GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

27. bölüm / 27

25. BÖLÜM ÜÇÜNCÜ SAHNE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: 25. BÖLÜM ÜÇÜNCÜ SAHNE

Gözlerin yalan söylemeyeceğine inanır mısınız? Bütün sessizliklerin sadece bir bakışla, çözüleceğine mesela. Gözlerin sessizlikte her şeyi anlatacaklarına her zaman inanmışımdır. Herkes sessiz olur ya hani, o zaman sadece o güvendiğin kişiye bakarsın. Yalan söylediğini veya söylemediğini anlarsın. Her zaman bakışların sadece bakış olmadığını düşündüm. Bana Ayaz'ın âşık olduğunu, gözlerinden inandım. Dudakları dudaklarıma değdiğinde, gözleri aşkla parlıyordu. Kalbinin atış hızını tenimde hissedebiliyordum. Kalbi aşkımız, haz ve tutku ile atıyordu. Ah, o zamana dönmek için nelerimi vermezdim! En kısa sürede şu Yiğit ve İdil iletişimimi azaltmak gerek. Ah, bir dakika! Yiğit! Yiğit şuan napıyordu? Gözlerimi patlayan pencereden, cam kırıklarından ve kanlardan ayırdım. O anda etrafdaki kaosu yeni yeni fark edebiliyordum. Yiğit ayakta durmaya çalışıyordu, fakat başardığını söyleyemezdim. Ayaz endişeliydi, gözleri hâlâ dolu doluydu. Yiğit'i ayakta tutmaya çalışıyordu ayrıyetten İdil'i teselli ediyordu. Herkese tek tek bakarken, sarsıldığımı hissettim. Gözlerimi omzumu tutan ele çevirdiğimde, Özgür Abiyi gördüm. Bir şeyler diyordu fakat sesi kulaklarıma girmiyordu. Anlamamış halde kafamı salladım. Neler oluyordu? Kahretsin! Bu Cehennemde ne haltlar dönüyor!? Özgür Abi, Ayaz'a bir şeyler söyledi ve Ayaz'ın bakışları benim üzerindeydi. Özgür Abi, eğildi ve ilk önce ayaklarımı daha sonra ise ellerimi çözdü. Elimden tutarak beni ayağa kaldırdı ve derin bir nefes verdi. Aniden, bir şeyin yıkılma sesini duydum. Kafamı çevirdiğimde Kutay Kara'nın geldiği kapının parçalandığını gördüm. Geri gelmişlerdi. Ayakta durmaya çalışırken, nereye gideceğimi bilemeden öylece duruyordum. Gözlerim yeniden yerlerdeki kanlardaydı. Tekrardan omzumda eller hissederek sarsılınca gözlerimi zorlanarak kanlardan ayırdım. İdil bana bağırıyordu.
" Ilgın! Ilgın, iyi olmak zorundasın!"
İyi olmak zorundaydım. Kafamı olumlu anlamda salladığımda omuzlarımı dikleştirdim. Yiğit'in yanına gittim ve elini omzuma attım. Ayaz'la bakışlarımız kesiştiğinde yüzünde buruk bir gülümseme oluştu. Özgür Abiye baktığımda, eli belindeki silahtaydı, ah doğru ya! İdil'i, Yiğit'i tutması için yanıma çağırdım. Yiğit'i bıraktığımda, tam Özgür Abinin yanına koşacağım sırada, kolumu birisi tuttu. Kafamı çevirdiğimde Ayaz bana bakıyordu.
" Napıyorsun güzelim? Nereye gidiyorsun şimdi?"
" Özgür Abinin yanına gidiyorum sevgilim."
Kolumu kurtardığım gibi Özgür Abiye doğru koştum. Arkamdan bağıran Ayaz'ı önemsemedim. En fazla ne olabilirdi ki? Gerçi, şu yaşadıklarımızdan sonra, en fazla ne olmaz ki? Dememiz daha doğru olurdu. Özgür Abinin yanına vardığımda, sütyenimin içinden küçük bir bıçak çıkardım. Bir gülme sesi duydum.
