GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

17. bölüm / 26

15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 26Şu an: 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ

Bölüm şarkıları: -Model: Değmesin ellerimiz. -Yaşlı amca: Yıldızlara bak. -Yüksek sadakat: Belki üstümüzden bir kuş geçer. - Aydilge: Yanlızlık masalı... İyi okumalar dilerim, peçetelerinizi unutmayın ;(...
Size hep bir duygudan bahsediyordum. Ama bu sefer hangi duyguyu nadıl anlatabilirim bilmiyorum. Çünkü bu sefer tek bir duygu yaşamıyorum, birden fazla duygu hissediyorum. Bu hissettiğim duyguların ne olduğunu bile bilmiyorum. Ama içimde bir korku var, onu kaybetme korkusu. Ben ilk defa sevdiğim birini kaybetmekten korkuyorum. Genellikle böyle karışık duygular hissedince onları bir manzaraya benzetirim. Şuan bu olayın manzarısı ise tam olarak şu ; Gökyüzünde karanlıkta yıldızları izlerken, bütün şehrin elektriğini açtığını ve yıldızladı göremediğinizi düşünün. Her şey çok iyi giderken birden olaylar sarpa sardı. Lunaparkta hız trenindeyken hız treni en yukarıya, en yükseğe çıktı ve orada takılı kaldı. O trenin en yukarısında kaldım ve ben yüksekten çok korkarım. Yada en aydınlık odada otururken birden elektrik kesildi ve ben karanlıktanda çok korkarım. Telefonu kapattığımda ellerim titriyordu, derin nefesler alarak kendimi sakinleştirmeye çalışsam da başarılı olamıyordum. Telefonuma yeniden bir bildirim gelince kaşlarım çatılı şekilde baktığımda bir mesaj olduğunu gördüm. Bu Ayaz dan başkası değildi.
- Gökşin ? Birazdan geleceğim demiştin. Neredesin ? Bir şey mi oldu ?
- İyiyim, bir kedi gördüm onu seviyordum. Şimdi geliyorum Ayaz Günay.
- Annem gelinim nerede diye tutturdu hızlı ol Maviş.
Gülerek apartmana doğru ilerlemeye bir yandan da Ayaz ile konuşmaya devam ettim. Ama hâlâ ellerimin titremesi geçmemişti.
- Ciddi olamazsın Ayaz !
- Maalesef çok ciddiyim Maviş.
Ben apartmana girerken omzum birisine çarpınca durmak zorundaydım. Kaşlarım çatılı şekilde bakarken Ayaz Günay'ı gördüm. Bana hayal kırıklığı içinde bakıyordu. Kaşları havalandı, sonra dudakları aralandı.
" Kediyi ayakta uyuduğun rüyanda sevdin galiba Gökşin. Yada bana yalan söyledin. Hangisi ?"
" Ayaz... Bak ben.."
" Ben ne olduğunu anladım Gökşin. Eğer yardıma ihtiyacın varsa her daim burdayım." Ayaz o gün kendinden fazlasıyla emin konuşmuştu. Her daim burada olduğunu söylemişti. Ama yirmi dört saat sonra hayatımda olmayacağını bilmiyordu. Ayaz bunları bana söylemişti, ben ilk defa Ayaz'a inanmamıştım. Her inanmadığımda ve yalan söylemek zorunda olduğumda gözlerimi kaçırır konuşmazdım. O zaman da sadece kafamı salladım. Eve gitmek için son bir basamağımız kaldığında Ayaz durdu ve elleri ellerime değdi. Bende durduğumda bana baktı ve boşta olan eli ile çenemi kavradı ve beni nazikçe duvara doğru yaklaştırdı. Nefeslerimiz birbirine karışırken gözleri dudaklarıma kayıyordu. Derin nefesler alarak konuştu.
" Gökşin, bana yalan söyleme. Ben ölüm benim yanımda olmadığı sürede her zaman yanındayım."
" Ayaz, başka çarem yok. Bunu şimdi öğrenemezsin."
Ayaz'ın nefesleri daha çok yaklaştı tenime. Artık kokusundan başka hiç bir şey hissetmiyordum. Artık ellerim yerine kalbim hızlanmıştı. Eli hâlâ çenemdeydi. Gözleri ara ara dudaklarıma kayıyordu. Eli çenemi bırakıp belimi doladı. Artık daha yakındık. Derin derin nefesler alıp veriyordum. Sonra Ayaz'ın kapısı açıldı ve birden Yiğit geldi.
