Bölümler 65Şu an: BABAM İÇİN
- 1 Karakter kartı98 kelime
- 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
- 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
- 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
- 5 AYNI TİM1.253 kelime
- 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
- 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
- 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
- 9 PUSU1.401 kelime
- 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
- 11 YARALI635 kelime
- 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
- 13 KAYIP782 kelime
- 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
- 15 SİPER1.817 kelime
- 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
- 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
- 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
- 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
- 20 İZ409 kelime
- 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
- 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
- 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
- 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
- 25 ÇARESİZLİK679 kelime
- 26 İÇ SES869 kelime
- 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime
- 28 BEKLEYİŞ408 kelime
- 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
- 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
- 31 KISKANÇLIK2.839 kelime
- 32 İLK KAVGA918 kelime
- 33 PİŞMANLIK683 kelime
- 34 KIRGINIM653 kelime
- 35 AFETTİM572 kelime
- 36 ACI HABER503 kelime
- 37 GİTME817 kelime
- 38 BABAM İÇİN837 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 KAYBETMEDİM777 kelime
- 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
- 41 AMCAM776 kelime
- 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
- 43 HEDEF202 kelime
- 44 EVLENELİM236 kelime
- 45 EVLENELİM538 kelime
- 46 HAZIRIZ845 kelime
- 47 SON 31.051 kelime
- 48 İYİYİM546 kelime
- 49 GECE YARISI550 kelime
- 50 TATLI TELAŞ525 kelime
- 51 İLK DANS499 kelime
- 52 PASTA KESİMİ458 kelime
- 53 EŞİM268 kelime
- 54 GÜNAYDIN275 kelime
- 55 KAHVALTI316 kelime
- 56 ŞÜPHE329 kelime
- 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
- 58 ANNEMM345 kelime
- 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
- 60 ALARA176 kelime
- 61 UYAN202 kelime
- 62 ANNE293 kelime
- 63 BEBEK333 kelime
- 64 KAÇIŞ333 kelime
- 65 YAPAMIYORUM185 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alara'nın içi paramparçaydı.
Babası artık yoktu.
Bu gerçek, günün her saniyesinde göğsünün içinde ağır bir taş gibi duruyordu. Bazen bir kelime, bir koku, hatta bir sessizlik bile ona babasını hatırlatıyordu.
Ama göreve geldiğinde başka bir Alara vardı.
Üniformasını giydiği anda yüzündeki acıyı saklıyordu.
Toplantı odasında haritaya eğildi.
“Giriş noktası burası.”
Sesi sakindi.
Mert ona baktı.
“Emin misin?”
Alara hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
“Eminim.”
Kaan gözlerini ondan ayırmıyordu.
Alara'nın gözlerinin altında uykusuzluğun izleri vardı. Fakat sesi kararlı, hareketleri kontrollüydü.
Görev başladı.
Alara telsizden gelen her komutu dikkatle takip etti.
“Sağ taraf temiz.”
Bora'nın sesi geldi.
“Anlaşıldı.”
Alara ilerlemeye devam etti.
İçinde fırtınalar kopuyordu.
Ama bunu hiçbir şekilde görevin içine taşımadı.
Bir an cebindeki telefonuna dokundu.
Ekranda babasının daha önce gönderdiği eski bir mesaj vardı.
Alara bir saniyeliğine gözlerini kapattı.
Sonra telefonu tekrar cebine koydu.
“Şimdi değil,” diye fısıldadı.
Çünkü acısını inkâr etmiyordu.
Sadece onun görevini yönetmesine izin vermiyordu.
Kaan yanına geldi.
“İyi misin?”
Alara gözlerini haritadan ayırmadan cevap verdi:
“Görevdeyim, komutanım.”
Kaan onun ne demek istediğini anladı.
Alara acı çekiyordu.
Hem de çok.
Ama timin önünde dimdik duruyordu.
Kaan başını salladı.
“Anlaşıldı.”
Alara derin bir nefes aldı.
“Devam ediyoruz.”
Ve tim yeniden ilerledi.
Alara'nın kalbi kırılmıştı.
Ama görevi hâlâ sağlamdı.
“İçinde fırtınalar koparken bile görevini yarım bırakmamak, Alara'nın acısını yok etmiyordu; sadece onunla birlikte yürümeyi öğrenmesini sağlıyordu.”Görev tamamlandığında tim üsse geri döndü.
Alara araçtan indiğinde yüzünde hâlâ o ciddi ifade vardı.
Kimse onun görev sırasında tek bir kez bile odağını kaybettiğini söyleyemezdi.
Ekipmanını teslim etti.
Telsizini bıraktı.
Silahını güvenli bölgeye teslim etti.
Her şeyi kusursuz bir düzen içinde yaptı.
Mert ona baktı.
“İyi iş çıkardın.”
Alara başını salladı.
“Sağ ol.”
Sonra çantasını omzuna aldı ve koridora doğru yürüdü.
Kaan arkasından geldi.
“Alara.”
Alara durdu.
“Efendim?”
“Biraz dinlen.”
Alara kısa bir tebessüm etti.
“Dinlenirim.”
Sonra odasına girdi.
Kapıyı kapattı.
Ve…
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Sanki bütün gün tuttuğu nefesini ancak şimdi bırakabilmişti.
Çantasını yere bıraktı.
Yatağın kenarına oturdu.
Ellerini yüzüne kapattı.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Sonra dudakları titredi.
“Baba…”
Tek kelime.
Ama o kelimeyle bütün gün tuttuğu gözyaşları boşandı.
