Bölümler 28Şu an: Bölüm Xı.
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XI.
Günün geri kalanını şaşkın bir uyuşukluk içinde, uzaklaşan gemiye bakarak geçirdik. Karanlık onu gözden saklayınca, bir ölçüde kendimize geldik. Açlık ve susuzluğun sancıları yeniden bastırdı; başka bütün kaygı ve düşünceleri silip süpürdü. Yine de sabaha kadar yapabileceğimiz bir şey yoktu. Elimizden geldiğince güvenli bir yere yerleşip biraz dinlenmeye çalıştık. Ben umduğumdan daha iyi uyudum; daha az şanslı olan arkadaşlarım, enkazın içinden erzak çıkarmak için çabalarımızı yenilemek üzere şafak sökerken beni uyandırana dek uyudum.
Deniz şimdi büsbütün durgundu; gördüğüm en sakin hâlindeydi. Hava ılık ve güzeldi. Brig gözden kaybolmuştu. Önce biraz uğraşarak bir ön çarmıhı daha söktük. İkisini de Peters'ın ayaklarına bağladıktan sonra, ambar kapısına ulaşmayı yeniden denedi. Yeterince çabuk varabilirse kapıyı zorlayıp açabileceğini düşünüyordu; enkazın önceye kıyasla çok daha az sallanması da bunu başarabileceği umudunu veriyordu.
Kapıya çok çabuk ulaştı. Zincirlerden birini ayak bileğinden çözüp onunla geçit açmak için bütün gücünü kullandı; ama odanın yapısı beklenenden çok daha sağlam olduğundan başaramadı. Uzun süre su altında kaldığı için iyice tükenmişti; artık yerini bizden bir başkasının alması şarttı. Parker hemen gönüllü oldu; ama üç kez sonuçsuz uğraştıktan sonra kapının yakınına bile ulaşamayacağını anladı. Augustus'un yaralı kolu, aşağı inmeyi denemesini anlamsız kılıyordu; çünkü kapıya ulaşsa bile odayı açamayacaktı. Böylece ortak kurtuluşumuz için çabalamak bana düştü.
Peters zincirlerden birini geçitte bırakmıştı. Daldığımda, beni dibe sağlamca bastıracak kadar ağırlığım olmadığını fark ettim. Bu yüzden ilk denememde öteki zinciri bulmaktan fazlasını yapmamaya karar verdim. Zinciri aramak için geçidin tabanında el yordamıyla ilerlerken sert bir şeye dokundum. Ne olduğunu anlamaya zamanım olmadığından hemen kavrayıp doğruca yüzeye çıktım. Bulduğum şey bir şişeydi. İçinin Porto şarabıyla dolu olduğunu anladığımızdaki sevincimizi düşünün! Bu zamanında gelen, içimizi ferahlatan yardım için Tanrı'ya şükrettik; çakımla mantarı çıkardık ve her birimiz ölçülü bir yudum içtik. Şarabın verdiği sıcaklık, güç ve canlılıkla tarif edilemez bir rahatlama duyduk. Sonra şişenin mantarını dikkatle yeniden tıkadık ve bir mendille öyle bir şekilde astık ki kırılması imkânsızdı.
Bu talihli buluştan sonra bir süre dinlendim, sonra yeniden daldım ve zinciri bulup hemen yukarı çıktım. Zinciri üzerime bağlayıp üçüncü kez aşağı indim. Bulunduğum yerde ne kadar çabalarsam çabalayayım ambar kapısını açamayacağıma artık tamamen kanaat getirmiştim. Umutsuzluk içinde geri döndüm.
