Bölümler 28Şu an: A. Gordon Pym.
- 1 Arthur Gordon Pym'in Öyküsü.134 kelime
- 2 Önsöz.469 kelime
- 3 A. Gordon Pym.2.488 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Iı. Bölüm3.620 kelime
- 5 Bölüm Iıı.2.098 kelime
- 6 Bölüm IV1.869 kelime
- 7 Bölüm V.1.877 kelime
- 8 Bölüm Vı.2.288 kelime
- 9 Vıı. Bölüm1.757 kelime
- 10 Bölüm Vııı.2.002 kelime
- 11 Bölüm Ix.1.896 kelime
- 12 Bölüm X.1.255 kelime
- 13 Bölüm Xı.1.620 kelime
- 14 Bölüm Xıı.2.057 kelime
- 15 Bölüm Xııı.2.602 kelime
- 16 Bölüm Xıv.2.218 kelime
- 17 Xv. Bölüm1.167 kelime
- 18 Xvı. Bölüm1.333 kelime
- 19 Xvıı. Bölüm1.371 kelime
- 20 Xvııı. Bölüm1.683 kelime
- 21 Bölüm Xıx.1.270 kelime
- 22 Bölüm Xx.1.614 kelime
- 23 Xxı. Bölüm991 kelime
- 24 Bölüm Xxıı.1.571 kelime
- 25 Bölüm Xxııı.1.198 kelime
- 26 Bölüm Xxıv.1.643 kelime
- 27 Xxv. Bölüm1.267 kelime
- 28 Not.622 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
A. GORDON PYM.
Benim adım Arthur Gordon Pym. Nantucket'te doğdum; babam denizcilik malzemeleri satan saygın bir tüccardı. Anne tarafından dedem, işi iyi giden bir avukattı. Her işinde şansı yaver gitmiş, eski adı Edgarton New-Bank olan bankanın hisselerine yaptığı yatırımlardan da çok iyi kazanç sağlamıştı. Bunlar ve başka yollarla hatırı sayılır miktarda para biriktirmişti. Sanırım dünyadaki herkesten çok bana düşkündü ve öldüğünde malının büyük bölümünün bana kalmasını bekliyordum. Altı yaşındayken beni, tek kollu ve tuhaf davranışlarıyla tanınan yaşlı Bay Ricketts'ın okuluna gönderdi; New Bedford'u ziyaret etmiş hemen herkes onu tanır. On altı yaşıma kadar onun okulunda kaldım; sonra tepede bulunan Bay E. Ronald'ın akademisine geçtim. Orada, çoğunlukla Lloyd ve Vredenburgh için denize açılan kaptan Bay Barnard'ın oğluyla yakın arkadaş oldum. Bay Barnard da New Bedford'da çok iyi tanınır; eminim Edgarton'da pek çok akrabası vardır. Oğlunun adı Augustus'tu ve benden neredeyse iki yaş büyüktü. Babasıyla John Donaldson adlı gemide bir balina avı seferine çıkmıştı; Güney Pasifik Okyanusu'ndaki maceralarını bana durmadan anlatırdı. Sık sık onunla eve gider, bütün gün, kimi zaman da bütün gece kalırdım. Aynı yatakta yatardık; o da Tinian Adası'nın yerlileri ve yolculuklarında ziyaret ettiği başka yerler hakkında öyküler anlatarak beni neredeyse gün ağarana kadar uyanık tutardı. Sonunda anlattıklarına ilgi duymaktan kendimi alamadım ve yavaş yavaş denize açılmayı çok istemeye başladım. Ariel adında, yaklaşık yetmiş beş dolar değerinde bir yelkenli teknem vardı. Yarım güvertesi, yani küçük bir kamarası bulunuyordu ve şalopa donanımlıydı. Tonajını hatırlamıyorum ama fazla sıkışmadan on kişi alabilirdi. Bu tekneyle dünyanın en çılgın maceralarından bazılarına atılırdık; şimdi bunları düşündüğümde bugün hâlâ hayatta olmamın bin türlü mucizesi varmış gibi geliyor.
