Kırmızı bereli kitap kapağı

31. bölüm / 65

KISKANÇLIK

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 65Şu an: KISKANÇLIK
  1. 1 Karakter kartı98 kelime
  2. 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
  3. 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
  4. 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
  5. 5 AYNI TİM1.253 kelime
  6. 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
  7. 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
  8. 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
  9. 9 PUSU1.401 kelime
  10. 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
  11. 11 YARALI635 kelime
  12. 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
  13. 13 KAYIP782 kelime
  14. 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
  15. 15 SİPER1.817 kelime
  16. 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
  17. 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
  18. 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
  19. 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
  20. 20 İZ409 kelime
  21. 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
  22. 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
  23. 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
  24. 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
  25. 25 ÇARESİZLİK679 kelime
  26. 26 İÇ SES869 kelime
  27. 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime
  28. 28 BEKLEYİŞ408 kelime
  29. 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
  30. 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
  31. 31 KISKANÇLIK2.839 kelime · Okuduğun bölüm
  32. 32 İLK KAVGA918 kelime
  33. 33 PİŞMANLIK683 kelime
  34. 34 KIRGINIM653 kelime
  35. 35 AFETTİM572 kelime
  36. 36 ACI HABER503 kelime
  37. 37 GİTME817 kelime
  38. 38 BABAM İÇİN837 kelime
  39. 39 KAYBETMEDİM777 kelime
  40. 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
  41. 41 AMCAM776 kelime
  42. 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
  43. 43 HEDEF202 kelime
  44. 44 EVLENELİM236 kelime
  45. 45 EVLENELİM538 kelime
  46. 46 HAZIRIZ845 kelime
  47. 47 SON 31.051 kelime
  48. 48 İYİYİM546 kelime
  49. 49 GECE YARISI550 kelime
  50. 50 TATLI TELAŞ525 kelime
  51. 51 İLK DANS499 kelime
  52. 52 PASTA KESİMİ458 kelime
  53. 53 EŞİM268 kelime
  54. 54 GÜNAYDIN275 kelime
  55. 55 KAHVALTI316 kelime
  56. 56 ŞÜPHE329 kelime
  57. 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
  58. 58 ANNEMM345 kelime
  59. 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
  60. 60 ALARA176 kelime
  61. 61 UYAN202 kelime
  62. 62 ANNE293 kelime
  63. 63 BEBEK333 kelime
  64. 64 KAÇIŞ333 kelime
  65. 65 YAPAMIYORUM185 kelime

Alara haritanın başında durmuş, karşısındaki askerle konuşuyordu.

“Şu geçit burası mı?” diye sordu asker.

Alara haritaya biraz daha yaklaşıp parmağıyla gösterdi.

“Evet. Ama buradan ilerlemek yerine şu hattı kullanırsak—”

“Alara.”

Kaan’ın sesi arkadan gelince Alara durdu.

Başını çevirdiğinde Kaan’ın birkaç metre ötede, kollarını göğsünde birleştirmiş şekilde kendilerine baktığını gördü.

Bakışları önce askere, sonra Alara’ya kaydı.

Alara kaşını kaldırdı.

“Efendim, komutanım?”

Kaan ağır adımlarla yanlarına geldi.

“Haritayı ben anlatırım.”

Asker hemen geri çekildi.

“Tamam komutanım.”

Kaan haritaya baktı ama belli ki aklı haritada değildi.

Alara bunu fark etmişti.

“Ne oldu?” diye sordu masum bir ifadeyle.

“Bir şey olmadı.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

Alara hafifçe gülümsedi.

“Çünkü yüzün hiç öyle demiyor.”

Kaan ona döndü.

“Yüzüm ne diyormuş?”

“Bence…”

Alara biraz düşündü.

“‘Alara neden başka biriyle konuşuyor?’ diyor.”

Kaan bir an sustu.

“Öyle bir şey demiyor.”

“Diyor.”

“Demiyor.”

“Diyor.”

Kaan gözlerini kıstı.

“Sen bugün çok konuşuyorsun.”

Alara gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

“Sen de bugün çok kıskanıyorsun.”

“Ben kıskanmıyorum.”

Tam o sırada az önceki asker uzaktan seslendi:

“Alara, şu koordinata bir daha bakabilir misin?”

Alara dönüp,

“Tabii!” diye cevap verdi.

Kaan’ın kaşı anında kalktı.

