Bölümler 28Şu an: Bölüm Xıı.
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XII.
Bir süredir bu son ve korkunç çaresizliğe düşebileceğimizi düşünüyordum; böyle bir yola başvuracağıma, ölümün nasıl ya da hangi koşullarda gelirse gelsin katlanmaya gizlice karar vermiştim. İçinde bulunduğum açlığın şimdiki şiddeti de bu kararımı zerre kadar sarsmadı. Peters ile Augustus bu öneriyi duymamıştı. Bu yüzden Parker'ı bir kenara çektim; aklımdaki korkunç niyetten onu vazgeçirebilmem için Tanrı'ya içimden yalvardıktan sonra uzun süre, en yalvaran hâlimle karşı çıktım. Ona kutsal saydığı her şey adına yalvardım; içinde bulunduğumuz durumun akla getirdiği her türlü gerekçeyle bu düşünceden vazgeçmesini ve öteki ikisine bundan söz etmemesini istedim.
Söylediklerimin hepsini, savlarımın hiçbirine karşı çıkmaya çalışmadan dinledi; istediğimi yapmaya ikna edileceğini ummaya başlamıştım. Ama sözümü bitirince, söylediklerimin doğru olduğunu ve böyle bir yola başvurmanın insan aklına gelebilecek en korkunç seçenek olduğunu çok iyi bildiğini söyledi. Yine de insanın dayanma gücünün elverdiği kadar dayandığını, içlerinden biri ölerek ötekilerin sonunda kurtulması mümkün, hatta olasıyken hepsinin yok olmasının gereksiz olduğunu ekledi. Onu kararından döndürmeye uğraşarak kendimi yormamamı da söyledi: zihni bu konuda gemi görünmeden önce bile kesin kararını vermişti; niyetinden daha önce söz etmesini yalnızca geminin görünmesi engellemişti.
Niyetinden vazgeçmeyecekse, en azından bir gün ertelemesini istedim; belki bir gemi yardımımıza gelirdi. Onun sert yaradılışında etkili olabileceğini düşündüğüm her gerekçeyi yeniden sıralayıp aklıma gelen her yola başvurdum. Karşılık olarak, mümkün olan son ana kadar konuşmadığını, artık hiçbir türlü besin almadan yaşayamayacağını söyledi. Bu nedenle, en azından kendisi açısından, bir gün sonra önerisinin çok geç kalacağını belirtti.
Yumuşak bir sesle söylediklerimin onu etkilemediğini görünce bu kez başka bir tavır takındım. Felaketlerden hepimizden daha az etkilendiğini bilmesi gerektiğini; dolayısıyla o anda sağlığımın ve gücümün kendisininkinden, ayrıca Peters'ın ya da Augustus'unkinden çok daha iyi durumda olduğunu söyledim. Kısacası, gerekirse zor kullanarak istediğimi yaptırabilecek hâlde olduğumu; kanlı ve yamyamca tasarısından ötekilere herhangi bir şekilde söz etmeye kalkarsa onu tereddüt etmeden denize atacağımı belirttim. Bunun üzerine hemen boğazıma sarıldı ve bir bıçak çekerek karnıma saplamak için birkaç kez boşuna hamle yaptı; aşırı güçsüzlüğü bu vahşeti gerçekleştirmesini engelledi. Bu sırada öfkem iyice kabarmıştı. Onu, denize atmaya kesin kararlı olarak geminin bordasına sürükledim. Ancak yaklaşan Peters aramıza girip bizi ayırdı ve kavganın nedenini sordu. Parker, onu herhangi bir şekilde engellemeye fırsat bulamadan olanları anlattı.
Sözlerinin etkisi beklediğimden de korkunç oldu. Meğer Augustus ile Peters da Parker'ın yalnızca ilk dile getirdiği bu korkunç düşünceyi uzun zamandır gizliden gizliye taşıyormuş; ikisi de onun tasarısına katıldı ve hemen uygulanmasında diretti. Bu kadar dehşet verici bir şeyi gerçekleştirme girişimine karşı koyarken en azından ilk iki kişiden birinin akıl gücünü korumuş ve benim tarafımı tutmuş olacağını hesaplamıştım. İkisinden birinin yardımıyla bunu engelleyebileceğimden hiç kuşkum yoktu. Beklentim boşa çıkınca kendi güvenliğimi gözetmem mutlak bir zorunluluk hâline geldi; çünkü daha fazla direnmem, bu korkunç durumdaki adamlarca, yakında yaşanacağını bildiğim trajedide bana adil davranmayı reddetmek için yeterli bir gerekçe sayılabilirdi.