Daha uzun ve daha önemli bir anlatıya giriş olarak bu maceralardan birini aktaracağım. Bir gece Bay Barnard'ların evinde bir davet vardı; gecenin sonuna doğru Augustus da ben de epey sarhoş olmuştuk. Böyle durumlarda her zamanki gibi eve gitmek yerine onun yatağının bir kısmında yatmayı tercih ettim. Davet, saat bire yaklaşırken sona erdi; Augustus, en sevdiği konudan hiç söz etmeden, bana öyle geldi ki sessizce uykuya daldı. Yatağa gireli belki yarım saat olmuştu; ben de tam uyuklamaya başlıyordum ki birden doğruldu ve korkunç bir küfür savurarak, güneybatıdan böylesine şahane bir rüzgâr eserken hiçbir Arthur Pym uğruna uyumayacağını söyledi. Niyetini anlamadığım, içtiği şarapla içkilerin aklını başından aldığını düşündüğüm için hayatımda hiç bu kadar şaşırmamıştım. Oysa gayet sakin konuşmayı sürdürdü; kendisini sarhoş sandığımı biliyordu ama hayatında hiç bu kadar ayık olmamıştı. Böyle güzel bir gecede yatakta köpek gibi yatmaktan bıktığını, kalkıp giyineceğini ve tekneyle eğlenmeye çıkmaya kararlı olduğunu da ekledi. Onu buna neyin ittiğini pek anlayamıyorum; ama sözleri ağzından çıkar çıkmaz içimi büyük bir heyecan ve sevinç kapladı, bu çılgın fikir bana dünyanın en hoş ve en akla yatkın şeyi gibi göründü. Neredeyse fırtına kopacak gibiydi, hava da çok soğuktu; ekim sonuydu. Yine de bir tür coşkuyla yataktan fırladım ve ona en az kendisi kadar cesur olduğumu, köpek gibi yatakta yatmaktan onun kadar sıkıldığımı ve Nantucket'teki herhangi bir Augustus Barnard kadar eğlenceye ya da çılgınlığa hazır olduğumu söyledim.
Giyinip tekneye inmek için hiç vakit kaybetmedik. Pankey & Co.'nun kereste deposunun yanındaki eski, harap iskelede bağlıydı; sert kütüklere yanlarını vura vura neredeyse parçalanacaktı. Augustus tekneye binip suyunu boşalttı; tekne neredeyse yarıya kadar su doluydu. Sonra flokla ana yelkeni açıp rüzgârı arkadan aldık ve cesurca denize açıldık.
Daha önce söylediğim gibi, rüzgâr güneybatıdan kuvvetle esiyordu. Gece çok açık ve soğuktu. Dümeni Augustus tutmuş, ben de küçük kamarasının güvertesinde, direğin yanında yerimi almıştım. Hızla ilerliyorduk; iskeleden ayrıldığımızdan beri ikimizden de tek söz çıkmamıştı. Sonunda arkadaşıma hangi yöne gitmeyi düşündüğünü ve ne zaman döneceğimizi tahmin ettiğini sordum. Birkaç dakika ıslık çaldı, sonra ters ters, "Denize açılıyorum; uygun görürsen eve gidebilirsin," dedi. Ona baktığımda, umursamaz görünmeye çalışsa da çok sarsılmış olduğunu hemen fark ettim. Ay ışığında yüzünü açıkça görebiliyordum; mermerden bile solgundu, eli öyle şiddetle titriyordu ki dümeni zar zor tutabiliyordu. Bir şeylerin ters gittiğini anladım ve ciddi biçimde korkmaya başladım. O zamanlar tekne kullanma konusunda pek az şey biliyordum; bütünüyle arkadaşımın denizcilik becerisine bel bağlamıştım. Karadan korunaklı bölgeden hızla uzaklaşırken rüzgâr da birden kuvvetlenmişti. Yine de korktuğumu belli etmekten utandım ve neredeyse yarım saat kararlı bir sessizlik içinde kaldım. Ama daha fazla dayanamadım; Augustus'a geri dönmemizin doğru olup olmayacağını sordum. Önceki gibi, yanıt vermesi ya da önerime kulak vermesi neredeyse bir dakika sürdü. Sonunda, "Birazdan," dedi. "Vakit var; birazdan eve." Benzer bir cevap bekliyordum, ama sözlerinin tonunda beni tarif edilemez bir dehşete sürükleyen bir şey vardı. Konuşana yeniden dikkatle baktım. Dudakları mosmor olmuştu; dizleri öyle şiddetle titriyordu ki ayakta durmakta zorlanıyor gibiydi. "Tanrı aşkına Augustus," diye bağırdım, artık gerçekten korkmuştum, "neyin var? Ne oldu? Ne yapacaksın?"
