Kırmızı bereli kitap kapağı

33. bölüm / 65

PİŞMANLIK

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 65Şu an: PİŞMANLIK
  1. 1 Karakter kartı98 kelime
  2. 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
  3. 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
  4. 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
  5. 5 AYNI TİM1.253 kelime
  6. 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
  7. 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
  8. 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
  9. 9 PUSU1.401 kelime
  10. 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
  11. 11 YARALI635 kelime
  12. 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
  13. 13 KAYIP782 kelime
  14. 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
  15. 15 SİPER1.817 kelime
  16. 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
  17. 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
  18. 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
  19. 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
  20. 20 İZ409 kelime
  21. 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
  22. 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
  23. 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
  24. 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
  25. 25 ÇARESİZLİK679 kelime
  26. 26 İÇ SES869 kelime
  27. 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime
  28. 28 BEKLEYİŞ408 kelime
  29. 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
  30. 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
  31. 31 KISKANÇLIK2.839 kelime
  32. 32 İLK KAVGA918 kelime
  33. 33 PİŞMANLIK683 kelime · Okuduğun bölüm
  34. 34 KIRGINIM653 kelime
  35. 35 AFETTİM572 kelime
  36. 36 ACI HABER503 kelime
  37. 37 GİTME817 kelime
  38. 38 BABAM İÇİN837 kelime
  39. 39 KAYBETMEDİM777 kelime
  40. 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
  41. 41 AMCAM776 kelime
  42. 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
  43. 43 HEDEF202 kelime
  44. 44 EVLENELİM236 kelime
  45. 45 EVLENELİM538 kelime
  46. 46 HAZIRIZ845 kelime
  47. 47 SON 31.051 kelime
  48. 48 İYİYİM546 kelime
  49. 49 GECE YARISI550 kelime
  50. 50 TATLI TELAŞ525 kelime
  51. 51 İLK DANS499 kelime
  52. 52 PASTA KESİMİ458 kelime
  53. 53 EŞİM268 kelime
  54. 54 GÜNAYDIN275 kelime
  55. 55 KAHVALTI316 kelime
  56. 56 ŞÜPHE329 kelime
  57. 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
  58. 58 ANNEMM345 kelime
  59. 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
  60. 60 ALARA176 kelime
  61. 61 UYAN202 kelime
  62. 62 ANNE293 kelime
  63. 63 BEBEK333 kelime
  64. 64 KAÇIŞ333 kelime
  65. 65 YAPAMIYORUM185 kelime

Kaan gecenin ilerleyen saatlerinde hâlâ kampın dışında oturuyordu.

Önündeki ateş çoktan sönmeye yüz tutmuştu.

Ellerini birbirine kenetlemiş, boşluğa bakıyordu.

Aklında tek bir şey vardı.

Alara.

Söylediği cümleler tek tek zihninde yankılanıyordu.

“Seninle konuşmak imkânsız.”

“Sürekli kendimi sana kanıtlamaktan yoruldum.”

Ve en çok da Alara'nın yüzündeki o kırgın ifade…

Kaan gözlerini kapattı.

“Ben ne yaptım sana…”

İlk kez öfkesinin, sevdiği insanı ne kadar kırdığını gerçekten fark ediyordu.

Ama içeride Alara da uyumuyordu.

Çadırın içinde dizlerini kendine çekmiş, elini ağzına kapatmıştı.

Sesini kimse duymasın diye sessizce ağlıyordu.

Kaan'ın söyledikleri aklından çıkmıyordu.

Gözlerinden yaşlar süzülürken bir eli hâlâ ağzındaydı.

Kimsenin onu görmesini istemiyordu.

Özellikle de Kaan'ın.

Çünkü Kaan'ı hâlâ seviyordu.

Belki de en çok bu canını yakıyordu.

Kızgındı.

Kırgındı.

Ama sevgisi hâlâ yerindeydi.

Saatler geçti.

Alara sonunda yorgunluktan gözlerini kapattı.

Sabah olduğunda çadırın içine giren ışık yüzüne vurdu.

Gözlerini açtığında aynadaki yansımasına baktı.

Gözleri şişmişti.

Bir süre aynaya baktı.

Sonra derin bir nefes aldı.

“Bugün ağlamak yok.”

Yüzünü toparladı.

Üniformasını giydi.

Saçlarını düzeltti.

Ve çadırdan çıktı.

Kaan çoktan ayaktaydı.

Onu gördüğü anda bakışları Alara'nın yüzüne takıldı.

Şişmiş gözlerini fark etti.

Yüzündeki ifade değişti.

Alara ise hiçbir şey olmamış gibi yanından geçti.

Kaan sessizce seslendi.

“Alara…”

Alara durmadı.

“Komutanım.”

Kaan'ın içi burkuldu.

Dün geceki gibi.

Yine komutanım.

“Bir dakika konuşabilir miyiz?”

Alara bu kez durdu ama arkasını dönmedi.

“Görev hazırlığı yapmam gerekiyor.”

“Alara…”

“Lütfen.”

Kaan sustu.