Artık umut edecek bir şey kalmamış gibiydi; arkadaşlarımın yüzlerinden ölmeyi kabullendiklerini anlayabiliyordum. Şarap onlarda açıkça bir tür sayıklamaya yol açmıştı. Belki ben, içtikten sonra suya daldığım için bunun etkisini hissetmemiştim. Tutarsız konuşuyor, içinde bulunduğumuz durumla ilgisi olmayan şeylerden söz ediyorlardı. Peters durmadan Nantucket hakkında sorular soruyordu. Augustus'un da ciddi bir tavırla yanıma gelip cebimdeki tarağı ödünç vermemi istediğini hatırlıyorum; saçları balık pullarıyla dolmuştu ve karaya çıkmadan onları temizlemek istiyordu. Parker biraz daha az etkilenmiş görünüyordu. Rastgele kamaraya dalıp elime ne geçerse yukarı getirmemi önerdi. Kabul ettim. İlk dalışımda, tam bir dakika su altında kaldıktan sonra Kaptan Barnard'a ait küçük bir deri sandık çıkardım. İçinde yiyecek ya da içecek bir şey olabileceğine dair cılız bir umutla hemen açtık. Ama içinde bir ustura kutusu ve iki keten gömlekten başka bir şey bulamadık. Yeniden daldım, bu kez eli boş döndüm. Başımı sudan çıkarırken güvertede bir çatırtı duydum. Yukarı çıktığımda arkadaşlarımın, ben yokken nankörce fırsattan yararlanıp şarabın geri kalanını içtiklerini gördüm. Şişeyi, ben görmeden yerine koymaya çalışırken düşürmüşlerdi. Bu düşüncesiz davranışlarına itiraz ettim; Augustus hıçkırıklara boğuldu. Öteki ikisi meseleyi şakaya vurmaya çalıştı; ama bir daha öyle bir gülüş görmemeyi dilerim: yüzlerindeki çarpılma gerçekten korkunçtu. Şarabın, mideleri boş olduğu için, hemen ve şiddetle etkisini gösterdiği; üçünün de fena hâlde sarhoş olduğu açıktı. Onları güçlükle yatırdım; kısa süre sonra yüksek sesli, hırıltılı soluklar eşliğinde derin bir uykuya daldılar.
Şimdi brigde sanki tek başıma kalmıştım. Düşüncelerim, kuşkusuz, korkunç ve kasvetliydi. Gözümün önünde, açlıktan ağır ağır ölmekten başka bir kurtuluş görünmüyordu; en iyi ihtimalle, kopacak ilk fırtınada dalgaların altında kalacaktık. Şimdiki tükenmiş hâlimizle bir fırtınayı daha atlatmamız mümkün değildi.
Şimdi çektiğim kemirici açlık neredeyse dayanılmazdı; onu dindirmek için her şeyi yapabilecek gibi hissediyordum. Bıçağımla deri sandıktan küçük bir parça kesip yemeye çalıştım; ama çiğneyip tükürerek acımı biraz olsun hafiflettiğimi sansam da bir lokmayı bile yutamadım. Akşama doğru arkadaşlarım birer birer uyandı. Şarabın etkisi geçmişti; her biri tarif edilemez bir güçsüzlük ve dehşet içindeydi. Şiddetli bir ateş nöbetine tutulmuşçasına titriyor, yürek parçalayan seslerle su istiyorlardı. Hâlleri beni derinden sarstı; aynı zamanda şaraptan uzak durup onların bu acı ve keder verici duyumlarına ortak olmamamı sağlayan talihli koşullara sevindirdi. Yine de davranışları içime büyük bir huzursuzluk ve korku salıyordu. Elverişli bir değişiklik olmazsa ortak güvenliğimizi sağlamak için bana yardım edemeyecekleri açıktı. Aşağıdan bir şey çıkarma umudumu henüz yitirmemiştim; ama ben dalarken halatın ucunu tutabilecek kadar kendine gelmiş biri olmadan bu çabayı sürdürmek imkânsızdı. Parker ötekilerden biraz daha aklı başında görünüyordu; onu ayıltmak için elimden gelen her şeyi yaptım. Denize dalmanın iyi gelebileceğini düşünüp bir halatın ucunu bedenine bağladım. Bütün bunlar sırasında hiç karşı koymayan Parker'ı kamaraya inen merdivene götürdüm, suya itip hemen dışarı çektim. Bu denemeyi yaptığıma sevinmekte haklıydım; Parker'ın canlandığı, güç kazandığı belliydi. Sudan çıkınca, aklı başında bir tavırla kendisine bunu neden yaptığımı sordu. Niyetimi açıkladım; bana minnettar olduğunu söyledi ve suya girmenin kendisini çok daha iyi hissettirdiğini belirtti. Ardından durumumuz hakkında aklı başında biçimde konuştu. Augustus ile Peters'a da aynısını yapmaya karar verdik ve hemen uyguladık; ikisi de bu sarsıntıdan büyük yarar gördü. Ani suya dalma fikri, mani à potu denen rahatsızlığa yakalanmış bir hastada duş banyosunun iyi etki gösterdiğini anlatan bir tıp kitabını okumamdan doğmuştu.