" Abi kısırı sıcak sıcak yiyelim geliyor musun ?" Diyerek kapıyı çıktığında Ayaz ve ben öylece kalakaldık. Yiğit'in bizden farklı bir hali yoktu. Birden gözlerini kapattı ve konuştu.
" Tamam ben bakmıyorum. Gidiyorum şimdi öpüşün siz. Ama hızlı olun kısır sıcak şimdi iyi olur. Benim kısırlarım çok iyi olur biliyorsunuz." Ayaz benden zorunlu olarak ayrıldığında burnunun kemerini sıktı ve derin derin konuşmaya başladı.
" Oğlum gelebileceğini an bu an mı gerçekten ? Hem ne kısır sıcak yiyelim ? Kısır sıcak mı yenir salak !?"
Yiğit ufaktan ufaktan gözlerini açarak baktı.
" Abi benim kısırım sıcak yeniyor. Beğenmediysen sevgilin yapsın sana." Yiğit'in dediği ile gözlerim fal taşı gibi açıldı. Ben daha hiç bir şey diyemeden Yiğit içeriye doğru kaçtı. Ayaz ve bende öylece kaldık. Ben Ayaz'ın ela gözlerine baktığında o da benim mavi gözlerime bakıyordu. Sessizliği bozan ilk Ayaz oldu.
" İçeriye geçelim mi ?"
" Ben ilk önce eve gidiyim üstümü değiştirip geliyorum." Ayaz sadece kafasını saklamakla yetindi. Ben arkamı döndüm ve ruhsuzca eve girdim. Ben eve girisiye bakdsr Ayaz benim arkamdan baktı. Gülümseyip eve girerken Yiğit kapıdan kafasını uzattı ve bize doğru baktı.
" Abi kısır hâlâ sıcak, işiniz bittiyse gelin artık." Ayaz gülmemek için dudaklarını birbirine bastırıyordu. En sonda dayanamayarak güldü ve Yiğit'in yanına doğru gitti.
" Gel gel oğlum kısırdan önce ben seni yiyeceğim."
Yiğit kahkaha atarak içeriye doğru koştuğunda Ayaz da onun peşinden koştu. Ben gülerek arkalarından baktım. Onlar uzaklaştıklarında ben bir süre arkalarından baktım. Kül ayağıma doğru tırmanmaya başladığında buruk bir gülümseme ile kapıyı kapattım. Kül'ü kucağıma alarak uzun uzun öptüm. Eğer Yiğit gelmeseydi Ayaz'ı da... Kaşlarımı çattım ve kendime söylenerek Kül'ü bıraktım. Odama doğru gittiğimde şok ile kaldım. Bağırmak ve kaçmak için kapıya koştuğumda yatağımda otururken fırladı ve ilk önce bir el ağzımı kapattı. Beni geriye doğru çekmeye çalışırken ben çırpınıyordum. Eli ağzımı daha sıkı kavradı ve diğer ile belimi tutuyordu. Haraket etmemi engellemeye başlamıştı. Beni yavaş yavaş camıma doğru götürdü ve bir binada olan Keskin nişancıyı bana gösterdi. Silahı Ayaz'ın evini hedes almıştı. Ben derin derin nefes alarak hâlâ kurtulmaya çalışıyordum. Benim çırpınmamı umursamadı ve dudaklarını kulağıma doğru yaklaştırdı.
" Eğer sesini çıkarırsan ve 24 saat içinde senin yanından uzaklaştırmazsan Keskin nişancım beynini darma dağın eder Zambağım. Anladın mı beni ?" Ellerini yavaşça ağzımdan çekti ve beni kendine döndürdü. Ben karnına hızlı bir yumruk ve bacağınana hızlı bir tekme attım. Acı içinde inleyerek yere yığıldığında kaçmak isterken önüme çıkan bir adam yüzünden durmak zorundaydım. Adam silahın soğuk ucunu anlıma dayamıştı. Ben çenemi dikerek Keskin gözler ile bakıyordum. Parmaklarının bir ucu hâlâ tetikdeydi. Arkamdan gelen adım sesleri ve başımda silahın soğuk namlusu vardı. Arkamda, enseme doğru nefes hissediyordum. Kutay Kara ayağa kalkmıştı ve arkamda duruyordu. Elini omzuma koydu ve beni kendine doğru çevirdi. Burnundan soluyarak konuşuyordu. Bir yandan da eli omzunu daha çok sıkıyordu.
