Arthur Gordon Pym'in Öyküsü kitap kapağı

10. bölüm / 28

Bölüm Vııı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Bölüm Vııı.

BÖLÜM VIII.
Kamarada asılı duran bir el aynası parçasında, bir tür fenerin loş ışığında kendime baktım. Görünüşüm ve canlandırdığım korkunç gerçeği hatırlamak içimi belirsiz bir dehşetle doldurdu; öyle ki şiddetle titremeye başladım ve rolümü sürdürmek için kendimde güç bulmakta zorlandım. Yine de kararlı davranmam gerekiyordu. Peters’la birlikte güverteye çıktık.

Orada her şeyin yolunda olduğunu gördük. Küpeştelerin dibinden ilerleyerek üçümüz kamaraya inen merdivene sokulduk. Kapak yalnızca yarı kapalıydı; dışarıdan birdenbire itilip kapanmasını önlemek için üst basamağa, kapağın kapanmasına engel olacak odun parçaları yerleştirilmişti. Menteşelerin bulunduğu yerdeki aralıklardan kamarayı bütünüyle görebiliyorduk. Onları hazırlıksız yakalamaya kalkışmamış olmamızın ne kadar yerinde olduğu şimdi anlaşıldı; belli ki tetikteydiler. Yalnızca biri uyuyordu; o da yanında bir tüfekle, merdivenin dibinde yatıyordu. Ötekiler, yataklardan çıkarılıp yere atılmış birkaç şiltenin üzerine oturmuşlardı. Hararetle konuşuyorlardı. Ortalıkta duran iki boş sürahiyle birkaç teneke kupa içki içtiklerini gösterse de alıştığımız kadar sarhoş değillerdi. Hepsinin bıçağı, bir ya da ikisinin tabancası vardı; yakındaki bir yatakta da bir sürü tüfek duruyordu.

Ne yapacağımıza karar vermeden önce bir süre konuşmalarını dinledik. Henüz kesin bir planımız yoktu; yalnızca Rogers’ın hayaletiyle saldırıya geçtiğimizde çabalarını felce uğratmayı deneyecektik. Korsanlık planlarını tartışıyorlardı. Açıkça duyabildiğimiz kadarıyla Hornet adlı uskuna mürettebatıyla birleşecek, mümkünse uskuna’yı da ele geçirecek, ardından ayrıntılarını hiçbirimizin anlayamadığı büyük çaplı bir işe girişeceklerdi.

Adamlardan biri Peters’tan söz etti. İkinci kaptan ona alçak sesle, ne dediğini anlayamadığımız bir karşılık verdi; sonra daha yüksek sesle, “Kaptanın velediyle baş kasarada bu kadar içli dışlı olmasını anlamıyorum. Bence ikisini de bir an önce denize atmalı,” diye ekledi. Kimse cevap vermedi ama bu imanın bütün grupça, özellikle de Jones tarafından iyi karşılandığını kolayca anlayabiliyorduk. O sırada son derece gergindim; Augustus’la Peters’ın ne yapacaklarına karar veremediğini görmek beni daha da geriyordu. Yine de hayatımı olabildiğince pahalıya satmaya ve korkuya kapılıp kendimi yenik düşürmemeye karar verdim.

Armalardaki rüzgârın uğultusu ve denizin güverteye çarpması öyle büyük bir gürültü çıkarıyordu ki yalnızca kısa süreli durgunluklarda söylenenleri duyabiliyorduk. Böyle anlardan birinde ikinci kaptanın adamlardan birine, “Başa git de şu lanet tembelleri kamaraya çağır; gözümün önünde olsunlar. Bu brigde gizli saklı işler dönsün istemiyorum,” dediğini hepimiz açıkça duyduk. Tam o sırada geminin öyle şiddetle baş-kıç vurması iyi oldu; emir hemen yerine getirilemedi. Aşçı bizi çağırmak için şiltesinden kalkmıştı; geminin direkleri devireceğini sandığım korkunç bir yalpa onu iskele tarafındaki yan kamara kapılarından birine çarptırdı. Kapıyı kırıp açtı ve ortalığı iyice karıştırdı. Neyse ki hiçbirimiz yerimizden düşmedik. Haberci ortaya çıkmadan, daha doğrusu kamaraya inen kapağın altından başını uzatmadan önce baş kasaraya kaçıp alelacele bir plan yapmaya vakit bulduk; çünkü güverteye çıkmadı. Bulunduğu yerden Allen’ın yokluğunu fark edemezdi. Bu yüzden, ikinci kaptanın emirlerini tekrarlarken ona sesleniyormuş gibi bağırdı. Peters, sesini değiştirerek “Peki, peki!” diye karşılık verdi. Aşçı, her şeyin yolunda olmadığından şüphelenmeden hemen aşağı indi.