Alara bunu görünce kahkahayı bastı.

“İşte! Yüzün yine değişti!”

Kaan başını iki yana salladı.

“Alara…”

“Efendim?”

“Benim sabrımı sınama.”

“Ne yaptım ki?”

“Hiçbir şey.”

“E o zaman neden böyle bakıyorsun?”

Kaan bir an sustu.

Sonra Alara’nın belinden nazikçe tutup onu kendi yanına çekti.

“Çünkü benim yanımda durman daha iyi.”

Alara şaşkınlıkla ona baktı.

“Bak sen…”

Kaan ciddi görünmeye çalışıyordu.

“Ne?”

“Az önce kıskanmıyordun.”

“Kıskanmıyorum zaten.”

“Belimden tutup yanıma çekmen de tamamen harita güvenliğiyle alakalı yani?”

Kaan hiç bozuntuya vermedi.

“Aynen.”

Alara gülmeye başladı.

“Harita güvenliği?”

“Evet.”

“Çok mantıklı.”

“Ben komutanım. Mantıklı olmak zorundayım.”

Tam o sırada Mert yanlarından geçerken ikisini gördü.

Bir saniye durdu.

Sonra Kaan’a baktı.

“Komutanım…”

“Ne?”

“Haritanın güvenliği için Alara’yı bu kadar yakında tutmanız gerektiğini bilmiyordum.”

Bora da arkadan yetişti.

“Ben biliyordum.”

Mert şaşırdı.

“Sen nereden biliyorsun?”

Bora sırıttı.

“Çünkü komutanımız kıskanıyor.”

Kaan ikisine de sertçe baktı.

“Dağılın.”

Mert güldü.

“Emredersiniz. Ama bence Alara’nın yanına başka erkekleri fazla yaklaştırmayalım.”

“Dağılın dedim.”

Mert ve Bora kahkahalarla uzaklaşırken Alara hâlâ gülüyordu.

Kaan ona döndü.

“Sen de gülme.”

“Gülmeyeceğim.”

İki saniye geçti.

Alara tekrar güldü.

Kaan başını iki yana salladı.

“Çok eğleniyorsun.”

“Evet.”

“Benimle dalga geçiyorsun.”

“Biraz.”

“Biraz mı?”

“Çok.”

Kaan istemsizce gülümsedi.

“Tamam. Ama şunu bil…”

Alara merakla baktı.

“Ne?”

Kaan hafifçe eğilip sadece onun duyacağı kadar alçak sesle konuştu.

“Bundan sonra biri seninle konuşurken önce benimle tanışacak.”

Alara kahkahayı patlattı.

“Sen ciddi misin?”

“Fazlasıyla.”

“Sevgilim, sen resmen kıskançlık krizine girdin.”

Kaan gülümseyerek başını salladı.

“Belki.”

Alara şaşırdı.

“İtiraf mı ettin?”

“Hayır.”

“Ettin.”

“Etmedim.”

“Ettin.”

Kaan bu kez gülerek karşılık verdi.

“Tamam. Belki biraz kıskandım.”

Alara zafer kazanmış gibi ellerini kaldırdı.

“İşte bunu bekliyordum!”

Kaan onun elini tutup aşağı indirdi.

“Şimdi de fazla sevinme, prensesim.”

Alara gözlerini kıstı.

“Niye?”

“Çünkü sen de beni kıskandırmaya devam edersen…”

“Ne olacak?”

Kaan gülümsedi.

“Beş günlük dağ görevimiz başlamadan önce sabrım bitecek.”

Alara kahkahayla başını salladı.

“Beş gün seninle aynı yerde kalmak asıl benim için tehlikeli olacak galiba.”

Kaan hiç düşünmeden cevap verdi:

“Benim için değil.”

“Niye?”

“Çünkü ben seni yanımda tutacağım.”

Alara'nın yüzündeki gülümseme yumuşadı.

“Komutanım…”

“Efendim, prensesim?”

“Sen gerçekten kıskançsın.”

Kaan bu kez inkâr etmedi.

“Evet.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Alara gülümseyerek onun koluna girdi.

“İtiraf ettiğine göre sorun yok.”

Kaan ona baktı.

“Ne?”

“Artık seninle dalga geçebilirim.”

Kaan derin bir nefes aldı.

“Ben neden nişanlandım seninle?”