Artık arkadaşlarıma halatın ucunu tutmaları için güvenebileceğimi görünce, hava iyice kararmış olmasına ve kuzeyden gelen uzun, hafif dalgaların enkazı biraz sallamasına rağmen kamaraya üç dört kez daha daldım. Bu denemeler sırasında iki yemek bıçağı, içi boş, üç galonluk bir testi ve bir battaniye çıkardım; ama yiyecek olarak işimize yarayacak hiçbir şey bulamadım. Bunları çıkardıktan sonra da bütünüyle tükenene kadar uğraştım, fakat başka bir şey bulamadım. Gece boyunca Parker ile Peters sırayla aynı şekilde dalıp durdu; ellerine hiçbir şey geçmeyince, boşuna gücümüzü tükettiğimizi düşünüp umutsuzlukla bu çabadan vazgeçtik.
Gecenin geri kalanını, aklın alabileceği en yoğun ruhsal ve bedensel acı içinde geçirdik. Sonunda ayın on altısının sabahı söktü. Çevremizde yardım umuduyla gözlerimizi ufka çevirdik, ama boşuna. Deniz hâlâ sakindi; dünkü gibi yalnızca kuzeyden uzun dalgalar geliyordu. Porto şarabı şişesi dışında ağzımıza yiyecek ya da içecek koymayalı altı gün olmuştu; bir şey bulamazsak ancak çok kısa bir süre daha dayanabileceğimiz açıktı. Peters ile Augustus kadar aşırı derecede zayıflamış insanları ne daha önce görmüştüm ne de bir daha görmek isterim. Şimdiki hâlleriyle karada karşıma çıksalardı onları daha önce gördüğümü aklımın ucundan bile geçirmezdim. Yüzleri büsbütün değişmişti; birkaç gün önce birlikte olduğum kişilerle aynı insanlar olduklarına kendimi inandıramıyordum. Parker fena hâlde zayıflamış, başını göğsünden kaldıramayacak kadar güçsüz düşmüştü; ama öteki ikisi kadar kötü değildi. Büyük bir sabırla acı çekiyor, hiç yakınmıyor ve aklına gelen her yolla bize umut vermeye çalışıyordu. Yolculuğun başında sağlığım kötüydü ve her zaman narin yapılı olmuştum; yine de hepimiz arasında en az ben yıpranmıştım. Aklımın gücünü de şaşırtıcı ölçüde koruyordum. Ötekilerse zihnen bütünüyle çökmüş, ikinci bir çocukluk hâline düşmüş gibiydiler. Genellikle budalaca gülümsemelerle sırıtıyor ve son derece saçma basmakalıp sözler söylüyorlardı. Yine de ara sıra ansızın kendilerine gelir gibi oluyor, durumlarının bilincine birden varmışçasına bir anlık güçle ayağa fırlıyor ve kısa bir süre boyunca geleceklerinden, son derece umutsuz olsalar da, bütünüyle aklı başında biçimde söz ediyorlardı. Ancak arkadaşlarım kendi hâlleri hakkında benim kendi hâlimle ilgili taşıdığım kanaatin aynısını taşımış olabilir; ben de farkında olmadan onlar gibi aşırılıklara ve akılsızlıklara kapılmış olabilirim. Bunu belirlemek mümkün değil.