Onlara öneriyi kabul etmeye razı olduğumu söyledim; yalnız çevremizde birikmiş sisin dağılmasına fırsat vermek için yaklaşık bir saat beklemelerini istedim. Belki gördüğümüz gemi yeniden görünürdü. Büyük güçlükle bu kadar bekleyeceklerine dair söz aldım. Beklediğim gibi, hızla esen bir rüzgârla sis saat dolmadan dağıldı. Ortalıkta hiçbir gemi görünmeyince kura çekmeye hazırlandık.
Ardından yaşanan korkunç sahneyi anmaya büyük isteksizlik duyuyorum. En ince ayrıntısına kadar bu sahneyi, sonradan yaşanan hiçbir şey belleğimden zerre kadar silemedi; acımasız anısı ömrümün geri kalanındaki her ânı zehirleyecek. Anlatımımın bu bölümünü, sözünü etmem gereken olayların elverdiği ölçüde çabuk geçeyim. Hepimizin birer şans elde edeceği bu korkunç kura için bulabildiğimiz tek yöntem kura çubuğu çekmekti. İşimize yarayacak küçük tahta kıymıkları hazırladık ve onları benim tutmam kararlaştırıldı. Hulk'un bir ucuna çekildim; zavallı arkadaşlarım öteki uçta, sırtları bana dönük olarak sessizce yerlerini aldılar. Bu korkunç dramın hiçbir anında, kura çubuklarını hazırlarken duyduğum kadar büyük bir kaygı çekmedim. İnsan, varlığını korumaya derinden ilgi duymayacağı bir duruma pek düşmez; varlığını sürdürme güvencesi zayıfladıkça bu ilgi de anbean artar. Ama uğraştığım işin sessiz, kesin ve acımasız niteliği—fırtınanın kargaşalı tehlikelerinden ya da kıtlığın yavaş yavaş yaklaşan dehşetinden öylesine farklıydı ki—en korkunç ölümlerden kurtulmak için ne kadar az şansım olduğunu düşünmeme izin veriyordu: hem de en korkunç amaç uğruna verilecek bir ölüm. Beni bunca zamandır ayakta tutan gücün her zerresi rüzgâr önündeki tüyler gibi uçup gitti; geriye, en aşağılık ve acınası korkunun çaresiz kurbanı kaldım. Önce küçük tahta kıymıklarını kırıp hazırlayacak gücü bile kendimde bulamadım; parmaklarım görevini yapmayı kesinlikle reddediyor, dizlerim şiddetle birbirine çarpıyordu. Zihnim, bu korkunç kura işine ortak olmaktan kaçınmamı sağlayacak binlerce saçma tasarıyı hızla gözden geçirdi. Arkadaşlarımın önünde diz çöküp bu zorunluluktan kurtulmama izin vermeleri için yalvarmayı; birden üzerlerine atılıp içlerinden birini öldürerek kura çekmeyi gereksiz kılmayı düşündüm. Kısacası, elimdeki işi gerçekten yapmaktan başka her şeyi düşündüm. Bu budalaca davranışla uzun süre oyalanınca Parker'ın sesi beni kendime getirdi; çekmekte oldukları korkunç kaygıdan onları hemen kurtarmam için beni sıkıştırdı. O anda bile kıymıkları oracıkta hazırlayamadım; dördü arasından en kısasını çekenin geri kalanları kurtarmak için ölmesi kararlaştırılmışken, dert ortaklarımdan birine kısa çubuğu çektirmek üzere başvurabileceğim her türlü kurnazlığı düşündüm. Bu görünürdeki yüreksizliğim yüzünden beni yargılamadan önce, herkes kendini benimle tıpatıp aynı durumda bulsun.