" Vay, gerçekten zekice."
" Tehlikenin nereden ve ne zaman geleceği belli olmuyor Özgür Abi. Her zaman tetikte olmak en iyisi."
Tekrardan vakit kaybetmeden, eğildim ve elimle çorabımı sıyırdım. Oradanda küçük bir neşter çıkardım. Neşterler, hem küçük olduğu için kolay saklanalabiliyordu hemde Keskin ve delici olduğu için kolay hasar verebiliyorum. Polis olduğumdan beri çok şey öğrenmiştim. Özgür Abi kaşlarını kaldırdı ve mırıldandı.
" Cephe gibi kız vallahi, her tarafından bir silah çıkıyor."
Gözlerimi kıstım ve kaşlarımı kaldırarak güldüm. Neşteri ve küçük bıçağı daha sıkı tuttum ardından korkusuz gözükmeye çalışarak karşımda duran Kutay Kara'ya baktım. Zavallıydı. Gözleriyle beni süzmeye devam ediyordu. Elimde bir acı hissettiğimde, afallamış şekilde elimden neşter kayıp düştü. Neşter ile elimi kestiğimi o zamana kadar fark etmemiştim. Neşteri almak için eğildiğimde, o sessiz depoda silah ile bir el ateş etme sesi yankılandı. Hiç beklemediğim anda bir çığlık attığımda olduğum yerden doğruldum. Herkese dikkatlice baktım.
Ayaz iyiydi...
İdil iyiydi...
Yiğit bir daha vurulmamıştı...
Özgür Abi iyiydi...
Ben iyiydim...
Bizden kimse vurulmamıştı. Fakat, Kutay Kara ve Alp Tekin de iyiydi. Özgür Abinin eli titriyordu. Kurşun sekmiş ve kimseye denk gelmemişti. Elimin acısını umursamadan bana doğru gelen adama baktım. Kutay Kara ile aramızda bir kaç adım kaldığında, güldüm ve neşteri ellerim hiç titremeden omzuna sapladım. Gözleri açıldığında, neşteri çıkardım ve aynı yere tekrardan sapladım. Neşteri aynı yerden yeniden çıkardım. Üzerime doğru atıldığında, Özgür Abi beni koruma iç güdüsüyle öne atılmak istedi fakat, Alp Tekin kollarından kavrayarak yanıma gelmesini engelliyordu. Kutay inliyor ve omzunu tutuyordu, üzerime atılırken neşter ile onu yaralamak için kullanmaya devam ederken diğer elimdeki bıçağı kalbine saplamamak için kendimi zor tutuyordum. Kutay, silahını kavradı ve şakağıma doğru dayadı. İşaret parmağı silahın tetiğinin üzerindeydi. Alaylı bir şekilde kahkaha attığımda daha çok sinirlendirmiştim. Küçümseyici bakışlar gönderdikten sonra aynı şekilde konuşmaya devam ettim.
" Kutay?" İsmini vurgulayarak söylemiştim. " Annemizden, sana kalan tek emaneti, beni vuracak mısın? Bir abi kardeşine bunu yapar mı? Aileyi öğretmeyecek miydin bana?" Bakışları bir süre yumuşadığında, sol elimi arkama götürdüm ve Ayaz'a bir işaret yaptım. Yapmaya çalıştığımda zaten buydu! Dikkatini dağıtmıştım. Ayaz, Yiğit'i bir sandalyeye oturttu ve koşarak Kutay'ın arkasıma geçti. Silahı elinden aldığı gibi bu sefer silahın hedefinde kendisi vardı. Silahı kimin tuttuğu önemli değildi, önemli olan o silahı sana doğrulttuğunda yardımına gelen kişiydi. Biz kimsesiz çocukların yardımına kimse gelmezdi. Yalnızlık bizim kaderimizde vardı. Çünkü hayatta, tesadüsler değil, Kader vardır. Ben buna inanmıştım. Tesadüflerin olmadığına inandıran kişi aşık olduğum adamdı. Ayaz Günay'dı, bana karanlığın içinde, ışıkların olabileceğini isteyerek o ışıkları açabileceğimi öğreten kişiydi.
