Arthur Gordon Pym'in Öyküsü kitap kapağı

26. bölüm / 28

Bölüm Xxıv.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Bölüm Xxıv.

BÖLÜM XXIV.
Ayın yirmisinde, kullanımının bize dayanılmaz acılar verdiği fındıklarla artık yaşayamayacağımızı anlayınca, tepenin güney yamacından inmeye yönelik umutsuz bir girişimde bulunmaya karar verdik. Buradaki uçurum yüzeyi, en yumuşak türden sabuntaşındandı; buna karşın, en az yüz elli ayak boyunca neredeyse dikey uzanıyor, birçok yerde de dışa doğru çıkıntı yapıyordu. Uzun bir arayıştan sonra uçurumun kenarından yaklaşık yirmi ayak aşağıda dar bir çıkıntı bulduk. Mendillerimizi birbirine bağlayarak yaptığımız ipten olabildiğince yardım edip Peters’ın bu çıkıntıya atlamasını sağladım. Biraz daha güçlükle ben de indim. Sonra, tepenin çöküşü sırasında gömüldüğümüz yarıntıdan çıkarken yaptığımız gibi, bıçaklarımızla sabuntaşı yüzeyine basamaklar keserek tüm yolu inebileceğimizi fark ettik. Bu girişimin ne denli tehlikeli olduğunu tasavvur etmek bile güçtü; ama başka çaremiz olmadığından denemeye karar verdik.

Üzerinde durduğumuz çıkıntıda birkaç fındık çalısı yetişiyordu; mendil ipimizin bir ucunu bunlardan birine bağladık. Öteki ucunu Peters’ın beline doladım ve mendiller gerilene dek onu uçurumun kenarından aşağı sarkıttım. Sabuntaşında derin bir oyuk kazmaya koyuldu; sekiz ya da on inç kadar içeri girdi ve kaya yüzeyini yaklaşık bir ayak yüksekliğe kadar eğimli biçimde yonttu. Böylece tabancanın kabzasıyla düzleştirdiği yüzeye epey sağlam bir kazık çakabilecekti. Onu yaklaşık dört ayak yukarı çektim. Aşağıdakine benzer bir oyuk açıp yine bir kazık çaktı; böylece ayaklarını ve ellerini dayayabileceği bir yer hazırladı. Mendilleri çalıdan çözüp ucunu ona attım; bu ucu en üstteki oyuğa çaktığı kazığa bağladı. Sonra kendini yavaşça, bulunduğu yerden yaklaşık üç ayak aşağıdaki bir noktaya indirdi; mendillerin tüm uzunluğu kadar aşağıdaydı. Burada başka bir oyuk kazıp bir kazık daha çaktı. Ardından yeni kestiği oyuğa ayaklarını yerleştirerek kendini yukarı çekti, elleriyle de bir üstteki kazığa tutundu. Artık mendilleri en üstteki kazıktan çözüp ikinci kazığa bağlaması gerekiyordu; ama delikleri birbirinden fazla uzağa açtığını o zaman fark etti. Yine de, düğüme ulaşmak için bir iki kez tehlikeli biçimde başarısız denemede bulunduktan sonra —bağı çözmeye çalışırken sağ eliyle uğraşıp sol eliyle tutunması gerekiyordu— sonunda ipi kesti ve kazığa bağlı altı inçlik kısmı bıraktı. Mendilleri şimdi ikinci kazığa bağladı ve üçüncü oyuğun altındaki bir noktaya indi; gereğinden fazla aşağı sarkmamaya dikkat etti. Bu yöntemle —benim aklıma asla gelmeyecek ve bütünüyle Peters’ın becerikliliğiyle kararlılığına borçlu olduğumuz bu yöntemle— arkadaşım, uçurumdaki çıkıntılardan da ara sıra yararlanarak, sonunda kazasız belasız dibe inmeyi başardı.