Alara hiç beklemeden cevap verdi:

“Çünkü bana âşıksın.”

Kaan birkaç saniye sustu.

Sonra gülümsedi.

“En büyük hatam da bunu sana söylemiş olmak.”

Alara kahkahayı bastı.

Ama Kaan'ın yüzündeki gülümsemenin altında tek bir gerçek vardı:

Alara'yı kıskanıyordu.

Hem de saklayamayacağı kadar.

“Bazı kıskançlıklar saklanamaz; hele insan, sevdiğini kalabalığın içinde bile yalnızca kendine yakın tutmak istiyorsa.”
Alara'nın yüzündeki gülümseme, Mert'in ağzından çıkan tek bir cümleyle silinmişti.

“Komutanımın eski sevgilisi de böyle kıskanç mıydı acaba?”

Alara'nın bakışları anında Kaan'a döndü.

“Eski sevgilisi mi?”

Mert bir anda sustu.

Bora da başını eğip masayla ilgileniyormuş gibi yapmaya başladı.

Kaan ise birkaç saniye Alara'ya baktı.

“Alara…”

“Ne?”

“Boş ver.”

“Hayır, boş vermeyeceğim.”

Kaan derin bir nefes aldı.

“Geçmişte kaldı.”

Alara'nın dudakları büzüldü.

“Demek vardı.”

“Vardı.”

“Ne kadar sürdü?”

“Alara.”

“Ne?”

“Şimdi bunu mu konuşacağız?”

Alara kollarını göğsünde birleştirdi.

“Hayır.”

Kaan şaşırdı.

“Hayır mı?”

“Konuşmayacağız.”

Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.

Kaan birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Bora, Mert'e eğildi.

“Trip başladı.”

Mert başını salladı.

“Hem de ciddi.”

Kaan ikisine sertçe baktı.

“İkiniz de susun.”

Ardından Alara'nın peşinden gitti.

Alara çadırın önündeki sandalyeye oturmuş, kollarını bağlamıştı.

Kaan karşısına geçti.

“Ne oldu?”

“Hiç.”

“Alara.”

“Bir şey olmadı.”

“Yüzünden belli oluyor.”

“Yüzümde ne var?”

“Trip.”

Alara hemen başını çevirdi.

“Trip atmıyorum.”

“Tabii.”

“Gerçekten atmıyorum.”

Kaan gülümsedi.

“Peki.”

Alara birkaç saniye sustu.

Sonra,

“Su istiyorum,” dedi.

Kaan elindeki mataraya baktı.

“Al.”

Alara mataraya baktı ama almadı.

“Sen ver.”

Kaan matarayı uzattı.

Alara yine almadı.

“Sen ver dedim.”

Kaan'ın yüzünde eğlenen bir ifade oluştu.

“Ece sana versin.”

Alara'nın kaşları çatıldı.

“Ece kim?”

Kaan sırıtmasını zor tuttu.

“Sen meraklısın zaten.”

Alara bir anda ona döndü.

“Ben mi meraklıyım?”

“Evet.”

“Eski sevgilini öğrenmek istemem meraklılık mı?”

“Biraz.”

“Biraz mı?”

“Çok.”

Alara burnundan soludu.

“Tamam. O zaman Ece versin suyumu.”

Kaan gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

“Ece şu an ortalıkta yok.”

“Bul.”

“Alara…”

“Bul dedim.”

Kaan sonunda güldü.

“Sen kıskandın.”

“Hayır.”

“Kesinlikle kıskandın.”

“Hiç kıskanmadım.”

Kaan yanına oturdu.

“Ben seni kıskandığımda nasıl benimle dalga geçiyordun, hatırlıyor musun?”

Alara sustu.

“Hatırlıyorum.”

“Şimdi sıra sende.”

Alara gözlerini kıstı.

“Ben senin gibi değilim.”

“Değilsin.”

“Ben çok sakinim.”

Kaan başını salladı.

“Şu an sakinliğin yüzünden belli oluyor zaten.”

Alara istemeden gülümsedi ama hemen toparlandı.

“Peki… o kız nasıldı?”

Kaan'ın yüzündeki şaka ifadesi biraz yumuşadı.

“Alara, gerçekten önemli değil.”

“Benim için önemli.”

“Çünkü?”

Alara birkaç saniye sustu.

Sonra alçak sesle,

“Çünkü seni paylaşma fikrinden hoşlanmadım,” dedi.