Sonunda daha fazla erteleme olanağı kalmadı. Göğsüm çatlayacakmış gibi bir yürekle, arkadaşlarımın beni beklediği baş kasaraya doğru ilerledim. Kıymıkları elimde uzattım; Peters hemen birini çekti. Kurtulmuştu: en azından onunki en kısa değildi. Artık benim kurtuluşuma karşı bir şans daha vardı. Tüm gücümü toplayıp kura çubuklarını Augustus'a uzattım. O da hemen çekti ve o da kurtulmuştu. Yaşayıp yaşamayacağıma dair şans artık tam tamına yarı yarıyaydı. O anda kaplanın bütün yırtıcılığı göğsüme doldu; zavallı arkadaşım Parker'a karşı korkunç, şeytani bir nefret duydum. Ama bu duygu uzun sürmedi. Sonunda, sarsılarak ve gözlerimi kapatarak kalan iki kıymığı ona uzattım. Çekmeye karar vermesi tam beş dakika sürdü; bu yürek parçalayan bekleyiş boyunca gözlerimi bir kez bile açmadım. Derken iki kura çubuğundan birini elimden hızla çekti. Karar verilmişti ama bunun benim lehime mi aleyhime mi olduğunu bilmiyordum. Kimse konuşmadı; tuttuğum kıymığa bakmaya hâlâ cesaret edemiyordum. Sonunda Peters elimden tuttu ve kendimi bakmaya zorladım. Parker'ın yüzünden güvende olduğumu, acı çekmeye mahkûm edilenin o olduğunu hemen anladım. Soluk soluğa güverteye yığılıp bayıldım.
Baygınlığımdan, trajedinin başlıca sorumlusu olan adamın ölümüyle son bulduğu âna yetişecek kadar zamanında ayıldım. Hiç direnmedi; Peters onu sırtından bıçakladı ve anında yere yığılıp öldü. Ardından gelen korkunç ziyafetin üzerinde durmamalıyım. İnsan böyle şeyleri hayal edebilir ama sözcükler, gerçeğinin katıksız dehşetini zihne kazımaya yetmez. Bizi kavuran susuzluğu kurbanın kanıyla bir ölçüde giderdiğimizi ve hepimizin onayıyla ellerini, ayaklarını ve başını kesip iç organlarıyla birlikte denize attığımızı söylemekle yetineyim. Ayın on yedi, on sekiz, on dokuz ve yirmisinde, belleğimizde sonsuza dek yer edecek bu dört gün boyunca bedenin geri kalanını parça parça yedik.
Ayın on dokuzunda başlayan ve on beş ya da yirmi dakika süren şiddetli bir sağanakta, fırtınadan hemen sonra çekme kancamızla kamaradan çekip çıkardığımız bir çarşafı kullanarak biraz su toplamayı başardık. Topladığımız su toplamda yarım galondan fazla değildi; yine de bu kıt pay bize bir ölçüde güç ve umut verdi.
Ayın yirmi birinde yeniden son çaresizliğe düşmüştük. Hava hâlâ sıcak ve güzeldi; ara sıra sis basıyor ve çoğunlukla kuzeyden batıya doğru hafif esintiler çıkıyordu.
Ayın yirmi ikisinde, yakınıp duran hâlimizi kasvetle düşünüp birbirimize sokulmuş otururken aklıma birden, içime parlak bir umut ışığı doğuran bir fikir geldi. Ön direk kesilip atıldığında, rüzgâr üstü çarmıhlarda bulunan Peters'ın baltalardan birini elime verdiğini ve mümkünse güvenli bir yere koymamı istediğini hatırladım. Brig'e son büyük dalga çarpmadan ve onu suyla doldurmadan birkaç dakika önce bu baltayı baş kasaraya götürüp iskele tarafındaki yataklardan birine bırakmıştım. Baltaya ulaşabilirsek erzak ambarının üstündeki güverteyi kesip kolayca yiyecek bulabileceğimizi düşündüm.