Öğleye doğru Parker, iskele kıç omuzluğunda karayı gördüğünü söyledi. Oraya yüzmek için kendini denize atmaktan onu alıkoymam büyük güçlükle mümkün oldu. Peters ile Augustus, dalgın düşüncelere gömülmüş gibiydiler ve söylediklerine pek aldırmadılar. Parker'ın gösterdiği yöne baktım; kıyıdan en ufak bir iz bile göremedim. Böyle bir umuda kapılmak bir yana, karadan çok uzakta olduğumuzu da gayet iyi biliyordum. Yine de Parker'ı yanıldığına inandırmam uzun sürdü. Sonra gözyaşlarına boğuldu; iki üç saat boyunca yüksek sesle bağırıp hıçkırarak çocuk gibi ağladı. Tükenince uykuya daldı.
Peters ile Augustus deri parçalarını yutmak için birkaç kez boşuna uğraştı. Onlara çiğneyip tükürmelerini söyledim; ama aşırı derecede güçsüz düşmüş olduklarından bunu yapacak hâlleri yoktu. Ben aralıklarla parçalar çiğnemeyi sürdürdüm ve bunun biraz rahatlama sağladığını gördüm. Asıl sıkıntım susuzluktu. Benimle aynı durumda olanların deniz suyu içince başlarına gelen korkunç sonuçları hatırlamak, beni ondan bir yudum almaktan alıkoydu.
Gün böyle geçti. Derken doğuda, iskele baş omuzluğumuzda bir yelkenli gördüm. Büyük bir gemiye benziyordu ve muhtemelen on iki ya da on beş mil uzakta, neredeyse yolumuzu kesecek biçimde geliyordu. Arkadaşlarımın hiçbiri onu henüz fark etmemişti. Yardım umuduyla yeniden hayal kırıklığına uğramayalım diye şimdilik onlara söylemedim. Sonunda gemi yaklaşınca, hafif yelkenleri dolu hâlde doğrudan bize yöneldiğini açıkça gördüm. Artık kendimi tutamadım ve onu dert ortaklarıma gösterdim. Hemen ayağa fırladılar; yine ölçüsüz sevinç gösterilerine kapıldılar: ağlıyor, budalaca gülüyor, zıplıyor, güverteyi ayaklarıyla dövüyor, saçlarını yoluyor; sırayla dua edip küfrediyorlardı. Davranışları ve artık kurtulacağımızı kesin sayışım beni öyle etkiledi ki ben de onların çılgınlığına katılmaktan kendimi alamadım. Minnettarlığımın ve coşkumun dürtüsüne kapılıp güvertede yatıp yuvarlandım, ellerimi çırptım, bağırdım ve benzeri şeyler yaptım. Derken geminin kıçını tümüyle bize dönmüş, ilk gördüğüm yönün hemen hemen tersine doğru yol alır hâlde olduğunu fark edince birden kendime geldim ve yeniden insanın düşebileceği en büyük sefalet ve umutsuzluğun içine yuvarlandım.
Bu umut kırıklığının gerçekten yaşandığına zavallı arkadaşlarımı inandırmam epey zaman aldı. Söylediklerimin hepsine, aldatıcı sözlere kanmayacaklarını anlatan bakışlarla ve el kol hareketleriyle karşılık verdiler. Augustus'un hâli beni özellikle derinden etkiledi. Ne söylersem söyleyeyim, ne yaparsam yapayım, geminin hızla bize yaklaştığını söylemeyi ve ona binmek için hazırlık yapmayı sürdürdü. Brig'in yanından yüzen bir deniz yosunu parçasının geminin filikası olduğunu ileri sürdü; kendini üstüne atmaya çalıştı. Onu denize atılmaktan zorla alıkoyduğumda yürek parçalayan bir biçimde uluyup çığlık atıyordu.
Biraz yatışınca gemiyi gözden kaybedene dek izlemeyi sürdürdük. Hava puslanmış, hafif bir esinti başlamıştı. Gemi bütünüyle gözden kaybolur kaybolmaz Parker bana döndü; yüzündeki ifade içimi ürpertti. Daha önce onda fark etmediğim bir özdenetim havası vardı. Henüz ağzını açmadan ne söyleyeceğini yüreğim anlamıştı. Kısaca, ötekilerin yaşamını sürdürebilmesi için içimizden birinin ölmesi gerektiğini öne sürdü.
Bölüm etkileşimi
