BÖLÜM 29

Görünmez Adam'ın garip ve şeytani deneylerinin hikayesi böylece sona eriyor. Onun hakkında daha fazla şey öğrenmek istiyorsanız Port Stowe yakınlarındaki küçük bir hana gitmeli ve ev sahibiyle konuşmalısınız. Hanın tabelası bir şapka ve çizmeler dışında boş bir tahtadan ibarettir ve adı da bu hikayenin başlığıdır. Ev sahibi, silindirik bir burnu, tel gibi saçları ve tek tük pembeleşen yüzüyle kısa boylu ve şişman bir adamdır. Cömertçe için, o da size o zamandan sonra başına gelenleri ve avukatların üzerinde bulunan hazineden onu nasıl mahrum etmeye çalıştıklarını cömertçe anlatacaktır.

'Kimin parasının kime ait olduğunu kanıtlayamadıklarını anladıklarında,' diyor, 'beni çiçek açan bir hazine gibi göstermeye çalışmadılarsa ne mutlu bana! Hazine gibi mi görünüyorum? Sonra bir beyefendi bana Empire Music 'All'da hikayeyi anlatmam için gecede bir gine verdi - sadece kendi kelimelerimle anlatmam için - bir tanesi hariç.'

Ve eğer anılarının akışını aniden kesmek isterseniz, bunu her zaman hikayede üç el yazması kitap olup olmadığını sorarak yapabilirsiniz. Olduğunu kabul ediyor ve herkesin kendisinde olduğunu düşündüğü iddialarla açıklamaya devam ediyor! Ama Tanrı sizi korusun! Yokmuş. 'Görünmez Adam, ben Stowe Limanı'na kaçarken onları saklamak için aldı. Bay Kemp insanları benim onlara sahip olduğum fikrine inandırdı.'

Sonra dalgın bir hale bürünüyor, sizi dikkatle izliyor, gergin bir şekilde bardakları karıştırıyor ve hemen barı terk ediyor.

O bekar bir adam - zevkleri her zaman bekar olmuştur ve evde hiç kadın yoktur. Dışarıdan düğme ilikler - ondan beklenen budur - ama daha hayati mahremiyetlerinde, örneğin diş telleri konusunda hala ipe başvurur. Evini atılganlık göstermeden ama son derece edepli bir şekilde idare eder. Hareketleri yavaştır ve büyük bir düşünürdür. Ama köyde bilgeliği ve saygın bir cimriliğiyle ün salmıştır ve Güney İngiltere'nin yolları hakkındaki bilgisi Cobbett'i bile geride bırakır.

Ve Pazar sabahları, her Pazar sabahı, yıl boyunca, dış dünyaya kapalıyken ve her gece saat ondan sonra, elinde suyla hafifçe renklendirilmiş bir bardak cinle bar salonuna gider ve bunu yere koyduktan sonra kapıyı kilitler, panjurları inceler ve hatta masanın altına bakar. Sonra yalnızlığından memnun bir şekilde dolabın ve dolabın içindeki bir kutunun ve o kutunun içindeki bir çekmecenin kilidini açar ve kahverengi deriyle ciltlenmiş üç cilt çıkarır ve onları ciddiyetle masanın ortasına yerleştirir. Kapaklar yıpranmış ve yosun yeşili bir renk almıştır; çünkü bir zamanlar bir hendekte kalmışlar ve bazı sayfalar kirli suyla yıkanarak boş kalmıştır. Ev sahibi bir koltuğa oturur, uzun kil piposunu yavaşça doldurur ve bu sırada kitaplara göz gezdirir. Sonra bir tanesini kendine doğru çekip açıyor ve incelemeye başlıyor; yaprakları bir ileri bir geri çeviriyor.

Kaşları çatık ve dudakları acıyla kıpırdıyor. 'Hex, küçük ikisi havada, çapraz ve bir fiddle-de-dee. Tanrım! Akıl için nasıl biriydi o!'

Biraz sonra gevşiyor, arkasına yaslanıyor ve dumanının arasından odanın öbür ucundaki, başka gözlerin göremeyeceği şeylere göz kırpıyor. 'Sırlarla dolu,' diyor. 'Harika sırlarla!'

'Onları bir kez yakaladım mı, Tanrım!'

'Ben onun yaptığını yapmazdım; ben sadece-şey yapardım!' Piposunu çekiyor.

Böylece bir rüyaya dalar, hayatının ölümsüz harika rüyasına. Kemp durmaksızın avlanmasına rağmen, ev sahibinden başka hiçbir insan, içinde görünmezliğin ince sırrı ve bir düzine başka garip sırrın yazılı olduğu o kitapların orada olduğunu bilmemektedir. Ve o ölene kadar da başka kimse bilmeyecektir.