GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

23. bölüm / 26

21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 26Şu an: 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ

İhanet ve acımasızlık... İki duygunun bir araya gelmesi, en acınası iki duygu. İhanet; Canını verebileceğin bir insanın, senin canını almak istiyor olması. Acımasızlık; Sana ihanet eden kişinin, artık sadece sana değil, sevdiklerinin de canını almak istiyor olması. Hayatımda hiç ihanete uğramadım, çünkü asla kimseye güvenmedim. Fakat, sonra birilerine çok güvendim. Sevdim, sevildim, âşık oldum. Ama en çok güvendiğim kişilerden, birisi bize ihanet etti. Bize acımadı, bize ihanet etti. Size hep diyordum, felaket geliyordu diye. Sonra felaketimiz geldi, felaketi yaşadık. Sonrasında her şeyin bittiğini düşünmüştük. Bitmemişti, biz felaketten hiç bir zaman çıkmamıştık. Sadece çıktığımızı düşünmemizi istemişti, felaketin bittiğine inandığımız anda, bizi o felaketin içine yeniden atmıştı. O felakette, kasırgalar vardı. O felakette, yıkılan binalar vardı. O felakette, biz vardık. Biz o felakette, kasırgalar ile yıkılan binaların enkazında kalmıştık. O kasırgayı oluşturanlardan birisi düşmanımız, diğeri dostumuzdu. Yada yine bizi kandırıyordu, belki gerçekte o değildi. Belki bize ihanet etmemişti.
Bazen mahvolmak için sadece bir ses yeter. Bizi mahveden o ses, silahın iki kere ateş edilme sesiydi. Belki birisinin, yada birilerinin ölümüne neden olabilecek o ses. Kendime gelmem sadece bir kaç saniye sürdü. Kafamı çevirdiğimde, Yiğit İdil'in üstünee kapanmıştı. Ben hâlâ yerdeydim, Ayaz, Ayaz napıyordu? Görmek için kafamı kaldırdım, gözlerini sıkıca yummuş derin derin nefes alıyordu. Aklına kardeşi gelmişti... Herkese dikkatlice baktım.
İdil iyiydi.
Yiğit iyiydi.
Ben iyiydim.
Ayaz... Benim Ayaz'ım. Canı yanan kişi oydu. Ona bir şey olmamıştı. Sevdiğine bir şey olmuştu. Çünkü, Özgür Abi yerde kanlar içindeydi...
Hızlıca ayağa kalktığım sırada, gözlerimin ani bir şekilde kararması ile tutanacak yer aradım. İdil bana bakarken, Yiğit hemen yanıma koştu. Koluma girdiği sırada, Ayaz titrek bir halde gözlerini araladı. Ben sadece Özgür Abiye odaklanmıştım. Ayaz da gözlerini açtığı ilk an abisini görmüştü. Yerde kanlar içinde... Dona kaldı, resmen dona kaldı. Yıkım, gözlerinde o yıkımı gördüm. Ayaz feryat etti.
" Abi... Abi! Hayır, hayır, hayır. Gerçek değil, olamaz. Abi, abi, abi!" Kafasını iki yana sallıyor, kendisi gibi seside titriyordu. Ayaz Günay'ın sesi titriyordu. Ayaz Günay'ı ikinci defa ağlarken görüyordum. Haraket etmek istiyordu ama dona kalmıştı. Ayakları tutmuyordu resmen, Yiğit kolumu bıraktığı gibi bütün gücümü ondan aldığımı ettim. Çünkü beni bıraktığında, yere düştüm. İdil yanıma koştu, Yiğit, Ayaz'ı sakinleştirmeye çalışıyordu. Bir yandan ambulansı aramaya çalışıyordu. İdil de bende titriyordum. İdil beni ayağa kaldırdı, yavaş yavaş