Bölümler 28Şu an: Vıı. Bölüm
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII. BÖLÜM
10 Temmuz. Rio’dan Norfolk’a giden bir brig’le karşılaşıp konuştuk. Hava puslu, doğudan esen rüzgâr hafif ve kararsızdı. Bugün Hartman Rogers öldü. Ayın sekizinde bir bardak grog içtikten sonra kasılmalar geçirmeye başlamıştı. Bu adam aşçının grubundandı ve Peters’ın en çok güvendiği kişilerden biriydi. Peters, Augustus’a ikinci kaptanın onu zehirlediğine inandığını ve gözünü dört açmazsa sıranın yakında kendisine geleceğini düşündüğünü söyledi. Kendi grubunda artık yalnızca kendisi, Jones ve aşçı kalmıştı; öteki tarafta ise beş kişi vardı. İkinci kaptanın elinden komutayı almak konusunu Jones’la konuşmuş, ama Jones tasarıyı soğuk karşılayınca daha ileri gitmekten ya da aşçıya bir şey söylemekten vazgeçmişti. Sonradan anlaşıldığı üzere temkinli davranması iyi olmuştu; çünkü öğleden sonra aşçı, ikinci kaptanın tarafını tutmaya karar verdiğini açıkladı ve resmen o gruba katıldı. Jones ise Peters’la kavga etmek için fırsat kolladı ve ortalıkta dolaşan tasarıyı ikinci kaptana anlatacağını ima etti. Artık zaman kaybedilecek bir an bile yoktu. Peters, Augustus’un yardım etmesi koşuluyla gemiyi ne pahasına olursa olsun ele geçirmeye kararlı olduğunu söyledi. Dostum böyle bir amaç için yapılacak her plana katılmaya hazır olduğunu hemen belirtti. Fırsatın uygun olduğunu düşünerek benim de gemide bulunduğumu açıkladı. Melez buna şaşırdığı kadar sevindi de; çünkü artık ikinci kaptanın tarafında gördüğü Jones’a hiç güvenmiyordu. Hemen aşağı indiler. Augustus bana adımla seslendi; kısa süre sonra Peters’la tanıştık. Jones’u görüşmelerimizin tümüyle dışında tutarak ilk uygun fırsatta gemiyi yeniden ele geçirmeye çalışmamız kararlaştırıldı. Başarılı olursak brig’i bulduğumuz ilk limana götürüp yetkililere teslim edecektik. Adamlarının taraf değiştirmesi, Peters’ın Pasifik’e gitme tasarısını boşa çıkarmıştı; mürettebatsız böyle bir serüvene girişemezdi. İsyana yardım ederken deliliğin etkisi altında olduğunu ciddi ciddi ileri sürerek yargılanırsa beraat etmeyi, suçlu bulunursa da Augustus’la benim araya girmemiz sayesinde affedilmeyi umuyordu. “Bütün tayfa yelkenleri indirsin!” diye bağırılması görüşmemizi şimdilik kesti; Peters’la Augustus güverteye koştu.
Her zamanki gibi tayfanın neredeyse tamamı sarhoştu. Yelkenler gerektiği gibi indirilemeden şiddetli bir sağanak brig’i yan yatırdı. Ancak gemiyi rüzgârın önüne döndürünce yeniden doğruldu; bu sırada epey su almıştı. Her şey daha yeni güvenceye alınmıştı ki bir sağanak daha gemiyi vurdu; hemen ardından bir başkası geldi, ama zarar olmadı. Fırtına çıkacağı belliydi; çok geçmeden kuzeyden ve batıdan büyük bir şiddetle başladı. Gemiyi olabildiğince sağlamlaştırdık ve her zamanki gibi iyice küçültülmüş ön yelkenle rüzgâra yattık. Gece ilerlerken rüzgâr olağanüstü büyük dalgalarla birlikte şiddetlendi. Peters, Augustus’la birlikte baş kasaraya geldi; görüşmemize kaldığımız yerden devam ettik.
