Arthur Gordon Pym'in Öyküsü kitap kapağı

15. bölüm / 28

Bölüm Xııı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Bölüm Xııı.

BÖLÜM XIII.
24 Temmuz. Bu sabah ruhça ve bedence şaşırtıcı ölçüde toparlanmıştık. Hâlâ tehlikeli bir durumdaydık: nerede olduğumuzu bilmiyor, karadan çok uzakta bulunduğumuzu kesinlikle biliyor, büyük bir özen göstersek bile ancak iki hafta yetecek kadar yiyeceğe sahip oluyor, neredeyse susuz kalıyor ve her rüzgârla dalganın insafına bırakılmış, dünyanın en berbat enkazında sürükleniyorduk. Yine de çok kısa süre önce, olağanüstü bir lütufla kurtulduğumuz çok daha korkunç sıkıntı ve tehlikeler, şimdi katlandıklarımızı sıradan bir dertten biraz fazlası gibi görmemize yol açıyordu—iyiyle kötünün ne denli göreceli olduğunu gösterircesine.

Gün doğarken erzak ambarından bir şeyler çıkarmaya yeniden girişmeye hazırlanıyorduk ki, şimşeklerin eşlik ettiği şiddetli bir sağanak başladı. Bunun üzerine daha önce kullandığımız çarşafla yağmur suyu toplamaya koyulduk. Yağmuru toplamanın başka yolu yoktu: çarşafı, ortasına ön çarmıh levhalarından birini koyarak gergin tutuyorduk. Su böylece ortaya doğru akıyor, oradan da sürahimize süzülüyordu. Bu yolla sürahiyi neredeyse doldurmuştuk ki kuzeyden kuvvetli bir sağanak fırtınası çıkıp bizi durmaya zorladı; hulk bir kez daha öyle şiddetle yalpalamaya başladı ki artık ayakta duramıyorduk. Öne geçtik ve daha önce olduğu gibi ırgatın kalıntısına kendimizi sağlamca bağlayıp, koşullar altında beklenebileceğinden ya da mümkün sanılabileceğinden çok daha sakin biçimde olacakları bekledik. Öğle vakti rüzgâr iki camadanlı yelkenle seyredilecek kuvvete çıkmıştı; gece olduğunda sert bir fırtınaya dönüştü ve devasa dalgalar eşlik etti. Bağlarımızı en iyi nasıl düzenleyeceğimizi deneyimle öğrendiğimizden, deniz neredeyse her an üzerimize boşalıp bizi sırılsıklam etse de ve her an denize sürüklenip gitmekten korksak da bu kasvetli geceyi oldukça güvenli geçirdik. Neyse ki hava o kadar sıcaktı ki su bizi rahatsız etmek yerine ferahlatıyordu.

25 Temmuz. Bu sabah fırtına dinip hafif, saatte on knot hızla esen bir rüzgâra dönüştü; deniz de onunla birlikte öylesine yatıştı ki güvertede kuru kalabildik. Ne var ki büyük üzüntüyle, dikkatlice bağlamış olmamıza rağmen iki kavanoz zeytinin ve jambonumuzun tamamının denize sürüklendiğini gördük. Kaplumbağayı henüz öldürmemeye karar verdik; şimdilik birkaç zeytinle kahvaltı edip kişi başı bir ölçü su içmekle yetindik. Suyu şarapla yarı yarıya karıştırdık; bu karışım, Porto şarabı içtiğimizde yaşadığımız o ağır sarhoşluk olmadan bizi epey rahatlattı ve güçlendirdi. Erzak ambarından bir şeyler çıkarma çabamızı yenilemek için deniz hâlâ fazlasıyla sertti. Gün boyunca, şu anki durumumuzda işimize yaramayacak birkaç eşya açıklıktan yukarı çıktı ve hemen denize sürüklendi. Hulk'un her zamankinden daha fazla yan yattığını da fark ettik; kendimizi bağlamadan bir an bile ayakta duramıyorduk. Bu yüzden günü kederli ve huzursuz geçirdik. Öğle vakti güneş neredeyse tepemizdeydi; uzun süredir devam eden kuzey ve kuzeybatı rüzgârlarının bizi ekvatorun yakınına kadar sürüklediğinden kuşkumuz yoktu. Akşama doğru birkaç köpekbalığı gördük; içlerinden olağanüstü büyüklükte olan birinin cüretkâr biçimde bize yaklaşması bizi biraz korkuttu. Bir ara geminin yalpalaması güverteyi suyun altına iyice indirdi; canavar gerçekten de yüzerek üstümüze geldi, kamaraya iniş kapağının hemen üstünde birkaç an debelendi ve kuyruğuyla Peters'a şiddetle vurdu. Sonunda büyük bir dalga onu denize savurdu; buna çok sevindik. Hava sakin olsaydı onu kolayca yakalayabilirdik.