saçımı okşadı. Elini belime doladı ve hızlı adımalarla yanlarına gittik. Yere çöktüğümde, Özgür Abinin nabzına baktım. Nabzı atıyordu. Yüzümde bir gülümseme oluştu. İki el ateş ettiklerinde sadece birisi gelmişti. Omzundan vurulmuştu. Nişancı oldukça kötü olmalıydı çünkü mermk neredeyse sıyırmıştı. Omzuna bastırmak için bir şey ararken, Ayaz üzerinde olan tişörtünü çıkardı. Resmen nutkum tutuldu, çok yakışıklıydı. Ve oldukça kaslı, baklavaları onu gayet yakışıklı gösteriyordu, çünkü iki değil, dört değil, tam sekiz tane baklavası vardı. Yavaşça yutkundum ve aşık olduğum ela gözlerine bakarak tişörtünü aldım ve Özgür Abinin sol omzuna doğru bastırdım. Yiğit ambulans ile konuşuyor, bizim olduğumuz yeri tarif ediyordu. İdil ve Ayaz bizi izliyordu. Tekrardan Özgür Abinin nabzına baktım, yavaşlamamıştı. Gözlerini yavaşça açtım. Baygın gözlerle bakıyordu, bu iyiydi, çünkü bilinci hâlâ açıktı. Sadece konuşmuyordu. Ellerim kana bulanmaya başlamıştı. Hayatımda en çok iğrendiğim şeylerden biriside kandı. Alt dudağımı ısırdım, derin bir nefes verdim. Ayaz Günay hâlâ ağlıyordu, ambulansın ne zaman geleceğini beklerken o ses duyuldu. Mahvolmak için bir sesin yettiği gibi, iyileşmek içinde bir ses yeterdi. Bizi iyileştiren o ses, ambulansın siren sesiydi. Ayaz'ın gözleri şaşkınlık ve sevinç içinde açıldı. Hâlâ gözlerinden yaşlar akıyordu. Yiğit, Özgür Abiyi kucağına aldı ve merdivenlerden aşağıya indirdi. Ayaz hâlâ sessizliğini korumaya devam ederken, İdil, Yiğit'in arkasından iniyordu. Ben Ayaz'ın gözlerine baktım bir süre. Kalbindeki acıyı tahmin edemezdim, çünkü böyle bir acı yaşamamıştım. Yavaşça yanına gittim ve elimi beline doladım. Bütün gücünü bana verdi, kokusunu içime çektim. En güzel ve pahalı parfümler yerine Ayaz'ın kokusunu tercih edebilirdim. Ayaz'ı merdivenlere çektiğim sırada, başını omzuma yasladı ve ağlamaya devam etti. Elimle saçlarını karıştırdım. Kafasını kaldırdı ve gözlerime baktı. Burnunu çekerek konuşmaya başladı.
" Güzelim..."
" Efendim sevgilim."
" Yaşar dimi? Bir kere daha sevdiğimi kaybetmem dimi?"
Dolan gözlerimi saklamaya çalışarak, gözlerimi kaçırdım. Sesinin titremesini önlemek için boğazımı temizledim. Gözleri tekrardan gözlerimi bulduğunda konuştum.
" Yaşar tabii ki sevgilim. Bir sevdiğini daha kaybetmezsin." Kendimi küçük bir çocuğu teselli ediyor gibi hissediyordum. Tekrardan omzuna başını yasladı. Bu sefer saçlarımı uzun uzun kokladı. Dışarı çıktığımızda başını kaldırdı. Özgür Abiyi ambulansa bindiriyorlardı. Ayaz dehşetle kafasını kaldırdı ve ambulansa doğru hızlıca koşmaya başladı. Arkasından bende koştum ama Ayaz'a yaklaşmayı bile başaramadım. Saniyeler içinde ambulansın olduğu yere varmıştı. Bir yandan sedyede yatan Özgür Abiyi görmeye çalışıyordu, bir yandan da ambulans şoförü ile konuşuyordu.
" Bende ambulans ile gelebilirim miyim?"
" Siz hastanın neyi oluyordunuz?"
" Abim, hasta benim abim."
