GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

6. bölüm / 27

5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE

- Ilgın,Ilgın.
- Ne oluyor İdil ?
- Karakola gitmemiz gerek uyan hadi.
- Tamam kalktım.
- Günaydın İdil.
- Günaydın Ilgın.
- Ben şimdi hemen hazırlanırım.
Alışmışsınızdır artık diye düşünüyorum. Her zaman ki gibi 20 dakika da hazırlandım.
- Hadi gel gidelim İdil.
- Yürü Ilgiş.
- Ne ?
- Beğenmedin mi ?
- Nasıl rahat ediyorsan öyke konuş.
-TIK-TIK-TIK-
- Kapı mı çaldı ?
- Evet, bekle İdil kapı deliğinden bakmam gerek.
Adımlarımı atarak kapı deliğinden baktım. Ama bu Ayaz veya Yiğit değildi. Yüzünde bir maske vardı. Onu tanımıyordum. Evimi de bulmuşlardı tehlikedeydim.
- İdil kapıda ki adamı tanımıyorum.
- Nasıl yani ?
- Yüzünde maske vardı. Birisini ara Ayaz'ı ,Yiğit'i ,polisi.
- Bekle arıyorum.
Kapıya vurma sesleri daha çok artmıştı. Daha hızlıydı içimde ki korku daha çok büyümeye başlamıştı. Aklıma dün beni kaçırmaya çalışan çocuk geldi. Önce sokakta bir saldırıya uğradım şimdi evimi bulmuşlardı.
- A-Ayaz, evde misiniz?
- Tamam, kapının önünde birisi var. Tanımıyoruz.
- Yüzünde maske varmış. Ayaz kapıyı çok hızlı çalıyorlar.
- Ayaz,Ayaz telefonu yüzüme kapattı.
Hemen kapıya koştum çünkü bir açılma dedi duyduğuma emindim. Kapı deliğinden baktığımda çok az bir şekilde Ayaz'ı görebiliyordum. Ama sanki adamın elinde bir şey vardı yada yanlış görüyordum, umarım yanlış görüyorumdur. Her an her şey olabilirdi.

- Ayaz dışarıda.
Birden bir bağırma sesi duyduk bu ses Ayaz'ın sesine benziyordu içine bir korku sarmıştı bir endişe. Ayak sesleri ve Yiğit.. Yiğit'in sesi. Ve biz İdil ile öylece duruyorduk. Hiç birşey yapmıyorduk yapamıyorduk.

- İdil, dedim korkuyla. O sesler ne ?
İdil bana yaklaştı ve sıkıca elimi tuttu. Beraber kapıya doğru ilerledik. Sesler yoktu, arkada ben vardım önümde İdil. Korkudan kalbim yerinden çıkacak gibiydi sanki ellerim titriyordu.
İdil elini kapı kulpuna koydu ve korkusuz bir şekilde kapıyı açtı. Ben bir şey görmedim ama İdil'in şaşırdığı belliydi. Öylece duruyordu. İdil'in arkasında ne olduğunu bilmeden öylece duruyordum. Konuşmaya bile korkuyordum, aslında bu kadar korkmamın nedeni geçmişim...
Yetimhanede olsun akrabalarının yanında olsun. Pek, hatta biç sevilmediğimi biliyordum. Kavga olduğu zamanlarda küçük Ilgın yine hep korkar köşelere çekilirdi.
O zamandan kalma bir şey bu korkmalarım,
- Yiğit, ne oluyor? Dedi birden İdil.
İdil'in elini bırakarak yanından geçtım ve ne olduğuna bakmak için ilerledim. Ve kapının eşiğinde Ayaz'ı gördüm. Gözleri kıpraşıyordu, ama sanki kafası kanıyordu. Nefes alış verişlerim hızlandı içimdeki korku,endişe daha fazla arttı.
- Yiğit, Ayaz'a ne oldu ? Dedim.
- Ayaz'ın sesini duydum. Hazırlanıyordum geldiğimde kapı açıktı. Ayaz bu şekildeydi.
Birden Ayaz'ın kollarını tuttum. Yiğit anlamış olacak ki oda ayaklarından tuttu ve benim eve götürerek kanepeye yatırdık.
Ben kapıya doğru yürümeye başladım ve...
Merdivenlerde kan, yerde bıçak gördüm.
O kadar Ayaz'a odaklanmıştım ki bu detayları fark etmemiştim. Dolapta bir poşet aldım ve bıçağı aldım hiç birşey olmamış gibi içeri gittim. Ve Ayaz'a baktım, dizlerimin üstüne çöktüm. Ve elimle kafasını kaldırdım. Çok az kafası kanıyordu. Bizimkilere baktım, en sonunda tekrardan kafamı Ayaz'a çevirdim. Ve konuştum.

