Bölümler 28Şu an: Bölüm IV
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM IV
Beklediğim gibi, Augustus vardiyasını bıraktıktan yaklaşık bir saat sonra brig denize açılmıştı. Tarih 20 Haziran'dı. O sırada üç gündür ambarda bulunduğumu anımsayacaksınız. Bu süre boyunca gemide, özellikle kamarada ve yan kamaralarda, öylesine sürekli bir telaş ve gidip gelme vardı ki Augustus, kapanın sırrını ortaya çıkarma tehlikesi olmadan beni ziyaret edememişti. Sonunda geldiğinde ona olabildiğince iyi durumda olduğumu söylemiştim; bu yüzden sonraki iki gün boyunca benim için pek kaygılanmadı, yine de aşağı inmek için fırsat kolladı. Ancak dördüncü gün bir fırsat bulabildi. Bu arada birkaç kez macerayı babasına anlatmaya ve beni hemen yukarı çıkarmasını sağlamaya karar vermişti; ama hâlâ Nantucket'a yetişebilecek kadar yakındık. Kaptan Barnard'ın ağzından kaçırdığı bazı sözlerden, gemide olduğumu öğrenirse hemen geri döneceği belli değildi. Üstelik Augustus meseleyi düşündüğünde, bana anlattığına göre, hemen yardıma ihtiyaç duyduğumu ya da böyle bir durumda kapakta sesimi duyurmaktan çekineceğimi aklına getirememişti. Bu nedenle her şeyi tarttıktan sonra, fark edilmeden beni ziyaret etme fırsatı bulana kadar orada kalmama karar verdi. Daha önce söylediğim gibi, bu fırsat bana saati getirmesinden sonraki dördüncü güne, ambara ilk girdiğimden sonraki yedinci güne dek çıkmadı. Aşağı inerken yanına su ya da erzak almamıştı; ilk niyeti yalnızca dikkatimi çekmek ve kutudan kapağa gelmemi sağlamaktı. Sonra yan kamaraya çıkıp bana erzak indirecekti. Bu amaçla aşağı indiğinde uyuduğumu gördü; anlaşılan çok yüksek sesle horluyordum. Bu konudaki bütün hesaplarıma göre uykuya, saatle birlikte kapaktan döndükten hemen sonra dalmış olmalıydım; dolayısıyla uyku en az üç tam gün üç gece sürmüş olmalıydı. Sonradan hem kendi deneyimimden hem de başkalarının teminatından, eski balık yağının dar bir yerde hapsolmuş kokusunun güçlü uyku verici etkilerini öğrendim. Tutsak edildiğim ambarın durumunu ve brig'in uzun süre balina avında kullanılmış olduğunu düşündükçe, bir kez uykuya daldıktan sonra belirtilen süre boyunca kesintisiz uyumama değil, yeniden uyanmış olmama şaşırıyorum.
Augustus önce alçak sesle bana seslendi, ama kapağı kapatmadı; ben karşılık vermedim. Sonra kapağı kapatıp daha yüksek, en sonunda da çok yüksek sesle konuştu; yine de horlamayı sürdürdüm. Ne yapacağını bilemez haldeydi. Eşya yığınlarının arasından kutuma ulaşması zaman alacaktı; o sırada Kaptan Barnard, seferin işleriyle ilgili kâğıtları düzenleyip kopyalamak için her dakika hizmetine ihtiyaç duyduğundan yokluğunu fark edecekti. Bu yüzden düşündükten sonra yukarı çıkıp beni ziyaret etmek için başka bir fırsat beklemeye karar verdi. Uykum son derece huzurlu görünüyordu; tutsaklığımın bana herhangi bir rahatsızlık vermiş olabileceğini düşünmesine gerek yoktu. Tam bu noktaları düşünüp kararını vermişti ki dikkati kamaradan geldiği anlaşılan olağandışı bir telaşla dağıldı. Olabildiğince çabuk kapaktan geçti, kapağı kapattı ve yan kamaranın kapısını açtı. Eşiği aşar aşmaz yüzünün önünde bir tabanca parladı; aynı anda bir ırgat kolunun darbesiyle yere yıkıldı.