İki arkadaşım şimdi cesaretle kıça doğru ilerleyip kamaraya indiler; Peters kapıyı bulduğu biçimde kapattı. İkinci kaptan onları sahte bir içtenlikle karşıladı ve Augustus’a son zamanlarda uslu durduğu için artık kamarada kalabileceğini ve bundan böyle onlardan biri olabileceğini söyledi. Sonra ona yarısına kadar rom dolu bir kupa uzatıp içirdi. Bunların hepsini gördüm ve duydum; kapı kapanır kapanmaz arkadaşlarımın ardından kamaraya inmiş, önceki gözetleme yerime geçmiş olsam da. Yanımda iki pompa kolu getirmiştim; bunlardan birini, gerektiğinde kullanmak üzere kamaraya inen merdivenin yakınına koydum.

İçeride olup bitenleri iyi görebilmek için olabildiğince kendimi toparladım ve Peters kararlaştırdığımız işareti verince isyancıların arasına inmeye kendimi hazırlamaya çalıştım. Bir süre sonra konuşmayı isyanın kanlı eylemlerine getirmeyi başardı; ardından yavaş yavaş adamları denizciler arasında çok yaygın olan bin türlü batıl inançtan söz etmeye yöneltti. Söylenenlerin hepsini anlayamıyordum ama konuşmanın oradakilerin yüzlerindeki etkisini açıkça görebiliyordum. İkinci kaptan belli ki çok sarsılmıştı. Birisi Rogers’ın cesedinin korkunç görünüşünden söz edince de bayılacak sandım. Peters şimdi ona, cesedin frengi deliklerinde bir o yana bir bu yana savrulmasını görmek çok korkunç olduğuna göre, hemen denize atılmasının daha iyi olacağını düşünmüyor muydu diye sordu. Alçak, nefes almakta güçlük çekerek arkadaşlarına yavaşça döndü; sanki birinin yukarı çıkıp bu işi yapması için yalvarıyordu. Ancak kimse kımıldamadı. Bütün grup sinirsel gerilimin doruğuna çıkmıştı. Peters şimdi bana işaret verdi. Hemen kamaraya inen merdivenin kapağını açtım ve tek kelime etmeden aşağı inip grubun ortasında dimdik durdum.