" Sana tek bir şey söylüyorum ! Eğer ölmek yada ölmesini istemiyorsan ben ne dersem onu yapacaksın, anladın mı !?"
" Anlamadım desem ne yapacaksın lan!"
Belinden çıkardığı silahını alnıma dayadı. Artık hem başımda hem de alnımda silahlar vardı. Burnumdan soluyorak öylece duruyordum. Eğer bende silahımı çıkarırsam ölmem iki dakikamı almazdı. Ben başım dik bir şekilde durmaya devam ederken, kapının çalma sesini duydum.
-TIK-TIK-TIK-
Sonra kulaklarımda onların sesi yankılandı.
" Gökşin, iyi misin bir sıkıntı mı var ?"
" Ilgın, kısırın hâlâ sıcak ama soğuyacak gibi gel artık bence." Onların sesi Ayaz ve Yiğit. Kutay Kara seslerini duymaktan rahatsız olmuştu. Kaşları çatıldı adamını odamın kırık camından gitmesini işaret etti. Adamı kırık camdan ipe sarılarak çıktı. Kutay Kara dudaklarını kulağıma yaklaştırdı.
" 24 saat sonra geri geleceğim. Eğer hâlâ yanındaysa ben bizzat kendim öldüreceğim."
Kulağımdan dudaklarını çekti odama doğru ilerledi ve kapının eşiğinden bana baktı güldü, adamı gibi kırık camda ki ile sarılarak çıktı. Kapım hâlâ yumruklanmaya ve bana seslenilmeye devam ediyorlardı. Ben titrek bir nefes aldım ve kapıya doğru seslendim.
" İyiyim, siz gidin beş dakikaya geliyorum."
" Maviş, iki saattir sesleniyoruz yine mi ayakts uyudun ?"
Yiğit'in gülme sesini duydum.
" Kızı ayakta uyuttum tabii Ayaz Günay. Şimdi noldu diyorsun."
" Yiğit kaç yoksa seni camdan fırlatacağım."
" Dur lütfen yapma prens Ayazus Günaous."
Apartmanda yankılanan ayak seslerini duydum. Ben bir ruh gibi odama gittim. Perdemi çektim dolabımdan krem rengi kazağımı ve altıma bordo eşofmanımı giydim. Saçımı bu sefer at kuyruğu yaptım ve amatörce ördüm. Odamdan dışarı çıktım komidinin anahtarlığımı aldım. Kapımı açtım pembe terliklerimi giydim. Hızlıca kapıyı kilitledim, bir kaç adım attım ve hafifçe açık olan kapıdan içeriye girdim. Mutfaktan İdil'in ve Ravza Ablanın sesi geliyordu. Hafifçe kapıyı tıklattım ve içeriye girip kapıyı kapattım. Mutfağın kapısından ilk önce İdil çıktı arından elinde kısır dolu leğenle Yiğit göründü. Yiğit heyecan ile konuşuyordu.
" Hoş geldiniz prensesler prensesi Ilginus Gökşenuns."
" Ne dedin ne dedin Yiğit ?"
" Siz anlamıyorsanız benim sorunum değil. Gel kısır veriyim." Sonra Ayaz'ın sesini duydum mutfaktan.
" Kardeşim bırak artık şu kısırı herkese vermeyi."
" Sus sen yarım akıllı bebek."
Ben gülerek yanlarına gittim. İdil kolunu omzuma attı kahkalar atarak Ayaz dan kaçan Yiğit'i ve onu kovalayan Ayaz'ı izliyordum. Hafif hafif gülerken Ravza Abla İdil ile bana seslendi.
" Kızlar gelin de şu sofrayı kurmama yardım edin."
İdil kafasını olumlu anlamında aşağı yukarı salladı ve Ravza Ablanın yanına gitti. Bende peşinden ilerledim. Tabakları, çatalları, kaşıkları yerleştirdik. Masayı hazır ettiğimizde Ayaz hâlâ Yiğit'i kovalıyordu. Ravza Abla çağırmak için kapıdan dışarı çıktığında İdil bana göz kaş yapmaya başladı. Kaşlarımdan biri havaya kalktı ve anlamsız gözler ile baktım.
" Ilgın, Yiğit bana bir şeyler söyledi."
" Ne tür şeyler İdil ?"
