Bölümler 65Şu an: ELLERİMDEKİ KAN
- 1 Karakter kartı98 kelime
- 2 KIRMIZI BERELİ1.405 kelime
- 3 YENİ ĞÖREV1.053 kelime
- 4 İLK KARŞILAŞMA1.307 kelime
- 5 AYNI TİM1.253 kelime
- 6 SESSİZ BAKIŞLAR1.632 kelime
- 7 İLK OPERASYON bölüm 61.264 kelime
- 8 GERİ DÖNÜŞ YOK609 kelime
- 9 PUSU1.401 kelime
- 10 ATEŞ HATTI1.456 kelime
- 11 YARALI635 kelime
- 12 BENİ BIRAKMA720 kelime
- 13 KAYIP782 kelime
- 14 GÖLGEDEKİ İZ757 kelime
- 15 SİPER1.817 kelime
- 16 GEÇMİŞİN GÖLGESİ1.819 kelime
- 17 KURTARMA EMRİ1.807 kelime
- 18 SESSİZCE YAKLAŞAN FIRTINA2.655 kelime
- 19 OYUNUN İÇİNDE1.137 kelime
- 20 İZ409 kelime
- 21 SÖYLENMEYENLER336 kelime
- 22 BİRAZ DAHA YAKIN320 kelime
- 23 ARTIK SAKLANMADAN466 kelime
- 24 SÖYLEYEMEDİKLERİM310 kelime
- 25 ÇARESİZLİK679 kelime
- 26 İÇ SES869 kelime
- 27 ELLERİMDEKİ KAN409 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 BEKLEYİŞ408 kelime
- 29 ZAMAN IN İYİLEŞTİRMESİ741 kelime
- 30 5 GÜNLÜK GÖREV359 kelime
- 31 KISKANÇLIK2.839 kelime
- 32 İLK KAVGA918 kelime
- 33 PİŞMANLIK683 kelime
- 34 KIRGINIM653 kelime
- 35 AFETTİM572 kelime
- 36 ACI HABER503 kelime
- 37 GİTME817 kelime
- 38 BABAM İÇİN837 kelime
- 39 KAYBETMEDİM777 kelime
- 40 KIRMIZI MÜHÜR770 kelime
- 41 AMCAM776 kelime
- 42 GEÇMİŞİN İZLERİ1.236 kelime
- 43 HEDEF202 kelime
- 44 EVLENELİM236 kelime
- 45 EVLENELİM538 kelime
- 46 HAZIRIZ845 kelime
- 47 SON 31.051 kelime
- 48 İYİYİM546 kelime
- 49 GECE YARISI550 kelime
- 50 TATLI TELAŞ525 kelime
- 51 İLK DANS499 kelime
- 52 PASTA KESİMİ458 kelime
- 53 EŞİM268 kelime
- 54 GÜNAYDIN275 kelime
- 55 KAHVALTI316 kelime
- 56 ŞÜPHE329 kelime
- 57 BABA OLUYORUMM161 kelime
- 58 ANNEMM345 kelime
- 59 ONA BİRŞEY OLMASIN345 kelime
- 60 ALARA176 kelime
- 61 UYAN202 kelime
- 62 ANNE293 kelime
- 63 BEBEK333 kelime
- 64 KAÇIŞ333 kelime
- 65 YAPAMIYORUM185 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kaan hastane koridorunda tek başına kalmıştı.
Az önce Alara’nın elini tuttuğu eli hâlâ titriyordu.
Yavaşça avucuna baktı.
Alara’dan kalan koyu kırmızı izler hâlâ ellerindeydi.
Kaan birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan öylece baktı.
Bu onun kanı.
Boğazı düğümlendi.
Benim ellerimde.
Parmaklarını hafifçe kapattı.
Sanki Alara’nın elini hâlâ tutuyormuş gibi…
Az önce bu elleri tutuyordu.
Bana bakıyordu.
Bana “seni seviyorum” dedi.
Kaan gözlerini kapattı.
O cümle yeniden zihninde yankılandı.
“Seni seviyorum…”
Kaan başını duvara yasladı.
“Ben de seni seviyorum…”
Sesi koridorda kayboldu.
Ellerine tekrar baktı.
Bu izleri nasıl unutacağım?
Ya bu gece gözlerimin önünden hiç gitmezse?
Bir görevde aldığı hiçbir yara onu böyle korkutmamıştı.
Çünkü ilk defa kendi ellerinde kendi yarasının değil, sevdiği insanın izini taşıyordu.
Kaan ellerini birbirine kenetledi.
“Ne olur iyi ol…”
Sonra hastane kapısına baktı.
Bana geri dön Alara.
Çünkü ellerimde kalan bu izlerden değil…
Senin elini yeniden tutamamaktan korkuyorum.
“Kaan’ın ellerinde Alara’dan kalan izler vardı; fakat asıl ağırlık ellerinde değil, kalbinin tam ortasındaydı.”
Hastane koridoru sessizdi.
Ama Kaan’ın içinde korkunç bir gürültü vardı.
Bir ileri, bir geri yürüyordu.
Sonra duruyor, ameliyathane kapısına bakıyor, birkaç saniye sonra yeniden yürümeye başlıyordu.
Ellerine baktı.
Alara’dan kalan koyu kırmızı izler hâlâ avuçlarındaydı.
Parmaklarını açtı.
Kapattı.
Titremesini durduramıyordu.
Ya içeride bir şey ters giderse?
Ya bana bir daha bakamazsa?
“Hayır…”
Kaan kendi kendine fısıldadı.
“Böyle düşünmeyeceksin.”
Mert birkaç metre ötede onu izliyordu.
“Kaan, otur biraz.”
“Nasıl oturayım?”
Kaan’ın sesi yükseldi.
“Alara içeride!”
Bir anda sustu.
Başını öne eğdi.
“Az önce elimdeydi…”
Sesi bu kez çok daha kısıktı.
“Sonra elimden aldılar.”
Mert yanına geldi.
“Onu kurtarmak için ellerinden geleni yapıyorlar.”
Kaan başını salladı.
“Biliyorum.”
Bir an hastane kapısına baktı.
“Ben sadece…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Boğazı düğümlendi.
“Onun ‘seni seviyorum’ dediği son anın bu olmasını istemiyorum.”
Mert sessiz kaldı.
Kaan ellerine tekrar baktı.
Bu eller onun elini tuttu.
Bu eller onu korumaya çalıştı.
Ama yetmedi.
Bu düşünce zihnine saplanınca başını iki yana salladı.
“Yetmedi…”
Mert hemen karşılık verdi:
“Kaan.”
“Yetmedi, Mert.”
Kaan’ın gözleri doldu.
“Ben onu koruyamadım.”
“Sen elinden geleni yaptın.”
Kaan cevap vermedi.
Tam o sırada kapının üzerindeki ışık yandı.
Kaan olduğu yerde dondu.
Kalbi hızla çarpmaya başladı.
Mert de kapıya döndü.
Koridor bir anda daha sessizleşmiş gibiydi.
Kaan tek bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Ellerine baktı.
Alara…
Ne olur bu kapıdan bana senin iyi olduğun haberini versinler.
Ve Kaan ilk kez bir kapının açılmasını, hayatındaki hiçbir şey kadar büyük bir umutla bekledi.
“Savaş meydanında kurşunların arasında bile dimdik duran Kaan, hastane koridorunda tek bir kapının önünde dizlerinin bağının çözülmesinden korkuyordu.”
Bölüm etkileşimi