26 Temmuz. Bu sabah rüzgâr iyice dindiğinden ve deniz de çok sert olmadığından erzak ambarındaki çabalarımızı yenilemeye karar verdik. Bütün gün süren ağır bir çalışmanın ardından bu taraftan başka bir şey beklemememiz gerektiğini gördük: erzak odasının bölmeleri gece parçalanmış, içindekiler de gemi ambarına savrulmuştu. Tahmin edileceği gibi, bu keşif bizi umutsuzluğa sürükledi.

27 Temmuz. Deniz neredeyse dümdüz, rüzgâr hafif ve hâlâ kuzeyle batıdan esiyor. Öğleden sonra güneş iyice ısıttı; giysilerimizi kurutmakla vakit geçirdik. Denizde yıkanmak susuzluğumuzu büyük ölçüde giderdi, başka bakımlardan da bizi çok rahatlattı. Ancak gün boyunca brig'in çevresinde yüzen birkaç köpekbalığı gördüğümüzden bunu büyük bir dikkatle yapmak zorunda kaldık.

28 Temmuz. Hava hâlâ güzel. Brig artık öyle tehlikeli biçimde yan yatmaya başladı ki sonunda ters dönüp omurgası üste gelecek diye korktuk. Bu olasılığa elimizden geldiğince hazırlandık; kaplumbağayı, su sürahisini ve kalan iki kavanoz zeytini mümkün olduğunca rüzgâr üstü tarafa, ana çarmıhların altına, gövdenin dışına bağladık. Deniz gün boyunca çok sakindi; rüzgâr yok denecek kadar azdı.

29 Temmuz. Hava aynı şekilde devam etti. Augustus'un yaralı kolunda kangren belirtileri görülmeye başladı. Uykulu olduğundan ve aşırı susadığından yakınıyordu ama keskin bir ağrısı yoktu. Onu rahatlatmak için yaralarını zeytinlerden kalan azıcık sirkeyle ovmaktan başka bir şey yapamadık; bunun da fayda sağladığı anlaşılmadı. Rahatı için elimizden gelen her şeyi yaptık ve su payını üç katına çıkardık.

30 Temmuz. Aşırı sıcak, rüzgârsız bir gün. Koca bir köpekbalığı bütün sabah hulk'un yakınında kaldı. Bir kementle yakalamak için birkaç kez denedik ama başaramadık. Augustus çok daha kötüydü; hem doğru dürüst beslenemediği hem de yaralarının etkisi yüzünden açıkça tükeniyordu. Acılarından kurtulmak için durmadan yalvarıyor, ölümden başka bir şey istemiyordu. Bu akşam son zeytinlerimizi yedik. Sürahimizdeki su o kadar kokuşmuştu ki şarap katmadan hiç içemiyorduk. Kaplumbağayı sabah öldürmeye karar verdik.

31 Temmuz. Hulk'un durumundan kaynaklanan aşırı kaygı ve yorgunlukla dolu bir gecenin ardından kaplumbağayı öldürüp parçalara ayırmaya koyulduk. Sandığımızdan çok daha küçüktü, ancak iyi durumdaydı; üzerindeki etin tamamı on libreyi bulmuyordu. Etin bir kısmını mümkün olduğunca uzun süre saklamak için ince ince kestik, kalan üç zeytin kavanozunu ve şarap şişesini (hepsini saklamıştık) etle doldurduk, ardından zeytin sirkesini içlerine döktük. Böylece kaplumbağanın yaklaşık üç libresini sakladık; geri kalanı bitene dek bu ete dokunmamayı düşünüyorduk. Bütün etin on üç gün yeteceği hesabıyla, günde yaklaşık dört onsla yetinmeye karar verdik. Alacakaranlıkta şiddetli gök gürültüsü ve şimşeklerin eşlik ettiği kuvvetli bir sağanak başladı; ama o kadar kısa sürdü ki ancak yarım pint kadar su toplayabildik. Hepimizin ortak kararıyla suyun tamamını artık son nefesini vermek üzere görünen Augustus'a verdik. Suyu çarşaftan yakaladıkça içti; çarşafı yatarken onun üstünde tutup suyu ağzına akıttık. Çünkü artık su tutabilecek hiçbir şeyimiz kalmamıştı; damacanadaki şarabı ya da sürahideki bayat suyu boşaltmayı seçseydik onlar kullanılabilirdi. Sağanak biraz daha sürseydi bu yollardan birine başvuracaktık.