- İdil şu dolaptan ilk yardım çantası getir.
İdil hızlı bir şekilde koştu ve çantayı getirdi.
Çantayı açtım ve Ayaz'ın kafasına acemi bir şekilde pansuman yaptım.
- Uyanınca doktora götürün şunu. Dedim.
- Tamam, Ilgın.
Yavaş yavaş yürüdüm ve kolonyayı aldım elime sürdüm ve elimi Ayaz'ın yüzünde gezdirdim. Diğerleri bileğine kolonya sürüyordu. Birden bir öksürme dedi geldi. Ses Ayaz'ındı uyanıyordu. Diğerleri başından çekilmişti sadece ben vardım.
- Ilgın.
- Ne var Ayaz?
- Adam, bıçakla saldırdı.
- Evet bıçağı ve merdivendeki kanları gördüm. Adamı mı bıçakladın?
- Yere düşünce denedim. Ama çok fazla adamı görmedim.
- Kendini öldüreceksin. Dedim derin bir iç çekerek.
- Bana bir şey olmaz Gökşin. Merak etme sen.
- Ben mi sen merak edeceğim ? Güldürme beni.
- Ben sürekli konuşmalarınıza giriyorum ama. Diye yine aradan çıktı Yiğit.
- Kardeşim, tut elimi kalkmam lazım.
- Ayaz, birden kalkma biraz otur.
- Dur sen Gökşin.
Ayaz kalktı ve birden gözleri kararmış olacaktır ki yerinde durdu ve bir yeri tutmaya çalıştı. Tutabileceği hiç bir yer yoktu, yanına yaklaşarak kolunu omzuna attım. Birden Ayaz elimi tuttu, Ayaz'ı koltuğa oturttum ve elini bırakarak biraz olsun uzaklaştım.
- Sözümü dinlesen hiç bir şey olmayacak.
- İdil saat kaç?
- 08.17
- Ayaz, kalk evine git hadi.
- Ne?
- Geç kaldık hemen gitmemiz lazım İdil ile.
- İkiniz mi?
- Evet.
- Sizi ben bırakacağım.
- Gerek yok Ayaz.
- Gökşin dün ne olduğunu hatırlamıyorsum galiba.
- Gayet iyi hatırlıyorum.
- O zaman yürü düş önüme.
- Hadi gel Ilgın. Dedi İdil gözlerimin içine bakarak.
Kapının önüne geldiğimizde ayakkabılıkta duran poşetteki bıçağı aldım. Herkes ne aldığıma bakarken açıklama yapmak zorunda kaldım.
- Bıçak. Adamı bıçaklıyormuşsun ya o bıçak.
- Yerdeydi.
- Çok iyi yapmışsın Ilgın. Dedi Yiğit.
Ayakkabılarımı giyerek peşlerine takıldım.

- Araba kilitli Ayaz.
- Gökşin, o araba bizim değil.
- Ne?
Hemen geri geri adımlarımı attım ve İdil'in yanına gittim. Hiç bozuntuya vermeden kapıyı açarak arabaya bindim. O sırada Ayaz gülmemek için kendini zor tutuyordu. Ama tabii ki ciddiyetsiz biri olduğu için kendini tutamadı ve arabada kahkaha sesleri ile yolculuk yaptık diyebilirim. Karakola vardığımızda bir gariplik vardı, ama henüz ne olduğunu anlayamamıştım. Ama bir şey olduğuna yemin edebilirdim. Ve galiba bu garipliği sadece ben fark etmemiştim, herkeste bir sessizlik vardı. Gözümüz karakoldaydı. Baktım ki kimse hiç birşey yapmıyor ben hemen arabadan indim ve karakolun içine doğru yürümeye başladım. Yürürken saçlarım havalanıyor rüzgardan yüzüme çarpıyordu. Kolumu bir el tuttu ve beni kendine yaklaştırdı. Baktığımda Ayaz'dı, gözlerimiz birbirinde buluşmuştu. İkimizde konuşmadan birbirimize bakarken sessizliği bozmak istercesine konuştum.

