Bölümler 27Şu an: 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ
- 1 KARAKTERLER11 kelime
- 2 1.BÖLÜM KADER...2.981 kelime
- 3 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI2.051 kelime
- 4 3.BÖLÜM VAKİT KAYBI1.203 kelime
- 5 4. BÖLÜM TEHDİTLER VE HAYAT1.448 kelime
- 6 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE1.373 kelime
- 7 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.819 kelime
- 8 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.552 kelime
- 9 7.BÖLÜM İZLER..2.303 kelime
- 10 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ1.716 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 9.BÖLÜM GÖREV İHTİLALİ1.680 kelime
- 12 10. BÖLÜM KADERİN LANETİ1.376 kelime
- 13 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI1.357 kelime
- 14 12. BÖLÜM YILDIZ1.324 kelime
- 15 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU2.055 kelime
- 16 14.BÖLÜM FARK ETMEK2.376 kelime
- 17 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ3.197 kelime
- 18 16.BÖLÜM OPERASYON:A1.907 kelime
- 19 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI2.466 kelime
- 20 18. BÖLÜM HAYALİN GÖLGESİ2.051 kelime
- 21 19.BÖLÜM HAYATIN SESİ2.040 kelime
- 22 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE2.595 kelime
- 23 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ2.569 kelime
- 24 22.BÖLÜM ZAMBAK KURŞUNU2.088 kelime
- 25 23. BÖLÜM AŞK KOKUSU2.497 kelime
- 26 24.BÖLÜM ŞANS VE KUMAR3.088 kelime
- 27 25. BÖLÜM ÜÇÜNCÜ SAHNE4.905 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sevgi nedir hiç öğrenemedim. Ne geçmişte öğrendim ne gelecekte...
Korkularla büyüdüm hep, sevgisizlikle özellikle. Kimse bana kol kanat germedi.
Hayat bana, tek başına güçlü olmayı öğretti.
Belki çok korkunç görünüyordur şimdi o zamanda korkunçtu.
Ama alışıyor insan, o kadarda korkutucu olmuyor o zaman hayat.
Ben en küçük yaşımda öğrendim hayatı.
Ve asla pes etmedim. Edemezdim.
Şuan karşımdaydı. Ayaz'ın geçmişi. Belki benim geleceğim, yüzündeki o yara izleri anlatıyordu bana. Geçmişin korkunçluğunu, acımasızlığını.
Peki bizim geleceğimize neden gelmişti? Ayaz ile bağlantası neydi?
Ayaz'ın gözlerinde ki vahşeti,intikam ruhunu hissediyordum kalben.
Ayaz Günay gözlerinde ki kin taştı. Adama doğru hızlı adımlarla yürüdü ve yakasına yapıştı.
- Ne işin var lan burada?!
- Neden geldin şimdi?!
- Ayaz,dur!
Ayaz adamı duvara yaslamış,adamı öldürmek için boğuyordu resmen.
Ellerimle adamın boğazından çekmeye çalışıyordum Ayaz'ın ellerini.
Ayaz bana baktı. Ama gözleri bu sefer daha anlamlı bakıyordu.
Ellerini yavaşça bıraktı adamın yakasından.
Elleri birden açık olan kısacık saçlarıma gitti. Kulağımın arkasına attı saçlarımı. Gözleri gözlerimi buldu, gözleri dolu doluydu dokunursam ağlayacak gibiydi. Ağlamıştı belkide. Ayaz'ın gözleri terk etti birden bire gözlerimi.
- Ilgın...
- Git evine.
- Ne?
- Ilgın tekrarlatma bana. Evine git.
Ayaz'a baktım konuşamadım. Anlayamadım bir anlığına, ciddi miydi?
Gözlerini göremiyordum artık. Bana bakmıyordu, artık ciddi olduğunu anlamıştım. Arkamı döndüm ve adımlarımı kapıya yönelttim. Kapı kapanırken kolumu kavradı bir el. Arkama baktığımda Ayaz'ı görmeyi umuyordum. Ama arkamda ki kesinlikle Ayaz değildi.
- Bırak lan kızı! Diye yankılandı tüm apatmanda Ayaz'ın sesi.
Ayaz'ın sesine İdil içeriden koşarak geldi. Gözleri korku ile büyüdü birden, koştu ve adamı ittirerek beni çektiği gibi kapıyı kapattı.
Nefes nefeseydik ikimizde. Ne olduğunu kavramaya çalışıyordum ama anlayamıyordum.
Ellerim titriyordu,İdil'e baktığımda benden farksız değildi.
- İdil.. Bu neydi şimdi ?
Bir şey demedi gözlerime baktı sadece. Sustu.. Sustu... Sustu
Gözlerinde ki yorgunluk belli oluyordu.
- İdil ne oluyor dedim. Sesim bu sefer daha sabırsız çıkmıştı.