" Ayaz ile sen gibi şeyler Ilgın."
" Yiğit fazla abartıyor, o kadar bir şey olmadı." Bunları söylerken kendi söylediğim yalana bile inanmıyordum. İdil fark etmiş olacak ki gülmeye devam etti.
" Bak nolur itiraf et, Ayaz'a aşıksın."
" İdil sus lütfen." Ellerim ile yüzümü kapatmıştım. İdil yanıma geldi ve kolumu vurdu. Ellerim ile yüzümü açtım ve İdil'e baktım.
" Tamam, kör kötük aşığım."
" Oha ! Ilg-" Adım sesleri yaklaştığında elim ile İdil'in ağzını kapattım. Elim ile susmasını işaret ettim ve o anda Ayaz ve Yiğit nefes nefes içeriye girdiler. Ben hiç bir şey olmamış gibi çoktan İdil'in ağzından elimi çekmiştim, ama İdil bana inanamıyormuş gibi bakmaya gibi devam ediyordu. Yiğit bir süre daha derin nefesler aldı sonra İdil ve beni görüp kaşlarını havaya kaldırdı.
" İdil far görmüş tavşan gibi neden Ilginus Gökşenuns'a öyle bakıyorsun. Şu koca Bebek beni kovalarken neler kaçırdım ?" Yiğit eli ile Ayaz'ı işaret ederken, Yiğit bu sefer Ayaz'ın elinden kaçamadı ve Ayaz Yiğit'in kafasına doğru vurdu. Yiğit şaşkınlık ile Ayaz'a baktığında İdil konuşmasın diye kolunu cimcirdim.
" Ah!" İdil bu şekilde inlediğinse herkesin bakışları bize doğru döndü. Ben konuşmları değiştimek için elim ile sofrayı gösterdim.
" Oturalım mı artık ? Bir şeyler atıştıralım."
" Ilginus Gökşenuns konuyu değiştirdi. Çok şüpheli hareketler. Ama dedektifiniz olarak bu olayın peşini bırakmam." Yiğit yine saçmalarken gülümseyerek gözlerimi devirdim ve sandalyeme oturdum. İdil ve Yiğit iki yanıma oturduğu sırada Ayaz ile göz göze geldim. Çünkü tek boş yer karşımda vardı. Ayaz boğazını temizleyerek karşıma oturduğunda Yiğit konuşacakken Ayaz onu susturdu.
" Oğlum sus lan, susmazsan gerçektenda camdan atarım seni."
" Tamam hakanların hakanı, prenslerin prensi Ayazus Günaous. Emredersiniz efendim." Herkes kendince sohbet ederek konuşurken ben çoktan dalmıştım. Farkında olmadan sadece çatalım ile oynuyordum. Aklımda sadece bir kaç şey vardı, 24 Saat. 24 saat sonra bu sofrada olan tüm mutluluklarımız bitecekti, kaderimiz bizi ayıracaktı. Ve bu nazik değil acımasız bir şekilde olacağı belliydi. Bir elim başımda diğer elim hâlâ çatalımdaydı. Bacağıma değen bir şey hissettiğimde kafamı kaldırdım. Tam o an Ayaz'ın bana göz kırptığını gördüm. Elinde ki telefonunu bırakmadan bana bakıyordu. Birden benim telefonuma mesaj geldi.
Ayaz Günay size bir mesaj gönderdi.
- Biraz fazla dalgınsın neler düşündüğünü öğrenebilir miyim Ilgın Hanım ?
Yüzümde buruk bir gülümseme ile cevap yazdım.
- Sana öyle gelmiş Ayaz Bey. Teşekkür ederim.
- Bana öyle geldiğini düşünmüyorum. Gerçekten yalan söylemeyi becerebilen birisi değilsin anlaşılan.
- Of Ayaz, o kadar belli mi ?
- Belli. Belli olmasa bile ben anlarım.
- Nasıo anlayamayı düşünüyorsun ?
- Seni senden daha iyi tanıyarak. Ben senin ruhundan geçenleri anlıyorum.
- Nasıl bu kadar iyi tanıyorsun beni Ayaz ? Ben daha kendimi tanıyamıyorum.
- Aşk diyelim mi ? :)
- Ayaz !
- Sustum.
" Pişt, pişt Krem renkli bak buraya. Kim ile konuşuyorsun sen iki saattir kardeşimi mı aldatıyorsun yoksa ?" Yiğit'in sesi ile irkildiğimde kaşlarım çatıldı.