" Tek siz olmak üzere gelebilirsiniz." Ayaz bir heyecan ve korku ile Özgür Abinin arkasından ambulansa bindi. Tekrardan sirenler çalarak hastaneye gittiler. Ben bir süre arkalarından baktım. Yiğit beni kolumdan çekiştirerek arabasına götürdü. Arabam diyordu ama araba onun arabası değildi. Ayaz'ın arabasıydı, anahtarlarını nereden bulduğuna dair hiç bir fikrim yoktu. Ben arka koltuğa, Yiğit sürücü koltuğuna, İdil ise yolcu koltuğundaydı. Yolculuğun tümünde camdan dışarıya baktım. Kimseden tek bir ses bile çıkmıyordu. Sadece nefes alışverişlerimizin sesi vardı. Araba birden durunca geldiğimizi anladım. Kapıyı hızlıca açtığımda, ambulans da yeni gelmişti. Arkamdan gelen İdil ve Yiğit'in seslerini umursamadım, ambulansın kapısı açıldığı gibi ilk önce Ayaz indi. Beni görünce, gözlerinde ki şaşkınlığı gizleyemedi. Kenara doğru çekildiğinde, Özgür Abiyi sedyedem indirdiler. Hastaneye girdiklerinde, İdil ve Yiğit daha yeni yanımıza gelmişlerdi. Ayaz sedyenin peşinden gidiyordu. Üçümüz, Ayaz'a yetişmeye çalışıyorduk ama nafileydi. Özgür Abiyi ameliyathaneye aldıklarında, Ayaz kapının önünde öylece durdu. Elimi omzuna attığımda bana minnettar gözler ile baktı. Bir şey demedim, benim ardımdan İdil ve Yiğit de geldi. Yiğit de, Ayaz'ın omzuna elini attı. İdil, Yiğit ve benim ellerimizin üstüne elini koydu. Herkes sessizliğini koruyordu. Ben, Ayaz'ı belinden tuttum ve bir sandalyeye oturttum. Sadece bir kaç saatte mahvolduğunu görebiliyordum. Ayaz yavaşça elimi tuttu. Gözlerini benden ayırmadı, bir süre beni izledi. Kaşlarım çatıldığı sırada, yavaşça kafamı anlamayarak salladım. Ayaz ise beni izlemeye devam ediyordu.
" Neden beni izliyorsun sevgilim?" Cevabını vermek için bir saniye bile düşünmedi.
" Çünkü manzaralar izlenmek içindir güzelim. Ayrıyetten beni sakinkeştiren tek kişi sensin." Şaşkınlık ile Ayaz'a baktım. Yavaşça dudaklarımı ıslattım. Gözleri ıslattığım dudağıma kaydı. Ayaz ile inatlaşmak için alt dudağımı ısırdım. Yüzümde alaylı bir gülümseme vardı. Birden ayağa kalktı ve elimi tutarak beni götürmeye başladı. Yiğit kaşlarını kaldırdı.
" Ayaz, nereye kardeşim?"
" Nefes almaya gidiyorum kardeşim. Yeminle daraldım bayılacağım."
Yiğit kafasını olumlu anlamında salladı. Ayaz beni dışarıya götürmek yerine, çok fazla kişinin olmadığı bir koridora götürdü. Şaşkınlık ile etrafıma baktım. Ayaz alaylı bir şekilde tek kaşını havaya kaldırdı. Ben onun aksine kaşlarımı çattım. Ben Ayaz'a bir şey diyemeden, beni bir duvara yasladı. Hiç beklemediğim anda üzerime eğildi. İlk önce anlımı dudaklarını yasladı. Sonra yanağıma dudaklarını değdirdi. Ardından dudaklarını boynuma indirdi. Derin derin nefesini çekti, kokumu içine çekti. Derin derin nefes alarak konuştu.
" Güzelim... Şuan çok ihtiyacım var."
Anlamamış gözlerle Ayaz'a baktım. Ne demek istemişti?
" Neye ihtiyacın var sevgilim?"
Yüzündeki gülümseme büyüdü. Hâlâ içinde burukluk vardı. Bir şey demedi, bir süre. Ama hemen ardından derin derin konuştu.
" Sana... En çok sana ihtiyacım var güzelim. Şuan sadece seni istiyorum. Nerede olduğumuzun bir önemi yok, beni seni istiyorum."
Yüksek sesle yuktundu, kokumu derin derin yeniden içine çekti. Ben ise hâlâ gözlerini izliyordum. Ayaz, en çekici tavrı ile konuştu.
" Eğer, bir daha benimle inatlaşırsan bedeli daha ağır olur. Mesela bunun daha ağırı gibi."
Yüzüne alaylı bir gülümseme oturtu ve birden dudaklarını dudaklarıma değdirdi. Ben şaşkınlık ile gözlerimi açtığımda, Ayaz bedenini bedenime yasladı. Derin derin nefesini dudaklarıma verdi. Onun öpüşüne büyük bir haz ile yanıt vermek istercesine bende sertçe Ayaz'ı öptüm. Dudaklarını yavaşça dudaklarımdan çekti. Kalbim yeniden duracak kadar hızlı atıyordu. Çünkü Ayaz Günay ikinci defa kalbimi durdurmuştu. Bunu sadece o yapabilirdi. Beni öpmüştü, nefeslerimiz birbirine karışıyordu. Yine bir hastane bize şahit olmuştu. Koridordan geçen herkes bize bakıyordu. Ama asla utanmıyorduk, biz aşkımızı yaşıyorduk. Bundan daha normal bir şey yoktu. Ayaz, gözlerini gözlerimden ayırmıyordu. Şaşkın yüzüm daha çok hoşuna gitmişti.