- Bu adam kim İdil ?
- Ayaz'ın babası. Diye mırıldandı.
- İdil, aralarında ki bu düşmanlık ne peki ?
- Bu it yıllar öncesinde hem Ayaz'a hem kardeşi ile annesine şiddet uyguluyordu. Ve kardeşi vefat edince sarhoş şekilde cenazaye gelmiş. Sonra "Sonunda geberdi vasıfsız kız" diye bağırmış. Bende ordaydım, ortalık karıştı. Ayaz orada öldüresiye dövüyordu, onca kişi zor tuttuk.
Titreyen ellerim ile ağzıma kapatırken, ağladığımın farkında bile değildim.
İdil bana sarıldı belki on beş dakika boyunca öyle durduk.
Kapının çalınması ile ikimizinde gözleri kapıya dikildi.
Korkuyorduk, kapının ardından gelen sesler vardı.
Sesler kesilmişti, ama korkumuz dinmemişti.
İdil'e baktım, korktuğu hâlâ belliydi. İdil'in ellerini omzundan çektikten sonra kapıya yöneldim.
Kapı deliğinden baktığımda Ayaz Günay kapımda sıkılıyordu.
Titreyen ellerim kapıyı açtım.
İdil arkamda duruyordu. Ne olacağını bekliyordu.
Ardından Ayaz'ın ela gözleri ile buluştu gözlerim.
Ama Ayaz'ı görmem ile şoka uğramam bir oldu.
Kapı deliğinden Ayaz'a o kadar dikkatli bakmamıştım. Ayaz olduğunu fark ettiğim gibi kapıyı açmıştım sadece.
Ama kapıyı açtığımda Ayaz burnu ile ağzı kanlar içindeydi.
Gözleri hafif bir şekilde aralanıyordu.
Baygınlık ile bilincinin açık kalması ile aradaydı.
Ama arkada ki manzara daha garipti. Ayaz'ın babası olan adam yerde yatıyordu. Ne olduğunu anlayamıyordum. Biz Ayaz ile yarın için görevimize başlamayı düşünürken, şuan karşımda kanlar içinde duruyordu. Ne yapacağımı bilmiyorum. Ayaz kapının kenarına elini yaslamış bana bakıyordu.
- Ayaz... Dedim şok içinde.
Ayaz ağzını araladı ama kelimeler ağzından çıkmadı.
Aniden gözleri kapandı ve Ayaz Günay kollarıma bayıldı.
Nefes alması garipti. Ayaz koluma düştüğü gibi bende yere çökmüştüm.
Sanki onun tüm yorgunluğu ben kendi üzerime almıştım.
Onun yaraları benim yaram olmuştu.
Ben Ayaz'ın yüzüne hafif hafif vurarak. İsmini seslenerek uyandırmaya çalıştım bir süre.
Uyanmadı.
Ama bir süre bir şeyler mırıldandı.
Ama dediklerini anlayamadım.
İdil artık bu işlerin bu şekilde olmayacağını anladı.
Ambulansı aradı.
Aradan dakikalar geçmeden, merdivenlerde Ayaz'ın annesi belirdi.
Bu kadar felaketin içinde olmamız yetmiyor gibi bu sahneyi görmesi işleri daha berbat etti. Gözleri felaket ile doldu. Merdivenlerden koştu "Oğlum" diye feryat etmesi.
Ambulans sirenleri.
Mavi, kırmızı ambulans ışıkları.
Hastaneye girişimiz.
Hastane koridorları.
Hastanede ki o loş ışıkların üzerime gelişi.
Ve bütün bunların içinde Ayaz'ın elimi hiç bırakmaması..
Adamın durumu kritikti. Adam denmeyi bile haketmeyen kişi.
Yarım saat kadar bekledik. Ama beklerken pek iyi karşılandığımı söylemem.
- Benim oğlum bu hallere gelirken sen naptın sen!?
- Bir de oğlumun yanına sevgilisi olacaksın!
- Biz Ayaz ile sevgili filan değiliz! Flört bile etmiyoruz.
Oğlunuzu doğru düzgün sevmiyorum bile!
- Ilgın, gel otur. Dedi İdil yumuşak sesi ile.
On beş dakika sonra doktor belirdi.
- Ayaz Günay'ın yakınları siz misiniz ?
Ben ayağa kalkarken Ayaz'ın annesi benim önüme geçti.
- Ben, benim oğlum!
-Sakin olun öncelikle. Sadece bir kaç dikiş attık anlına, fazla bir şeyi yok.
- Oğlumu görmek istiyorum. Oğlumu gösterin bana!
- Teyzeceğim sakin olun. Hastayı birazdan görebilirsin.
- Bu arada isminiz Ilgın mı ?
Ilgın bendim.