Bu tasarımdan arkadaşlarıma söz edince sevinçten cılız bir çığlık attılar ve hep birlikte hemen baş kasaraya gittik. Buraya inmek, kamaraya inmekten daha güçtü; açıklık çok daha küçüktü. Hatırlanacağı gibi, kamara merdiveni kapağının çevresindeki bütün çerçeve sökülüp gitmişti. Baş kasara girişi ise yalnızca yaklaşık bir metre karelik basit bir kapak olduğundan zarar görmemişti. Yine de inmeyi denemekte tereddüt etmedim. Daha önceki gibi bedenime bir halat bağlandı; başım önde değil, ayaklarım önde olacak biçimde cesaretle aşağı daldım, yatağa hızla ulaştım ve daha ilk denememde baltayı yukarı çıkardım. Baltayı tarifsiz bir sevinç ve zafer çığlıklarıyla karşıladılar; onu bu kadar kolay bulmamız, sonunda kurtulacağımıza dair bir işaret sayıldı.
Yeniden yeşeren umudun verdiği güçle güverteyi kesmeye koyulduk. Baltayı Peters'la sırayla kullandık; Augustus'un yaralı kolu ona yardım etmesine hiç izin vermiyordu. Desteksiz ayakta durmakta bile zorlanacak kadar güçsüzdük; bu yüzden dinlenmeden ancak bir iki dakika çalışabiliyorduk. Erzak ambarına rahatça ulaşmamızı sağlayacak büyüklükte bir delik açmak için uzun saatler gerekeceği kısa sürede anlaşıldı. Yine de bu düşünce cesaretimizi kırmadı. Bütün gece ay ışığında çalışarak, ayın yirmi üçü sabahı şafak sökmeden işimizi başardık.
Peters aşağı inmeyi önerdi. Her zamanki hazırlıkları yaptıktan sonra indi ve kısa süre içinde küçük bir kavanozla geri çıktı; büyük sevincimize, kavanoz zeytin doluydu. Zeytinleri aramızda paylaşıp büyük bir iştahla yedikten sonra onu yeniden aşağı sarkıttık. Bu kez beklentilerimizi de aştı: hemen geri dönüp yanında büyük bir jambon ile bir şişe Madeira şarabı getirdi. Şaraptan her birimiz ölçülü bir yudum aldık; aşırıya kaçmanın zararlı sonuçlarını deneyimle öğrenmiştik. Jambonun kemiğe yakın yaklaşık iki librelik kısmı dışında geri kalanı tuzlu su yüzünden bütünüyle bozulmuş, yenmez hâle gelmişti. Sağlam kalan kısmı aramızda bölüştük. Peters ile Augustus iştahlarını tutamayıp paylarını hemen yuttu; bense daha temkinli davranıp kendi payımdan yalnızca küçük bir parça yedim, çünkü ardından duyacağım susuzluktan korkuyordum. Dayanılmaz derecede ağır geçen çalışmamıza şimdi bir süre ara verdik.
Öğleye doğru kendimizi biraz daha güçlü ve dinlenmiş hissedince yeniden erzak çıkarmaya koyulduk. Peters'la sırayla aşağı indik; gün batımına kadar her seferinde az ya da çok başarılı olduk. Bu arada şansımız yaver gitti; toplamda dört küçük kavanoz daha zeytin, başka bir jambon, içinde yaklaşık üç galon çok kaliteli Cape Madeira şarabı bulunan bir damacana ve bizi daha da sevindiren küçük bir Galapagos kaplumbağası çıkardık. Kaptan Barnard, Grampus limandan ayrılırken Pasifik'te fok avı seferinden yeni dönmüş Mary Pitts uskuna gemisinden bu türden birkaç kaplumbağayı gemiye almıştı.
