Bölümler 65Şu an: İÇ SES
- 1 Karakter kartı98 kelime
- 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
- 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
- 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
- 5 AYNI TİM1.253 kelime
- 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
- 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
- 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
- 9 PUSU1.401 kelime
- 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
- 11 YARALI635 kelime
- 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
- 13 KAYIP782 kelime
- 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
- 15 SİPER1.817 kelime
- 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
- 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
- 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
- 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
- 20 İZ409 kelime
- 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
- 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
- 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
- 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
- 25 ÇARESİZLİK679 kelime
- 26 İÇ SES869 kelime · Okuduğun bölüm
- 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime
- 28 BEKLEYİŞ408 kelime
- 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
- 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
- 31 KISKANÇLIK2.839 kelime
- 32 İLK KAVGA918 kelime
- 33 PİŞMANLIK683 kelime
- 34 KIRGINIM653 kelime
- 35 AFETTİM572 kelime
- 36 ACI HABER503 kelime
- 37 GİTME817 kelime
- 38 BABAM İÇİN837 kelime
- 39 KAYBETMEDİM777 kelime
- 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
- 41 AMCAM776 kelime
- 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
- 43 HEDEF202 kelime
- 44 EVLENELİM236 kelime
- 45 EVLENELİM538 kelime
- 46 HAZIRIZ845 kelime
- 47 SON 31.051 kelime
- 48 İYİYİM546 kelime
- 49 GECE YARISI550 kelime
- 50 TATLI TELAŞ525 kelime
- 51 İLK DANS499 kelime
- 52 PASTA KESİMİ458 kelime
- 53 EŞİM268 kelime
- 54 GÜNAYDIN275 kelime
- 55 KAHVALTI316 kelime
- 56 ŞÜPHE329 kelime
- 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
- 58 ANNEMM345 kelime
- 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
- 60 ALARA176 kelime
- 61 UYAN202 kelime
- 62 ANNE293 kelime
- 63 BEBEK333 kelime
- 64 KAÇIŞ333 kelime
- 65 YAPAMIYORUM185 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kaan, Alara’nın elini tutarken yüzünü dışarıdan olabildiğince sakin tutmaya çalışıyordu.
Ama içinde hiçbir şey sakin değildi.
Hayır…
Böyle olmayacak.
Daha birkaç saat önce yanımdaydı. Benimle tartışıyordu. Bana kızıyordu. Gülüyordu.
Şimdi neden bu kadar sessiz?
Kaan gözlerini Alara’dan ayırmadı.
Ben insanları korumak için eğitildim.
Tehlikeyi görmeyi, saniyeler içinde karar vermeyi, korkuya rağmen hareket etmeyi öğrendim.
Peki neden şimdi hiçbirini yapamıyorum?
Parmakları Alara’nın elini biraz daha sıkı kavradı.
Çünkü mesele sen olunca bütün bildiklerim değişiyor, Alara.
Ben senin komutanınım. Seni korumam gerekiyordu.
Ama içimdeki adam şu anda komutan değil.
Şu anda sadece seni kaybetmekten korkan bir adamım.
Alara’nın gözleri bir an kapandı.
Kaan’ın kalbi hızlandı.
Hayır.
Gözlerini aç.
Ne olur aç.
Dudaklarından yalnızca tek bir kelime çıktı:
“Alara…”
Alara gözlerini hafifçe araladı.
Kaan derin bir nefes aldı.
İşte.
Buradasın.
Bana bakıyorsun.
Bunu yapabilirim.
Sen yanımdayken her şeyi yapabilirim.
Ama zihninin başka bir köşesinden daha karanlık bir düşünce yükseldi.
Ya bir gün bakamazsa?
Kaan o düşünceyi hemen susturdu.
Hayır.
Bunu düşünmeyeceğim.
Onu buradan çıkaracağım.
Sonra yine bana kızacak.
Yine “Komutanım, biraz rahat olun,” diyecek.
Ben de yine ona kızıyormuş gibi yapacağım.
Kaan’ın gözleri doldu.
Ve sonra ona söyleyeceğim.
Bunca zamandır söylemeye korktuğum her şeyi.
Bir görevden döndüğümüzde değil.
Bir tehlikenin ortasında değil.
Normal bir günde.
Alara’nın güldüğü bir günde.
Çünkü sana sadece seni kaybetme korkusuyla “seni seviyorum” demek istemiyorum.
Bunu yaşarken söylemek istiyorum.
Kaan, Alara’nın elini dudaklarına götürmeden yalnızca avuçlarının arasında tuttu.
“Buradayım,” diye fısıldadı.
İçinden ise başka bir cümle geçti:
Ve ne olursa olsun, bu kez seni yalnız bırakmayacağım.
“Kaan savaş meydanında korkuyu yenmeyi öğrenmişti; fakat Alara söz konusu olduğunda, en büyük cesaretinin korkmadığını sanmak değil, korkarken bile onun elini bırakmamak olduğunu anladı.”“Alara!”
Kaan’ın sesi ilk kez bu kadar çaresiz çıkmıştı.
Sağlık ekibi hemen müdahaleye devam ederken Kaan birkaç adım geriye çekilmek zorunda kaldı.
Ama gözlerini ondan ayıramıyordu.
Az önce bana seni seviyorum dedi.
Şimdi neden sesini duyamıyorum?
Kaan yumruklarını sıktı.
Hayır.
Böyle düşünmeyeceğim.
Bu sadece bir an.
Birazdan gözlerini açacak.
Mert Kaan’ın omzuna dokundu.
“Kaan…”
“Bir şey söyleme.”
Mert sustu.
Kaan’ın bakışları Alara’daydı.
Daha bana kızacaktın.