- Yok oğlum ben değilim. Neden sordunuz ?
- Hastamıza dikiş atarken biraz narkoz verdik. Narkozdan sonra Ilgın diyerek sayıkladı.
İdil bir yandan sessiz bir şekildi gülüyor. Bir yandan beni dürtüyordu.
Ama ne olduğunu anlamıyordum. Ayaz benim adımı sayıklıyordu.
Ayaz bana karşı hisler hissediyor olabilir miydi ? Eğer bu şekilde bir olay varsa bu daha büyük bir felaketti. Çünkü ben Ayaz'a karşı hiç bir duygu hissetmiyordum.
- Ilgın kim peki ?
- B-benim. Ve sevgilisi değilim.
- Peki. Hastayı birazdan görebilirsiniz.
Bu kadar olay yaşanıyordu. Ama Ayaz'ın çocukluk arkadaşı olarak Yiğit yoktu.
- İdil Yiğit Ayaz'ın çocukluk arkadaşıydı. Olanları anlat ara çocuğu.
- Tamam,tamam bekle.
İdil Yiğit'i arıyordu ama Yiğit yazmak yerine "Aşkım" yazan bir kaydettiği yere tıkladı.
Ben İdil'e baktığımda yüzü ilk başta normaldi daha sonra büyül bir şaşkınlık kapladı.
Telefon açılmadan önce, her şeyi bir çırpıda söyledi.
- Biz Yiğit ile yaklaşık bir buçuk yıldır sevgiliyiz.
- Ne?
- Telefon açıldı. Alo, hastaneye gel. Gel işte ya Ayaz'ın babası yargı dağıttı.
- İdil, pardon ama salak mısın ? Yargı dağıttı ne ?
- Ilgın! Kapat sende Yiğit gel işte.
- Ne yapıyoruz şimdi?
- Doktor gelir heralde hastayı(!) görmemiz için.
- Hasta da ne hasta ama.
Yarım ağız İdil'e bakarak güldüm.
Ben İdil'e bakarken Yiğit hızlı adımlar ile yanımıza gelmişti.
Fakat Yiğit'in yanımıza gelmesinden sonra bir doktor yanımızından koşar adımlar ile geçti. Ama garip tarafı bu Ayaz'ı tedavi eden doktordu.
Bakışlarımı Yiğit'den önce doktora çevirdim.
Ayaz'ın odasına değil farklı bir odaya girmişti.
Kalbim hızlandı birden.
Bir korku kapladı içimi.
Ama ne sebebini nede ne olduğunu anlıyordum.
- Kızlar. Habersiniz ?
- Hastanedeyiz ben hastaneden yeni çıktım geri hastaneye girdim. Ama mükemmelim Yiğit biliyor musun ?
- Çok komiksin canım benim.
- İdil al şu sevgilini. Dedim "sevgilini" kelimesini vurgulayarak.
- Ilgın.
- Biliyorum Yiğit. Anlatma bana.
Şuan bizimkiler ile ne kadar normal konuşuyordum ama aklım hâlâ o doktordaydı. İçim rahat değildi.
Ve ne olursun olsun Ayaz'ın iyileşmesi lazımdı. Çünkü ne olursa olsun biz yarın göreve gidiyorduk. Bu artık netti.
Omzunu bir elin dokunması ile fark ettim yanımdakini.
İdil başımda bir yanımda Yiğit vardı.
Ama İdil'in arkasında birisinin olduğu kesindi.
Sorgulayan sözler ile İdil'e baktım.
Gözlerim ile İdil'e arkasındakinin kim olduğuna dair bir işaret yaptım.
Arkasına baktığıma gördüğüm kişi Ayaz'ın annesinden başkası değildi.
Bana baktı, baktı, baktı...
Sonra konuştu.
- Ayaz'ı görebilirmişiz. Gelin içeri.
Ama anlamıyordum. Bu dünyalar tatlısı kadına ne olmuştu ?
İdil koluma girdi. Ve yürümeye başladık.
Odaya girdiğimizde, Ayaz bir yatakta yarı yatar hâlde bir tarafa odaklanmış bakıyordu.
- Ayaz.. Dedim fısıldayan sesim ile.
Ayaz sesimi duyduğu gibi gözleri beni aradı.
Ben ise en arkadan sıyrılıp Ayaz'ın gözünün önüne geldim.
Ağzının kenarında dikiş vardı.
Sadece bana odaklanmıs bakıyordu.
Sessizdi belki ama gözleri ile çok şey anlatıyordu aslında.
Zaten hep öyle olmaz mı ?
Aslında en büyük sessizliğimiz,
En büyük çığlıklarımız değil midir ?
Gözlerimiz ile anlatmaz mıyız en çok şeyleri ?
Ve biz Ayaz ile yaklaşık iki dakika boyunca bakışmıştık.