Tasarıyı uygulamaya koymak için şimdikinden daha elverişli bir fırsat olamayacağı konusunda anlaştık; çünkü böyle bir anda girişimde bulunacağımız kimsenin aklına gelmezdi. Brig rüzgâra yatmış ve sağlamca duruyordu; hava düzelene kadar manevra yapmaya gerek olmayacaktı. Girişimimiz başarılı olursa gemiyi limana götürmemize yardım etmesi için adamlardan birini, belki de ikisini serbest bırakabilirdik. En büyük güçlük, sayılarımızın karşı tarafınkinden çok az olmasıydı. Biz yalnızca üç kişiydik; kamarada ise dokuz kişi vardı. Peters’ın üzerine sakladığı bir çift küçük tabanca ve pantolonunun beline her zaman taktığı büyük denizci bıçağı dışında gemideki bütün silahlar onların elindeydi. Ayrıca, balta ya da ırgat kolu gibi eşyaların alışılmış yerlerinde bulunmaması gibi bazı belirtiler, ikinci kaptanın kuşkulandığını, en azından Peters’tan şüphelendiğini düşündürmeye başlamıştı. Onu ortadan kaldırmak için eline geçecek hiçbir fırsatı kaçırmayacaktı. Gerçekten de ne yapmaya karar verdiysek bir an önce yapmamız gerektiği açıktı. Yine de aramızdaki güç farkı, son derece dikkatli davranmadan harekete geçmemize izin vermeyecek kadar büyüktü.
Peters, güverteye çıkıp nöbetçi Allen’la konuşmaya başlamayı önerdi. Uygun bir an kollayarak onu zahmetsizce, ortalığı karıştırmadan denize atabileceğini söyledi. Sonra Augustus’la ben yukarı çıkıp güverteden kendimize bir tür silah bulacak, hep birlikte saldırarak karşı koymalarına fırsat vermeden kamaraya inen merdivenin başını tutacaktık. Buna karşı çıktım; çünkü batıl inançlarıyla ilgili konular dışında her işte kurnaz olan ikinci kaptanın bu kadar kolay tuzağa düşeceğine inanmıyordum. Güvertede bir nöbetçinin bulunması bile onun tetikte olduğunu kanıtlamaya yeterdi. Üstelik disiplinin en katı biçimde uygulandığı gemiler dışında, fırtınada rüzgâra yatmış bir gemide güverteye nöbetçi dikmek alışılmış bir şey değildi. Öncelikle, belki de yalnızca, hiç denize çıkmamış kişilere seslendiğimden, böyle koşullardaki bir geminin tam durumunu açıklamak yerinde olur. Rüzgâra yatmak, denizci dilinde “rüzgâra yatmak”, çeşitli amaçlarla başvurulan ve çeşitli biçimlerde yapılan bir manevradır. Ilımlı havalarda gemiyi yalnızca durdurup başka bir gemiyi ya da benzeri bir şeyi beklemek için sık sık uygulanır. Rüzgâra yatmış gemi bütün yelkenlerini açmışsa, manevra genellikle yelkenlerin bir bölümünü rüzgârı ters taraftan alacak biçimde döndürerek yapılır; böylece gemi olduğu yerde kalır. Ancak biz şimdi fırtınada rüzgâra yatmaktan söz ediyoruz. Bu manevra, rüzgâr geminin başından eserken ve devrilme tehlikesi yüzünden yelken taşımaya izin vermeyecek kadar şiddetliyken yapılır; bazen de rüzgâr elverişli yönden estiği hâlde deniz, geminin dalgaların önüne sürülmesine izin vermeyecek kadar kabarık olduğunda uygulanır. Çok büyük dalgalarda bir geminin rüzgâr önünde başıboş sürüklenmesine izin verilirse, kıçtan güverteye su binmesi ve bazen geminin ileri doğru yaptığı şiddetli dalışlar genellikle büyük hasara yol açar. Bu yüzden böyle bir manevraya, zorunluluk olmadıkça pek başvurulmaz. Gemi su alıyorsa en büyük dalgalarda bile sık sık rüzgârın önüne sürülür; çünkü rüzgâra yatmışken geminin şiddetle kasılması dikişlerini mutlaka iyice açar, oysa rüzgâr önünde sürüklenirken bu kadar olmaz. Ayrıca rüzgâr gemiyi başını rüzgâra çevirmek için kullanılan yelkeni parçalayacak kadar şiddetli estiğinde ya da gövdenin yanlış biçimlendirilmesi veya başka nedenler yüzünden bu temel manevra başarılamadığında da gemiyi rüzgâr önüne sürmek gerekir.
