Bölümler 28Şu an: Bölüm Xıx.
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime · Okuduğun bölüm
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XIX.
Köye ulaşmamız neredeyse üç saat sürdü; köy içeride dokuz milden daha uzaktaydı ve yol engebeli bir araziden geçiyordu. Yol boyunca Too-wit'in topluluğu —kanolardaki yüz on vahşinin tümü— farklı yol dönemeçlerinde sanki tesadüfen aramıza katılan, ikiden altı ya da yedi kişiye kadar değişen küçük gruplarla durmadan kalabalıklaşıyordu. Bunun bu kadar düzenli görünmesi içimde kuşku uyandırdı; endişemi Kaptan Guy'a söyledim. Ancak artık geri dönmek için çok geçti. En iyi güvencemizin Too-wit'in iyi niyetine tam bir güven duyduğumuzu göstermek olduğuna karar verdik. Bu yüzden yolumuza devam ederken vahşilerin hareketlerini dikkatle izledik ve aramıza girip sayımızı bölmelerine izin vermedik. Böylece sarp bir vadiden geçerek sonunda adadaki tek yerleşim yeri olduğu söylenen yere ulaştık. Köy görünür görünmez şef bir nara attı ve sık sık Klock-Klock sözünü tekrarladı. Bunun köyün adı ya da belki köyler için kullanılan genel ad olduğunu düşündük.
Barınaklar akla gelebilecek en sefil türdendi ve insanlığın tanıdığı en ilkel vahşi topluluklarınkilerden bile farklı olarak belirli bir plana göre yapılmamışlardı. Bazıları —bunların ülkenin ileri gelenleri olan Wampoolara ya da Yampoolara ait olduğunu gördük— kökünden yaklaşık dört ayak yukarıdan kesilmiş bir ağaçtan ibaretti; üzerine büyük, siyah bir post atılmış, post gevşek kıvrımlarla yere sarkıtılmıştı. Vahşi onun altına sokuluyordu. Bazılarıysa, kurumuş yaprakları üstünde duran kabaca yontulmuş ağaç dallarının, düzensizce beş ya da altı ayak yüksekliğe yığılmış bir kil yığınının yanına kırk beş derecelik açıyla dayandırılmasıyla yapılmıştı. Bazıları da toprağa dikine kazılmış, benzer dallarla örtülmüş basit çukurlardı; içeri girecek kişi dalları kaldırıyor, girdikten sonra yeniden üstüne çekiyordu. Birkaçı ayakta duran ağaçların çatallı dalları arasına kurulmuştu. Üst dallar kısmen kesilip aşağı doğru bükülerek alt dalların üzerine yatırılmış, böylece hava koşullarına karşı daha kalın bir örtü oluşturulmuştu. Ancak çoğu, köyün üç yanını çevreleyen, koyu renkli ve ağartma toprağını andıran sarp bir kaya yamacının yüzüne kazınmış gibi duran küçük, sığ mağaralardan oluşuyordu. Bu ilkel mağaraların her birinin girişinde küçük bir kaya vardı. Ev sahibi dışarı çıkarken bu taşı girişin önüne dikkatle koyuyordu; nedenini anlayamadım, çünkü taşın boyu açıklığın üçte birinden fazlasını kapatmaya yetmiyordu.