Alara ona döndü.

Gözleri hâlâ yorgundu ama sesi sakindi.

“Dün gece söylediklerini unutmadım.”

Kaan başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Özür dilemen güzel.”

Kaan umutla baktı.

“Ama…”

Alara devam etti:

“Bu, hemen barışacağımız anlamına gelmiyor.”

Kaan'ın yüzündeki umut biraz söndü.

“Ne kadar zaman gerekiyorsa…”

“Bilmiyorum.”

Alara ilk kez doğrudan gözlerinin içine baktı.

“Çünkü bana kızgın olabilirsin, Kaan. Ama ben de kırılabilirim.”

Kaan sessizce başını salladı.

“Haklısın.”

Alara birkaç saniye ona baktı.

Sonra tekrar arkasını döndü.

Kaan bu kez onu durdurmadı.

Alara uzaklaşırken Mert yanına geldi.

“Komutanım…”

Kaan gözlerini Alara'nın ardından ayırmadan cevap verdi.

“Ne?”

“Konuşacak mısın?”

Kaan başını iki yana salladı.

“Hayır.”

“Neden?”

“Çünkü bu kez onu dinlemem gerekiyor.”

Mert sustu.

Kaan derin bir nefes aldı.

“Ben özür dilemek istiyorum diye onun hemen affetmesi gerekmiyor.”

Öte tarafta Alara haritanın başına geçti.

Kaan'a bakmadı.

Kaan da ona yaklaşmadı.

İkisi aynı görev için hazırlanıyordu.

Aynı timdeydiler.

Aynı yola çıkacaklardı.

Ama aralarında ilk kez görünmez, ağır bir mesafe vardı.

Ve bu kez o mesafeyi kapatmak kolay olmayacaktı.

“Bazı kırgınlıklar bir özürle başlamaz; güven yeniden kurulduğunda sona erer.”
Sabah kampı yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı.

Herkes görev hazırlığıyla uğraşıyordu.

Alara ise çantasını düzenliyor, kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordu.

Mert yanından geçerken bir anda durdu.

“Alara?”

Alara başını kaldırdı.

“Efendim?”

Mert birkaç saniye yüzüne baktı.

Sonra kaşlarını çattı.

“Sen iyi misin?”

Alara hemen başını eğdi.

“İyiyim.”

Mert inanmadı.

“Gözlerin…”

Alara eliyle gözünün kenarına dokundu.

“Ne olmuş?”

“Şişmiş.”

Alara bir an sustu.

“Uykusuzum sadece.”

Mert ona dikkatlice baktı.

“Bütün gece uyumadın mı?”

“Uyudum.”

Mert cevap vermedi.

Alara'nın yüzündeki ifadeden gerçeği anlamıştı.

Ama üstelemedi.

“Tamam.”

Tam o sırada Kaan birkaç metre öteden onları görmüştü.

Mert'in Alara'yla konuştuğunu fark edince yanlarına geldi.

“Ne oldu?”

Mert Kaan'a baktı.

“Sen söyle.”

Kaan'ın kaşları çatıldı.

“Neyi?”

Mert Alara'nın yüzünü işaret etti.

“Gözlerine bak.”

Kaan'ın bakışları Alara'nın gözlerine kaydı.

Bir anda yüzündeki ifade değişti.

Gözleri gerçekten şişmişti.

Dün gece ağladığını anlamak zor değildi.

Kaan birkaç saniye konuşamadı.

Alara onun bakışını fark edince başını çevirdi.

“Bir şey yok.”

Kaan'ın sesi alçaldı.

“Alara…”

“Komutanım.”

Kaan'ın yüzü gerildi.

“Böyle söyleme.”

Alara çantasını kapattı.

“Nasıl söyleyeyim?”

Kaan cevap veremedi.

Mert ikisinin arasındaki sessizliği fark edip birkaç adım uzaklaştı.

Alara da çantasını omzuna aldı.

Kaan onun önüne geçmedi.

Sadece baktı.

“Bütün gece…”

Alara hemen sözünü kesti.

“Bunu konuşmayacağız.”

Kaan sustu.

“Görevden önce tartışmak istemiyorum.”

“Tamam.”

Alara uzaklaşmaya başladı.

Kaan arkasından baktı.

Mert yanına geldi.

“Komutanım.”

Kaan gözlerini Alara'dan ayırmadı.

“Ne?”

“Bence onu biraz rahat bırak.”

Kaan başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Gözlerinden belli.”

Kaan acı bir gülümsemeyle baktı.

“Ben de fark ettim.”

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra alçak sesle ekledi:

“Keşke o sözleri söylemeseydim.”

Mert cevap vermedi.

Çünkü Kaan'ın pişmanlığı yüzünden okunuyordu.

Ama birkaç metre ötede yürüyen Alara da bunu duymamıştı.

Ve duysa bile…

Henüz affetmeye hazır değildi.

“Birinin gözlerindeki uykusuzluğu herkes fark edebilir; ama o gözlerde kaç gece kırgınlık biriktiğini yalnızca sahibi bilir.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…