Fırtınada gemiler, kendilerine özgü yapım özelliklerine göre farklı biçimlerde rüzgâra yatırılır. Bazıları en iyi ön yelkenle rüzgâra yatar; sanırım en sık kullanılan yelken de budur. Büyük, kare yelkenli gemilerde bu iş için özel olarak yapılmış, fırtına istiralyası denen yelkenler bulunur. Ancak bazen yalnızca flok kullanılır; bazen flokla ön yelken ya da çift camadan vurulmuş ön yelken, sık sık da kıç yelkenleri kullanılır. Ön gabya yelkenlerinin bu işte çoğu yelkenden daha iyi sonuç verdiği görülür. Grampus genellikle camadanları sonuna kadar vurulmuş ön yelkenle rüzgâra yatırılırdı.
Bir gemi rüzgâra yatırılacağı zaman, rüzgâra yatan yelkenin iskotası kıça doğru iyice çekildiğinde, yani geminin çaprazına gelecek biçimde açıldığında dolacak kadar geminin başı rüzgâra çevrilir. Böylece geminin başı, rüzgârın geldiği yönü yalnızca birkaç derece ıskalar; doğal olarak rüzgârüstü baş omuzluğu dalgaların darbesini karşılar. Bu durumda iyi bir gemi, güverteye bir damla su almadan ve mürettebatın başka bir şey yapmasına gerek kalmadan çok şiddetli bir fırtınayı atlatabilir. Dümen genellikle sabitlenir; ancak, gevşekken çıkardığı gürültü dışında, bunu yapmak hiç gerekli değildir, çünkü gemi rüzgâra yatmışken dümen etkisiz kalır. Hatta dümeni sıkıca bağlamak yerine serbest bırakmak çok daha iyidir; çünkü dümenin oynamasına yer kalmazsa, ağır denizlerde dümen palası kopabilir. Yelken sağlam kaldığı sürece, gövdesi iyi biçimlendirilmiş bir gemi konumunu korur ve sanki canı ve aklı varmış gibi her dalgayı atlatır. Ne var ki rüzgârın şiddeti yelkeni parçalarsa (olağan koşullarda bunun için tam bir kasırga gerekir), gemi büyük tehlikeye düşer. Rüzgârdan açılıp yanını denize verir ve dalgaların insafına kalır. Bu durumda tek çare, gemiyi hızla rüzgâr önüne çevirmek ve başka bir yelken açılana kadar rüzgâr önünde sürüklenmesini sağlamaktır. Bazı gemiler hiçbir yelken açmadan da rüzgâra yatar, ama denizde bunlara güvenilmez.
Ancak bu konu dışı açıklamaya dönelim. İkinci kaptan, fırtınada rüzgâra yatmışken güvertede nöbetçi bulundurmayı hiç alışkanlık edinmemişti. Şimdi nöbetçi bulundurması, balta ve el ırgatlarının kayıp olmasıyla birleşince, Peters’ın önerdiği gibi mürettebatı hazırlıksız yakalayamayacağımıza bizi bütünüyle ikna etti. Yine de bir şeyler yapmalıydık ve bunu mümkün olduğunca gecikmeden yapmalıydık; çünkü Peters’tan bir kez kuşkulanıldığında ilk fırsatta gözden çıkarılacağına, fırtına dindiğinde de böyle bir fırsatın mutlaka bulunacağına ya da yaratılacağına hiç kuşku yoktu.
Augustus şimdi, Peters herhangi bir bahaneyle yan kamaradaki kapağın üzerine yatırılmış zincir kabloyu kaldırabilirse, ambardan yararlanarak onları belki habersiz yakalayabileceğimizi öne sürdü. Ancak biraz düşününce, gemi bunun gibi bir girişimi olanaksız kılacak kadar şiddetle yalpa ve baş-kıç vuruyordu.
Sonunda, talihim yaver gidip ikinci kaptanın batıl korkularını ve suçluluk duygusunu kullanma fikrini buldum. Mürettebattan Hartman Rogers’ın sabah öldüğünü hatırlarsınız. İki gün önce biraz içki ve su içtikten sonra kasılmalar geçirmeye başlamıştı. Peters bize, bu adamın ikinci kaptan tarafından zehirlendiğini düşündüğünü söylemişti. Böyle düşünmek için, dediğine göre, çürütülemez nedenleri vardı; ama bunları bize açıklamaya yanaşmamıştı. Bu inatçı tutumu, tuhaf karakterinin başka yönleriyle de uyumluydu. İkinci kaptandan kuşkulanmak için bizimkinden daha sağlam gerekçeleri olup olmadığı bir yana, biz de kolayca bu kuşkuya kapıldık ve ona göre davranmaya karar verdik.