Güçlü bir el onu kamara zemininde boğazından sıkıca kavrayıp tutuyordu; yine de çevresinde olup bitenleri görebiliyordu. Babasının elleriyle ayakları bağlanmış, başı aşağıda kalacak biçimde geçiş merdiveninin basamakları boyunca yatırılmıştı. Alnında derin bir yara vardı ve kan durmadan akıyordu. Tek kelime etmedi; görünüşe göre ölmek üzereydi. Birinci zabit başında durmuş, şeytani bir alay ifadesiyle onu süzüyor, ceplerini bilerek karıştırıyordu. Biraz sonra ceplerinden büyük bir cüzdanla bir kronometre çıkardı. Mürettebattan yedi kişi —aralarında siyahi aşçı da vardı— iskele tarafındaki yan kamaralarda silah arıyordu; kısa süre sonra tüfek ve cephane kuşandılar. Augustus ve Kaptan Barnard dışında kamarada toplam dokuz adam vardı; bunlar brig mürettebatının en haydut tabiatlıları arasındaydı. Alçaklar şimdi güverteye çıktılar ve kollarını arkasında bağladıktan sonra dostumu da yanlarına aldılar. Doğruca, kapağı kapalı olan baş kasaraya gittiler; iki isyancı ellerinde baltalarla orada nöbet tutuyor, ikisi de ana ambar kapağının yanında bekliyordu. Birinci zabit yüksek sesle, “Hey, aşağıdakiler, sesimi duyuyor musunuz? Hepiniz yukarı çıkın; şimdi birer birer, anlaşıldı mı? Homurdanmak yok,” diye bağırdı. Birinin görünmesi birkaç dakika sürdü. Sonunda acemi tayfa olarak gemiye yazılmış bir İngiliz çıktı; acınacak biçimde ağlıyor, birinci zabitten en alçakgönüllü tavırla canını bağışlamasını diliyordu. Aldığı tek karşılık, alnına inen bir balta darbesi oldu. Zavallı adam tek bir inilti bile çıkarmadan güverteye yığıldı. Siyahi aşçı onu bir çocuğu kucaklar gibi kollarına aldı ve bilerek denize attı. Darbeyi ve bedenin suya düşüşünü duyan aşağıdaki adamlar, tehditler ve vaatlerle güverteye çıkmaya ikna edilemedi. Sonunda onları dumana boğup dışarı çıkarma önerisi yapıldı. Bunun üzerine herkes birden hücuma geçti; bir an için brig'in yeniden ele geçirilmesi mümkün görünüyordu. Ancak isyancılar, karşı tarafın altısından fazlası yukarı çıkamadan baş kasarayı yeniden sıkıca kapatmayı başardı. Sayıca çok azınlıkta kaldıklarını ve silahsız olduklarını gören bu altı kişi kısa bir boğuşmanın ardından teslim oldu. Birinci zabit onlara tatlı sözler söyledi; kuşkusuz amacı aşağıdakileri de teslim olmaya ikna etmekti, çünkü güvertede söylenen her şeyi rahatça duyabiliyorlardı. Sonuç, onun öngörüsünün yanı sıra şeytani alçaklığını da gösterdi. Baş kasaradakilerin hepsi sonunda teslim olacaklarını bildirdi. Birer birer yukarı çıktılar; elleri arkalarından bağlanıp ilk altı adamla birlikte sırtüstü yere yatırıldılar. İsyana katılmamış mürettebattan toplam yirmi yedi kişi vardı.
Ardından korkunç bir katliam sahnesi yaşandı. Elleri bağlı denizciler bordaya sürüklendi. Aşçı elinde baltayla burada duruyor, öteki isyancılar her kurbanı geminin bordasından aşağı iterken başına vuruyordu. Bu şekilde yirmi iki kişi öldü. Augustus da kendi sırasının her an geleceğini düşünerek kaderine razı olmuştu. Ama anlaşılan alçaklar ya yorulmuş ya da kanlı işlerinden bir ölçüde tiksinmişlerdi; çünkü kalan dört tutsakla birlikte, ötekilerle beraber güverteye yatırılmış olan dostum da, birinci zabit rom getirmeleri için aşağıya adam gönderirken salıverilmeyip bekletildi. Katillerin tümü, gün batımına kadar süren sarhoş bir âleme daldı. Sonra, dört adımdan fazla uzakta olmayan ve söylenen