"Ne mi oldu!" diye kekeledi, görünüşe göre son derece şaşırmıştı; aynı anda dümeni bıraktı ve teknenin dibine doğru yığıldı. "Ne mi oldu! Bir şey yok... eve gidiyoruz... Tanrı aşkına, görmüyor musun?"
Gerçek o anda bütün açıklığıyla zihnime dank etti. Ona koştum ve kaldırdım. Sarhoştu; hem de zırıl zırıl sarhoştu. Artık ne ayakta durabiliyor, ne konuşabiliyor, ne de görebiliyordu. Gözleri donuklaşmıştı; umutsuzluk içinde onu bırakınca, kaldırdığım sintine suyuna kütük gibi yuvarlandı. Akşam boyunca tahmin ettiğimden çok daha fazla içtiği ve yataktaki davranışlarının, sarhoşluğun son derece yoğun bir evresinden kaynaklandığı açıktı. Bu evre, tıpkı delilik gibi, insanın duyularına bütünüyle hâkimmiş izlenimi vermesini sık sık sağlar. Ne var ki gece havasının serinliği olağan etkisini göstermiş, zihinsel enerjisi bu etki karşısında çözülmeye başlamıştı; kuşkusuz o sırada tehlikeli durumuna ilişkin sahip olduğu bulanık algı da felaketi hızlandırmıştı. Artık tamamen kendinden geçmişti ve saatlerce ayılacak gibi görünmüyordu.
Dehşetimin ne derece büyük olduğunu tasavvur etmek güçtür. İçtiğim şarabın etkisi geçmiş, beni iki kat ürkek ve kararsız bırakmıştı. Tekneyi yönetmekten bütünüyle aciz olduğumu, şiddetli rüzgârla kuvvetli bir alçalma akıntısının bizi felakete sürüklediğini biliyordum. Arkamızda açıkça bir fırtına toplanıyordu; pusulamız da yiyeceğimiz de yoktu. Şu anki rotamızda kalırsak gün doğmadan karayı gözden kaybedeceğimiz açıktı. Bu düşünceler, en az onlar kadar korkutucu bir yığın başka şeyle birlikte, zihnimden baş döndürücü bir hızla geçiyor ve beni birkaç an boyunca hiçbir çaba gösteremeyecek kadar felç ediyordu. Tekne dehşet verici bir hızla, rüzgârı tam arkadan alarak ilerliyordu; ne flok ne ana yelken küçültülmüştü ve teknenin pruvası bütünüyle köpüklerin altına giriyordu. Daha önce söylediğim gibi, Augustus dümeni bırakmıştı; ben de dümeni almayı düşünemeyecek kadar heyecanlıydım. Teknenin rotadan çıkmaması bin mucizeydi. Neyse ki dengeli kaldı ve ben de yavaş yavaş kendimi toparladım. Ama rüzgâr korkunç biçimde artıyordu; tekne öne doğru bir dalıştan yükseldiği her seferde, arkamızdaki deniz kabarıp kıvrılarak kıç tarafından içeri taşıyor, bizi sırılsıklam ediyordu. Üstelik bütün uzuvlarım öylesine uyuşmuştu ki neredeyse hiçbir şey hissetmiyordum. Sonunda çaresizliğin verdiği kararlılığı toplayıp ana yelkene koştum ve halatını bıraktım. Tahmin edileceği gibi yelken pruvanın üzerinden uçtu; suya gömülünce direği güverte hizasından kırıp götürdü. İşte yalnızca bu kaza beni anında ölmekten kurtardı. Artık yalnızca flokla, rüzgârı arkadan alarak yol alıyordum; arada sırada kıç tarafından içeri giren büyük dalgalar olsa da en yakın ölüm tehlikesinden kurtulmuştum. Dümeni aldım ve sonunda kurtulma şansımız hâlâ bulunduğunu görünce biraz olsun rahat nefes aldım. Augustus teknenin dibinde hâlâ baygın yatıyordu. Düştüğü yerde su neredeyse otuz santimetre derin olduğundan boğulma tehlikesi çok yakındı; bu yüzden onu biraz kaldırıp oturur durumda tutmayı başardım. Beline bir halat dolayıp küçük kamaranın güvertesindeki bir halkaya bağladım. Soğuktan titreyen ve heyecan içindeki hâlimle elimden geldiğince her şeyi yoluna koyduktan sonra kendimi Tanrı'ya emanet ettim ve başıma ne gelirse gelsin gücüm yettiğince metanetle karşılamaya karar verdim.
