11. bölüm / 35

Eksilmek

Bölümler 35Şu an: Eksilmek

Bugün yine yürüyordum.

Galiba en çok yürürken düşünüyorum. İnsanlar konuşurken ben onları dinliyorum, susarken ise anlamaya çalışıyorum.

Bir fırının önünden geçerken küçük bir çocuk dikkatimi çekti. Elinde yeni alınmış bir simit vardı. Bir parça kopardı, iki lokma aldı ve beğenmeyince çöpe attı.

Birkaç adım sonra yaşlı bir adam aynı çöp kutusunun başında durdu. Etrafına baktı. Kimse onu izlemiyor sanıyordu.

Az önce çöpe atılan simidi aldı.

Üzerindeki tozları silkeledi.

Sonra yavaşça yemeye başladı.

İşte o an...

İki insanın aynı ekmeğe ne kadar farklı baktığını gördüm.

Birisi için değersizdi.

Diğeri için bir öğündü.

O gün şunu fark ettim.

Hayatta sahip olduklarımızın kıymetini, onları kaybedince değil; başkasının onlara nasıl baktığını görünce anlıyoruz.

Çünkü insan elindekine alışıyor.

Alıştıkça küçümsüyor.

Küçümsedikçe de şükretmeyi unutuyor.

Belki de mutlu olamamızın sebebi, daha fazlasını istememiz değildir.

Elimizdekini sıradanlaştırmamızdır.

Bugün cebimde yeni bir şey yoktu.

Ama aklımda yeni bir düşünce vardı.

Bir şeyin değeri...

Fiyatıyla ölçülmez.

Onun yokluğunda hissedilen eksiklikle ölçülür.

Eksilmek...

Kaybetmekten daha fazlasıdır.

Şükretmek...

Sahip olmakla ilgili değildir.

Değer vermek...

Elindekini, elinden gitmeden sevebilmektir.