12. bölüm / 35

Yetişmek

Bölümler 35Şu an: Yetişmek

İnsan hep bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Otobüse...

İşe...

Okula...

Hayallerine...

Bugün kırmızı ışıkta bekliyordum. Herkesin yüzünde aynı telaş vardı. Sanki birkaç saniye geç kalırlarsa dünya duracakmış gibi.

Yanımda küçük bir çocuk vardı. Elini annesinin elinden kurtardı ve kaldırımdaki güvercinlerin peşinden koşmaya başladı.

Annesi telaşla seslendi.

"Geç kalacağız!"

Çocuk ise sadece dönüp gülümsedi.

Sanki onun için geç kalmak diye bir şey yoktu.

Sonra yeşil ışık yandı.

Kalabalık bir anda yürümeye başladı.

Herkes birbirini geçmeye çalışıyordu.

Az önce güvercinlerin peşinden koşan çocuk ise yerdeki küçücük bir çiçeğin önünde durdu.

Eğildi.

Dokundu.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti.

Ben de yürümeye devam ettim ama aklım o çiçekte kaldı.

Biz büyüdükçe...

Yetişmeyi öğrendik.

Durmayı unuttuk.

Oysa hayat, sürekli vardığımız yerlerden ibaret değildi.

Bazen yolun kenarında açan küçücük bir çiçekte saklıydı.

Bugün anladım ki...

İnsan en çok acele ederken hayatı kaçırıyor.

Yavaşlamak...

Geri kalmak değildir.

Beklemek...

Vakit kaybetmek değildir.

Yaşamak...

Varacağın yere değil, geçtiğin yola da bakabilmektir.