" Ne ben mi ? Ben, ben Ayaz'ı ald-" Kaşlarım tekrardan çatıldığında Yiğit keyifle kahkaha atıyordu.
" Yiğit, kafamı karıştırmasana sen."
" Kafanı karıştırmıyorum kızım, sen aklında çoktan kabul etmişsin belli ki."
" Sadece Ilgın mı ?" Ayaz'ın sorduğu soru ile bakışlarımı ela gözlerine çevirdim. Ve biz Yiğit ile konuşurken beni izlediğini fark ettim. Yiğit eli ile ağzını kapattı ve konuştu.
" Aldatıyor mu diyince benim de aklım çıktı."
" Neden Ayaz Günay, bensiz olmak çok mu zor m
?"
" Çok, çok zor. Sensiz dakikalarımı geçiremem."
" İddiaya var mısın ?"
" Varım. Seninle olan her şeye varım."
" Bir aydan fazla ayrı kalamazsın. Neyine giriyoruz ?"
Gözleri dudaklarıma kaydı. Gülümsedim ve elini sıktım. Bu iddiayı kaybetmek istiyordum.
" Ooo abi havada aşk kokusu var."
" Olsun, havada aşk kokusu olsun. Ve koku hiç gitmesin." Ayaz'ın dedikleri ile tek kaşımı havaya kaldırdım. İdil olayları yeni anlamış sadece gülüyordu. Yiğit boş tabağımı fark etti ve kaşlarını çattı.
" Aşk olsun Ilgın, zaten olmuş ama neyse. Sen benim kısırımdan neden yemiyorsun ? Şu yarım akıllı yüzünden soğudu ama hâlâ tadı çok güzel." Evet yarım akıllı dediği Ayaz dı.
" Lan konuşma, çeyrek olan aklı ile bana yarım akıllı diyor ya." Derin bir nefes aldım ve bir kaşık aldığımda tuz yüzünden öksürmek zorunda kaldım. Yiğit beni görünce kahkalar atmaya başladı.
" Tuzu mu çok geldi ?" Dedi ve elinde ki tuzluğu gösterdi. Ben kaşlarım çatılı şekilde bakarken öksürmeye devam ediyordum. İdil sırtıma vurduğunda Ayaz keskin gözler ile Yiğit'e bakıyordu.
" Lan, ne yapıyorsun ?"
" Ay agucu bugucu seni, çen sevgilisini koruyorsun çen."
" Yiğit seni fena döverim."
" Nanik nanik, kızma yakışıklım benim."
Ben sandalyemi geriye ittim ve ayağa kalktım. Ayaz beni görünce hemen ayağa kalktı. Ben Elim ile ne kadar oturması işaret etsemde beni dinlemedi ve yanıma geldi. Boğazımı temizledim ve elim ile kapıyı gösterdim.
" Ben artık eve gidiyim. Yarın görüşürüz artık." Ravza Abla güldü ve yanıma gelerek bana bir anne şefkati ile sarıldı.
" Sık sık görüşelim artık gelinim." Ben şaşkınlık öksürürken bir yandan da kafamı sallıyordum. Bir süre sonra yutkundum ve kapıya doğru ilerlerken Ayaz kolunu tuttu ve kalbimi hızlandıran gülümsemesi ile koluma girdi. Kafası ile bizimkilere işaret verdi ve ayağa kalktılar. Ayaz annesine baktı ve gülerek konuştu.
" Anneceğim biz sevgilimi yanlız bırakmayalım. Gelininin evine gidelim biraz da." Ben gözlerimi açıp Ayaz'a baktım. Annesi kafası ile onay verince kolu kolumdan indi ve elini elime kenetledi. İkimiz önden Yiğit ve İdil arkamızdan geldi. Kapının kulbuna elimi götürdüğüm sırada Ayaz ile ellerimiz birbirine değdi. İkimiz aynı anda çektik, kapıyı açmak için tekrar uzatınca Ayaz da aynı anda uzatmıştı. Ve tekrardan aynı anda çektik. Yiğit aramıza girdi ve kapıyı açtı.
" Bir kapı açacaksınız, bir el ele tutuşmadığınız kaldı. Kıskandırmaya çalışmayın benim sevgilim de burda." Dedi ve İdil'in yanına giderek anlından öptü. Ben göz devirerek kapıdan çıktım. Kendi evine girince hepsi arkamdan geldi. Ayaz dışında, Ayaz elimi hiç bırakmadı ve benimle beraber eve girdi. Ayaz'ın gözleri saçıma takıldı ve güldü.