- Ne yapıyorsun Ayaz. Bırak beni.
- İçeride bir şey olduğu belli, böyle elini kolunu sallayarak karakola giremezsin.
Bu kelimeler tanıdık geliyordu, bu kelimeler ilk defa karşılaştığımızda bana söylediği kelimelerdi.
Anladığım için kafamı sağa çevirdim. Ve geri Ayaz'a çevirdim.
- Gel o zaman beraber girelim.
- Tamam gel beraber girelim. Dedi Ayaz ve elimi tuttu.
Ayaz elimi tuttuğu gibi elimi geri çektim.
- Bana yardım ediyorsun çünkü görev arkadaşıyız haddini aşma lütfen Ayaz.
- Tamam, pardon.
Biz Ayaz ile konuşmaya o kadar dalmıştık ki arkamızda olan Yiğit ile İdil'i bile fark etmemiştik. Onları fark edince elim ile gelmeleri için işaret yaptım böylece ben en önde Ayaz arkadamda ve Ayaz'ın arkasında da Yiğit ve İdil olmak üzere karakola girdik. Karakola girdiğimizde bir tarafta herkes toplanmıştı, sesler yükseliyordu ve yükselmeye devam ediyordu. Seslerin arasından baş komiserimizin sesi de vardı. Konuşulanları duymak zordu herkesten bir ses geliyordu. En sonunda bir sessizlik oldu birden herkes bize döndü kalabalığın arkasından baş komiserimiz çıktı ve bize ekip olarak bakmaya başladı sınırlı olduğu her halinden belliydi. Geç kalmamızdan olduğunu düşündüyordum.
- Nerdesiniz lan siz!
İlk defa baş komiserimizi bu kadar sinirli görüyordum. Gerçi daha yeni geldiğim için olabilir ama onu karıştırmayayım.
Ve aradan Ayaz'ın sesi çıktı.
- Baş komiserim, dün. Dedi ve birden baş komiser sözünü kesti.
- Ayaz sus lan!
- Dünden beri neler oluyor siz keyfinize göre geliyorsunuz!
Baş komiserim bize bu kadar bağırmasınw dayanamayarak büyük bir cesaret ile bir çırpıda konuştum.
- Baş komiserim dün tehtid edilmiştik daha sonra eve giderken kaçırılmaya çalışıldım Ayaz ve Yiğit gelmeseydi daha kötü olabilirdi. Bu sabah evden İdil ile çıkıyorduk ve kapımızı çaldılar Ayaz bizi korumak için gitti adam az kalsın Ayaz'ı bıçaklıyormuş biraz adam ile boğuşmuş gibi şeyler olmuş sonra adam Ayaz'ı itmiş Ayaz bayılmış o yüzden geç kaldık. Ama adam ile bir delil bulduk Ayaz'ı bıçaklamayı çalıştığı bıçak bizde.
- Ne?
- Çok mu hızlı konuştum?
- Biraz. Dedi Ayaz.
- Anladım Ilgın. Bıçağı ver. Bir daha istemiyorum bu şekil şeyler ona göre.
- Tamam baş komiserim. Dedik bir ağızdan.
Baş komiserimiz yavaş yavaş uzaklaşırken biz orada öylece kaldık.
- Beni koruduğun için teşekkürler Ilgın.
- Tamam, sorun değil.
- İlk defa "Kes sesini,Ayaz" demedim vay be Gökşin.
- Çok boş konuşuuorsun ama kalbi temiz çocuksun Ayaz.
- Övdün mü gömdün mü anlamadım ama sağol.
- Ne yapacağız şimdi. Dedi Yiğit.
- İnanın bir fikrim yok bana bir şey sormayın. Dedi ve geriye çekildi İdil.
- Çalışacağız. Dedim emin bir ses ile.
- Başlayalım o zaman.
- Tamam hadi.
Çalışmalıydık ama neden ilk girdiğimizde herkes toplanmıştı acaba veya o yükselen sesler neydi. Diye düşünceler ile çalışmaya devam ettim.
-BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTU!!!!: Selaaammm bu bölüm bu şekildeydi umarım beğenmişsinizdir bu bölüm biraz gecikti o yüzden özür dilerim. Yazmaya biraz yeni başladım yazıyordum ama ilk defa böyle bir kitap yazma girişiminde bulunuyorum o yüzden hatalarım olabilir saygı çerçevesinde olan tüm eleştirilerinize açığım. Buraya kadar okuduğunuz için çook teşekkürlerr sonraki bölümde görüşmek üzere okurlarrrr.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

110okunma 48beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…