu baştan sona araştırmaya karar verdik. O zamana kadar yerlilerin hareketlerini gözetleme deliğimizden izledik.

Gemiyi çoktan bütünüyle enkaza çevirmişlerdi; şimdi de ateşe vermeye hazırlanıyorlardı. Az sonra ana ambar kapağından koca duman bulutlarının yükseldiğini, ardından baş kasaradan yoğun bir alev kütlesinin fışkırdığını gördük. Arma donanımı, direkler ve yelkenlerden geriye kalanlar hemen tutuştu; ateş güverteler boyunca hızla yayıldı. Yerlilerin çoğu geminin çevresindeki yerlerini koruyor, büyük taşlar, baltalar ve güllelerle cıvatalara ve öteki bakır ve demir parçalara vuruyordu. Kumsalda, kanolarda ve sallarda, uskuna yakınında toplam en az on bin yerli vardı. Ganimet yüklenip karaya, iç bölgelere ve komşu adalara doğru giden sayısız yerli de buna dâhil değildi. Şimdi bir felaket bekliyorduk; beklediğimiz gibi de oldu. Önce, bulunduğumuz yerde hafifçe elektrik çarpmış gibi hissettiğimiz keskin bir sarsıntı geldi; ama patlamanın gözle görülür hiçbir belirtisi yoktu. Yerliler belli ki irkilmiş, bir anlık işlerini ve çığlıklarını kesmişlerdi. Tam yeniden başlayacakları sırada güvertelerden bir duman bulutu puf diye yükseldi; kara ve ağır bir gök gürültüsü bulutunu andırıyordu. Ardından, sanki içinden, görünüşe göre çeyrek mil yüksekliğe ulaşan canlı bir alev sütunu yükseldi. Sonra alev birden dairesel biçimde genişledi; bir anda bütün atmosfer, sihirli bir biçimde, tahta, metal ve insan uzuvlarından oluşan çılgın bir karmaşayla doldu. Son olarak, bütün şiddetiyle sarsıntı geldi; bizi hızla yere savurdu, tepeler uğultuyla yankılandı ve yıkıntıların en küçük parçalarından oluşan yoğun bir sağanak dört bir yanımıza baş aşağı döküldü.

Yerliler arasındaki yıkım umduğumuzdan çok daha büyüktü; hainliklerinin bütün ve eksiksiz karşılığını almışlardı. Patlamada belki bin kişi öldü, en az o kadar kişi de feci biçimde parçalandı. Koyun yüzeyi çırpınan ve boğulan zavallılarla gerçekten kaplanmıştı; kıyıdaysa durum daha da kötüydü. Yenilgilerinin ansızın ve tümüyle gerçekleşmesi onları öylesine sersemletmiş görünüyordu ki birbirlerine yardım etmek için hiçbir şey yapmadılar. Sonunda davranışlarında büyük bir değişiklik fark ettik. Tam bir şaşkınlık içindeyken birdenbire en yüksek heyecan derecesine varmış gibi oldular; kumsalda belli bir noktaya çılgınca gidip gelmeye başladılar. Yüzlerinde korku, öfke ve yoğun merak birbirine karışmış tuhaf ifadeler vardı. Seslerinin en yüksek tonuyla Tekeli-li! Tekeli-li! diye bağırıyorlardı.

Az sonra büyük bir grubun tepelere doğru gittiğini, kısa süre sonra da ellerinde tahta kazıklarla döndüğünü gördük. Kazıkları kalabalığın en sık olduğu yere taşıdılar; kalabalık da iki yana açılarak bütün bu heyecanın nedenini görmemizi sağladı. Yerde beyaz bir şey yatıyordu ama ne olduğunu hemen çıkaramadık. Sonunda bunun, uskuna 18 Ocak’ta denizde bulup gemiye aldığı, kızıl dişleri ve pençeleri olan tuhaf hayvanın leşi olduğunu anladık. Kaptan Guy, postunu doldurtup İngiltere’ye götürmek üzere gövdesini saklatmıştı. Adaya varmadan hemen önce bu konuda bazı talimatlar verdiğini hatırlıyorum; hayvanı kamaraya getirip dolaplardan birine yerleştirmişlerdi. Patlama onu şimdi kıyıya savurmuştu; ama yerlilerde neden böyle bir kaygıya yol açtığını anlayamıyorduk. Leşin çevresinde biraz uzaktan toplanmışlardı; hiçbiri ona yaklaşmaya istekli görünmüyordu. Derken kazık taşıyan adamlar leşin çevresine daire biçiminde kazıkları çaktılar. Bu düzenleme tamamlanır tamamlanmaz kalabalığın tamamı, yüksek sesle Tekeli-li! Tekeli-li! diye bağırarak adanın içlerine doğru koştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…