Arthur Gordon Pym'in Öyküsü kitap kapağı

12. bölüm / 28

Bölüm X.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Bölüm X.

BÖLÜM X.
Kısa süre sonra öyle bir olay yaşandı ki, sonradan başıma gelen ve dokuz uzun yıla yayılan, en şaşırtıcı, hatta çoğu kez akla bile getirilemeyecek nitelikte olaylarla dolu binlerce serüvenden bile daha yoğun duygular uyandırdığını; önce tarifsiz bir sevinç, ardından dehşetin en uç biçimleriyle dolup taştığını düşünüyorum. Kamaraya inen merdivenin yakınında güvertede yatıyor, erzak odasına girmenin hâlâ mümkün olup olmadığını tartışıyorduk. Yüzü bana dönük yatan Augustus’a baktığımda birden yüzünün ölüm gibi bembeyaz kesildiğini, dudaklarının tuhaf ve açıklanamaz biçimde titrediğini gördüm. Büyük bir kaygıyla ona seslendim, ama yanıt vermedi. Birden hastalandığını düşünmeye başlamıştım ki gözlerinin, arkamdaki bir şeye dikilmiş gibi faltaşı gibi açık olduğunu fark ettim. Başımı çevirince, bedenimin her zerresinden geçen o coşkun sevinci asla unutmayacağım: İki milden fazla uzakta olmayan büyük bir brig, üzerimize doğru geliyordu. Sanki bir tüfek kurşunu birden yüreğime saplanmış gibi ayağa fırladım; kollarımı gemiye doğru uzatıp hareketsiz kaldım, tek bir hece bile çıkaramıyordum. Peters ve Parker da aynı derecede etkilenmişti, ama tepkileri farklıydı. Peters çılgınca güvertede dans ediyor, ulumalar ve küfürlerle karışık, akıl almaz böbürlenmeler savuruyordu. Parker ise gözyaşlarına boğulmuş, dakikalarca bir çocuk gibi ağlamıştı.

Görüş alanımızdaki gemi, Hollanda yapımı, siyaha boyanmış, karma armalı büyük bir brig’di; pruvasında da zevksizce gösterişli, yaldızlı bir figür vardı. Belli ki çok sert havalar görmüştü ve bizim için yıkıcı olan fırtınada ağır hasar almış olabileceğini düşündük; ön gabya direği ve sancak bordasındaki küpeştesinin bir kısmı yoktu. Onu ilk gördüğümüzde, daha önce söylediğim gibi, yaklaşık iki mil uzakta, rüzgâr üstümüzdeydi ve üzerimize doğru yaklaşıyordu. Esinti çok hafifti; bizi en çok şaşırtansa ön yelkeni, ana yelkeni ve uçan floku dışında hiçbir yelkeninin açık olmamasıydı. Bu yüzden yavaş ilerliyordu ve sabırsızlığımız neredeyse çılgınlığa varıyordu. Dümeni de öyle beceriksizce kullanıyordu ki, ne kadar heyecanlı olsak da hepimiz bunu fark ettik. Rota üzerinde o kadar çok sağa sola sapıyordu ki bir iki kez bizi görmesinin imkânsız olduğunu düşündük; ya da bizi görüp gemide kimse olmadığını anlayınca yön değiştirip başka tarafa kaçacağını sandık. Bu her seferinde olduğunda bütün gücümüzle çığlık atıp bağırıyorduk. Yabancı gemi bir an için niyetinden vazgeçmiş gibi görünüp yeniden bize doğru ilerliyordu. Bu tuhaf davranış iki üç kez tekrarlanınca dümencinin sarhoş olduğunu varsaymaktan başka açıklama bulamadık.