" Bir daha benimle inatlaşacak mısın?" Omzunu umursamazca silktim.
" Her zaman inatlaşacağım."
" Yapabileceklerimden korkmuyor musun Gökşin?" Gökşin... Gözümün önünden geçmiş geçti. Gülerek olumsuz anlamda başımı salladım.
" Korkmuyorum Ayaz Günay.". Ayaz kaşlarını kaldırdı. Gözleri yeniden dudaklarıma kaydı. Gözlerimi kıstım ve Ayaz bana bakmaya devam ediyordu. Ama bir sefer Ayaz'ı şaşırtmak istedim. Ayaz gözlerime bakmaya devam ederken, parmak ucuna çıktım ve dudaklarına yapıştım. Onu öpmemin tek yolu parmak ucuna çıkmaktı. Bu sefer ben değil Ayaz şaşırmıştı. Dudaklarından ayrıldığımda yüzümde bir gülüş vardı. Elimi kalbinin üstüne koydum. Kalbi duracak kadar hızlı atıyordu. Ayaz hâlâ şaşkındı, boynuna hızlı bir öpücük daha kondurdum ve elinin altından çıktım. Ayaz arkamdan baktı ve hızlıca geldi ve kolumu tutarak beni kendine çekti. Gözlerimi kısarak baktım. Ayaz da gözlerini kıstı. Kaşlarımı çattım. Ayaz da kaşlarını çattı. Ne yaparsam beni taklit ediyordu. Boğazımı temizledim ve derin bir nefes alarak konuştum. " Bir daha benimle inatlaşacak mısın?" " Her zaman inatlaşacağım." Dedi beni taklit ederek. Tuttuğu kolumu gevşetti ve kolumu bıraktı. Elini uzattı, nazikçe tuttum ve ameliyathaneye doğru yürüdük. Geldiğimiz anda telefonum çalmaya başladı. Ayaz telefonunu çaldığını duyunca adımlarını durdurdu. Elim telefonuma gittiğimde, ekranda yazan ismi görünce felaketin daha fazla içine düşeceğimizi anladım. Çünkü o kişi ' Özel Numara' arıyordu. Bakışlarımı Ayaz'a çevirdim ve korkusuz bir şekilde telefonumi açtım. Çenemi dikleştirdim, ve emin bir şekilde konuştum. " Sana tek bir şey söylüyorum. Bizden ne istiyorsun Kutay Kara? Ne istiyorsan söyle istediğini verelim." " Zambağım, dördünüzde yanıma geleceksiniz." " Neden? Neden bunu istiyorsun Kutay Kara?" " İntikam almak isterseniz diye Zambağım. Konumunu veriyorum, sizi bekliyorum. Ve bazı sırlar öğreneceksiniz." Telefon birden suratıma kapandı. Ayaz bütün konuşulanları duymuştu. Derin bir nefes verdi ve Yiğit'i eliyle çağırdı. Yiğit, İdil'in elini tutarak yanımıza geldi. Ne olduğunu anlamadığı belliydi. Ayaz hastanenin çıkışına doğru ilerledi. Yiğit hâlâ anlamadan peşimizden geliyordu. Kafamı Yiğit'e çevirdim ve anlatmayı düşünerek, konuştum. " Kutay Kara aradı. Yanına gidiyoruz, konumnu verdi." " Hayırlısı olsun, kimseye bir şey olmadan geliriz umarım."