" Örgü örmekte pek iyi değilsin galiba."
" Biliyorum ama çok özenmedim. Sen biliyor musun örgü örmeyi, saçlarıma dokunulmasını çok severim. Öğrenmelisin bence sevgilim.
" Biliyorum, kardeşimin saçını ben örüyordum. Eğer sende görmeyecekse örebilirim güzeller güzeli sevgilim."
" Asla, Asla Ayaz."
" Aşkınızı biraz öte de yaşayın abi." Yiğit bizim bu anımızı da bozunca Ayaz elimi bırakmadan oturma odasına gittik. Ayaz koltuğa oturduğunda ellerimiz hâlâ birbirine kenetliydi. Yiğit ve İdil arkamızdan geldi ve ikisinin gözünden de uyku akıyordu.
" Ben yataklarınızı yapayım şimdi."
" Yok yapma, Ayaz kızmasın diye geldik biz evime gideceğiz şimdi." İdil'in kaşları havaya kalktı.
" Benim bundan neden haberim yok Yiğit?"
Yiğit güldü ve ayağa kalktığı gibi İdil'i kucakladı. Başı ile bize Selam verdi ve kapıya gitti. İdil Yiğit'e vuruyor fakat Yiğit sadece gülüyordu. İkisi de evden çıktığında sadece Ayaz ile ben kaldım. Benim gözlerim yavaş yavaş kapanıyordu. Ben Ayaz'ın omzuna yaslanırken çoktan uyumaya başlamıştım. Sadece Ayaz'ın sesini duydum.
" Aşığım, deliler gibi aşığım Maviş."
Sonra her şey bir karanlık. Ben derin bir uykuya daldım. Sabah uyandığımda odaya Güneş'in ışıkları vuruyordu. Ayaz karşımdaydı, beni izliyordu.
" Ayaz," " Beni mi izliyordun ?" Diye mırıldandım.
" Manzarayı izliyordum. Yani seni."
" Bunu bir iltifat olarak algılıyorum."
" Algılayabilirsin." Sonra gözlerim duvarda ki saate çarptı. 23 saat geçmişti. Benim son bir saatin kalmıştı. Derin bir nefes aldım ve kafamı salladım.
" Ayaz, biz bunu kendimize yapamayız."
" Ne ?"
" Ayaz, bizim ki aşk olamaz. Sadece acı çekmek olur. Ben sana âşık olamam."
" Ben sana âşık oldum ama Ilgın."
" Hayır Ayaz, biz bunu başaramayız. Biz sadece birbirimize zarar veririz."
" Ilgın, ben sana âşık oldum. Böyle şeyler söyleyemezsin."
" Ben sana hiç âşık olmadım ama Ayaz."
" Ne ?"
" Sen benim için sadece bir piyondun. Seni şah ve mat yapmak için kullanmak zorundaydım."
" Ilgın, bu sen değilsin."
" Ben sana kendimi göstermedim Ayaz. Şimdi gerçek kendimi gösteriyorum."
" Ilgın gözlerini kaçırma. Yalan söyleme bana !"
" Kutay Kara. Hayatına birden girdim Ayaz Günay, benim kim olduğumu bile sorgulamadın. Kutay Kara'nın birden ortaya çıkması ve benim ortaya çıkmam. Garip değil mi ?"
" Hayır, hayır."
" O notlarda bahsedilen hain. Her zaman kimdi acaba ?"
" Sen olamazsın, olmazsın Ilgın !"
" 23 saat geçti. Bir saat daha geçerse, bir daha uyanamazsın Ayaz."
" Ilgın yalan söylemeyi bırak. Yalvarırım bırak !"
" Sen inanmak istediğine inan Ayaz Günay. Ben sana gerçekleri söyledim." Ayaz inanmak istemiyordu inanamıyordu. Ama inanmadı gerekti söylediklerimin hepsi yalanda olsa inanmalıydı.
Ayaz artık dayanamayarak kapıdan çıktı, bende arkasından gittim. Binanın dışına çıktığında elleri ile saçlarını karıştırıyordu. En sonunda yüzüme baktı.
" Ne saçmalıyorsun Ilgın !?"
" Ben gerçekleri söylüyorum Ayaz."
