Kırmızı bereli kitap kapağı

26. bölüm / 65

İÇ SES

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 65Şu an: İÇ SES
  1. 1 Karakter kartı98 kelime
  2. 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
  3. 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
  4. 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
  5. 5 AYNI TİM1.253 kelime
  6. 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
  7. 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
  8. 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
  9. 9 PUSU1.401 kelime
  10. 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
  11. 11 YARALI635 kelime
  12. 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
  13. 13 KAYIP782 kelime
  14. 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
  15. 15 SİPER1.817 kelime
  16. 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
  17. 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
  18. 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
  19. 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
  20. 20 İZ409 kelime
  21. 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
  22. 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
  23. 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
  24. 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
  25. 25 ÇARESİZLİK679 kelime
  26. 26 İÇ SES869 kelime · Okuduğun bölüm
  27. 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime
  28. 28 BEKLEYİŞ408 kelime
  29. 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
  30. 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
  31. 31 KISKANÇLIK2.839 kelime
  32. 32 İLK KAVGA918 kelime
  33. 33 PİŞMANLIK683 kelime
  34. 34 KIRGINIM653 kelime
  35. 35 AFETTİM572 kelime
  36. 36 ACI HABER503 kelime
  37. 37 GİTME817 kelime
  38. 38 BABAM İÇİN837 kelime
  39. 39 KAYBETMEDİM777 kelime
  40. 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
  41. 41 AMCAM776 kelime
  42. 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
  43. 43 HEDEF202 kelime
  44. 44 EVLENELİM236 kelime
  45. 45 EVLENELİM538 kelime
  46. 46 HAZIRIZ845 kelime
  47. 47 SON 31.051 kelime
  48. 48 İYİYİM546 kelime
  49. 49 GECE YARISI550 kelime
  50. 50 TATLI TELAŞ525 kelime
  51. 51 İLK DANS499 kelime
  52. 52 PASTA KESİMİ458 kelime
  53. 53 EŞİM268 kelime
  54. 54 GÜNAYDIN275 kelime
  55. 55 KAHVALTI316 kelime
  56. 56 ŞÜPHE329 kelime
  57. 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
  58. 58 ANNEMM345 kelime
  59. 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
  60. 60 ALARA176 kelime
  61. 61 UYAN202 kelime
  62. 62 ANNE293 kelime
  63. 63 BEBEK333 kelime
  64. 64 KAÇIŞ333 kelime
  65. 65 YAPAMIYORUM185 kelime

Kaan, Alara’nın elini tutarken yüzünü dışarıdan olabildiğince sakin tutmaya çalışıyordu.

Ama içinde hiçbir şey sakin değildi.

Hayır…

Böyle olmayacak.

Daha birkaç saat önce yanımdaydı. Benimle tartışıyordu. Bana kızıyordu. Gülüyordu.

Şimdi neden bu kadar sessiz?

Kaan gözlerini Alara’dan ayırmadı.

Ben insanları korumak için eğitildim.

Tehlikeyi görmeyi, saniyeler içinde karar vermeyi, korkuya rağmen hareket etmeyi öğrendim.

Peki neden şimdi hiçbirini yapamıyorum?

Parmakları Alara’nın elini biraz daha sıkı kavradı.

Çünkü mesele sen olunca bütün bildiklerim değişiyor, Alara.

Ben senin komutanınım. Seni korumam gerekiyordu.

Ama içimdeki adam şu anda komutan değil.

Şu anda sadece seni kaybetmekten korkan bir adamım.

Alara’nın gözleri bir an kapandı.

Kaan’ın kalbi hızlandı.

Hayır.

Gözlerini aç.

Ne olur aç.

Dudaklarından yalnızca tek bir kelime çıktı:

“Alara…”

Alara gözlerini hafifçe araladı.

Kaan derin bir nefes aldı.

İşte.

Buradasın.

Bana bakıyorsun.

Bunu yapabilirim.