Ayaz arabasına bindi ve telefonumu alarak konuma bakarak gitti. Belindeki silahı görebiliyordum. Herkeste silah olduğu gayet belliydi. Uzun bir süre yol gittik, şehir dışına çıkmamıza az kala, Ayaz bir yere girdi. Sola doğru girdiğinde, vardığımızı anlamıştık. Ayaz arabayı sağa çekti ve kimseye bir şey demeden arabadan indi. Hepimiz birer birer arabadan indik. Ayaz hızlı ve sert adımlarla, adete bir asker adımlarıyla yürüyordu. Hemen Ayaz'ın yanına geçtim. Arkamızdan İdil ve Yiğit geliyordu. Elim belimdeki silahtaydı. Bu sefer kendimden emindim, bu iş bitecekti. Belki ben bitiremeyecektim, bu iş Ayaz'a kalacaktı. Çünkü sinirden çenesi kasılıyor, dişlerini sıkıyordu. Boynunda ki üstelik anlı ve kollarındaki damarları iyice belirmişti. Ayaz sertçe Kutay Kara'nın olduğu yere girdi. Kutay Kara bir masada duran kağıtlara bakıyordu ve sandalyede. oturuyordu. Ayaz yanına giderken, Kutay birden oturduğu sandalyeden kalktı ve Ayaz'a silahını doğrulttu. Ayaz'ı hemen arkama aldım, arkamdan çıkmaya çalıştı ama Yiğit omuzlarında tutuyordu.idil de beni yanına çekti, dördümüzde yan yana duruyorduk. Hepimiz bir kaç adım geriye gittik. Çenemk dikleştirdim, Kutay Kara yavaşça silahını indirdi. Yüzünde o alaylü gülüşü vardı, yavaş yavaş etrafında yürüyordu. Ayaz sinirden resmen titriyordu. Kutay Kara'nın gözleri ben ve Ayaz'dan ayrılmıyordu. O an bir şeyler olacağını anlamıştım. Bizi buraya intikam istediğimiz için çağırdığını söylemişti, ama bizi yıkmak için çağırdığı gayet belliydi. Bir süre daha sessizliğini korudu, fakat Ayaz daha fazla dayanamadı.
" Ne diyeceksen de, seni geberticeğim it!".
" Sakin ol, alıştıra alıştıra söyleyeceğim Ayaz." Ayaz öne doğru atıldığında, yavaşça omzundan tuttum. Derin bir nefes verdi ve adımını geriye attı. Kutay Kara kahkaha atarak bize baktı. Gözlerini üzeriminden ayırmadı, ve rahat bir şekilde konuştu.
" Ay, ne kadar romantik. Şimdi sevgilinin senden neler sakladığını öğrenince, ne yapacaksın Zambağım." Ayaz'dan bahsediyordu, benden ne saklıyordu? Kaşlarım çatılı şekilde Ayaz'a baktım. Ayaz'ın yüzü resmen bembeyaz olmuştu. O an içime büyük bir korku düştü. En çok güvendiğim kişi benden ne saklıyordu? Kutay Kara, istediğini almış gibi yüzünde alaylı bir ifade oldu. Saçlarını karıştırdı ve masadaki kağıtları aldı ve bize doğru fırlattı. Kağıtlar yüzüme doğru geldiğinde birisini aldım. Hepsi birbirinin kopyasıydı. Birisini elime aldığımda yazanları okumaya başladığımda titremeye başladım. Okudukça herşey daha kötü oluyordu. Derin derin nefes alarak, sadece kafamı olumsuz anlamında sallıyordum. O an kimse ne okuduğumu anlamıyordu. Kağıdı elimden attım ve dehşet içinde Kutay Kara'ya baktım. Yüzündeki gülümseme silinmemiş, hatta daha çok genişlemişti. Ağzımdan hiç bir şey çıkmıyordu, nefes verdi ve rahatlık içinde konuştu.
" Sana nasıl ulaştığımı düşünüyordun Zambağım?"
" Yalan söylüyorsun. Kandırıyorsun beni!Kandırıyorsun! Adi şerefsiz, pislik it!".
" Kandırmıyorum Zambağım. Sana neden Zambağım dediğimi merak ettin değil mi?".
" Hayır, hayır sus! Nefret ediyorum senden adi yalancı!".
" Susan, annemizin adıydı. Anlamı zambak demek."
" Benim asla bir annem olmadı, onlar beni hiç bir zaman sevmedi. Benim bir ailem olmadı.".
" Çünkü onlar benim yanımdaydı, bana bakmak için seni bıraktılar küçük kardeşim. Sen her zaman geri plandaydın. Ama bir süre sonra uyuşturucu batağına düştüler ve öldüler. Seni mezarlarına götürebilirim istersen. Abin olarak Zambağım.".
Kutay Kara, benim düşmanım.
Kutay Kara, benim abim.
Kutay Kara, Kan bağımın olduğu kişi.
DNA testi yapılmıştı. Kan bağım vardı. Benim abimdi, kan bağım vardı. O an aklıma dank etti. Aşık olduğum adam, Ayaz Günay bunu biliyordu... Ve bunu benden saklamıştı. Dehşetle Ayaz'a döndüm, sadece bana bakıyordu. O an kahkaha attım, deliyor muydum? Evet, evet deliriyordum. Hiç düşünmeden belindeki silahı çıkardım. Gözlerine baktığımda bir korku göremedim. Korkmuyordu, onu öldüreceğimi hissetmişti belki de. Kafamı salladım ve derin derin öksürdüm.