" Bunlar gerçek değil Ilgın, sen birden bırakmazsın, bırakamazsın. Yapmazsın, yapamazsın. Seni gayet iyi tanıdım sen birden bırakmazsın."
" Demek ki tam olarak tanıyamamışsın Ayaz Günay."
" Şimdi böyle mi olduk Ilgın ?"
" Her zaman böyleydik Ayaz."
" Peki hiç mi sevmedin beni ?"
" Olması gerektiği kadar. Fazlasına ihtiyaç yoktu."
" Gidiyorum o zaman şimdi Ilgın. Bir daha geçtiğin yoldan geçmem içtiğin sudan içmem gördüklerini görmem. Gidiyorum o zaman şimdi."
" Git Ayaz, bir daha gelme."
" Allah'a emanet ol."
" Sende, git artık."
" İddia başlamıştır o zaman."
" Başlasın." Göz yaşlarımı saklamak için uğraşıyordum. Tam o anda Ayaz arkasına döndü.
O an her şey durdu. Ayaz arkasına döndü ve bir daha dönmemek üzere gitti. Âşık olduğum adam arkasına bile bakmadan gitti. Biz birbirimizin kaderi değildik, biz birbirimizin başına gelen en güzel tesadüfdük. O an benim sadece göz yaşlarım kaldı. Belki o geri gelmeyecekti ama ben onu dinlemekten vazgeçmeyecketim. Eğer o benim kaderimse bana geri gelecekti. Yada ben ona geri gidecektim. Ben hiç bir şey yapmadan gidişini izledim. Göz yaşlarım sessizce akıyordu. Ben arkasından gidişini izledim, o bir kere bile arkasına bakmadan kayboldu. Arkasından gitmek istedim, yalan söyledim demek istedim. Ama yaşaması için bir şey yapamadım. Ben Ilgın, Ilgın Gökşin ve aşk bir savaştı. Ve ben savaşta kaybetmiştim. Telefonumun titremesi ile baktığımda ' Özel Numara' yazısını gördüm. Sinir ile açtığımda onun sesini duydum.
" Tam 24 saat oldu. Son anda kurtuldunuz."
" Peşimizi bırakacaksın !"
" Ben kötü birisiyim Zambağım. Ama istersen deneyebilirim."
Bu sefer telefonu o kapatmadan ben yüzüne kapattım. O an üstümden bir kuş geçti.
" Belki üstümüzden bir kuş geçer.." diyerek mırıldandım. Sabahın erken saatleri olduğu için yıldızlar o kadar belli olmasa da belirgindi.
" Yıldızlara bak, biz küçüktük. Demez miydin hep ?" Diyerek mırıldandım bu sefer. Şarkıları hep sevmiştim. Ve dinleyerek çok ağlamıştım. Durumumu bir şarkıya benzetmek istesem. " Aydilge Yalnızlık masalı" şarkısına benzetirdim.
Şarkının sözleri
Neler umdum ben ?
Nasıl soldum ben ?
En yakınımdan nasıl koptum ben ?
Diyordu. En yakınımdan onun canı için kopmuştum. Belki şuan ağlıyorsunuz, bende ağlıyorum. Bu benim öyküm. Bir ayrılık öyküsü. Ama size söz ben bu hikayenin sonunu güzelliştiriceğim. Ve ben sözlerimi tutarım biliyorsunuz. O iddiayı kazanmadan önce Ayaz'ı bulacağım ve ben onu öpeceğim.
- BÖLÜM SONU-

YAZZAAR NOTTU!!:
Selaaammmlaaaarrr okurrrrlaaarımmm canllaarrımmm.
Yinede benn geldddimm. Umarım bu bölümü beğenmişsinizdir. Ben yazarken özellikle sonunda birazcık duygusala bağladım. Sizce Ilgın Ayaz'ı bulabilcek mi ? Yorumlarınız benim için çoook değerrrli. Benim dostumda kitap yazıyor ismi 'Ay Ve Yıldızın Laneti' onada destek olursanız sevinirim şimdiden teşekkürlerrr. Bu arada Cumartesi günü saat 18.00'da sizlere bir sürprizim var. Beklemede kalın. Ve kendinize iyii bakkınn derim. Artıkkk ben kaçaar haftaya salı günü saat 20.00'da görüşşmeekk üzzeereee BAYBAAAYYINN OKURRLAARRIMMM 🖤🎀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

83okunma 28beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…