Kaan'ın bakışları yumuşadı.

“Geçmişte kalan biriyle kendini kıyaslama.”

Alara ona baktı.

“Ben kıyaslamıyorum.”

“Öyleyse neden surat asıyorsun?”

“Çünkü…”

Alara iç çekti.

“Çünkü seni seviyorum ve kıskandım işte.”

Kaan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra matarayı Alara'nın eline bıraktı.

“Al bakalım.”

Alara şaşkınlıkla baktı.

“Ne oldu?”

“Su istiyordun.”

“Ece vermeyecek miydi?”

Kaan gülerek başını iki yana salladı.

“Ece meraklı olabilir ama senin suyunu ben veririm.”

Alara sonunda güldü.

“Böyle söyleyince affediyorum.”

“Çok şanslıyım.”

“Evet.”

Kaan başını eğip ona baktı.

“Bir daha geçmişimi merak edip trip atacaksan…”

“Ne olacak?”

“Önce bana sor.”

Alara gülümsedi.

“Tamam, sevgilim.”

Kaan da gülümsedi.

“Tamam, kıskanç prensesim.”

Alara hemen itiraz etti.

“Ben kıskanç değilim!”

“Tabii değilsin.”

“Değilim!”

“Peki.”

“Gülme!”

Kaan kahkahayı tutamadı.

Dağ görevi daha başlamadan ikisinin arasında yeni bir savaş başlamıştı.

Bu kez silahları yoktu.

Sadece kıskançlık, trip ve bolca gülüş vardı.
Ece uzaklaştıktan sonra yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

Kampın arkasındaki sessiz alana geçti.

Etrafında kimse yoktu.

Elindeki dosyayı kapattı ve bir süre Kaan'ın olduğu tarafa baktı.

Kaan'ın Alara'nın yanında duruşunu görüyordu.

Alara'nın koluna giriyor, onunla gülüyor, onu koruyordu.

Ece'nin yüzü gerildi.

“Demek gerçekten onu seviyorsun…”

Sesi neredeyse fısıltıydı.

Ama ardından dudaklarının kenarında soğuk bir gülümseme belirdi.

“Ben seni hâlâ seviyorum, Kaan.”

Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta yıllar önceki Kaan vardı.

Ece fotoğrafın kenarına parmağıyla dokundu.

“Ve seni öyle kolay bırakmayacağım.”

---

Bu sırada Alara hâlâ Kaan'ın yanındaydı.

“Sevgilim.”

“Efendim?”

“Ece bence normal değil.”

Kaan kaşını kaldırdı.

“Ne anlamda?”

“Bilmiyorum. Sana bakışı…”

Kaan sustu.

Alara devam etti.

“Sanki hâlâ senden bir şey bekliyor.”

Kaan'ın yüzü ciddileşti.

“Ben ondan hiçbir şey beklemiyorum.”

“Sen beklemiyorsun.”

Alara gözlerini Ece'nin gittiği yöne çevirdi.

“Ama o senden bekliyor.”

Kaan Alara'ya döndü.

“Bunu nereden çıkardın?”

“Kadın sana bakarken gözleri resmen değişiyor.”

Kaan hafifçe gülümsedi.

“Sen yine kıskanıyorsun.”

Alara kaşlarını çattı.

“Evet, kıskanıyorum.”

Kaan'ın gülümsemesi büyüdü.

“En azından dürüstsün.”

“Çünkü Ece'nin senden hoşlandığı çok belli.”

Kaan bu kez hiç gülmedi.

“Alara, benim geçmişim geçmişte kaldı.”

“Biliyorum.”

“Şu an hayatımda kim var?”

Alara sustu.

Kaan ona bakarak cevap verdi:

“Sen.”

Alara'nın yüzündeki gerginlik biraz dağıldı.

Ama tam o sırada Ece tekrar yanlarına geldi.

Bu kez elinde iki kahve vardı.

Birini Kaan'a uzattı.

“Sen hâlâ şekersiz içiyorsun, değil mi?”

Alara'nın kaşı havaya kalktı.

Kaan kahveye bile bakmadı.

“Artık içmiyorum.”

Ece şaşırdı.

“Ne?”

“Alara yüzünden.”

Ece'nin bakışları Alara'ya kaydı.

“Anladım.”

Kahveyi geri çekti.