Alara başını eğdi.
Omuzları sarsılmaya başladı.
Görev boyunca kendine söylediği cümleler birer birer zihnine doldu.
Görev.
Odaklan.
Devam et.
Ama şimdi görev bitmişti.
Ve geriye yalnızca özlemi kalmıştı.
“Ben geldim…”
Sesi titredi.
“Bak, görevi de yaptım.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Sen olsan bana kızardın şimdi… ‘Kendini bu kadar yorma,’ derdin.”
Acı bir tebessüm etti.
Sonra o tebessüm kayboldu.
“Keşke burada olsaydın.”
Kapının diğer tarafında Kaan sessizce duruyordu.
Alara'nın sesini duyuyordu.
İçeri girmek istiyordu.
Ama onun yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu biliyordu.
Bir süre sonra kapı açıldı.
Alara karşısında Kaan'ı görünce gözlerini hemen sildi.
“Ben iyiyim.”
Kaan yumuşak bir sesle cevap verdi:
“Biliyorum.”
Alara şaşırdı.
Kaan devam etti:
“Görevde iyiydin.”
Alara'nın gözleri yeniden doldu.
“Ama şimdi iyi olmak zorunda değilsin.”
Bu cümle Alara'nın bütün direncini kırdı.
Başını Kaan'ın omzuna yasladı.
“Çok özlüyorum…”
Kaan onu sessizce destekledi.
“Biliyorum, sevgilim.”
Alara gözlerini kapattı.
“Görev sırasında düşünmedim.”
“Biliyorum.”
“Düşünseydim yapamazdım.”
Kaan başını hafifçe salladı.
“Bazen insan görevini yapmak için acısını bir kenara koyar. Ama görev bitince o acı yine gelir.”
Alara derin bir nefes aldı.
“Ben onu unutmak istemiyorum.”
“Unutmayacaksın.”
Alara gözlerini kapattı.
“Bana babamı hatırlat.”
Kaan bir an sustu.
“Ne zaman istersen.”
Alara ilk kez o gün gerçekten rahatladı.
Çünkü artık görev bitmişti.
Ve o gece Alara'nın güçlü görünmesine gerek yoktu.
Sadece babasını özleyen bir kız olabilirdi.
“Alara görevde dimdik durdu; kapı kapandığında ise özlediği babasının ardından sessizce dağıldı.”Alara'nın başı hâlâ Kaan'ın omzundaydı.
Gözlerini kapattığında karanlığın içinde başka bir görüntü belirdi.
Yıllar öncesi…
Alara henüz küçüktü.
Babası eve yeni gelmişti.
Üzerinde görev kıyafetleri vardı ve yorgun görünüyordu.
Ama kapı açılır açılmaz küçük Alara koridordan koşarak gelmişti.
“Babaaa!”
Babası eğilip kollarını açmıştı.
Alara koşup ona sarılmıştı.
“Geldin!”
Babası gülümsemişti.
“Geldim kızım.”
Alara babasının boynuna sarılıp sormuştu:
“Beni özledin mi?”
Babası hiç düşünmeden cevap vermişti.
“Hem de çok.”
“Ne kadar?”
Babası biraz düşünüyormuş gibi yapmıştı.
“Şu kadar.”
Kollarını olabildiğince açmıştı.
Alara kahkahalarla gülmüştü.
“Bu kadar mı?”
“Daha fazlası var ama onu ölçemiyoruz.”
Alara babasının elini tutmuştu.
“Bir daha gitme.”
Babası o an biraz susmuştu.
Sonra küçük kızının saçlarını okşamıştı.
“Gitmem gerektiğinde bile aklım hep sende olacak.”
Alara bunu anlamamıştı.
“Peki dönünce bana ne getireceksin?”
Babası gülmüş ve cebinden küçük bir anahtarlık çıkarmıştı.
“Bunu.”
Alara'nın gözleri parlamıştı.
“Benim mi?”
“Senin.”
“Bunu hiç kaybetmeyeceğim!”
Babası gülümsemişti.
“Öyleyse bir söz ver.”
“Ne?”
“Ne olursa olsun güçlü ol.”
Küçük Alara hemen başını sallamıştı.
“Olacağım.”
Babası alnına küçük bir öpücük kondurmuştu.
“Benim güzel kızım.”
Anı yavaşça silindi.
Alara gözlerini açtı.
Yanaklarından yaşlar süzülüyordu.
Elini cebine attı.
O eski anahtarlığı hâlâ taşıyordu.
Parmaklarının arasında sıktı.
“Bak baba…”
Sesi titredi.
“Kaybetmedim.”
Kaan sessizce ona baktı.
Alara anahtarlığa gözlerini dikti.
“Senin bana verdiğin hiçbir şeyi kaybetmedim.”
Sonra gözlerini kapattı.
“Beni güçlü olmaya sen öğrettin.”
Bir süre sustu.
“Ben şimdi ağlıyorum diye kızma.”
Kaan'ın gözleri doldu.
Alara başını yeniden onun omzuna yasladı.
“Çünkü seni çok özledim.”
Kaan sessizce yanında kaldı.
Alara'nın avucunda ise yıllardır sakladığı o küçük anahtarlık vardı.
Artık sadece bir eşya değildi.
Babasıyla arasındaki son hatıralardan biriydi.
“Bazı insanlar gider; ama çocukluğumuzda bıraktıkları küçük bir hatıra, onların sesini yıllarca içimizde yaşatır.”
Bölüm etkileşimi