Hasta, içtiği sudan pek yarar görmüş gibi değildi. Kolu bileğinden omzuna kadar kapkara olmuş, ayakları buz kesmişti. Her an son nefesini vermesini bekliyorduk. Korkunç derecede zayıflamıştı: Nantucket'tan ayrılırken yüz yirmi yedi libre gelen ağırlığı, şimdi en fazla kırk ya da elli libreydi. Gözleri başının içine iyice çökmüş, neredeyse görünmez olmuştu; yanaklarının derisi öylesine gevşek sarkıyordu ki büyük güçlük çekmeden ne yiyecek çiğneyebiliyor ne de bir yudum sıvı yutabiliyordu.

1 Ağustos. Aynı durgun ve boğucu sıcak hava sürüyordu. Sürahideki su bütünüyle kokuşmuş, haşaratla dolmuştu; susuzluktan çok acı çektik. Yine de suyun bir kısmını şarapla karıştırarak içebildik; ancak susuzluğumuz pek az dindi. Denizde yıkanmak bizi daha çok rahatlattı ama köpekbalıkları sürekli çevremizde olduğundan bunu ancak uzun aralıklarla yapabiliyorduk. Augustus'un kurtulamayacağını, ölmekte olduğunu artık açıkça görüyorduk. Büyük görünen acılarını hafifletmek için elimizden hiçbir şey gelmiyordu. Saat on iki sularında şiddetli kasılmalarla ve saatlerdir tek kelime etmeden can verdi. Ölümü içimizi karanlık önsezilerle doldurdu; ruh hâlimizi öyle etkiledi ki bütün gün cesedin yanında hareketsiz oturduk ve birbirimize yalnızca fısıltıyla seslendik. Hava karardıktan epey sonra, cesedi kaldırıp denize atacak cesareti bulabildik. Ceset anlatılamayacak kadar iğrençti; öylesine çürümüştü ki Peters kaldırmaya çalışırken bir bacağı elinde kaldı. Çürümüş kütle geminin bordasından suya kayınca, çevresini saran fosforlu ışık yedi ya da sekiz iri köpekbalığını açıkça gösterdi. Avlarını aralarında parçalarken korkunç dişlerinin takırtısı bir mil öteden duyulabilirdi. Bu sesin dehşetiyle korkudan büzüldük.

2 Ağustos. Aynı korkunç derecede durgun ve sıcak hava. Şafak söktüğünde hem bedenimiz tükenmiş hem de içler acısı bir keder içindeydik. Sürahideki su artık bütünüyle işe yaramaz hâle gelmişti; koyu, peltemsi bir kütleye dönüşmüş, içinde yalnızca iğrenç görünümlü solucanlar ve balçık kalmıştı. Suyu döküp sürahiyi denizde iyice çalkaladık; ardından salamura kaplumbağa şişelerimizden biraz sirke koyduk. Susuzluğa artık neredeyse dayanamaz olmuştuk. Şarap içerek gidermeye çalıştık ama şarap ateşe körükle gitmiş gibi susuzluğumuzu artırdı ve bizi fena hâlde sarhoş etti. Sonra şarabı deniz suyuyla karıştırmayı denedik; bu, anında şiddetli öğürmelere yol açtı ve bir daha asla denemedik. Gün boyunca yıkanmak için fırsat kolladık ama boşuna; hulk artık her yanı köpekbalıklarıyla kuşatılmıştı. Kuşkusuz bunlar, önceki akşam zavallı arkadaşımızı yiyen ve her an benzer bir şölen daha bekleyen aynı canavarlardı. Bu durum içimizi en acı pişmanlıkla doldurdu, en karanlık ve kasvetli önsezileri uyandırdı. Denizde yıkanmak bizi tarif edilemez ölçüde rahatlatmıştı; bu çarenin böylesine korkunç bir biçimde elimizden alınmasına dayanmak zordu. Üstelik ani bir tehlikeden bütünüyle kurtulmuş da değildik; en küçük bir kayma ya da yanlış hareket bizi bu doymak bilmez balıkların erişebileceği yere atabilirdi. Sık sık rüzgâr altından yüzerek gelip doğrudan üstümüze yöneliyorlardı. Ne bağırışlarımız ne de çabalarımız onları korkutuyor gibiydi. En büyüklerinden biri Peters'ın baltayla vurup ağır yaraladığı hâlde bile bulunduğumuz yere sokulmaya çalışmayı sürdürdü. Alacakaranlıkta bir bulut belirdi ama büyük acımıza rağmen yağmur bırakmadan geçti. O dönemde susuzluktan çektiğimiz acıyı tasavvur etmek olanaksızdır. Hem susuzluktan hem de köpekbalıklarından korktuğumuz için geceyi uykusuz geçirdik.