Onu izlemeye yetecek cesareti toplamam biraz zaman aldı; ama sonunda ben de denedim. Peters inerken gömleğini çıkarmıştı; kendi gömleğimle birlikte, bu macera için gerekli ipi oluşturuyordu. Yarıkta bulduğumuz tüfeği aşağı attıktan sonra bu ipi çalılara bağladım ve başka türlü yenemediğim korkumu hareketlerimin hızıyla bastırmaya çalışarak kendimi hızla aşağı bıraktım. İlk dört beş basamakta bu yeterince işe yaradı; ama sonra ineceğim uçurumun korkunç derinliğini ve dayanağım olan kazıklarla sabuntaşı oyuklarının ne kadar güvensiz olduğunu düşünmeye başlayınca hayal gücüm dehşet verici biçimde kabardı. Bu düşünceleri aklımdan çıkarmaya ve gözlerimi önümdeki uçurumun düz yüzeyine dikmeye boşuna uğraştım. Düşünmemek için ne kadar çabaladıysam, zihnimde canlananlar o kadar canlı ve korkunç biçimde belirginleşti. Sonunda, bu tür durumlarda hep görülen o dehşet verici hayal gücü krizine vardım: Düşerken neler hissedeceğimizi düşünmeye, mide bulantısını, baş dönmesini, son çırpınışı, yarı baygınlığı ve hızla baş aşağı düşüşün son acısını gözümüzde canlandırmaya başladığımız ana. Şimdi bu kuruntuların kendi gerçekliklerini yarattığını, hayal ettiğim dehşetlerin üzerime gerçekten üşüştüğünü gördüm. Dizlerimin şiddetle birbirine çarptığını, parmaklarımınsa yavaş yavaş ama kesinlikle tutuşunu gevşettiğini hissettim. Kulaklarımda bir çınlama vardı. “Bu, ölüm çanım!” dedim. Şimdi de aşağıya bakmaya karşı konulmaz bir istek duymaya başladım. Bakışlarımı uçurum duvarıyla sınırlayamazdım, sınırlamak da istemiyordum. Dehşet ve ferahlamaya benzer bir duygunun belirsizce birbirine karıştığı çılgın bir hâlde gözlerimi uçurumun derinliklerine çevirdim. Bir an parmaklarım tutunduğum yeri kasılarak kavradı; bu hareketle birlikte, sonunda kurtulabileceğime dair en ufak düşünce bir gölge gibi zihnimden geçti. Sonraki an bütün ruhumu düşme arzusu kapladı; karşı konulmaz bir istek, bir özlem, bir tutku. Kazığı kavrayan elimi hemen bıraktım ve uçurumdan yarım dönerek çıplak yüzüne karşı bir an sendeledim. Ama sonra başım dönmeye başladı; kulaklarımın içinde tiz ve hayaletimsi bir ses çığlık attı; hemen altımda karanlık, şeytani, buğulu bir şekil belirdi. İçimi çeken bir iç çekişle, yüreğim parçalanır gibi kendimden geçip onun kollarına düştüm.

Bayılmıştım; Peters düşerken beni yakalamıştı. Uçurumun dibindeki yerinden hareketlerimi izlemiş, yakın tehlikede olduğumu görünce aklına gelen her yolla bana cesaret vermeye çalışmıştı; ama zihnim o kadar karışmıştı ki söylediklerini duymamış, benimle konuştuğunun bile farkına varmamıştım. Sonunda sendelediğimi görünce yardımıma koşup yukarı tırmandı ve tam zamanında yetişti. Bütün ağırlığımla düşseydim keten ip mutlaka kopar, uçurumun dibine çakılırdım. Oysa Peters beni yavaşça aşağı indirmeyi başardı; kendime gelene dek tehlikesizce asılı kalmamı sağladı. Bu yaklaşık on beş dakika sürdü. Ayıldığımda korkum bütünüyle geçmişti; kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyordum. Arkadaşımın biraz daha yardımıyla ben de güvenle dibe indim.

Şimdi kendimizi arkadaşlarımızın mezarı olan yarıntıdan pek uzak olmayan ve tepenin çöktüğü yerin güneyinde bir noktada bulduk. Burası tuhaf ve vahşi bir yerdi; görünüşü, gezginlerin yıkılmış Babil’in bulunduğu o kasvetli bölgeler hakkında anlattıklarını hatırlatıyordu. Kuzeydeki manzaranın önünde kaotik bir engel oluşturan parçalanmış uçurum kalıntılarını bir yana bırakırsak, toprağın geri kalanı, sanki devasa sanat yapılarının yıkıntılarıymış gibi görünen büyük tümseklerle kaplıydı; yine de yakından bakıldığında hiçbir sanat izi seçilemiyordu. Volkan cürufu boldu; iri, biçimsiz siyah granit blokları marn bloklarıyla iç içeydi ve her iki tür blok da metal tanecikleri içeriyordu.⁶ Göz alabildiğince uzanan bu ıssız alanın hiçbir yerinde bitki izine rastlanmıyordu. Birkaç dev akrep ve yüksek enlemlerde başka yerde rastlanmayan çeşitli sürüngenler gördük.