Bu kararı almamın üzerinden çok geçmemişti ki, sanki binlerce iblisin boğazından çıkıyormuş gibi yüksek ve uzun bir çığlık ya da haykırış, teknenin çevresindeki ve üzerindeki havaya yayıldı. O anda yaşadığım yoğun dehşetin ıstırabını ömrüm boyunca unutmayacağım. Saçlarım diken diken oldu; damarlarımda kanın donduğunu hissettim; yüreğim bütünüyle durdu. Korkumun kaynağını görmek için gözlerimi bir kez bile kaldırmadan, düşen arkadaşımın üzerine baş aşağı kapaklandım ve bayıldım.
Kendime geldiğimde, Nantucket'a giden büyük bir balina gemisinin (Penguin) kamarasındaydım. Birkaç kişi başımda dikilmişti; ölüm kadar solgun Augustus ellerimi ovuşturmakla meşguldü. Gözlerimi açtığımı görünce şükran ve sevinç nidaları öyle bir yükseldi ki, oradaki kaba saba görünümlü adamlar bir gülüp bir ağlamaya başladı. Hayatta kalışımızın sırrı çok geçmeden anlaşıldı. Bizi ezen balina gemisi, Nantucket'a doğru rüzgâra olabildiğince yakın açıyla seyrediyor, basmaya cesaret ettiği bütün yelkenleri açıyordu; dolayısıyla rotası bizimkine neredeyse dik açı yapıyordu. Önde gözcülük eden birkaç adam vardı, ama tekneyi çarpışmayı önlemenin imkânsız olduğu ana dek fark etmemişlerdi. Bizi gördüklerinde attıkları uyarı çığlıkları beni öylesine korkutmuştu. Bana anlatıldığına göre koca gemi, küçük teknemizin bir tüyün üzerinden geçer gibi, ilerleyişinde fark edilir en ufak bir engelle karşılaşmadan tam üzerimizden geçmişti. Kurbanın güvertesinden tek bir çığlık yükselmemişti. Rüzgârın ve suyun uğultusuna karışan hafif bir sürtünme sesi duyulmuş; yutulup giden dayanıksız teknemiz, onu yok eden geminin omurgasına bir an sürtünmüş, hepsi bu olmuştu. Teknemizin (hatırlanacağı üzere direği kırılmıştı) işe yaramaz diye başıboş bırakılmış bir kabuk parçasından ibaret olduğunu sanan kaptan, New Londonlı Kaptan E. T. V. Block, bu konuyla daha fazla uğraşmadan yoluna devam edecekti. Neyse ki gözcülerden ikisi, dümenimizde birini gördüklerine yemin ederek onun hâlâ kurtarılabileceğini söyledi. Bunun üzerine bir tartışma çıktı. Block öfkelendi ve bir süre sonra, "Sürekli yumurta kabuklarını kollamak onun işi değilmiş; böyle saçmalıklar için gemiyi döndürmeyecekmiş; biri ezilip kaldıysa bu kendi suçuymuş, boğulup geberirmiş," ya da buna benzer şeyler söyledi. Birinci zabit Henderson şimdi olaya müdahale etti; kaptanın bu kadar vicdansız ve zalimce bir söz söylemesine haklı olarak öfkelenmişti, geminin bütün tayfası da aynı şekilde öfkeliydi. Adamların desteğini arkasına alınca açık konuştu; kaptana darağacını hak ettiğini düşündüğünü ve karaya ayak basar basmaz bu yüzden asılsa bile emrine karşı geleceğini söyledi. Kıç tarafa doğru yürürken Block'u (bembeyaz kesilen ve karşılık vermeyen adamı) yana itti, dümeni kaptı ve kararlı bir sesle, "Dümeni alabandaya kır!" diye emir verdi. Adamlar yerlerine koştu, gemi ustalıkla döndü. Bütün bunlar yaklaşık beş dakika sürmüştü; teknede birilerinin bulunduğunu varsaysak bile herhangi birinin kurtarılabilmesi neredeyse imkânsız görünüyordu. Oysa okurun da gördüğü gibi, hem Augustus hem ben kurtulmuştuk. Kurtuluşumuz, aklı başında ve dindar insanların Tanrı'nın özel müdahalesine bağladığı, neredeyse inanılmaz iki talih eseri sayesinde olmuş gibiydi.