Bu ani görüntünün yarattığı yoğun etki, çeşitli koşullar göz önüne alındığında hiç de şaşırtıcı değildir. Benzer durumlarda seyircinin zihninde, gözlerinin önündeki görüntünün gerçek olup olmadığına dair genellikle bir parça kuşku kalır; ne kadar zayıf olursa olsun, bir aldatmacanın kurbanı olduğuna ve hayaletin gerçekten gölgeler dünyasından gelmediğine ilişkin bir umut vardır. Bu tür ziyaretlerin hemen hepsinin temelinde böyle kuşku kırıntılarının bulunduğunu söylemek abartı olmaz. En dehşet verici sonuçlar doğuran, en ağır acıların yaşandığı örneklerde bile korkunç etkilerin, görüntünün gerçek olabileceği ihtimalinin yarattığı bir tür önceden duyulan dehşetten kaynaklandığını; onun gerçek olduğuna sarsılmaz bir inançtan doğmadığını söyleyebiliriz. Oysa bu olayda, birazdan görüleceği gibi, isyancıların zihninde Rogers’ın görüntüsünün gerçekten o iğrenç cesedinin yeniden canlanmış hâli ya da en azından ruhsal sureti olduğundan kuşku duymalarına dayanak olabilecek tek bir gölge bile yoktu. Fırtına yüzünden hiçbir yere erişilemeyen brig’in yalıtılmış durumu, aldatmacanın görünüşte mümkün yollarını öylesine dar ve kesin sınırlar içine hapsetmişti ki hepsini bir bakışta gözden geçirebileceklerini düşünmüş olmalılardı. Yirmi dört gündür denizdeydiler ve hiçbir gemiyle birbirlerine seslenmenin ötesinde iletişim kurmamışlardı. Ayrıca tayfanın tamamı, hatta gemide bulunabileceğinden en ufak bir kuşku duydukları herkes, nöbetçi Allen dışında kamarada toplanmıştı. Allen’ın dev cüssesi (boyu altı fit altı inçti) gözlerine öylesine tanıdıktı ki karşılarındaki görüntünün o olabileceği düşüncesi bir an bile akıllarına gelemezdi. Bütün bunlara fırtınanın insanı dehşete düşüren niteliğini, Peters’ın başlattığı konuşmayı, gerçek cesedin iğrençliğinin sabahleyin adamların hayal gücünde bıraktığı derin izi, benim üzerimdeki kılığın kusursuzluğunu ve beni gördükleri kararsız, titrek ışığı da ekleyin: kamaradaki fenerin ışığı şiddetle bir o yana bir bu yana sallanıyor, üzerime belirsiz ve aralıklı biçimde düşüyordu. O zaman aldatmacanın, umduğumuzdan bile daha büyük bir etki yaratmasına şaşmamak gerekir. İkinci kaptan yattığı şilteden fırladı ve tek kelime etmeden kamaradaki zemine sırtüstü düştü; ölmüştü. Brig şiddetle yalpalayınca kütük gibi rüzgâr altına savruldu. Geriye kalan yedi kişiden yalnız üçü ilk anda soğukkanlılığını koruyabildi. Ötekiler, gözlerimin gördüğü en acınası dehşet ve mutlak umutsuzluk manzaraları olarak bir süre yere çakılmış gibi oturdular. Bize karşı koyanlar yalnız aşçı, John Hunt ve Richard Parker’dı; ama savunmaları zayıf ve kararsızdı. Peters ilk ikisini hemen vurdu; ben de yanımda getirdiğim pompa koluyla Parker’ın başına vurarak onu yere serdim. Bu sırada Augustus yerde duran tüfeklerden birini kaptı ve bir başka isyancıyı (—— Wilson) göğsünden vurdu. Geriye yalnız üç kişi kalmıştı; ama artık uyuşukluklarından sıyrılmış, belki de aldatıldıklarını anlamaya başlamışlardı. Büyük bir kararlılık ve öfkeyle dövüştüler. Peters’ın olağanüstü kas gücü olmasaydı sonunda bizi alt edebilirlerdi. Bu üç adam —— Jones, —— Greely ve Absalom Hicks’ti. Jones, Augustus’u yere devirmiş ve sağ koluna birkaç yerinden bıçak saplamıştı. Ne Peters ne de ben kendi rakiplerimizden hemen kurtulabildiğimiz için, zamanında yardımına koşan ve yardımına güvenmeyi asla beklemediğimiz bir dost olmasaydı Jones kuşkusuz Augustus’un işini bitirecekti. Bu dost Tiger’dan başkası değildi. Alçak bir hırıltıyla kamaraya daldı; Augustus için en kritik anda Jones’un üzerine atılıp onu bir anda yere çiviledi. Ne var ki arkadaşım şimdi yardım edemeyecek kadar ağır yaralanmıştı; ben de kılığımdan ötürü o kadar hantal kalmıştım ki pek bir şey yapamıyordum. Köpek Jones’un boğazını bırakmıyordu. Buna rağmen Peters, geriye kalan iki adamla baş edebilecek gücün çok ötesindeydi; hareket alanının darlığı ve geminin korkunç yalpaları olmasa onları kuşkusuz daha çabuk alt ederdi. Derken yerde duran birkaç ağır tabureden birini eline geçirebildi. Greely bana tüfeğini ateşlemek üzereyken Peters tabureyle beynini dağıttı. Hemen ardından brig’in yalpası onu Hicks’e çarpınca Peters Hicks’i boğazından yakaladı ve sırf gücüyle onu anında boğdu. Böylece anlatmamın aldığı süreden çok daha kısa bir zamanda brig’in hâkimi olduk.