Sonra Kaan'a biraz daha yaklaşıp alçak sesle konuştu:

“Beni ne kadar unutmaya çalışırsan çalış, geçmişimiz hâlâ senin içinde.”

Kaan'ın yüzü sertleşti.

“Geçmişimiz bitti, Ece.”

Ece'nin gözleri dolacakmış gibi oldu ama ağlamadı.

“Sen öyle düşünüyorsun.”

Sonra Alara'ya döndü.

“Sen onun geçmişini bilmiyorsun.”

Alara sakin kalmaya çalıştı.

“Öğrenmem gereken ne varsa Kaan'dan öğrenirim.”

Ece gülümsedi.

“Umarım.”

Arkasını dönüp giderken son cümlesini bıraktı:

“Çünkü bazı gerçekleri öğrenince insanların birbirlerine aynı gözle bakması zor olur.”

Alara'nın yüzü gerildi.

Kaan hemen ona döndü.

“Onu dinleme.”

Alara başını salladı.

“Dinlemiyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Alara Kaan'ın koluna girdi.

“Ama bir şeyi biliyorum.”

“Ne?”

“Ece bizi ayırmaya çalışacak.”

Kaan hiç düşünmeden cevap verdi:

“Denesin.”

Alara ona baktı.

Kaan'ın yüzünde bu kez en ufak bir tereddüt yoktu.

“Ben seni seçtim, Alara.”

Uzaktan onları izleyen Ece'nin elleri yumruk oldu.

Kaan'ın sözlerini duymamıştı.

Ama Alara'nın Kaan'ın yanında duruşunu görmüştü.

Ve kendi kendine fısıldadı:

“Şimdilik…”

Gözlerini ikisinden ayırmadı.

“Şimdilik seni seçmiş olabilir, Kaan.”

Sonra soğukça gülümsedi.

“Ama seni benden tamamen kopardığını sanma, Alara.”

Alıntı:
“Bazı aşklar geçmişte kalır; bazı insanlar ise geçmişi bırakmadığı için, başkasının mutluluğunu kendi kaybı sanır.”Ece uzaklaştıktan sonra yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

Kampın arkasındaki sessiz alana geçti.

Etrafında kimse yoktu.

Elindeki dosyayı kapattı ve bir süre Kaan'ın olduğu tarafa baktı.

Kaan'ın Alara'nın yanında duruşunu görüyordu.

Alara'nın koluna giriyor, onunla gülüyor, onu koruyordu.

Ece'nin yüzü gerildi.

“Demek gerçekten onu seviyorsun…”

Sesi neredeyse fısıltıydı.

Ama ardından dudaklarının kenarında soğuk bir gülümseme belirdi.

“Ben seni hâlâ seviyorum, Kaan.”

Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta yıllar önceki Kaan vardı.

Ece fotoğrafın kenarına parmağıyla dokundu.

“Ve seni öyle kolay bırakmayacağım.”

---

Bu sırada Alara hâlâ Kaan'ın yanındaydı.

“Sevgilim.”

“Efendim?”

“Ece bence normal değil.”

Kaan kaşını kaldırdı.

“Ne anlamda?”

“Bilmiyorum. Sana bakışı…”

Kaan sustu.

Alara devam etti.

“Sanki hâlâ senden bir şey bekliyor.”

Kaan'ın yüzü ciddileşti.

“Ben ondan hiçbir şey beklemiyorum.”

“Sen beklemiyorsun.”

Alara gözlerini Ece'nin gittiği yöne çevirdi.

“Ama o senden bekliyor.”

Kaan Alara'ya döndü.

“Bunu nereden çıkardın?”

“Kadın sana bakarken gözleri resmen değişiyor.”

Kaan hafifçe gülümsedi.

“Sen yine kıskanıyorsun.”

Alara kaşlarını çattı.

“Evet, kıskanıyorum.”

Kaan'ın gülümsemesi büyüdü.

“En azından dürüstsün.”

“Çünkü Ece'nin senden hoşlandığı çok belli.”

Kaan bu kez hiç gülmedi.

“Alara, benim geçmişim geçmişte kaldı.”

“Biliyorum.”

“Şu an hayatımda kim var?”

Alara sustu.

Kaan ona bakarak cevap verdi:

“Sen.”

Alara'nın yüzündeki gerginlik biraz dağıldı.

Ama tam o sırada Ece tekrar yanlarına geldi.