3 Ağustos. Kurtuluş umudu yoktu; brig gittikçe daha fazla yan yatıyordu, öyle ki artık güvertede hiç ayakta duramıyorduk. Devrilmemiz hâlinde şarapla kaplumbağa etini kaybetmemek için onları güvenceye almaya koyulduk. Ön çarmıhlardan iki sağlam çiviyi söküp baltayla, suyun birkaç ayak üstünde rüzgâr üstü tarafa, gövdeye çaktık; neredeyse yan yatmış olduğumuzdan burası omurgaya pek uzak değildi. Erzakı bu çivilere bağladık; burası çarmıhların altındaki önceki yerinden daha güvenliydi. Bütün gün susuzluktan büyük acı çektik; köpekbalıkları bir an bile yanımızdan ayrılmadığından denize girme olanağımız yoktu. Uyumanın olanaksız olduğunu gördük.

4 Ağustos. Gün doğmadan az önce hulk'un yana yattığını fark edip hareketle güverteden savrulmamak için kendimize geldik. İlk başta yatış yavaş ve düzenliydi; erzak için çaktığımız çivilerden sarkan halatları bıraktığımızdan rüzgâr üstü tarafa tırmanmayı başardık. Ancak bu hareketin hızlanmasını yeterince hesaba katmamıştık; çok geçmeden yatış öyle şiddetlendi ki ona ayak uyduramaz olduk. Ne olduğunu anlayamadan kendimizi hışımla denize savrulmuş, yüzeyin birkaç kulaç altında çırpınırken bulduk; devasa gövde hemen üstümüzdeydi.

Suya gömülürken halatı bırakmak zorunda kalmıştım; geminin bütünüyle altına girdiğimi ve gücümün tamamen tükendiğini anlayınca can havliyle pek çırpınmadım, birkaç saniye içinde ölmeyi kabullendim. Ama burada da yanılmıştım; gövdenin rüzgâr üstü tarafa doğru doğal biçimde geri savrulacağını hesaba katmamıştım. Gemi kısmen geri yatarken suyun yukarı doğru dönerek oluşturduğu girdap beni yüzeye, suyun altına gömüldüğümden daha şiddetli bir biçimde çıkardı. Yüzeye çıktığımda, tahmin edebildiğim kadarıyla hulk'tan yaklaşık yirmi yarda uzaktaydım. Gemi omurgası yukarı gelecek biçimde ters dönmüş, bir yandan öbür yana çılgınca sallanıyordu; çevredeki deniz de her yönde çalkalanmış, güçlü girdaplarla dolmuştu. Peters'tan hiçbir iz göremedim. Bir yağ fıçısı birkaç ayak ötemde yüzüyordu; brig'den başka eşyalar da çevreye saçılmıştı.

Şimdi en çok köpekbalıklarından korkuyordum; yakınımda olduklarını biliyordum. Mümkünse bana yaklaşmalarını önlemek için hulk'a doğru yüzerken ellerimle ayaklarımı var gücümle suya vurarak köpükten bir alan oluşturdum. Bu basit yönteme hayatımı borçlu olduğumdan hiç kuşkum yok; çünkü brig'in çevresindeki deniz, gemi devrilmeden az önce bu canavarlarla öylesine doluydu ki ilerlerken bazılarına gerçekten dokunmuş olmalıydım; nitekim dokunmuştum da. Büyük bir talih eseri, kullandığım şiddetli çaba beni öylesine tüketmiş olmasına rağmen geminin yanına güvenle ulaştım. Zamanında yardıma yetişen Peters olmasaydı gemiye tırmanmam asla mümkün olmazdı. Büyük sevincime, gövdenin öteki tarafından omurgaya tırmanmış olarak çıkageldi ve erzakı bağladığımız çivilere tutturulmuş halatlardan birinin ucunu bana attı.