Adı köy sayılmaya değerse, bu yer derin bir vadideydi ve yalnızca güneyden ulaşılabiliyordu; daha önce sözünü ettiğim sarp kaya çıkıntısı öteki yönlerden tüm erişimi kesiyordu. Vadinin ortasından, daha önce anlattığım o büyülü görünümlü suyun aynısı, çağıldayarak akıyordu. Barınakların çevresinde, hepsi bütünüyle evcilleştirilmiş görünen birkaç tuhaf hayvan gördük. Bunların en büyüğünün gövde yapısı ve burnu bildiğimiz domuza benziyordu; ancak kuyruğu gür, bacaklarıysa antilopunkiler gibi inceydi. Hareketleri son derece hantal ve kararsızdı; koşmaya kalkıştığını hiç görmedik. Görünüşü buna çok benzeyen, ama gövdeleri daha uzun ve üzerleri siyah yünle kaplı birkaç hayvan daha fark ettik. Ortalıkta çok çeşitli evcil kümes hayvanları dolaşıyordu; yerlilerin başlıca yiyeceği bunlar gibiydi. Bu kuşların arasında bütünüyle evcilleşmiş kara albatroslar gördüğümüzde şaşkınlığa kapıldık. Yiyecek bulmak için düzenli olarak denize açılıyor, ama yuva bildikleri köye hep dönüyorlardı; kuluçka yeri olarak da yakındaki güney kıyısını kullanıyorlardı. Her zamanki gibi orada dostları pelikanlarla buluşuyorlardı, ama pelikanlar yerlilerin barınaklarına kadar onları izlemiyordu. Öteki evcil kümes hayvanları arasında, bizim ülkemizdeki canvassback ördeğinden pek farklı olmayan ördekler, siyah sümsük kuşları ve görünüşü akbabayı andıran ama etçil olmayan büyük bir kuş vardı. Balık bol görünüyordu. Ziyaretimiz sırasında çok miktarda kurutulmuş somon, kaya morinası, mavi yunus, uskumru, siyah balık, vatoz, konger yılan balığı, fil balığı, kefal, dil balığı, papağan balığı, deri ceketli balık, kırlangıç balığı, berlam balığı, pisi balığı, paracuta ve sayısız başka tür gördük. Bunların çoğunun, elli bir derece güney gibi düşük bir enlemde bulunan Lord Auckland Adaları çevresindeki balıklara benzediğini de fark ettik. Galapagos kaplumbağası da çok boldu. Çok az yabanıl hayvan gördük; büyük olanlarına ya da tanıdığımız türlerden birine rastlamadık. Görünüşü ürkütücü bir ya da iki yılan yolumuzu kesti, ama yerliler onlara pek aldırış etmedi. Biz de zehirli olmadıkları sonucuna vardık.
Too-wit ve topluluğuyla köye yaklaşırken halktan büyük bir kalabalık yüksek sesle bağırarak bizi karşılamaya koştu. Bu bağrışmalar arasında yalnızca bitmek bilmeyen “Anamoo-moo!” ve “Lama-Lama!” sözlerini seçebiliyorduk. Bir iki istisna dışında, bu yeni gelenlerin tümü çıplaktı; postları yalnızca kanolardaki erkekler kullanıyordu. Ülkedeki silahların hepsi de sonuncuların elinde gibiydi; köylüler arasında silah belirtisi yoktu. Çok sayıda kadın ve çocuk vardı. Kadınlarda kişisel güzellik denebilecek şey tümüyle eksik değildi. Düzgün, uzun boylu ve biçimliydiler; medeni toplumda rastlanmayan bir zarafetle, özgürce hareket ediyorlardı. Ancak dudakları, erkeklerinki gibi, kalın ve biçimsizdi; bu yüzden gülerken bile dişleri görünmüyordu. Saçlarının dokusu erkeklerinkinden daha inceydi. Çıplak köylüler arasında Too-wit'in topluluğundakiler gibi siyah posttan giysiler giyen, mızrak ve ağır sopalar taşıyan on ya da on iki kişi vardı. Bunların ötekiler üzerinde büyük etkisi olduğu anlaşılıyor, hepsine Wampoo unvanıyla hitap ediliyordu. Siyah posttan saraylarda yaşayanlar da onlardı. Too-wit'inki köyün merkezindeydi; ötekilerden çok daha büyük ve biraz daha sağlam yapılmıştı. Barınağı taşıyan ağaç kökünden yaklaşık on iki ayak yukarıdan kesilmişti. Kesik yerin hemen altında bırakılan birkaç dal, örtüyü genişletiyor ve gövdenin çevresinde çırpınmasını önlüyordu. Dört büyük posttan oluşan örtü, ahşap şişlerle birbirine tutturulmuştu; alt kenarıysa örtünün içinden geçirilip toprağa çakılan kazıklarla sabitlenmişti. Zemin, halı niyetine bolca kuru yaprakla kaplanmıştı.