Bu kez elinde iki kahve vardı.

Birini Kaan'a uzattı.

“Sen hâlâ şekersiz içiyorsun, değil mi?”

Alara'nın kaşı havaya kalktı.

Kaan kahveye bile bakmadı.

“Artık içmiyorum.”

Ece şaşırdı.

“Ne?”

“Alara yüzünden.”

Ece'nin bakışları Alara'ya kaydı.

“Anladım.”

Kahveyi geri çekti.

Sonra Kaan'a biraz daha yaklaşıp alçak sesle konuştu:

“Beni ne kadar unutmaya çalışırsan çalış, geçmişimiz hâlâ senin içinde.”

Kaan'ın yüzü sertleşti.

“Geçmişimiz bitti, Ece.”

Ece'nin gözleri dolacakmış gibi oldu ama ağlamadı.

“Sen öyle düşünüyorsun.”

Sonra Alara'ya döndü.

“Sen onun geçmişini bilmiyorsun.”

Alara sakin kalmaya çalıştı.

“Öğrenmem gereken ne varsa Kaan'dan öğrenirim.”

Ece gülümsedi.

“Umarım.”

Arkasını dönüp giderken son cümlesini bıraktı:

“Çünkü bazı gerçekleri öğrenince insanların birbirlerine aynı gözle bakması zor olur.”

Alara'nın yüzü gerildi.

Kaan hemen ona döndü.

“Onu dinleme.”

Alara başını salladı.

“Dinlemiyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Alara Kaan'ın koluna girdi.

“Ama bir şeyi biliyorum.”

“Ne?”

“Ece bizi ayırmaya çalışacak.”

Kaan hiç düşünmeden cevap verdi:

“Denesin.”

Alara ona baktı.

Kaan'ın yüzünde bu kez en ufak bir tereddüt yoktu.

“Ben seni seçtim, Alara.”

Uzaktan onları izleyen Ece'nin elleri yumruk oldu.

Kaan'ın sözlerini duymamıştı.

Ama Alara'nın Kaan'ın yanında duruşunu görmüştü.

Ve kendi kendine fısıldadı:

“Şimdilik…”

Gözlerini ikisinden ayırmadı.

“Şimdilik seni seçmiş olabilir, Kaan.”

Sonra soğukça gülümsedi.

“Ama seni benden tamamen kopardığını sanma, Alara.”
Alara'nın elindeki matara hâlâ duruyordu.

Kaan tam bir şey söyleyecekken kampın diğer tarafından bir kadın sesi duyuldu.

“Kaan?”

Alara'nın başı anında o tarafa döndü.

Kaan da baktı.

Ece, elinde birkaç dosyayla onlara doğru yürüyordu.

“Ece,” dedi Kaan.

Alara'nın kaşı kalktı.

Ece.

Demek buydu.

Kaan'ın eski sevgilisi.

Ece yanlarına geldiğinde gülümseyerek Kaan'a baktı.

“Uzun zaman oldu.”

“Evet,” dedi Kaan kısa bir şekilde.

Ece sonra Alara'ya döndü.

“Sen Alara olmalısın.”

Alara kibarca gülümsedi.

“Evet.”

Ece, Kaan'a bakıp hafifçe gülümsedi.

“Kaan senden bahsetmişti.”

Alara'nın gülümsemesi bir anda dondu.

Kaan bunu fark etti.

“Ece.”

“Ne?”

“Dosyaları bırakıp gitmen gerekiyordu.”

Ece omuz silkti.

“Bir dakika konuşamaz mıyız? Eskiden böyle değildin.”

Alara hemen araya girdi.

“Eskiden?”

Kaan gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı.

“Alara…”

“Ne? Sadece merak ettim.”

Ece ikisine baktı.

Sonra Alara'nın yüzündeki ifadeyi fark edince hafifçe gülümsedi.

“Sanırım biraz kıskandın.”

Alara'nın gözleri büyüdü.

“Ben mi?”

Kaan hemen araya girdi.

“Ece, yapma.”

“Tamam, tamam.”

Ece dosyalardan birini Kaan'a uzattı.

“Bunu senin incelemen gerekiyor.”

Kaan dosyayı aldı.

“Bırakabilirdin.”

“Evet ama seni görünce uğrayayım dedim.”

Alara'nın kaşı tekrar kalktı.

Kaan bunu görünce hemen Alara'nın yanına geçti.