Bu tehlikeyi kıl payı atlattıktan sonra dikkatimizi şimdi başka bir korkunç ve yakın tehlikeye çevirdik: açlıktan ölme tehlikesine. Erzakımızın tamamı, onu güvenceye almak için gösterdiğimiz bütün çabaya karşın denize savrulmuştu. Artık yenisini bulma olasılığının en küçük bir umudu bile kalmadığını görünce ikimiz de umutsuzluğa kapıldık; çocuklar gibi yüksek sesle ağladık, ikimizden biri ötekini teselli etmeye kalkışmadı. Böyle bir güçsüzlüğü tasavvur etmek zordur; benzer bir durum yaşamamış olanlara kuşkusuz doğal görünmeyecektir. Ancak maruz kaldığımız uzun süreli yoksunluk ve dehşet, aklımızı öylesine allak bullak etmişti ki o sırada bizi haklı olarak akıl sahibi varlıklar saymak mümkün değildi. Daha sonra, neredeyse aynı ölçüde, hatta belki daha büyük tehlikelerle karşılaştığımda, içinde bulunduğum koşulların bütün kötülüklerine metanetle dayandım. Görüleceği gibi Peters da şimdi sergilediği çocuksu uyuşukluk ve güçsüzlük kadar inanılmaz bir stoacı felsefe ortaya koydu. Aradaki farkı yaratan zihinsel durumumuzdu.

Brig'in devrilmesi, şarabın ve kaplumbağanın kaybına yol açmış olsa bile, gerçekte durumumuzu öncekinden daha da kötüleştirmezdi. Bunun tek istisnası, şimdiye dek yağmur suyunu yakalamamızı sağlayan yatak örtülerinin ve topladığımız suyu sakladığımız testinin ortadan kaybolmasıydı. Çünkü gövdenin kıvrım yerlerinden iki üç ayak yukarıdan omurgaya kadar uzanan bütün alt yüzeyin, omurganın kendisiyle birlikte, kalın bir iri deniz palamudu tabakasıyla kaplı olduğunu gördük; bunlar mükemmel ve çok besleyici bir yiyecekti. Böylece, çok korktuğumuz kaza iki önemli bakımdan zarar değil, yarar getirmişti: ölçülü tükettiğimiz takdirde bir ayda bitiremeyeceğimiz kadar erzak sağlamış ve bulunduğumuz yer bakımından rahatımızı büyük ölçüde artırmıştı; artık çok daha rahattık ve öncekine kıyasla çok daha az tehlikedeydik.

Ne var ki su bulma güçlüğü, koşullarımızdaki değişikliğin bütün yararlarını görmemizi engelliyordu. Yağabilecek herhangi bir sağanaktan olabildiğince yararlanabilmek için gömleklerimizi çıkarıp çarşaflar gibi kullanmaya karar verdik. Elbette en elverişli koşullarda bile bu yolla bir seferde yarım gill'den fazla su toplayabileceğimizi ummuyorduk. Gün boyunca bulut belirtisi görülmedi; susuzluk acımız neredeyse dayanılmazdı. Gece Peters yaklaşık bir saat boyunca huzursuzca uyuyabildi; ama benim çektiğim yoğun acı gözlerimi bir an bile kapatmama izin vermedi.

5 Ağustos. Bugün hafif bir esinti bizi büyük bir deniz yosunu kümesinin içinden geçirdi. Bu yosunların arasında, birkaç lezzetli öğün çıkarabildiğimiz on bir küçük yengeç bulacak kadar şanslıydık. Kabukları epey yumuşak olduğundan onları bütün yedik; susuzluğumuzu deniz palamutlarından çok daha az artırdıklarını gördük. Yosunların arasında köpekbalığı izine rastlamayınca denize girmeye de cesaret ettik; dört beş saat suda kaldık ve susuzluğumuzun belirgin biçimde azaldığını hissettik. İyice kendimize geldik ve geceyi öncekinden biraz daha rahat geçirdik; ikimiz de biraz uyuklayabildik.

6 Ağustos. Bugün öğle vakti başlayıp hava karardıktan sonrasına dek süren, şiddetli ve kesintisiz bir yağmurla yüzümüz güldü. Testimizi ve cam damacanamızı kaybettiğimize acı acı hayıflandık; suyu toplayacak araçlarımız pek kısıtlı olsa da onlardan birini, belki ikisini de doldurabilirdik. Eldekiyle yetinmek zorunda kaldık: gömleklerin suya iyice doymasını bekliyor, sonra onları sıkarak şükür kaynağı olan suyun ağzımıza damlamasını sağlıyorduk. Bütün günü bu işle geçirdik.

