Bölümler 65Şu an: PİŞMANLIK
- 1 Karakter kartı98 kelime
- 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
- 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
- 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
- 5 AYNI TİM1.253 kelime
- 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
- 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
- 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
- 9 PUSU1.401 kelime
- 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
- 11 YARALI635 kelime
- 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
- 13 KAYIP782 kelime
- 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
- 15 SİPER1.817 kelime
- 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
- 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
- 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
- 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
- 20 İZ409 kelime
- 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
- 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
- 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
- 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
- 25 ÇARESİZLİK679 kelime
- 26 İÇ SES869 kelime
- 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime
- 28 BEKLEYİŞ408 kelime
- 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
- 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
- 31 KISKANÇLIK2.839 kelime
- 32 İLK KAVGA918 kelime
- 33 PİŞMANLIK683 kelime · Okuduğun bölüm
- 34 KIRGINIM653 kelime
- 35 AFETTİM572 kelime
- 36 ACI HABER503 kelime
- 37 GİTME817 kelime
- 38 BABAM İÇİN837 kelime
- 39 KAYBETMEDİM777 kelime
- 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
- 41 AMCAM776 kelime
- 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
- 43 HEDEF202 kelime
- 44 EVLENELİM236 kelime
- 45 EVLENELİM538 kelime
- 46 HAZIRIZ845 kelime
- 47 SON 31.051 kelime
- 48 İYİYİM546 kelime
- 49 GECE YARISI550 kelime
- 50 TATLI TELAŞ525 kelime
- 51 İLK DANS499 kelime
- 52 PASTA KESİMİ458 kelime
- 53 EŞİM268 kelime
- 54 GÜNAYDIN275 kelime
- 55 KAHVALTI316 kelime
- 56 ŞÜPHE329 kelime
- 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
- 58 ANNEMM345 kelime
- 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
- 60 ALARA176 kelime
- 61 UYAN202 kelime
- 62 ANNE293 kelime
- 63 BEBEK333 kelime
- 64 KAÇIŞ333 kelime
- 65 YAPAMIYORUM185 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kaan gecenin ilerleyen saatlerinde hâlâ kampın dışında oturuyordu.
Önündeki ateş çoktan sönmeye yüz tutmuştu.
Ellerini birbirine kenetlemiş, boşluğa bakıyordu.
Aklında tek bir şey vardı.
Alara.
Söylediği cümleler tek tek zihninde yankılanıyordu.
“Seninle konuşmak imkânsız.”
“Sürekli kendimi sana kanıtlamaktan yoruldum.”
Ve en çok da Alara'nın yüzündeki o kırgın ifade…
Kaan gözlerini kapattı.
“Ben ne yaptım sana…”
İlk kez öfkesinin, sevdiği insanı ne kadar kırdığını gerçekten fark ediyordu.
Ama içeride Alara da uyumuyordu.
Çadırın içinde dizlerini kendine çekmiş, elini ağzına kapatmıştı.
Sesini kimse duymasın diye sessizce ağlıyordu.
Kaan'ın söyledikleri aklından çıkmıyordu.
Gözlerinden yaşlar süzülürken bir eli hâlâ ağzındaydı.
Kimsenin onu görmesini istemiyordu.
Özellikle de Kaan'ın.
Çünkü Kaan'ı hâlâ seviyordu.
Belki de en çok bu canını yakıyordu.
Kızgındı.
Kırgındı.
Ama sevgisi hâlâ yerindeydi.
Saatler geçti.
Alara sonunda yorgunluktan gözlerini kapattı.
Sabah olduğunda çadırın içine giren ışık yüzüne vurdu.
Gözlerini açtığında aynadaki yansımasına baktı.
Gözleri şişmişti.
Bir süre aynaya baktı.
Sonra derin bir nefes aldı.
“Bugün ağlamak yok.”
Yüzünü toparladı.
Üniformasını giydi.
Saçlarını düzeltti.
Ve çadırdan çıktı.
Kaan çoktan ayaktaydı.
Onu gördüğü anda bakışları Alara'nın yüzüne takıldı.
Şişmiş gözlerini fark etti.
Yüzündeki ifade değişti.
Alara ise hiçbir şey olmamış gibi yanından geçti.
Kaan sessizce seslendi.
“Alara…”
Alara durmadı.
“Komutanım.”
Kaan'ın içi burkuldu.
Dün geceki gibi.
Yine komutanım.
“Bir dakika konuşabilir miyiz?”
Alara bu kez durdu ama arkasını dönmedi.
“Görev hazırlığı yapmam gerekiyor.”
“Alara…”
“Lütfen.”
Kaan sustu.
Alara ona döndü.
Gözleri hâlâ yorgundu ama sesi sakindi.
“Dün gece söylediklerini unutmadım.”
Kaan başını eğdi.
“Biliyorum.”
“Özür dilemen güzel.”