“Alara.”

“Efendim?”

“Bir şey söyleyeceksin.”

“Hayır.”

“Yüzünden belli.”

“Benim yüzüm çok normal.”

Kaan gülümsememek için kendini zor tuttu.

Ece ikisini izliyordu.

“Demek gerçekten sevgilin.”

Alara hemen,

“Evet,” dedi.

Kaan ona baktı.

Alara da Kaan'a bakıp ekledi:

“Sevgilim.”

Kaan'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Evet.”

Ece başını salladı.

“Anladım.”

Sonra Kaan'a dönüp,

“Mutlu görünüyorsun,” dedi.

Kaan hiç düşünmeden cevap verdi.

“Öyleyim.”

Alara'nın yüzündeki kıskanç ifade bir anda yumuşadı.

Ece dosyalarını toparladı.

“Tamam. Ben gideyim.”

Tam dönecekken Alara seslendi.

“Ece.”

Ece arkasını döndü.

“Efendim?”

Alara birkaç saniye düşündü.

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Tabii.”

“Sen… Kaan'ı hâlâ seviyor musun?”

Kaan'ın gözleri büyüdü.

“Alara!”

Ece ise birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra gülümsedi.

“Hayır.”

Alara'nın omuzları gevşedi.

Ece devam etti:

“Çünkü onun artık seni sevdiği çok belli.”

Alara bir an ne diyeceğini bilemedi.

Kaan ise gülümseyerek ona baktı.

“Duydun mu, prensesim?”

Alara hemen toparlandı.

“Duydum.”

“Emin misin?”

“Evet.”

“Peki neden hâlâ kıskanç bakıyorsun?”

Alara dudaklarını büzdü.

“Çünkü…”

Kaan biraz yaklaştı.

“Çünkü?”

Alara gözlerini kaçırmadan cevap verdi.

“Çünkü seni seviyorum.”

Kaan'ın gülümsemesi büyüdü.

“Ben de seni seviyorum.”

Mert uzaktan Bora'ya baktı.

“Bitti mi?”

Bora başını salladı.

“Hayır. Şimdi asıl kıskançlık başlayacak.”

Mert kaşını kaldırdı.

“Neden?”

Bora, Ece'nin uzaklaşırken arkasına dönüp Kaan'a el sallamasını gösterdi.

“Çünkü Alara onu gördü.”

Alara gerçekten de görmüştü.

Kaan'a döndü.

“Sevgilim…”

“Efendim?”

“Ece sana niye el salladı?”

Kaan kahkahayı patlattı.

“Başladık yine.”

Alara kollarını bağladı.

“Ben sadece soruyorum.”

“Tabii.”

“Cevap ver.”

Kaan gülerek başını iki yana salladı.

“Tamam, kıskanç prensesim.”

“Ben kıskanç değilim!”

“Öyleyse neden Ece'nin arkasından bakıyorsun?”

“Çünkü…”

Alara durdu.

“Çünkü ne?”

“Çünkü sana el salladı!”

Kaan kahkahayı tutamadı.

Alara da sonunda gülmeye başladı.

Kıskançlık bitmemişti.

Ama artık ikisi de bunun aralarında tatlı bir oyuna dönüştüğünü biliyordu.

“Kıskançlık bazen rakibini değil, sevdiğinin seni seçtiğini görmekle susar.”
“Bazı aşklar geçmişte kalır; bazı insanlar ise geçmişi bırakmadığı için, başkasının mutluluğunu kendi kaybı sanır.
“Kıskançlık bazen insanın gururunu susturur; sevgi ise o gururun yerine tek bir cümle bırakır: ‘Seni paylaşmak istemiyorum.’”Ece gitmek üzere arkasını döndüğünde bir anda durdu.

Sanki aklına bir şey gelmişti.

“Bu arada Kaan…”

Kaan başını kaldırdı.

“Ne?”

Ece yavaşça ona döndü.

“Eski günleri hatırlıyor musun?”

Alara'nın yüzündeki ifade anında değişti.

Kaan'ın bakışları sertleşti.

“Ece, burada o konuyu açma.”

Ece hafifçe gülümsedi.

“Ben sadece sordum.”

Alara kollarını göğsünde birleştirdi.

“Eski günler derken?”

Ece bu kez doğrudan Alara'ya baktı.

“Bunu Kaan'a sorman daha doğru olur.”