Daha benimle tartışacaktın.
Daha o sinir bozucu gülüşünle beni çileden çıkaracaktın.
Bana ‘komutanım’ deyip sonra emirlerimi dinlemeyecektin.
Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Bunların hepsini yapacaksın.
Çünkü sana söylemediğim daha çok şey var.
Bir tek ‘seni seviyorum’la yetinemem.
Sağlık ekibinden biri seslendi:
“Hazırız!”
Kaan hemen yanlarına geldi.
“Ben de geliyorum.”
Görevli başını salladı.
“Tamam, ama müdahaleye engel olmayın.”
Kaan Alara’nın yanına eğildi.
Elini tekrar tuttu.
“Alara…”
Cevap yoktu.
Kaan gözlerini kapattı.
“Bana verdiğin sözü unutma.”
Alara sessizdi.
Kaan dudaklarını sıktı.
“Birlikte olacaktık.”
Sonra çok daha alçak bir sesle ekledi:
“Ve ben hâlâ yanındayım.”
Araç hareket ettiğinde Kaan onun elini bırakmadı.
Dışarıda tim sessizce ilerlerken Kaan’ın aklında yalnızca tek bir şey vardı:
Gözlerini aç.
Çünkü ben sana ikinci kez âşık olmaya bile razıyım.
Yeter ki gözlerini aç.
Ve o gece Kaan ilk kez bir görevin sonucunu beklemiyordu.
Sevdiği kadının yeniden gözlerini açmasını bekliyordu.
Araç gecenin içinde hızla ilerliyordu.
Kaan, Alara’nın yanında oturuyordu.
Bir eli Alara’nın elindeydi.
Diğer eli dizinin üzerinde yumruk olmuştu.
Telsizden gelen sesler, aracın sarsıntısı, sağlık ekibinin konuşmaları…
Hiçbirini tam olarak duymuyordu.
Gözleri yalnızca Alara’daydı.
Gözlerini aç.
Ne olur.
Bir kere daha bana bak.
Kaan, Alara’nın elini hafifçe sıktı.
“Alara…”
Cevap yoktu.
Kaan’ın kalbi hızlandı.
“Alara, beni duyuyorsan elimi sık.”
Bir saniye…
İki saniye…
Sonra Alara’nın parmakları çok hafif hareket etti.
Kaan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Burada.
Hâlâ burada.
Ama zihnindeki korku susmuyordu.
Ya gözlerini bir daha açmazsa?
Kaan başını iki yana salladı.
Hayır.
Bunu düşünmeyeceğim.
Ben Kaan'ım.
Kaç kez imkânsız görünen görevlerden çıktım.
Kaç kez korkuyu bastırıp karar verdim.
Şimdi de vereceğim.
Ama içinden başka bir ses yükseldi:
Bu bir görev değil.
Bu Alara.
Ve onu kaybetme ihtimali karşısında hiçbir eğitim sana ne yapacağını öğretmez.
Kaan’ın gözleri doldu.
Az önce duyduğu cümle tekrar tekrar zihninde yankılanıyordu.
“Seni seviyorum…”
Kaan başını eğdi.
“Bunu bana söyleyip sonra böyle susamazsın.”
Sesi titredi.
“Daha benim sana söyleyeceklerim var.”
Bir an durdu.
“Çok şey var.”
Alara’dan yine hafif bir hareket geldi.
Kaan hemen doğruldu.
“Alara?”
Gözlerini araladı.
Kaan’ın yüzünü bulanık da olsa seçmeye çalıştı.
“Kaan…”
“Buradayım.”
Alara’nın sesi çok zayıftı.
“Geldik mi?”
“Az kaldı.”
Kaan gülümsemeye çalıştı.
“Sen gözlerini açtığında ilk göreceğin kişi yine ben olacağım.”
Alara’nın gözleri tekrar kapandı.
Kaan’ın nefesi kesildi.
“Alara?”
Sağlık görevlisi sakin bir sesle konuştu:
“Bilinç seviyesi dalgalanabilir. Sakin kalın.”
Kaan başını salladı.
Sakin kalmak.
Hayatında ilk defa bu iki kelime ona bu kadar ağır gelmişti.
Nasıl sakin kalayım?
Sevdiğim kadın yanımda sessizce yatarken nasıl sakin kalayım?
Kaan Alara’nın elini biraz daha sıkı tuttu.
“Dayan.”
Bu kez emir vermiyordu.
Rica ediyordu.
“Ne olur dayan.”
Araç hastanenin girişine yaklaşırken Kaan’ın kalbi daha da hızlandı.
Kapılar açıldı.
Sağlık ekibi Alara’yı içeri götürürken Kaan birkaç adım peşlerinden gitti.
Sonra durdu.
Alara’nın eli elinden ayrılmıştı.
Kaan avucuna baktı.
Az önce tuttuğu eli artık boştu.
Ve ilk defa o boşluk, Kaan’a bir savaş alanından daha korkutucu geldi.
Bekleyeceğim.
Ne kadar sürerse sürsün.
Çünkü sen bana “seni seviyorum” dedin.
Ben de sana bunun cevabını yüzüne bakarak söyleyeceğim.
Kaan başını kaldırdı.
“Ben de seni seviyorum, Alara.”
Bu kez Alara duymasa bile söylemişti.
“Kaan için hastane kapısının ardında geçen her saniye bir ömür gibiydi; çünkü ilk kez savaşmayı değil, beklemeyi öğrenmek zorundaydı.”
“Kaan’ın bütün savaşları bitmişti; şimdi karşısındaki tek düşman zamandı. Ve o, zamanın Alara’yı kendisinden almasına izin vermeyecekti.”
Bölüm etkileşimi