Gemi henüz manevrasını tamamlamamışken birinci zabit filikayı indirdi ve dümen başında beni gördüğünü söyleyen iki adamla birlikte içine atladı; sanırım bu ikisi de aynı adamlardı. Geminin rüzgâraltı tarafından henüz çıkmışlardı (ay hâlâ parlak biçimde parlıyordu) ki gemi rüzgârüstüne doğru uzun ve şiddetli bir yalpa yaptı. Aynı anda Henderson oturduğu yerde doğrulup tayfasına kürekleri geriye çekmelerini bağırdı. Başka hiçbir şey söylemedi; sabırsızca, "Kürekleri geri! Kürekleri geri!" diye tekrarladı. Adamlar olabildiğince çabuk geri kürek çekti; ama o sırada gemi dönmüş, yol almaya başlamıştı. Gemideki herkes yelkenleri toplamaya çalışıyordu. Bu girişimin tehlikesine rağmen, birinci zabit geminin ana çarmıhlarına erişir erişmez onlara tutundu. Bir başka büyük yalpa, geminin sancak tarafını omurgasına yakın bir noktaya kadar sudan çıkarınca, kaygısının nedeni apaçık ortaya çıktı. Bir adamın bedeni, geminin düzgün ve parlak dibine (Penguin bakır kaplıydı ve bakır çivilerle tutturulmuştu) son derece tuhaf bir biçimde yapışmıştı; tekne gövdesi her kımıldadığında beden şiddetle oraya çarpıyordu. Geminin yalpaları sırasında yapılan, tekneyi alabora etme tehlikesi taşıyan birkaç sonuçsuz girişimden sonra, bu tehlikeli durumdan sonunda kurtarıldım ve gemiye alındım; çünkü bedenin bana ait olduğu anlaşıldı. Keresteyi tutan cıvatalardan biri yerinden çıkmış, bakır kaplamayı delip bir geçit açmıştı. Geminin altından geçerken ilerleyişimi durdurmuş ve beni olağanüstü bir biçimde geminin dibine tutturmuştu. Cıvatanın başı üzerimdeki yeşil aba ceketin yakasından ve boynumun arka tarafından geçerek iki tendonun arasından, tam sağ kulağımın altından dışarı çıkmıştı. Yaşam belirtisi göstermiyor gibiydim, ama hemen yatağa yatırıldım. Gemide cerrah yoktu. Yine de kaptan bana her türlü özeni gösterdi; sanırım maceranın önceki bölümünde sergilediği korkunç davranışını tayfanın gözünde telafi etmeye çalışıyordu.
Bu sırada Henderson, rüzgâr neredeyse kasırga gibi esiyor olmasına rağmen gemiden yeniden ayrılmıştı. Birkaç dakika geçmeden teknemizin bazı parçalarına rastladı. Kısa süre sonra yanındaki adamlardan biri, fırtınanın uğultusu içinde aralıklarla bir yardım çığlığı duyabildiğini söyledi. Bu, yiğit denizcileri yarım saatten fazla aramayı sürdürmeye yöneltti. Kaptan Block'un dönmeleri için tekrar tekrar işaret vermesine ve böylesine dayanıksız bir teknede denizde geçirilen her anın onlar için son derece yakın ve ölümcül bir tehlike taşımasına rağmen aramaya devam ettiler. Gerçekten de bindikleri küçük filikanın tek bir an bile alabora olmadan nasıl kurtulduğunu anlamak neredeyse imkânsız. Ama balina avcılığı için yapılmıştı ve sonradan anladığım kadarıyla, Galler kıyılarında kullanılan bazı cankurtaran sandalları gibi hava kutularıyla donatılmıştı.
Az önce sözünü ettiğim süre boyunca boşuna aradıktan sonra gemiye dönmeye karar verdiler. Bu kararı daha yeni almışlardı ki, karanlık bir nesneden zayıf bir çığlık yükseldi; nesne hızla yanlarından geçip gidiyordu. Peşine düşüp kısa sürede yetiştiler. Bu, Ariel'in küçük kamarasının bütün güvertesiydi. Augustus yakınında çırpınıyordu; belli ki can çekişiyordu. Onu yakalayınca yüzen tahta parçasına bir halatla bağlı olduğu görüldü. Hatırlanacağı üzere bu halatı ben kendi ellerimle beline dolamış ve onu dik durumda tutmak için güvertedeki bir halkaya bağlamıştım; anlaşılan, bunu yapmam sonunda onun hayatını kurtarmıştı. Ariel özensizce bir araya getirilmişti; battığında iskeleti doğal olarak parçalanmıştı. Küçük kamarasının güvertesi, içeri dolan suyun gücüyle ana kirişlerden bütünüyle ayrılmış ve tahmin edilebileceği gibi, başka parçalarla birlikte su yüzüne çıkmıştı. Augustus da bu parçanın üzerinde yüzüyor, böylece korkunç bir ölümden kurtuluyordu.