Karşıtlarımızdan sağ kalan tek kişi Richard Parker’dı. Hatırlanacağı üzere saldırının başında pompa koluyla vurup yere devirdiğim adam oydu. Şimdi parçalanmış yan kamarasının kapısının yanında hareketsiz yatıyordu; ama Peters ayağıyla ona dokununca konuştu ve merhamet diledi. Başında yalnızca hafif bir kesik vardı; bunun dışında hiçbir yara almamıştı, yalnızca darbenin etkisiyle sersemlemişti. Ayağa kalktı ve şimdilik ellerini arkasından bağladık. Köpek hâlâ Jones’un başında hırlıyordu; ama baktığımızda Jones’un tamamen öldüğünü gördük. Hayvanın keskin dişlerinin açtığı derin boğaz yarasından kan sel gibi akıyordu.

Saat sabahın biri civarıydı ve rüzgâr hâlâ korkunç şiddette esiyordu. Brig her zamankinden çok daha fazla zorlanıyordu; gemiyi bir ölçüde rahatlatmak için mutlaka bir şeyler yapmalıydık. Rüzgâr altına her yatışında gemi bordadan su alıyordu; çatışma sırasında bunların birkaçı, ben inerken açık bıraktığım ambar kapağından kısmen kamaraya dolmuştu. İskele tarafındaki küpeştenin tamamı, mutfak ve kıç aynalığındaki filikayla birlikte süpürülüp gitmişti. Ana direğin gıcırdayıp esnemesi de neredeyse çatlayacağını gösteriyordu. Kıç ambarda daha fazla yük yeri açmak için bu direğin topuğu güverteler arasına yerleştirilmişti; bilgisiz gemi yapımcılarının ara sıra başvurduğu, son derece sakıncalı bir uygulamaydı bu. Direk, oturduğu yuvadan çıkma tehlikesiyle karşı karşıyaydı. Bütün sıkıntılarımıza tuz biber eken son şeyse sintine kuyusunu iskandil ettiğimizde suyun en az yedi fit olduğunu görmemizdi.

Tayfanın cesetlerini kamarada bırakarak hemen pompalara koyulduk; elbette Parker’ı da çalışmamıza yardım etsin diye serbest bıraktık. Augustus’un kolunu elimizden geldiğince sardık. O da yapabildiğini yaptı ama pek fazla yardım edemedi. Yine de tek bir pompayı sürekli çalıştırarak sızıntının artmasını güçlükle önleyebileceğimizi gördük. Yalnızca dört kişi olduğumuz için iş çok ağırdı; yine de moralimizi yüksek tutmaya çalışıp, ana direği keserek brig’in yükünü hafifletmeyi umduğumuz gün ağarmasını kaygıyla bekledik.