Kutay Kara, kurtulmak için çırpınırken, Ayaz acımayarak duvara yaşadığı gibi öldüresiye boğmaya başladı. Adeta, yüzünde renklerin birleşmesini istiyordu çünkü boğarken moraran yüzünün bir yanından da, yumruklarını indirdiği için kırmızı rengide karışıyordu. Gerçekten, Kutay'ı öldüreceğini fark ettiğimde ayırmak için yanına gittim. Öldürmesini en çok ben istiyordum ama Ayaz'ın karnına silah dayalıyken onu öldüremezdi. Evet Kutay'ın iki tane silahı varmış! Adi, cani, pislik, şerefsiz herif! Şu adama olan nefretimi nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Ayaz'ı ittirdiğimde bakışları bendeydi, Kutay nefes almaya çalışırken ben elindeki silahı aldım. Tam o anda, Ayaz'a bakmak için hiç yapmamam gereken bir şeyi yaptım ve Kutay'a sırtımı döndüm. Ayaz'a bakışlarımı çevirdiğimde, sırtımda keskin ve derin bir acı hissettim. Acıyla bağırdığımda yere yığılmamak için kendimi zor tutmuştum. Ayaz, bana koştuğunda sağ ayak bileğimde de aynı acı vardı. Yere düşmek üzereyken, Ayaz yanıma geldiği gibi beni kucağına aldı. Doğrulamak istediğimde, acı daha keskin hissediliyordu. O şerefsizi, Ayaz öldürmeyecekti. O şerefsizi ben öldürecektim. Ilgın Gökşin yada Ilgın Günay dediyse yapardı. Yapardım, biliyorum. Ayaz beni bir sandalyeye bıraktığında, Kutay'a geri koşmak üzereyken bileğini kavradım. Bakışları bana döndüğünde, gözleri bende bir süre oyalandı. Bakışlarını Yiğit'e çevirdiğinde, gitmek üzere olan bilincine bakıyordu. Kutay, alayla kahkaha attı ve bana bakarak konuştu.
" Benim kardeşimin yanında durmaya devam ettiğin sürece her zaman daha ağır şeyler yaşanacak Günay."
" Bu son kez yaşandı Kara. Bir daha buna cürret edersen, canını almaktan bir salise bile düşünmeden canını alırım.
" Bunu yapmayacağını, kardeşin öldüğünde kanıtladın Günay." Bunu bende bilmediğimden, tepkisini görmek için Ayaz'a baktım. Sinirden dişlerini sıkıyordu ve alnındaki damarlar belirgindi. Bu demek oluyordu ki: Kutay'ın söylediği doğruydu. Kutay Kara, Ayaz'ımın kardeşini öldüren kişiydi. Elindeki silahı sıkıca tuttuğu gibi, üzerine atılmak istedi fakat aklına ben ve Yiğit gelmiş olmalı ki, kendini kontrol etmeye çalıştı. İdil'e doğru bakışlarımı çevirdiğimde, sadece Yiğit'i izliyordu. Yiğit'in yüzündeki gülümseme silinmemişti. Sevdiği kadının kollarında olmak onu mutlu ediyordu. Aşk böyle bir şeydi, azizim. Fark etmeden gözümden yavsça bir damla yaş süzüldü. Elimdeki, neştere son defa baktım. Yere düştüğünde fark etmeden almıştım. Ayaz bana doğru geldiğinde, neşteri tuttuğum gibi Kutay'a fırlattım. Gözleri açıldığında, şen bir kahkaha attım. Kalbine denk getirememiştim fakat kalbinin üstüne denk getirebilmiştim. Kahretsin! Keşke kalbinin tam ortasına saplansaydı da, burada acı çekerek geberseydi! Her neyse ne, sonuçta Kutay'ı öldüren eninde sonunda ben olacaktım. Bu adamı kaç kere vurmuştum, ama hiçbir şey olmamış gibi geri gelmişti! Vampir olabilir mi acaba? Belimde, birisinin elini hissedince gözlerimi elinin sahibine çevirdim. Ayaz Günay, yüzüme bakarak cama doğru koşuyordu. Aslında doğru konuşmak gerekirse, acı çekmem dışında bu durum hoşuma gitmişti. Kafamı geriye doğru attığımda, Özgür Abinin kolunda Yiğit vardı. Tabii, o benim kadar memnun değildi. Vurulduğu yada İdil'in kollarından ayrıldığı için olabilirdi. Ayaz, yer yer bana bakan ela gözleriyle hatta sıkıntı içinde ısırdığı dudaklarıyla, yada terlediği için anlına yapışan saçlarıyla mükemmel ve harikulede yakışıklı görünüyordu. Gözlerini gözlerinden, ayırmıyordum. Bana baktığında, gözlerimi masum bir şekilde kırpıştırdığımda; yarım ağız güldü.