her sözü duyabilen sağ kalanların akıbetini tartışmaya başladılar. İçki, isyancılardan bazılarının yüreğini yumuşatmış gibiydi; tutsakların isyana katılıp ganimeti paylaşmaları koşuluyla hepsinin serbest bırakılmasını isteyen birkaç ses duyuldu. Ancak siyahi aşçı (her bakımdan tam bir şeytandı ve birinci zabit kadar, hatta ondan da fazla nüfuz sahibi gibiydi) böyle bir öneriyi dinlemeye yanaşmıyor, bordadaki işine yeniden koyulmak için defalarca ayağa kalkıyordu. Neyse ki sarhoşluktan öyle bitkin düşmüştü ki, aralarında Dirk Peters adında bir halat sorumlusunun da bulunduğu, kana daha az susamış kişiler onu kolayca durdurabiliyordu. Bu adam, Missouri Nehri’nin kaynağı yakınlarında, Kara Tepeler’in sarp bölgelerinde yaşayan Upsaroka kabilesinden Kızılderili bir kadının oğluydu. Babası sanırım bir kürk tüccarıydı ya da en azından Lewis Nehri üzerindeki Kızılderili ticaret karakollarıyla bir şekilde bağlantılıydı. Peters, şimdiye dek gördüğüm en yırtıcı görünümlü adamlardan biriydi. Boyu kısaydı, bir metre kırk santimden uzun değildi; ama uzuvları Herkül’ü aratmayacak kadar güçlüydü. Özellikle elleri öylesine kalın ve genişti ki insan biçimini güçlükle koruyordu. Kolları da bacakları da son derece tuhaf biçimde eğriydi ve hiç esnemiyormuş gibi görünüyordu. Başı da aynı ölçüde biçimsizdi: çok büyüktü, tepesinde bir çöküntü vardı (çoğu siyahinin başındaki çöküntü gibi) ve tümüyle keldi. Yaşlılıktan kaynaklanmayan bu kusurunu gizlemek için, genellikle eline ne geçerse ondan yapılmış, saça benzeyen bir peruk takardı; zaman zaman İspanyol köpeği ya da Amerikan boz ayısı postu kullandığı da olurdu. Sözünü ettiğim sırada bu ayı postlarından bir parçayı üzerine geçirmişti. Bu post, Upsarokalarınkine özgü bir görünüm taşıyan yüzüne doğuştan gelen yırtıcılığını daha da katıyordu. Ağzı neredeyse bir kulağından ötekine uzanıyordu. Dudakları inceydi ve bedeninin başka bazı kısımları gibi doğal esnekliğinden yoksun görünüyordu; bu yüzden yüzündeki baskın ifade, ne tür bir duygu yaşarsa yaşasın hiç değişmiyordu. Dişlerinin son derece uzun ve dışarı taşkın olduğu, hiçbir durumda dudakların onları kısmen bile örtmediği düşünülürse, bu ifadenin nasıl olduğu anlaşılır. Ona şöyle bir göz atan biri, kahkahalarla sarsıldığını sanabilirdi; ama ikinci bir bakış, bu ifade neşeyi gösteriyorsa bunun ancak bir iblisin neşesi olabileceğini ürpererek kabul etmesine yol açardı. Nantucketli denizciler arasında bu tuhaf adam hakkında pek çok hikâye anlatılırdı. Bu hikâyeler, öfkelendiğinde gösterdiği olağanüstü gücü kanıtlıyor, bazılarıysa akıl sağlığından kuşku duyulmasına yol açıyordu. Ancak Grampus’ta, isyan sırasında ona herkesin gözünde, başka her şeyden çok alay konusuymuş gibi davranılmış anlaşılan. Dirk Peters’ten bu kadar ayrıntılı söz ettim; çünkü görünüşü ne kadar yırtıcı olsa da Augustus’un hayatını kurtarmada başlıca rolü o oynadı ve anlatımım boyunca kendisinden sık sık söz edeceğim. Şunu da şimdiden söyleyeyim: Anlatımımın son bölümlerinde, insan deneyiminin sınırlarını öylesine aşan ve bu yüzden insanın inanma gücünü öylesine zorlayan olaylar yer alacak ki, anlatacaklarımın tümüne inanılmasını umutsuzca beklemekten vazgeçerek ilerliyorum. Yine de zamanın ve bilimin ilerleyişinin, en önemli ve en akıl almaz iddialarımdan bazılarını doğrulayacağına güveniyorum.