Korkunç bir kaygı ve yorgunluk içinde geçen bu gecenin ardından gün nihayet ağardığında fırtına hiç hafiflememişti; hafifleyeceğine dair hiçbir işaret de yoktu. Cesetleri güverteye sürükleyip denize attık. Sonra ana direkten kurtulmaya koyulduk. Gerekli hazırlıklar yapıldıktan sonra Peters kamarada bulduğumuz baltalarla direği kesmeye başladı; geri kalanımız çarmıh ve halatların başında bekliyorduk. Brig korkunç biçimde rüzgâr altına yatınca rüzgâr üstü halatlarını kesme emri verildi. Halatlar kesilir kesilmez bütün o tahta ve donanım yığını brig’e çarpmadan denize daldı; gemiye kayda değer bir zarar vermedi. Geminin artık eskisi kadar zorlanmadığını gördük; yine de durumumuz son derece tehlikeliydi ve bütün çabamıza rağmen iki pompayı birden kullanmadan sızıntıyla baş edemiyorduk. Augustus’un sağlayabildiği azıcık yardımın da pek bir önemi yoktu. Sıkıntımızı artırmak istercesine, rüzgâr üstünden çarpan büyük bir dalga brig’i rüzgârdan birkaç kerte saptırdı. Gemimiz eski konumuna dönemeden bir başka dalga bütünüyle üzerinden aşıp onu yan yatmış hâlde denize yatırdı. Bir süredir yük rastgele oraya buraya savrulduğundan balast bir kütle hâlinde rüzgâr altına kaydı; birkaç an boyunca alabora olmaktan bizi hiçbir şeyin kurtaramayacağını sandık. Sonunda bir ölçüde doğrulduk; ama balast hâlâ iskele tarafında kaldığından gemi öylesine yan yatmıştı ki pompaları çalıştırmayı düşünmek bile boşunaydı. Zaten katlandığımız aşırı çalışmadan ellerimiz tamamen soyulmuş, korkunç biçimde kanamaya başlamıştı; bu koşullarda uzun süre daha çalışmamız mümkün değildi.

Parker’ın öğüdüne karşı çıkarak bu kez ön direği kesmeye koyulduk. Yattığımız konum yüzünden çok zorlandık ama sonunda bunu başardık. Enkaz denize düşerken baş bodoslamayı da beraberinde götürdü ve bizi tüm donanımından yoksun, çıplak bir gemi gövdesi hâlinde bıraktı.

Şimdiye dek, büyük dalgaların hiç zarar veremediği filikamızın kurtulmasına sevinmek için nedenimiz vardı. Ama sevincimiz uzun sürmedi. Ön direk, doğal olarak brig’i dengeleyen ön yelkeniyle birlikte gidince her dalga üzerimizden aşıp geçti. Beş dakika içinde güvertemiz baştan kıça kadar süpürüldü; uzun tekne ve sancak küpeştesi koptu, ırgat bile parçalara ayrıldı. Gerçekten de bundan daha acınası bir duruma düşmemiz neredeyse mümkün değildi.

Öğle vakti fırtına biraz olsun hafifliyor gibiydi; ama bu umut kısa sürede boşa çıktı: Rüzgâr yalnızca birkaç dakika durulur gibi oldu, sonra iki kat öfkeyle esmeye başladı. Öğleden sonra dörde doğru esintinin şiddetine karşı ayakta durmak tümüyle imkânsızdı. Gece çökerken geminin sabaha kadar dağılmadan dayanacağına dair en ufak bir umudum kalmamıştı.

Gece yarısına doğru suya iyice gömülmüştük; su artık ambar güvertesine kadar yükselmişti. Kısa süre sonra dümen koptu. Onu söküp götüren deniz, brig’in kıç tarafını bütünüyle sudan kaldırdı; gemi yeniden inerken karaya oturmuşçasına şiddetle çarptı. Dümenin sonuna kadar dayanacağını hepimiz düşünmüştük; çünkü alışılmadık derecede sağlamdı ve daha önce de sonra da böylesine yapılmış bir dümen görmedim. Ana kerestesinin boyunca bir dizi sağlam demir kanca, kıç bodoslamanın boyunca da aynı biçimde başka kancalar uzanıyordu. Bu kancalardan çok kalın bir dövme demir çubuk geçirilmişti; böylece dümen kıç bodoslamaya bağlı duruyor, çubuk üzerinde serbestçe dönüyordu. Dümeni koparan denizin olağanüstü gücü, kıç bodoslamanın içinden tümüyle geçen ve içeriden perçinlenmiş olan kancaların her birini sağlam ağaçtan bütünüyle söküp çıkarmış olmasından anlaşılabilir.

Bu şiddetli sarsıntının ardından soluklanmaya fırsat bulamadan, o güne dek gördüğüm en korkunç dalgalardan biri üzerimize kırdı. Kamaraya inen merdiveni bütünüyle söküp götürdü, ambar kapaklarını içeri doğru patlattı ve geminin her karışını suyla doldurdu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…