⁶ Marn da siyahtı; adada açık renkli hiçbir madde görmediğimizi fark etmiştik.

En acil ihtiyacımız yiyecek olduğundan, tepede saklandığımız yerden birkaçını gördüğümüz kaplumbağaları yakalamak için yarım milden daha uzakta olmayan deniz kıyısına gitmeye karar verdik. Büyük kayalarla tümseklerin arasından dikkatle ilerleyerek birkaç yüz yarda yol almıştık ki bir köşeyi dönerken küçük bir mağaradan beş vahşi üzerimize atıldı; içlerinden biri sopayla vurup Peters’ı yere serdi. O düşer düşmez hepsi kurbanlarını yakalamak için üzerine çullandı; bu da şaşkınlığımı üzerimden atmam için bana zaman kazandırdı. Tüfek hâlâ yanımdaydı ama uçurumdan atılırken namlusu öyle çok hasar görmüştü ki işe yaramayacağını düşünüp onu bir yana attım; onun yerine özenle koruduğum ve sağlam durumdaki tabancalarıma güvenmeyi yeğledim. Tabancalarla saldırganların üzerine yürüyüp art arda ateş ettim. İki vahşi yere serildi; Peters’a mızrak saplamak üzere olan bir başkasıysa amacına ulaşamadan ayağa fırladı. Arkadaşım böylece kurtulunca başka bir güçlük yaşamadık. Onun da tabancaları vardı ama kullanmamayı akıllıca buldu; tanıdığım herkesten çok daha üstün olan muazzam gücüne güveniyordu. Yere serilen vahşilerden birinin sopasını kapıp kalan üçünün beynini dağıttı; her birini tek darbede anında öldürdü ve meydanı bütünüyle bize bıraktı.

Olaylar öylesine hızlı geçmişti ki gerçekten yaşandıklarına inanmakta güçlük çekiyorduk. Ölülerin başında şaşkınlık içinde dikilirken uzaktan yükselen haykırışlar bizi kendimize getirdi. Anlaşılan vahşiler silah seslerini duymuştu; keşfedilmekten kurtulma şansımız pek yoktu. Uçuruma dönmek için haykırışların geldiği yöne gitmemiz gerekecekti; dibine ulaşmayı başarsak bile görülmeden tırmanmamız mümkün değildi. Durumumuz son derece tehlikeliydi. Kaçışa hangi yoldan başlayacağımızı düşünüp dururken vurduğum ve öldüğünü sandığım vahşilerden biri birden ayağa fırlayıp kaçmaya kalkıştı. Birkaç adım bile atmadan onu yakaladık. Tam öldüreceğimiz sırada Peters, kaçma girişimimizden yarar sağlamak için onu yanımızda götürmeye zorlayabileceğimizi söyledi. Biz de direnir direndiği takdirde onu vuracağımızı anlatarak adamı sürükleyip götürdük. Birkaç dakika içinde bütünüyle boyun eğdi; kayaların arasına dalıp deniz kıyısına doğru ilerlerken yanımızda koşuyordu.

Şimdiye kadar geçtiğimiz engebeli arazi, denizi ara sıra görmemiz dışında gözümüzden saklamıştı. Denizi ilk kez bütünüyle gördüğümüzde belki iki yüz yarda uzaktaydı. Açık kumsala çıkar çıkmaz, büyük bir dehşetle, yerlilerin köyden ve adanın göz alabildiğimiz her yanından akın akın çıktığını gördük. Vahşi hayvanlar gibi uluyarak, öfkeden çılgına dönmüş el kol hareketleriyle üzerimize geliyorlardı. Geri dönüp daha sarp arazinin korunaklı yerlerine sığınmayı denemek üzereydik ki suya doğru uzanan büyük bir kayanın arkasından görünen iki kanonun pruvalarını fark ettim. Bütün gücümüzle onlara doğru koştuk. Kanoların başında kimse yoktu; içlerinde altmış kürekçi için olağan sayıda kürekle üç büyük Galapagos kaplumbağasından başka yük bulunmuyordu. Birine hemen el koyduk, tutsağımızı zorla içine bindirdik ve gücümüz yettiğince kürek çekerek denize açıldık.