Bu anlatının ilerleyen bir bölümünde bu kaplumbağa türünden sık sık söz edeceğim. Okurlarımın çoğunun bildiği gibi, esas olarak Galapagos adı verilen adalar grubunda yaşar; bu adalar da adlarını hayvandan alır—İspanyolca Gallipago sözcüğü tatlı su kaplumbağası anlamına gelir. Biçimleri ve hareketleri nedeniyle onlara zaman zaman fil kaplumbağası da denmiştir. Çoğu kez olağanüstü büyüklükte olanlarına rastlanır. Ben, ağırlıkları bin iki yüz ile bin beş yüz libre arasında değişen birkaçını gördüm; ancak hiçbir denizcinin sekiz yüz libreden ağır bir kaplumbağa gördüğünü söylediğini hatırlamıyorum. Görünüşleri tuhaf, hatta tiksindiricidir. Adımları çok yavaş, ölçülü ve ağırdır; gövdeleri yerden yaklaşık bir ayak yüksekte taşınır. Boyunları uzun ve son derece incedir; on sekiz inç ile iki ayak arası oldukça yaygındır. Birini öldürdüğümde, omzundan başının ucuna kadar olan mesafe tam üç ayak on inçti. Başları yılan başını andırır. Neredeyse inanılmaz uzunlukta bir süre yiyeceksiz yaşayabilirler. Bir geminin ambarına konup hiçbir besin verilmeden iki yıl bırakıldıkları; bu süre sonunda da ilk konuldukları zamanki kadar yağlı ve her bakımdan sağlıklı oldukları bilinir. Bu olağanüstü hayvanlar bir bakımdan hörgüçlü deveye, yani çöl devesine benzer. Boyunlarının dibindeki bir kesede sürekli su taşırlar. Bazı örnekler, tam bir yıl boyunca hiçbir besin almadan yaşadıktan sonra öldürüldüklerinde, keselerinde üç galona kadar tertemiz, tatlı su bulunmuştur. Başlıca besinleri yabani maydanoz ve kereviz, semizotu, deniz yosunu ve dikenli armuttur. Bu son bitkiden bolca buldukları kıyıya yakın yamaçlarda son derece iyi gelişirler; hayvanın görüldüğü yerlerde genellikle bu bitkiden de bolca bulunur. Etleri lezzetli ve çok besleyicidir; balina avcılığında ve Pasifik'teki başka işlerde çalışan binlerce denizcinin hayatını kurtarmış olmaları kuşkusuzdur.
Erzak ambarından çıkarma şansına eriştiğimiz kaplumbağa iri değildi; ağırlığı muhtemelen altmış beş ya da yetmiş libre kadardı. Dişiydi ve son derece yağlı, çok iyi durumdaydı; kesesinde bir kuarttan fazla berrak, tatlı su vardı. Gerçekten bir hazineydi. Hepimiz aynı anda diz çöküp böyle tam zamanında yetişen bir kurtuluş için Tanrı'ya içtenlikle şükrettik.
Hayvanı açıklıktan yukarı çıkarmakta çok zorlandık; debelenişi şiddetli, gücü olağanüstüydü. Peters'ın elinden kurtulup yeniden suya kaymak üzereyken Augustus boğazına ilmekli bir halat attı ve bu şekilde onu tuttu. Ben de Peters'ın yanındaki deliğe atlayıp kaplumbağayı dışarı kaldırmasına yardım ettim.
Suyu keseden dikkatle sürahiye boşalttık; hatırlanacağı gibi, sürahi daha önce kamaradan çıkarılmıştı. Sonra bir şişenin boynunu kırıp mantarıyla birlikte, yarım gill'den biraz az alan bir tür bardak yaptık. Her birimiz bu ölçüde birer dolu içim su içtik ve su yettiği sürece günde bu miktarla yetinmeye karar verdik.
Son iki üç gündür hava kuru ve güzel olduğundan, kamaradan çıkardığımız yatak takımları da giysilerimiz de iyice kurumuştu. Böylece bu geceyi (ayın yirmi üçü gecesini) nispeten rahat geçirdik; zeytin ve jambondan bolca yiyip az miktarda şarap içtikten sonra huzur içinde dinlendik. Gece bir esinti çıkarsa erzakımızın bir kısmını denize kaptırmaktan korktuğumuz için onları mümkün olduğunca halatlarla ırgat parçalarına bağladık. Yaşatabildiğimiz kadar yaşatmak istediğimiz kaplumbağayı sırtüstü çevirdik ve ayrıca dikkatlice bağladık.
Bölüm etkileşimi