Gemi yaklaşık çeyrek mil yakınımıza gelene kadar güvertesinde kimse görünmedi. Sonra giysilerinden Hollandalı olduklarını çıkardığımız üç denizci gördük. İkisi baş kasara yakınında eski yelkenlerin üzerinde yatıyordu. Üçüncüsü, bizi büyük bir merakla izliyor gibiydi; başbodoslama yakınında, sancak baş omuzluğuna yaslanmıştı. Bu sonuncusu iri yapılı, uzun boylu ve çok koyu tenli bir adamdı. Tavırlarından bize sabırlı olmamızı söylemeye çalıştığı anlaşılıyordu; neşeli ama biraz tuhaf biçimde başını sallıyor, göz kamaştıracak kadar beyaz dişlerini gösterecek şekilde durmadan gülümsüyordu. Gemisi yaklaştıkça, başında duran kırmızı pazen takkenin suya düştüğünü gördük. Buna pek aldırmadan tuhaf gülümsemesini ve el kol hareketlerini sürdürdü. Bu ayrıntıları ve olanları tek tek anlatıyorum; anlaşılmalıdır ki, bize nasıl göründülerse öyle aktarıyorum.

Brig yavaşça, öncekinden daha düzgün bir rotada ilerliyordu ve —bu olayı sakinlikle anlatamıyorum— içimizdeki yürekler çılgınca hopladı. Kurtuluşun açıkça, beklenmedik biçimde ve görkemle elimizin altında olduğuna inandığımız için Tanrı’ya bağırarak şükrettik; içimizi döküp bütün ruhumuzla haykırdık. Derken, bir anda, yabancı gemiden —artık yanı başımızdaydı— okyanusa öyle bir koku, öyle bir pis koku yayıldı ki bütün dünyada buna ad verecek söz yoktu; insan aklı bunu tasavvur edemezdi: cehennem gibi, boğucu, dayanılmaz, akıl almaz! Nefesim kesildi; arkadaşlarıma dönünce yüzlerinin mermerden daha solgun olduğunu gördüm. Ama soru sormaya ya da tahmin yürütmeye artık vaktimiz kalmamıştı. Brig elli fit kadar yakınımıza gelmişti; bir filika indirmeden gemisine çıkabilelim diye kıçımızın altından geçmek istiyor gibiydi. Kıç tarafa koştuk. Tam o sırada gemi geniş bir rota sapmasıyla seyrettiği yönden tam beş ya da altı kerte ayrıldı ve kıçımızın yaklaşık yirmi fit uzağından geçerken güvertesini bütünüyle gördük. O manzaranın üç kat dehşetini unutabilir miyim? Aralarında birkaç kadın da bulunan yirmi beş ya da otuz insan bedeni, kıç ayna ile mutfak arasında, çürümenin son ve en iğrenç hâlinde sağa sola saçılmış yatıyordu! O uğursuz gemide yaşayan tek bir can bile olmadığını açıkça gördük! Yine de ölülere yardım etmeleri için bağırmaktan kendimizi alamadık! Evet, o anın dehşeti içinde uzun uzun, yüksek sesle yalvardık: Bu sessiz, iğrenç görüntüler bizim için beklesin, bizi de onlar gibi olmaya terk etmesin, güzel topluluklarına kabul etsinler! Dehşet ve umutsuzluk içinde sayıklıyorduk; korkunç hayal kırıklığımızın acısıyla aklımızı bütünüyle yitirmiştik.

Dehşet içinde ilk kez yüksek sesle haykırdığımızda, yabancı geminin başbodoslaması yakınlarından bir şey buna karşılık verdi. İnsan sesinin çığlığına öylesine benziyordu ki en keskin kulak bile irkilip aldanabilirdi. Tam o sırada gemi yeniden ansızın rota sapınca baş kasara bölgesi bir anlığına gözlerimizin önüne geldi ve sesin kaynağını gördük. Uzun boylu, iri yapılı adam hâlâ küpeşteye yaslanmış, başını bir o yana bir bu yana sallıyordu; ama yüzü artık bize dönük değildi, göremiyorduk. Kolları korkuluğun üzerinden uzanmış, avuçları dışarıya bakıyordu. Dizleri, başbodoslamanın ucundan bir baş omuzluğuna kadar gerilmiş kalın bir halatın üzerindeydi. Sırtında, gömleğinin bir parçası yırtılmış ve teni açıkta kalmıştı; sırtına kocaman bir martı konmuş, iğrenç etle oburca besleniyordu. Gagasıyla pençeleri ete derinlemesine gömülmüş, beyaz tüyleri baştan başa kana bulanmıştı. Brig dönerek bizi yakından görebileceği bir açıya gelince kuş, görünür bir çabayla kana bulanmış başını çıkardı. Sersemlemiş gibi bir an bize baktıktan sonra ziyafet çektiği cesedin üzerinden ağır ağır havalandı; güvertemizin tam üzerinde uçup bir süre havada asılı kaldı, gagasında pıhtılaşmış, karaciğere benzeyen bir parça tutuyordu. Sonunda bu korkunç lokma, kasvetli bir şapırtıyla Parker'ın ayaklarının dibine düştü. Tanrı beni bağışlasın; ama o an ilk kez aklımdan bir düşünce geçti—söylemeyeceğim bir düşünce—ve kendimi kana bulanmış yere doğru bir adım atarken buldum. Başımı kaldırdım; Augustus'un gözleri benimkilerle buluştu. Bakışlarındaki yoğun, telaşlı anlam beni hemen kendime getirdi. Hızla öne atıldım ve derin bir ürpertiyle o korkunç şeyi denize fırlattım.