Sen yanımdayken her şeyi yapabilirim.

Ama zihninin başka bir köşesinden daha karanlık bir düşünce yükseldi.

Ya bir gün bakamazsa?

Kaan o düşünceyi hemen susturdu.

Hayır.

Bunu düşünmeyeceğim.

Onu buradan çıkaracağım.

Sonra yine bana kızacak.

Yine “Komutanım, biraz rahat olun,” diyecek.

Ben de yine ona kızıyormuş gibi yapacağım.

Kaan’ın gözleri doldu.

Ve sonra ona söyleyeceğim.

Bunca zamandır söylemeye korktuğum her şeyi.

Bir görevden döndüğümüzde değil.

Bir tehlikenin ortasında değil.

Normal bir günde.

Alara’nın güldüğü bir günde.

Çünkü sana sadece seni kaybetme korkusuyla “seni seviyorum” demek istemiyorum.

Bunu yaşarken söylemek istiyorum.

Kaan, Alara’nın elini dudaklarına götürmeden yalnızca avuçlarının arasında tuttu.

“Buradayım,” diye fısıldadı.

İçinden ise başka bir cümle geçti:

Ve ne olursa olsun, bu kez seni yalnız bırakmayacağım.

“Kaan savaş meydanında korkuyu yenmeyi öğrenmişti; fakat Alara söz konusu olduğunda, en büyük cesaretinin korkmadığını sanmak değil, korkarken bile onun elini bırakmamak olduğunu anladı.”“Alara!”

Kaan’ın sesi ilk kez bu kadar çaresiz çıkmıştı.

Sağlık ekibi hemen müdahaleye devam ederken Kaan birkaç adım geriye çekilmek zorunda kaldı.

Ama gözlerini ondan ayıramıyordu.

Az önce bana seni seviyorum dedi.

Şimdi neden sesini duyamıyorum?

Kaan yumruklarını sıktı.

Hayır.

Böyle düşünmeyeceğim.

Bu sadece bir an.

Birazdan gözlerini açacak.

Mert Kaan’ın omzuna dokundu.

“Kaan…”

“Bir şey söyleme.”

Mert sustu.

Kaan’ın bakışları Alara’daydı.

Daha bana kızacaktın.

Daha benimle tartışacaktın.

Daha o sinir bozucu gülüşünle beni çileden çıkaracaktın.

Bana ‘komutanım’ deyip sonra emirlerimi dinlemeyecektin.

Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

Bunların hepsini yapacaksın.

Çünkü sana söylemediğim daha çok şey var.

Bir tek ‘seni seviyorum’la yetinemem.

Sağlık ekibinden biri seslendi:

“Hazırız!”

Kaan hemen yanlarına geldi.

“Ben de geliyorum.”

Görevli başını salladı.

“Tamam, ama müdahaleye engel olmayın.”

Kaan Alara’nın yanına eğildi.

Elini tekrar tuttu.

“Alara…”

Cevap yoktu.

Kaan gözlerini kapattı.

“Bana verdiğin sözü unutma.”

Alara sessizdi.

Kaan dudaklarını sıktı.

“Birlikte olacaktık.”

Sonra çok daha alçak bir sesle ekledi:

“Ve ben hâlâ yanındayım.”

Araç hareket ettiğinde Kaan onun elini bırakmadı.

Dışarıda tim sessizce ilerlerken Kaan’ın aklında yalnızca tek bir şey vardı:

Gözlerini aç.

Çünkü ben sana ikinci kez âşık olmaya bile razıyım.

Yeter ki gözlerini aç.

Ve o gece Kaan ilk kez bir görevin sonucunu beklemiyordu.

Sevdiği kadının yeniden gözlerini açmasını bekliyordu.
Araç gecenin içinde hızla ilerliyordu.

Kaan, Alara’nın yanında oturuyordu.

Bir eli Alara’nın elindeydi.

Diğer eli dizinin üzerinde yumruk olmuştu.