" Gözlerinle, yüzümü taciz etmeyi bırak Gökşin."
" Ben mi? Ahlaksızlaşmayı bırak terbiyesiz adam! Beni kucağına aldığında için sadece yüzünü görebiliyorum."
Kaşlarını kaldırdı ve alaylı bir şekilde konuşmaya devam etti.
" Yüzümden başka neyi görmek istersin?"
" Ne?" Afallamış bir şekilde sorduğum sorduğum soru kahkaha atmasına neden olmuştu. Elimle koluna vurmak için kaldırdığımda, eliyle elimi tutmuştu. Afallayarak, baktığımda etrafını kontrol ettikten sonra, dudaklarıma küçük ama tutkulu bir öpücük bıraktı. Küçük öpücüğüne karşılık verdiğimde benden ayrılan Ayaz olmuştu. Kaşlarımı çattığımda, eliyle hâlâ elimi tuttuğunu fark ettim.
" Ayaz, bir elinle elimi tutuyorsan beni nasıl taşıyorsun?"
" Dediğin gibi güzelim, elimle elini tutuyorum fakat tek elimle tutuyorum. Yani, tek elimle de seni taşıyorum." Kafamı olumlu anlamda salladığımda, Ayaz ile birlikteyken açımı unuttuğumu fark ettim.
" Vay, bu gerçekten çok havalıymış."
Arabaya yaklaştığında güldü.
" Etkilendin mi?"
" Senden mi?"
" Herhalde benden, başka kimden etkilenebilirdin?"
" Asla! Senden etkilenmedin Ayaz Günay!"
" Çok inatçısın Ilgın Günay. Ve ben bu hallerine tutuldum. Ayaz Günay, ömrü boyunca tek ve baş belası bir kadına tutuldu." İsmimin yanına " Günay" eklemesi hoşuma gitmişti. Ayaz ile inatlaşmayı sevdiğim için inat etmeye devam ettim.
" Tek sana, bu inadım tek sana Ayaz Günay." Ayaz'ı taklit ederek konuşmaya devam ettim. " Ilgın Günay, ömrü boyunca tek ve baş belası bir adama tutuldu."
" Hey, beni taklit etmeyi bırak! Hem, en son inat ettiğinde ne olduğunu hatırlatmak isterim." Dudaklarımı ısırarak güldüm. Bal gibide hatırlıyordum. Eğer, bir daha inat edersem bedelinin daha ağır olacağını söylemişti. Dudaklarımı sahte bir sarkıttığımda arabaya çoktan varmıştık. İdil, Yiğit ve Özgür Abi bizi arabada bekliyordu. Arabaya beni bırakmak üzereyken, resmen otuz iki diş gülerek konuşuyordu.
" Peki, peki anladım Ilgıncığım."
" Peki, peki anladığına sevindim Ayazcığım."
" Evet, bencede sevinmelisin Ilgıncığım."