" Bana sakın bir şey deme. İhanetin affı olmaz.".
Yüzünde bir tedirginlik vardı . Ona bir şey yapmayacağımı biliyordu, ama emin olamıyordu. Silahı elimi titremeden tutuyordum. Kutay Kara hâlâ gülüyordu. İdil ve Yiğit de ne yaptığımı anladıkları için tek bir şey bile yapmıyorlardı. Ama onlarda korkuyordu. Yüzlerinden anlayabiliyordum. Ayaz bilerek Kutay'ın arkasına geçti. Nefretle baktım, rol yaptım. Ama içimde sinir vardı. Silahı doğrulttum ve birden seslendim.
" Ayaz kenara çekil, eğil!". Kutay Kara ne yaptığımı anlamadı ve öylece durduğu sırada Ayaz eğildi. Ve silahı ateş ettim. Kutay Kara'yı omzunun altından vurdum. Kalbine gelmedi, acı çekerek ölmesini istiyordum. Abim olsa bile... Vurulduğu yeri tuttu ve bana baktı.
" Bunu... Bunu, abine nasıl yaparsın!".
" Silahtan mermi çıkararak yaptım. Umurumda bile değil.". Kutay Kara gayet sinirlenmişti. Ayaz yanıma geldi, sonra İdil ve Yiğit. Ayaz'a baktığımda gözlerimde kırgınlık vardı. Kafamı salladım ve kulağına fısıldadı. " Beni öldürmeyeceğini biliyordum Gökşin.". " Kusura bakma Ayaz Günay, seni öldüresiye değil ölümine seviyorum. O yüzden öldürmem."
Kutay Kara'yı kelepçelemek için Yiğit ve İdil'e döndüm. Kelepçeyi alırken hepimiz bir anda irkildik, çünkü aklımızda olmayan bir şey olmuştu... Yeniden aynı ses gelmişti. İki el ateş sesi... Ama bu sefer canı yanan kişi farklıydı. Bu sefer bendim. Ama bana bir şey olmamıştı, sevdiğime olmuştu.
İdil iyiydi...
Yiğit iyiydi...
Ben iyiydim...
Ayaz... Benim Ayaz'ım, bu sefer gerçekten iyi değildi. Kurşunun hedefi bu sefer benim Ayaz'ımdı...
Hızlıca Ayaz'a döndüm. Bükülmüştü, elleri karnının üstündeydi... Ellerinden kanlar akıyordu. Derin derin nefes almaya çalışıyordu. Ayaz yere yığılmasın diye yanına koştum. İdil ve Yiğit de yanımıza geldi. O an ne olduğunu fark edemeden, Kutay Kara yeniden gitti. Abim olan Kutay Kara, âşık olduğum adama zarar verdi ve kaçtı... Ben Ayaz'ı tutmaya çalışıyordum. Ayaz'ın ayakta kalacak gücü bile kalmamıştı resmen. Bilinci her an gidecek gibiydi. Vurulalı sadece saniyeler olmasına rağmen böyleydi. Ellerinden tutmaya çalışıyordum, Ayaz bana baktı ve mırıldandı.
" Ilgın... Ilgın'ım, güzeller güzeli sevgilim. Özür dilerim, çok... Çok, özür... Dilerim.".
" Ayaz, Ayaz'ım, hayatım sevgilim. Yorma kendini lütfen. Bende kal nolur, kapatma gözlerini."
Ama Ayaz beni duymuyor gibiydi. Kutay Kara yine kaçmıştı ve bizi yine bir felaketin ortasında kalmıştık. O enkazın altında kalmıştık ama bu enkaz bir kez daha üstümüze yıkılmıştı. Bu acımasızlağın ihanetiydi...
-BÖLÜM SONU-

YAZAR NOTTUU:
Selaaammmlaaaarrr okurrrrlaaarımmm canllaarrımmm, umarım bu bölümü beğenmişsinizdirrr, ve umarım bana çok sövmüyorsunuzdur :)). Sizlerrrii çooook seviyorrumm. Kendinizee çoook dikkattt edinn haftaya salı günü saat 20.00'da görüşmeeekkk üzeree, Allah'a emanet olun BAYBAYINNNNN OKURLARRRRIMMMM 🩷✨😽😻

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

41okunma 15beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…