Telsizden gelen sesler, aracın sarsıntısı, sağlık ekibinin konuşmaları…

Hiçbirini tam olarak duymuyordu.

Gözleri yalnızca Alara’daydı.

Gözlerini aç.

Ne olur.

Bir kere daha bana bak.

Kaan, Alara’nın elini hafifçe sıktı.

“Alara…”

Cevap yoktu.

Kaan’ın kalbi hızlandı.

“Alara, beni duyuyorsan elimi sık.”

Bir saniye…

İki saniye…

Sonra Alara’nın parmakları çok hafif hareket etti.

Kaan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

Burada.

Hâlâ burada.

Ama zihnindeki korku susmuyordu.

Ya gözlerini bir daha açmazsa?

Kaan başını iki yana salladı.

Hayır.

Bunu düşünmeyeceğim.

Ben Kaan'ım.

Kaç kez imkânsız görünen görevlerden çıktım.

Kaç kez korkuyu bastırıp karar verdim.

Şimdi de vereceğim.

Ama içinden başka bir ses yükseldi:

Bu bir görev değil.

Bu Alara.

Ve onu kaybetme ihtimali karşısında hiçbir eğitim sana ne yapacağını öğretmez.

Kaan’ın gözleri doldu.

Az önce duyduğu cümle tekrar tekrar zihninde yankılanıyordu.

“Seni seviyorum…”

Kaan başını eğdi.

“Bunu bana söyleyip sonra böyle susamazsın.”

Sesi titredi.

“Daha benim sana söyleyeceklerim var.”

Bir an durdu.

“Çok şey var.”

Alara’dan yine hafif bir hareket geldi.

Kaan hemen doğruldu.

“Alara?”

Gözlerini araladı.

Kaan’ın yüzünü bulanık da olsa seçmeye çalıştı.

“Kaan…”

“Buradayım.”

Alara’nın sesi çok zayıftı.

“Geldik mi?”

“Az kaldı.”

Kaan gülümsemeye çalıştı.

“Sen gözlerini açtığında ilk göreceğin kişi yine ben olacağım.”

Alara’nın gözleri tekrar kapandı.

Kaan’ın nefesi kesildi.

“Alara?”

Sağlık görevlisi sakin bir sesle konuştu:

“Bilinç seviyesi dalgalanabilir. Sakin kalın.”

Kaan başını salladı.

Sakin kalmak.

Hayatında ilk defa bu iki kelime ona bu kadar ağır gelmişti.

Nasıl sakin kalayım?

Sevdiğim kadın yanımda sessizce yatarken nasıl sakin kalayım?

Kaan Alara’nın elini biraz daha sıkı tuttu.

“Dayan.”

Bu kez emir vermiyordu.

Rica ediyordu.

“Ne olur dayan.”

Araç hastanenin girişine yaklaşırken Kaan’ın kalbi daha da hızlandı.

Kapılar açıldı.

Sağlık ekibi Alara’yı içeri götürürken Kaan birkaç adım peşlerinden gitti.

Sonra durdu.

Alara’nın eli elinden ayrılmıştı.

Kaan avucuna baktı.

Az önce tuttuğu eli artık boştu.

Ve ilk defa o boşluk, Kaan’a bir savaş alanından daha korkutucu geldi.

Bekleyeceğim.

Ne kadar sürerse sürsün.

Çünkü sen bana “seni seviyorum” dedin.

Ben de sana bunun cevabını yüzüne bakarak söyleyeceğim.

Kaan başını kaldırdı.

“Ben de seni seviyorum, Alara.”

Bu kez Alara duymasa bile söylemişti.

“Kaan için hastane kapısının ardında geçen her saniye bir ömür gibiydi; çünkü ilk kez savaşmayı değil, beklemeyi öğrenmek zorundaydı.”
“Kaan’ın bütün savaşları bitmişti; şimdi karşısındaki tek düşman zamandı. Ve o, zamanın Alara’yı kendisinden almasına izin vermeyecekti.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…