Gözleri bana pişmanlığını, korkusunu, burada bu hâlde olduğu için üzüntüsünü anlatıyordu.
Belki ağzımdan çıkacak tek bir kelimeyi bekliyordu.
Benim Ayaz'ın ağzından diyeceklerini beklediğim gibi.
Bakışlarının sessiz çığlığına dayanamayadım ve sessizliği bozmaya karar verdim.
- Ayaz.
İlk başta bir şey demedi. Ama onun bu sessizliği içimi daha da rahatsız ediyordu.
- Dışarı çıkar mısınız ?
Dedi Ayaz. Bakışlarını İdil ve annesine çevirerek.
Annesi ılık başta itiraz edecek gibi oldu. Ama İdil kolunu çekti ve kapıya yöneltti.
Onlar çıktıktan sonra yavaş adımlar ile Ayaz'ın yanına yöneldim.
Ben yaklaşınca eli birden bileğimi tuttu.
Ayaz'a baktığımda elimi çoktan hızlı bir şekilde çekmiştim.
- Kusura bakma. Birden ağrı girdi sana tutundum.
- Tamam. Neden dışarı çıkardın onları ?
- Annem beni yeterince gördü. Daha fazla sinirlenemem.
- Noldu Ayaz ?
- Gökşin, annemde Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu var. Yani kişilik bozukluğu. Bazen çok iyi bazen..
Sustu uzun süre boğazında bir yumru olduğunu anlıyordum. Ayaz'ın ailesinin iyi olduğunu sanıyordum. Ama ikimizde cehennemin içindeydik.
Farklı tarafımız yoktu.
Yavaşça eğilip Ayaz'a sarıldım.
Sessizdi oda, ama bizim fırtınamız bu odanın sessizliğinde büyüktü.
Ayaz'ın göz yaşları omzunu ıslatıyordu.
Biraz sakinleşince sarılmayı bıraktım.
Gözlerine baktım, ve elimi uzattım.
Küçükken kalma bir şeydi bu.
Parmağımı uzattım.
Bana anlamsız gözler ile baktı.
- Uzat parmağını.
Parmağını uzattı ve parmaklarımız birbirine değdi.
- Ne olursa olsun iki dost olarak iyi günde kötü günde yan yanayız.
- Söz veriyorum. Dedik aynı anda.
Ama gözlerindeki burukluk geçmemişti.
- Gökşin, babamın durumu stabilmiş. Annem bana bağırdı bir süre susmayınca bende bağırdım. Sonra sen benim yaralarımı sararsın değerli olduğumu hissettirin diye seni istedim.
Ufak bir gülüş attım.
- Her zaman Ayaz.
Biz bu çocuk ile bir düşman gibiydik ne ara böyle olduk bilmiyordum ama o benim güvendiğim kişiydi bunu biliyordum.
Ve bunun için çok mutluydum.
Çünkü hayatın böyle masal gibi olmadığını küçüklen öğrendim.
On yaşlarında, belki daha küçükken.
Ama en sevdiğim masallardan birisiydi "Soluk Sevgi"
Bizi anlatırdı bu masal.
Küçük çocukların masalıydı bu masal,
Hem biraz buruk ama sonu mutlu olan masal.
Ve benimde masalımın sonu iyi olacaktı.
Biz Ayaz ile akşama kadar konuştuk.
Sadece ikimiz.
Ve hastaneden ayrıldık.
Evimize gittik.
En sonunda tek kaldım evde.
Tabii Kül ile beraber.
Uyumak bu sefer o kadar zor değildi.
Kapı sesine uyandım her zamanki gibi.
Ayaz olduğuna emindim.
Ama bu sefer kapı deliğinden baktım.
Ayaz görevimiz için hazırdı.
Ve bizim kaderimiz şimdi başlıyordu.
Bir bilinmezliğe doğru gidiyorduk.
Ama artık emindim,
O adamdan intikamımı alacaktım.
Benimde "Soluk Sevgi" masalım iyi sonla bitecekti...
-BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTUUU!!!:
Selaaammmlaaaarrr!
Eveeeet bir bölümün sonuna daha geldikk.
Ver artık her Salı günü saat akşam sekizde atmayı planlıyoruuum.
Ayrıyetten Can dostumda kitap yazmaya başladı.
Onada göz atabilirsinizzzz.
İsmi "Vazgeçişin Ötesi"
Burada ikimizde kitap yazma için ilk deniyimlerimiz.
Yani hatalarımız ile bizi saygı çerçevesinde eleştirilere açığızzz.
Neyse uzatmak istemiyorum.
Salı günü görüşmek üzere kendinize iyi bakın Allah'a emanet olun kitaplar ile kalın HOŞÇAKALINNNNN OKURLARRR.
Bölüm etkileşimi