7 Ağustos. Gün doğarken ikimiz de aynı anda doğu yönünde, açıkça bize doğru gelen bir yelkenli gördük! Bu muhteşem manzarayı uzun ama güçsüz bir sevinç çığlığıyla karşıladık; hemen yapabildiğimiz her işareti vermeye koyulduk: gömlekleri havada sallıyor, güçsüzlüğümüzün elverdiği kadar yükseğe sıçrıyor, gemi en az on beş mil uzakta olmasına rağmen var gücümüzle bağırıyorduk. Yelkenli hulk'a yaklaşmayı sürdürdü. Rotasını böyle korursa sonunda bizi fark edecek kadar yakınımıza geleceğini düşündük. Onu ilk gördüğümüzden yaklaşık bir saat sonra güvertesindeki insanları seçebiliyorduk. Uzun, alçak, zarif görünümlü, üst yelkenli bir uskuna gemisiydi; ön gabya yelkeninde siyah bir top vardı ve mürettebatı tam görünüyordu. Şimdi kaygılanmaya başladık; bizi görmemiş olmasının olanaksız olduğunu düşünüyor, burada ölüme terk edileceğimizden korkuyorduk. Bu, şeytanca bir barbarlık olurdu; ne kadar inanılmaz görünse de denizde, buna çok benzeyen koşullarda ve insan türünden sayılan varlıklar tarafından defalarca yapılmıştı.² Ancak bu kez, Tanrı'nın merhametiyle, ne mutlu ki yanılmaya yazgılıydık. Birden yabancı geminin güvertesinde bir kargaşa fark ettik; hemen ardından bir İngiliz bayrağı çekti, rüzgârı alarak doğrudan bize yöneldi. Yarım saat sonra kendimizi kamarasında bulduk. Gemi Liverpool'lu Jane Guy çıktı; Kaptan Guy komutasında, Güney Denizleri ve Pasifik'te fok avı ve ticaret seferine gidiyordu.

² Boston'lu brig Polly vakası konuyla öylesine yakından ilgilidir ve kaderi birçok bakımdan bizimkine öylesine benzer ki burada ona değinmeden geçemem. Yük kapasitesi yüz otuz ton olan bu gemi, 12 Aralık 1811'de Kaptan Casneau komutasında kereste ve erzak yüküyle Boston'dan Santa Croix'ya doğru yola çıktı. Kaptan dışında gemide sekiz kişi vardı: ikinci kaptan, dört denizci ve aşçı; ayrıca Bay Hunt ile ona ait siyah bir kız çocuğu. 15'inde, Georges sığlığını geçtikten sonra güneydoğudan esen fırtınada su almaya başladı ve sonunda alabora oldu; ancak direği denize devrilince yeniden doğruldu. Ateşsiz ve pek az erzakla bu durumda 191 gün kaldılar (15 Aralık'tan 20 Haziran'a kadar). Sonunda hayatta kalan iki kişi olan Kaptan Casneau ile Samuel Badger, Rio Janeiro'dan evine dönmekte olan Hull'lu Fame gemisi tarafından enkazdan alındı; geminin kaptanı Featherstone'du. Bulunduklarında 28° kuzey enleminde, 13° batı boylamındaydılar; akıntıyla iki bin milden fazla sürüklenmişlerdi. 9 Temmuz'da Fame, Kaptan Perkins komutasındaki Dromeo brig'iyle karşılaştı; iki kazazedeyi Kennebeck'e bıraktı. Bu ayrıntıları aktardığımız anlatı şu sözlerle sona eriyor.

“Atlantik'in en işlek kesiminde böylesine uzun bir mesafeyi nasıl sürüklenerek kat ettiklerini ve bunca zaman nasıl fark edilmediklerini sormak doğaldır. Yanlarından bir düzineden fazla yelkenli geçti. Bunlardan biri öylesine yaklaştı ki güvertedeki ve arma donanımı üzerindeki insanların onlara baktığını açıkça görebildiler. Ama açlıktan ve soğuktan kırılan adamların tarifsiz hayal kırıklığına rağmen, bu kişiler merhametin sesini bastırıp yelken açtılar ve onları acımasızca kaderlerine terk ettiler.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…