Penguin'e alındıktan bir saatten fazla süre geçene dek Augustus ne başına gelenleri anlatabilecek ne de teknemizin uğradığı kazanın ne olduğunu anlayabilecek durumdaydı. Sonunda bütünüyle kendine geldi ve sudayken neler hissettiğini uzun uzun anlattı. Bilinci az da olsa yerine gelir gelmez kendini suyun altında bulmuştu; akıl almaz bir hızla dönüp duruyor, boynuna üç dört kat dolanmış bir halat sıkıca onu boğuyordu. Bir an sonra hızla yukarı çekildiğini hissetmiş, başı sert bir cisme şiddetle çarpınca yeniden bayılmıştı. Tekrar kendine geldiğinde aklı daha başındaydı; ama zihni hâlâ son derece bulanık ve karışıktı. Bir kaza olduğunu ve suda bulunduğunu anlamıştı; ağzı suyun üstündeydi, bir ölçüde rahatça nefes alabiliyordu. Muhtemelen bu sırada güverte rüzgârın önünde hızla sürükleniyor, sırtüstü yüzen Augustus'u da peşinden çekiyordu. Elbette bu durumda kalabildiği sürece boğulması neredeyse imkânsızdı. Derken büyük bir dalga onu doğruca güvertenin üzerine attı. Orada kalmaya çalışıp aralıklarla yardım diye bağırdı. Bay Henderson onu bulmadan az önce yorgunluktan tutunmayı bırakmak zorunda kalmış, denize düşüp kendini kaybolmuş saymıştı. Çırpındığı süre boyunca Ariel'i ya da başına gelen felaketin kaynağıyla ilgili herhangi bir şeyi hiç hatırlamamıştı. Zihnini belirsiz bir korku ve umutsuzluk duygusu bütünüyle ele geçirmişti. Sonunda sudan çıkarıldığında zihinsel yetilerinin tümü tükenmişti; daha önce de söylediğim gibi, Penguin'e alındıktan sonra durumunun bütünüyle farkına varması neredeyse bir saat sürmüştü. Bana gelince, ölüme çok yakın bir durumdan, üç buçuk saat boyunca denenen bütün öteki yöntemler sonuç vermeyince, Augustus'un önerdiği sıcak yağa batırılmış yünlü bezlerle kuvvetlice ovularak yeniden hayata döndürüldüm. Boynumdaki yara korkunç görünüyordu ama gerçekte pek önemli değildi; etkilerinden kısa sürede kurtuldum.
Penguin, Nantucket açıklarında yaşanmış en şiddetli fırtınalardan birine yakalandıktan sonra sabah saat dokuz sularında limana girdi. Augustus'la ben, Bay Barnardların evinde kahvaltıya yetişmeyi başardık; neyse ki önceki geceki eğlence yüzünden kahvaltı biraz geç kalmıştı. Sofradakilerin hepsi kendileri de fazla yorgun olduğundan bitkin görünüşümüzü fark etmemiş olmalı; tabii görünüşümüz sıkı bir incelemeye dayanamazdı. Ama okul çocukları aldatma konusunda harikalar yaratabilir. Nantucket'taki dostlarımızdan hiçbirinin, kentteki bazı denizcilerin denizde bir gemiyi ezip otuz kırk zavallıyı boğduklarına ilişkin anlattıkları korkunç öykünün Ariel'le, arkadaşım ya da benimle ilgili olduğundan en ufak bir kuşkusu bulunduğuna inanmıyorum. Olayı o zamandan beri Augustus'la sık sık konuşup durduk, ama her seferinde ürperdik. Konuşmalarımızdan birinde Augustus bana açık yüreklilikle, bütün yaşamı boyunca hiçbir zaman, küçük teknemizde sarhoşluğunun boyutunu ilk fark edip sarhoşluğun etkisi altında ezildiğini hissettiği andaki kadar korkunç bir dehşet yaşamadığını itiraf etti.
Bölüm etkileşimi