Üzerinde durduğu halat yüzünden ceset, etçil kuşun çırpınışlarıyla kolayca bir o yana bir bu yana sallanmış; bizi başta onun canlı olduğuna inandıran da bu hareket olmuştu. Martı ağırlığını kaldırınca ceset dönüp yana devrildi ve yüzü bütünüyle açığa çıktı. İnsan dehşet ve korkuyla dolu böylesine ürkütücü bir şey görmüş müdür? Gözleri yoktu; ağzının çevresindeki etlerin tamamı gitmiş, dişleri tümüyle çıplak kalmıştı. Demek bizi umuda çağıran gülümseme buydu! Demek o... Ama susuyorum. Daha önce anlattığım gibi brig kıçımızın altından geçti ve rüzgâr altımıza doğru ağır ama kararlı bir biçimde yol aldı. Onunla birlikte, kurtuluş ve sevinç dolu bütün güzel düşlerimiz de yok olup gitti. Yanımızdan geçişi o kadar yavaştı ki, ani hayal kırıklığımız ve beraberinde gelen korkunç keşif zihnimizin ve bedenimizin bütün etkin gücünü felce uğratmasaydı belki gemiye çıkmanın bir yolunu bulabilirdik. Görmüş, hissetmiştik; ama ne düşünebiliyor ne de harekete geçebiliyorduk—ne yazık ki, artık çok geçti. Bu olayın aklımızı ne denli zayıflattığını şuradan anlayabilirsiniz: Gemi, gövdesinin ancak yarısını seçebileceğimiz kadar uzaklaşınca, yüzerek ona yetişmeyi ciddi ciddi önerdik!

O zamandan beri, yabancı geminin başına gelenleri saran korkunç belirsizliğe bir açıklama bulmak için boşuna uğraştım. Daha önce söylediğim gibi, geminin yapısı ve genel görünüşü onun Hollandalı bir ticaret gemisi olduğuna inanmamıza yol açmıştı; mürettebatın giysileri de bu kanıyı destekliyordu. Kıçındaki adını kolayca görebilir, kimliğini anlamamıza yarayacak başka gözlemler de yapabilirdik; ama o anki yoğun heyecan bizi bu tür şeylere karşı kör etmişti. Cesetlerden çürüme nedeniyle bütünüyle tanınmaz hâle gelmemiş olanların safran sarısını andıran renginden, gemideki herkesin sarı humma ya da aynı derecede korkunç, öldürücü başka bir hastalık yüzünden öldüğü sonucuna vardık. Öyleyse (başka ne düşüneceğimi bilmiyorum), cesetlerin duruşlarına bakılırsa ölüm onları dehşet verici bir ani ve ezici güçle, insanların bildiği en öldürücü salgın hastalıklarınkinden büsbütün farklı bir biçimde yakalamış olmalıydı. Belki de erzaklarına kazara karışan bir zehir felakete yol açmıştı; belki de bilinmeyen zehirli bir balık türünü, başka bir deniz hayvanını ya da okyanus kuşunu yemeleri buna neden olmuştu. Ama her şey böylesine korkunç ve anlaşılmaz bir gizeme gömülüyken—ve kuşkusuz sonsuza dek öyle kalacakken—tahmin yürütmenin bütünüyle yararı yok.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…