Alara kaşlarını kaldırdı.

“Kaan?”

Kaan iç çekti.

“Alara, gerçekten anlatılacak bir şey yok.”

Ece'nin gülümsemesi biraz daha belirginleşti.

“Yok mu?”

Kaan ona sertçe baktı.

“Ece.”

Ece sustu.

Sonra Alara'nın yanından geçerken alçak sesle konuştu:

“Onun geçmişinde sandığından daha fazla şey var.”

Alara'nın gözleri Ece'nin arkasından gitti.

Kaan hemen Ece'nin ardından baktı.

“Ne demek istedin?”

Ece durmadı.

“Bir gün anlarsın.”

Sonra yürüyüp uzaklaştı.

Alara yavaşça Kaan'a döndü.

“Bu kadın beni hiç rahat bırakmayacak galiba.”

Kaan cevap vermedi.

“Sevgilim?”

“Efendim?”

“Ece ne biliyor?”

“Bilmiyorum.”

Alara gözlerini kıstı.

“Yalan söylüyorsun.”

Kaan ona baktı.

“Hayır.”

“Bence bir şey saklıyorsun.”

Kaan birkaç saniye sustu.

Sonra Alara'nın elindeki matarayı alıp ona uzattı.

“Önce suyunu iç.”

Alara matarayı aldı ama gözlerini Kaan'dan ayırmadı.

“Konuyu değiştirme.”

“Değiştirmiyorum.”

“Değiştiriyorsun.”

Kaan gülümsedi.

“Sen de çok meraklısın.”

Alara hafifçe yaklaştı.

“Senin geçmişin söz konusuysa evet.”

Tam o sırada uzaktan Ece'nin sesi geldi.

“Kaan!”

İkisi birden döndü.

Ece birkaç metre ötede durmuştu.

Elinde küçük, eski bir fotoğraf vardı.

Kaan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

Ece fotoğrafı havaya kaldırdı.

“Bunu hâlâ saklıyor musun?”

Alara'nın gözleri fotoğrafa takıldı.

“Kaan…”

Kaan birkaç adım attı.

“Ece, onu bana ver.”

Ece gülümsedi.

“Demek hâlâ hatırlıyorsun.”

Alara'nın yüzündeki kıskançlık bu kez yerini meraka bıraktı.

“Ne var o fotoğrafta?”

Ece cevap vermedi.

Fotoğrafı Kaan'a uzattı.

“Bence artık ona sen anlatmalısın.”

Kaan fotoğrafı aldı.

Alara hemen yanına geldi.

“Ne anlatacaksın?”

Kaan fotoğrafa baktı.

Sonra Alara'ya.

Ve ilk kez gerçekten tereddüt etti.

Çünkü Ece'nin getirdiği fotoğrafın arkasında tek bir tarih vardı:

On iki yıl önce.

Alara'nın gözleri büyüdü.

“Bu tarih…”

Kaan hiçbir şey söylemedi.

Ece uzaktan onları izliyordu.

Yüzünde anlaşılması zor bir ifade vardı.

Sonra sadece şunu söyledi:

“Bazı geçmişler bitmez, Alara. Sadece doğru zamanı bekler.”

Ve uzaklaştı.

Alara Kaan'a döndü.

“Şimdi bana her şeyi anlatıyorsun.”

Kaan fotoğrafı avucunda sıktı.

“Evet.”

“Ve bu kez konuyu değiştirmek yok.”

Kaan başını salladı.

“Yok.”

Alara gözlerini kıstı.

“Güzel.”

Sonra ekledi:

“Ama Ece'yi hiç sevmedim.”

Kaan istemsizce güldü.

“Ben de senin onu kıskanmanı biraz fazla sevdim galiba.”

Alara ona ters ters baktı.

“Gülme.”

“Gülmüyorum.”

“Gülüyorsun.”

“Biraz.”

“Sevgilim!”

Kaan kahkahayı bastı.

Ama ikisi de Ece'nin uzaklaşırken yüzündeki o gizemli ifadeyi fark etmemişti.

Çünkü Ece'nin asıl amacı Kaan'ı kıskandırmak değildi.

O, Alara'nın geçmişte yaşananları öğrenmesini istiyordu.

Ve bunun nedenini henüz kimse bilmiyordu.

“Bazı insanlar geçmişten dönmez; geçmişin kapısını açmak için gelir.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…