Kaan umutla baktı.
“Ama…”
Alara devam etti:
“Bu, hemen barışacağımız anlamına gelmiyor.”
Kaan'ın yüzündeki umut biraz söndü.
“Ne kadar zaman gerekiyorsa…”
“Bilmiyorum.”
Alara ilk kez doğrudan gözlerinin içine baktı.
“Çünkü bana kızgın olabilirsin, Kaan. Ama ben de kırılabilirim.”
Kaan sessizce başını salladı.
“Haklısın.”
Alara birkaç saniye ona baktı.
Sonra tekrar arkasını döndü.
Kaan bu kez onu durdurmadı.
Alara uzaklaşırken Mert yanına geldi.
“Komutanım…”
Kaan gözlerini Alara'nın ardından ayırmadan cevap verdi.
“Ne?”
“Konuşacak mısın?”
Kaan başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü bu kez onu dinlemem gerekiyor.”
Mert sustu.
Kaan derin bir nefes aldı.
“Ben özür dilemek istiyorum diye onun hemen affetmesi gerekmiyor.”
Öte tarafta Alara haritanın başına geçti.
Kaan'a bakmadı.
Kaan da ona yaklaşmadı.
İkisi aynı görev için hazırlanıyordu.
Aynı timdeydiler.
Aynı yola çıkacaklardı.
Ama aralarında ilk kez görünmez, ağır bir mesafe vardı.
Ve bu kez o mesafeyi kapatmak kolay olmayacaktı.
“Bazı kırgınlıklar bir özürle başlamaz; güven yeniden kurulduğunda sona erer.”
Sabah kampı yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı.
Herkes görev hazırlığıyla uğraşıyordu.
Alara ise çantasını düzenliyor, kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordu.
Mert yanından geçerken bir anda durdu.
“Alara?”
Alara başını kaldırdı.
“Efendim?”
Mert birkaç saniye yüzüne baktı.
Sonra kaşlarını çattı.
“Sen iyi misin?”
Alara hemen başını eğdi.
“İyiyim.”
Mert inanmadı.
“Gözlerin…”
Alara eliyle gözünün kenarına dokundu.
“Ne olmuş?”
“Şişmiş.”
Alara bir an sustu.
“Uykusuzum sadece.”
Mert ona dikkatlice baktı.
“Bütün gece uyumadın mı?”
“Uyudum.”
Mert cevap vermedi.
Alara'nın yüzündeki ifadeden gerçeği anlamıştı.
Ama üstelemedi.
“Tamam.”
Tam o sırada Kaan birkaç metre öteden onları görmüştü.
Mert'in Alara'yla konuştuğunu fark edince yanlarına geldi.
“Ne oldu?”
Mert Kaan'a baktı.
“Sen söyle.”
Kaan'ın kaşları çatıldı.
“Neyi?”
Mert Alara'nın yüzünü işaret etti.
“Gözlerine bak.”
Kaan'ın bakışları Alara'nın gözlerine kaydı.
Bir anda yüzündeki ifade değişti.
Gözleri gerçekten şişmişti.
Dün gece ağladığını anlamak zor değildi.
Kaan birkaç saniye konuşamadı.
Alara onun bakışını fark edince başını çevirdi.
“Bir şey yok.”
Kaan'ın sesi alçaldı.
“Alara…”
“Komutanım.”
Kaan'ın yüzü gerildi.
“Böyle söyleme.”
Alara çantasını kapattı.
“Nasıl söyleyeyim?”
Kaan cevap veremedi.
Mert ikisinin arasındaki sessizliği fark edip birkaç adım uzaklaştı.
Alara da çantasını omzuna aldı.
Kaan onun önüne geçmedi.
Sadece baktı.
“Bütün gece…”
Alara hemen sözünü kesti.
“Bunu konuşmayacağız.”
Kaan sustu.
“Görevden önce tartışmak istemiyorum.”
“Tamam.”
Alara uzaklaşmaya başladı.
Kaan arkasından baktı.
Mert yanına geldi.
“Komutanım.”
Kaan gözlerini Alara'dan ayırmadı.
“Ne?”
“Bence onu biraz rahat bırak.”
Kaan başını eğdi.
“Biliyorum.”
“Gözlerinden belli.”
Kaan acı bir gülümsemeyle baktı.
“Ben de fark ettim.”
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra alçak sesle ekledi:
“Keşke o sözleri söylemeseydim.”
Mert cevap vermedi.
Çünkü Kaan'ın pişmanlığı yüzünden okunuyordu.
Ama birkaç metre ötede yürüyen Alara da bunu duymamıştı.
Ve duysa bile…
Henüz affetmeye hazır değildi.
“Birinin gözlerindeki uykusuzluğu herkes fark edebilir; ama o gözlerde kaç gece kırgınlık biriktiğini yalnızca sahibi bilir.”
Bölüm etkileşimi