Büyük bir tören havasıyla bu kulübeye götürüldük; yerlilerden olabildiğince çoğu da peşimizden içeri doluştu. Too-wit yaprakların üzerine oturdu ve bize de onu taklit etmemizi işaret etti. Söylediğini yaptık; çok geçmeden kendimizi son derece rahatsız, hatta belki tehlikeli bir durumda bulduk. On iki kişiydik ve yerde oturuyorduk. Sayıları kırka varan vahşiler topuklarının üzerine çömelmiş, çevremizi öyle sıkı sarmışlardı ki bir karışıklık çıksa silahlarımızı kullanmamız, hatta ayağa kalkmamız olanaksız olurdu. Baskı yalnızca çadırın içinde değildi; dışarıda da muhtemelen adadaki herkes toplanmıştı. Too-wit'in aralıksız çabaları ve bağırışları olmasa kalabalık bizi ezerek öldürebilirdi. En büyük güvencemiz aramızda Too-wit'in bulunmasıydı. Bu çıkmazdan kurtulmak için en iyi şansımız olduğundan yanından ayrılmamaya karar verdik; düşmanca bir niyetin ilk belirtisinde onu hemen feda etmeye de hazırdık.
Biraz uğraştıktan sonra ortalık yatıştı. Bunun üzerine şef, kanolarda yaptığı konuşmaya çok benzeyen, uzun bir söylev verdi; tek farkı, bu kez Anamoo-moo'larda Lama-Lama'lardan biraz daha fazla ısrar etmesiydi. Nutku bitene kadar derin bir sessizlik içinde dinledik. Ardından Kaptan Guy, şefe sonsuz dostluğunu ve iyi niyetini temin ederek karşılık verdi; sözlerini birkaç sıra mavi boncuk ve bir bıçak armağan ederek bitirdi. Hükümdar, bizi şaşırtacak biçimde boncuklara küçümseyerek burun kıvırdı; ama bıçağı görünce büyük bir memnuniyete kapıldı ve hemen yemeğin getirilmesini buyurdu. Yiyecek, görevlilerin başlarının üzerinden çadıra uzatıldı. Bilinmeyen bir hayvan türünün, muhtemelen köye yaklaşırken gördüğümüz ince bacaklı domuzlardan birinin, hâlâ seğiren bağırsaklarından oluşuyordu. Ne yapacağımızı bilemediğimizi görünce, bize örnek olmak üzere iştah açıcı yiyecekten metrelerce yemeye başladı. Sonunda buna daha fazla dayanamadık; midemizin isyan ettiğini açıkça belli eden hâlimiz, hükümdarını aynaların yarattığı şaşkınlıktan yalnızca biraz daha az şaşırttı. Önümüzdeki bu lezzetlerden yemeyi reddettik ve kısa süre önce doyurucu bir kahvaltı ettiğimizi, hiç aç olmadığımızı anlatmaya çalıştık.
Hükümdar yemeğini bitirince ülkenin başlıca ürünlerinin neler olduğunu ve bunlardan herhangi birinin kâra dönüştürülüp dönüştürülemeyeceğini öğrenmek için aklımıza gelen her türlü yönteme başvurarak onu sorgulamaya başladık. Sonunda ne demek istediğimizi biraz anlar gibi oldu ve deniz hıyarının —bir örneğini göstererek— bol bulunduğuna bizi temin ettiği kıyının bir bölümüne götürmeyi önerdi. Kalabalığın baskısından bu erken fırsatta kurtulabildiğimiz için sevindik; yola çıkmaya hevesli olduğumuzu işaret ettik. Çadırdan çıktık ve köyün tüm halkı bize eşlik ederken şefi izleyerek adanın güneydoğu ucuna, gemimizin demirlediği koydan pek uzak olmayan bir yere gittik. Dört kanonun birkaç yerli tarafından bulunduğumuz yere getirilmesini yaklaşık bir saat bekledik. Sonra hepimiz kanolardan birine bindik; önceden sözünü ettiğim resifin, ayrıca daha açıkta bulunan bir başka resifin kıyısı boyunca kürek çekerek ilerledik. Burada, bu ticaret malıyla en çok ün salmış düşük enlemlerdeki adalarda, aramızdaki en yaşlı denizcinin bile gördüğünden çok daha fazla deniz hıyarı vardı. Gerekirse bu hayvanla bir düzine gemiyi kolayca doldurabileceğimizi anlamaya yetecek kadar kaldık. Ardından uskuna'nın yanına götürüldük. Too-wit'ten, yirmi dört saat içinde kanolarının taşıyabileceği kadar canvassback ördeği ve Galapagos kaplumbağası getireceğine dair söz aldıktan sonra ondan ayrıldık. Bu serüven boyunca yerlilerin davranışlarında, uskuna'dan köye giderken topluluklarının sistemli biçimde büyümesi dışında, kuşku uyandıracak hiçbir şey görmedik.
Bölüm etkileşimi