Rogers sabah saat on bir sularında şiddetli kasılmalar içinde ölmüştü. Ölümünden birkaç dakika sonra cesedi, gördüğümü hatırladığım en korkunç ve iğrenç manzaralardan birini sunuyordu. Midesi, haftalarca su altında kalmış bir boğulmuşunkini andıracak ölçüde şişmişti. Elleri de aynı durumdaydı; yüzü ise, yılancık hastalığında görülenlere benzer iki üç parlak kırmızı lekenin dışında, çökmüş, buruşmuş ve tebeşir gibi beyazdı. Bu lekelerden biri yüzünü çaprazlamasına geçiyor, kırmızı kadifeden bir şerit gibi gözünün üzerini bütünüyle örtüyordu. Bu iğrenç hâliyle ceset, öğle vakti kamaradan güverteye çıkarılıp denize atılmak üzereyken ikinci kaptan onu bir an gördü (cesedi ilk kez görüyordu). Ya suçundan pişmanlık duymuş ya da bu korkunç manzaradan dehşete kapılmış olacak ki adamlara cesedi hamak bezine dikmelerini ve deniz gömüsünün olağan törenini yapmalarını emretti. Bu talimatları verdikten sonra kurbanını bir daha görmemek istercesine aşağı indi. Emirlerini yerine getirmek için hazırlıklar sürerken fırtına büyük bir şiddetle bastırdı ve bu iş şimdilik bırakıldı. Kendi hâline terk edilen ceset, iskele alabandasındaki frengi deliğine sürüklendi; sözünü ettiğim sırada hâlâ orada, geminin şiddetli yalpalarıyla bir o yana bir bu yana savruluyordu.
Planımızı kararlaştırdıktan sonra, olabildiğince çabuk uygulamaya koyulduk. Peters güverteye çıktı ve beklediği gibi, başka bir amaçtan çok baş kasarada nöbet tutuyor görünen Allen hemen yanına geldi. Ancak bu alçağın sonu çabuk ve sessizce geldi. Peters umursamaz bir tavırla, sanki onunla konuşacakmış gibi yaklaşarak boğazına sarıldı; Allen tek bir çığlık bile atamadan onu küpeştenin üzerinden denize fırlattı. Sonra bize seslendi, biz de yukarı çıktık. İlk işimiz kendimize silah olarak kullanabileceğimiz bir şeyler aramaktı. Bunu çok dikkatli yapmamız gerekiyordu; güvertede bir an bile tutunmadan durmak olanaksızdı ve gemi her ileri dalışında ağır denizler güverteyi aşıyordu. Ayrıca çabuk davranmamız şarttı; geminin çok hızlı su aldığı belliydi ve ikinci kaptanın pompaları çalıştırmak için her an yukarı çıkmasını bekliyorduk. Bir süre arandıktan sonra işimize en çok yarayacak şeyin iki pompa kolu olduğuna karar verdik. Augustus birini, ben ötekini aldım. Bunları ele geçirdikten sonra cesedin gömleğini çıkardık ve cesedi denize attık. Sonra Peters’la ben aşağı indik, Augustus’u güvertede nöbet tutması için bıraktık. Allen’ın durduğu yere, sırtı kamaraya inen merdivene dönük biçimde yerleşti; böylece ikinci kaptanın adamlarından biri yukarı çıkarsa onun nöbetçi olduğunu sanabilirdi.
Aşağı iner inmez Rogers’ın cesedine benzemek için kılığıma girmeye koyuldum. Cesetten çıkardığımız gömlek bana çok yardımcı oldu; biçimi ve dokusu farklıydı, kolayca tanınırdı: ölen adamın öteki giysilerinin üzerine giydiği bir tür iş gömleğiydi. Üzerinde enine uzanan geniş beyaz çizgiler bulunan mavi bir örgü kumaştandı. Bunu giydikten sonra, şişmiş cesedin korkunç biçimini taklit etmek için sahte bir karın yaptım. Biraz yatak örtüsü tıkıştırarak bu işi çabucak hallettim. Sonra beyaz yün eldivenleri giyip içlerini elime geçen paçavralarla doldurarak ellerime de aynı görünümü verdim. Peters yüzümü hazırladı; önce iyice beyaz tebeşirle ovdu, ardından parmağındaki kesikten aldığı kanla lekeler yaptı. Gözün üzerindeki çizgiyi de unutmadı; ortaya son derece korkunç bir görüntü çıktı.
Bölüm etkileşimi