Uzun bir kararsızlık ve iki üç şiddetli tartışmanın ardından, sonunda bütün tutsakların en küçük balina sandallarından biriyle denize bırakılmasına karar verildi. Peters’ın şakacı bir tavırla kâtibi olarak yanında tutmakta ısrar ettiği Augustus bu kararın dışındaydı. Birinci zabit, Kaptan Barnard’ın hâlâ yaşayıp yaşamadığını görmek için kamaraya indi; isyancılar güverteye çıktığında kaptanın aşağıda bırakıldığını hatırlayalım. Az sonra ikisi de göründü. Kaptanın yüzü ölüm gibi solgundu ama yarasının etkilerinden biraz olsun kurtulmuştu. Güçlükle anlaşılır bir sesle adamlara seslendi; kendisini denize bırakmamalarını, görevlerine dönmelerini, onları istedikleri yere çıkaracağını ve adalete teslim edilmeleri için hiçbir girişimde bulunmayacağını söyledi. Rüzgâra konuşsa bundan fazlası olmazdı. İki haydut kollarından yakalayıp brig’in bordasından, birinci zabit aşağıdayken denize indirilmiş olan sandala fırlattı. Güvertede yatan dört adamın bağları çözüldü ve onlara sandala inmeleri söylendi. Direnmeye kalkışmadan söyleneni yaptılar. Augustus ise acı veren durumunda öylece bırakıldı; çabalayıp yalvararak yalnızca, babasına veda etmesine izin verilmesi gibi zavallı bir teselli istiyordu. Aşağıya bir avuç gemi peksimetiyle bir testi su verildi; ama ne direk, ne yelken, ne kürek ne de pusula. Sandal birkaç dakika boyunca kıçtan çekildi; bu sırada isyancılar bir kez daha danıştı. Sonunda halatı kesip sandalı serbest bıraktılar. O sırada gece çökmüştü; ne ay ne de yıldız görünüyordu. Rüzgâr pek kuvvetli olmasa da deniz kısa ve hırçın dalgalarla kabarıyordu. Sandal hemen gözden kayboldu; içindeki talihsizlerin kurtulacağına pek umut bağlanamazdı. Ancak bu olay, 35° 30' kuzey enlemi ve 61° 20' batı boylamında, dolayısıyla Bermuda Adaları’ndan çok da uzakta olmayan bir yerde gerçekleşmişti. Bu nedenle Augustus, sandaldakilerin karaya ulaşabileceği ya da kıyı açıklarında seyreden gemilerin onları görebileceği kadar yaklaşabileceği düşüncesiyle kendini teselli etmeye çalıştı.
Bütün yelkenler açıldı ve brig ilk rotası olan güneybatı yönünde ilerlemeyi sürdürdü. İsyancılar, anlaşıldığı kadarıyla Yeşil Burun Adaları’ndan Porto Riko’ya giden bir gemiyi ele geçirmeyi amaçlayan korsanca bir sefere çıkıyordu. Augustus’la ilgilenen olmadı; bağları çözülmüş, kamaraya inen merdivenin ilerisindeki güvertede istediği yere gitmesine izin verilmişti. Dirk Peters ona bir ölçüde iyi davrandı; bir keresinde aşçının zalimliğinden de onu kurtardı. Durumu hâlâ son derece tehlikeliydi; adamlar sürekli sarhoştu ve ona karşı iyi niyetlerini ya da kayıtsızlıklarını sürdüreceklerine güvenilemezdi. Yine de içinde bulunduğu hâlin en acı veren yanı olarak benim için duyduğu kaygıyı gösteriyordu; gerçekten de dostluğunun içtenliğinden kuşkulanmam için hiçbir nedenim olmamıştı. İsyancılara gemide olduğum sırrını açıklamaya birden fazla kez karar vermiş, ama gördüğü vahşetleri hatırladığı ve yakında bana yardım edebileceğini umduğu için bundan vazgeçmişti. Bu amaçla sürekli göz kulak oluyordu; ama en dikkatli gözetimine rağmen sandalın salıverilmesinden sonra bir fırsat çıkana dek üç gün geçti. Sonunda üçüncü günün gecesi doğudan şiddetli bir fırtına koptu ve yelkenleri toplamak için bütün tayfa çağrıldı. Ortalığı kaplayan kargaşadan yararlanarak fark edilmeden aşağı indi ve yan kamaraya girdi. Yan kamarayı türlü deniz erzağıyla gemi eşyalarının deposu hâline getirilmiş bulunca, bir dehşet ve kedere kapıldı. Merdivenin altına istiflenmiş birkaç kulaç eski zincir halat, bir sandığa yer açmak için oradan çekilip alınmış ve şimdi ambar kapağının tam üstüne bırakılmıştı! Fark edilmeden onu kaldırması olanaksızdı; elinden geldiğince çabuk güverteye döndü. Yukarı çıkar çıkmaz birinci zabit boğazından yakaladı ve kamarada ne yaptığını sorarak onu iskele bordasından atmak üzereydi ki Dirk Peters araya girip hayatını bir kez daha kurtardı. Augustus’a şimdi kelepçe takıldı; gemide bunlardan birkaç çift vardı. Ayakları da sıkıca birbirine bağlandı. Ardından tayfa bölümüne götürülüp baş kasara bölmelerinin yanındaki alt ranzalardan birine atıldı ve “brig artık brig olmayana dek” bir daha güverteye ayak basamayacağı söylendi. Onu ranzaya atan aşçının kullandığı sözdü bu; tam olarak ne demek istediğini söylemek güç. Ne var ki bütün bu olay, birazdan görüleceği üzere, sonunda bana yardım etmenin yolunu açtı.
Bölüm etkileşimi