Ama kıyıdan ancak elli yarda kadar uzaklaşmıştık ki yeterince sakinleşip öteki kanoyu vahşilerin elinde bırakmanın ne büyük bir dikkatsizlik olduğunu fark ettik. O sırada kumsala bizden yalnızca iki kat daha uzakta olan vahşiler hızla peşimize düşüyordu. Artık kaybedecek zamanımız yoktu. Umudumuz baştan beri çok zayıftı, ama başka çaremiz de bulunmuyordu. Bütün gücümüzü harcasak bile kanoyu ele geçirmekte onlardan önce davranıp yetişebileceğimiz kuşkuluydu; yine de bir ihtimal vardı. Başarabilirsek kurtulabilirdik; denememekse kaçınılmaz bir katliama boyun eğmek demekti.

Kanonun pruvası da kıçı da aynı biçimde yapılmıştı; kanoyu döndürmek yerine kürek çekerken yerimizi değiştirdik. Vahşiler bunu fark eder etmez çığlıklarını da hızlarını da iki katına çıkardılar ve akıl almaz bir süratle yaklaştılar. Biz de çaresizliğin verdiği bütün güçle kürek çektik ve tartışmalı noktaya yerlilerden yalnızca biri ulaşmışken vardık. Bu adam, çevikliğinin bedelini ağır ödedi: Peters kıyıya yaklaşırken tabancayla başından vurdu. Kanoyu ele geçirdiğimiz sırada, grubun öndekileri herhalde yirmi otuz adım uzağımızdaydı. Önce kanoyu, vahşilerin erişemeyeceği derin suya çekmeye çalıştık; ama kuma iyice oturmuş olduğunu görünce ve zamanımız da kalmayınca Peters tüfeğin dipçiğiyle bir iki sert darbe indirip kanonun pruvasının ve yanlarından birinin büyükçe bir bölümünü parçaladı. Sonra denize açıldık. Bu sırada yerlilerden ikisi teknemize tutundu ve inatla bırakmadı; onları bıçaklarımızla öldürmek zorunda kaldık. Artık kurtulmuş, hızla açık denize ilerliyorduk. Vahşilerin ana topluluğu parçalanmış kanonun yanına ulaşınca hayal edilebilecek en korkunç öfke ve düş kırıklığı çığlığını kopardı. Doğrusunu söylemek gerekirse bu sefil yaratıklarda gördüğüm her şey, yeryüzündeki insanların en kötü, en ikiyüzlü, en öç alıcı, en kana susamış ve bütünüyle şeytani ırkı olduklarını düşündürüyordu. Ellerine düşseydik bize acımayacakları açıktı. Kırık kanoyla peşimizden gelmeye çılgınca kalkıştılar; bunun işe yaramadığını görünce yeniden korkunç çığlıklarla öfkelerini dışa vurdular ve tepelere doğru koştular.

Böylece yakın tehlikeyi atlatmıştık ama durumumuz hâlâ oldukça iç karartıcıydı. Vahşilerin bir zamanlar bizimkine benzer dört kanosu olduğunu biliyorduk. Tutsaktan sonradan öğrendiğimiz üzere bunlardan ikisinin Jane Guy’ın patlamasında parçalandığını bilmiyorduk. Bu yüzden düşmanlarımızın, teknelerin genellikle çekildiği ve yaklaşık üç mil uzaktaki koya dolaşıp varınca bizi kovalamaya başlayacaklarını hesapladık. Bu olasılıktan korkarak adadan uzaklaşmak için bütün gücümüzü harcadık; hızla ilerlerken tutsağı da kürek çekmeye zorladık. Yaklaşık yarım saat sonra, belki beş altı mil güneye gitmişken, koya açılan ve belli ki peşimize düşmek isteyen çok sayıda düz tabanlı kano ya da sal gördük. Bir süre sonra bizi yakalayamayacaklarını anlayıp geri döndüler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…