" Evet, bencede sevinmeliyim Ayazcığım."
" Her konuşmamı taklit ediyorsun."
" Her konuşmanı taklit ediyorum."
" Konuşmalayım o zaman."
" Olur konuşmayalım."
" Canlarım, geberiyorum burada! Konuştuğunuz konuyu öptürmeyin!"
Evet... Konuşan kişi Yiğit'di. Ah, kurşun sıyırmamış mıydı? Yiğit'e baktığımda, Yiğit hâlâ Kucağında olduğum Ayaz ile bana bakıyordu. Gözlerimi kırpıştırdığımda, derin bir nefes aldı ve başıyla koltuğu gösterdi. Ayaz beni dikkatlice bıraktığında, ayağım yere değdiğinde ağzımdan çıkan iniltiye sahip oldum. Dudaklarımı birbirine bastırdığımda, Yiğit başını bana çevirmişti. Dikkatlice beni süzdükten sonra kısık sesle mırıldandı.
" Çok mu acıyor?" Nedensizce dolan gözyaşlarımı saklamak isteyerek, kafamı olumsuz anlamda salladım. Buruk şekilde gülüşüm gülmesine neden olmuştu. Boğazımı temizlediğimde, kısık sesle konuştum.
" Siz yanımdasınız, acımaz ki."
" Gerçekten mi?"
" Evet, evet gerçekten Yiğit."
Ayaz dikiz aynasına baktığında gülüşü silinmemiş, aksine daha çok büyümüştü. Özgür Abi, arabayı sürerken, bir tık yavaş gittiğimizi fark ettim. Ayaz fark etmiş olacak ki kaşlarını çattı.
" Abi kaçla gidiyorsun? Biraz hızlandırsana şunu."
" Şu dediğin benim kaç yıllık arabam lan, doğru konuş!"
" Abi, seninle arabanı konuşmayacağım. Arkadaşımı, kurşun derin sıyırdı bayılacak. Âşık olduğum kadın bıçaklandı. Hemde iki farklı yerden. Yani şuan tek sorunumuz araba değil gibi."
Özgür Abi, gaza daha fazla baskı uyguladığında olaylardan bağımsız hissediyordum. Yani, hayatımda ilk defa bıçaklanmıyordum sonuçta. Biraz soğuk kanlı olmak gerek, polistim sonuçta. Vatanım için, kurşun yer kurşun atarım. Benim marşım, " Korkma!" Diye başlıyor, korkmak benim ne haddinme? Böyle bir vatan, hiçbir şey yokken kazanılmıştı. Şimdi her şey varken mı kaybedilirdi bu vatan?
" Güzelim," Ayaz'ın sesiyle irkildiğimde, hastaneye geldiğimizi fark ettim. " Ne kadar yakışıklı olduğumu düşünüyorsun fakat, arabadan inmen gerek." Kaşlarımı çattığımda, omzuna sert bir fiske indirdim. Beni, fevri bir haraketle kucağına aldığında, attığım yumruk hiç canını acıtmamış gibi kahkaha attı. " Ah, dur yapma çok gıdıklanıyorum." Hastanenin içine girdiğimizde, sinirlerimi bozmayı başarmıştı. " Ayaz! Çok gıcıksın!" Bana bakarak çapkın bir şekilde gülerek gözünü kırptı. Gözleri yüzümün her zerresinde geziniyordu. Aklına bir anı gelmiş gibi güldü ve doktorlar beni gördüğünde bir odayı işaret etti. Ne yalan söyleyeyim, Ayaz'ın kollarında gayet rahattım. Ben bugün çok mu arsızım yada aşığım acaba? Kafamı, Ayaz'ın kollarından aşağıya doğru sarkıttığımda gülüş seslerini duyabiliyordum. Fakat sesler, boğuk ve uzaktan geliyordu. Ayaz'ın adım seslerine, bir adım sesi daha karıştığında yanına birisinin daha geldiğini anlamıştım.
" Uyuyor mu?"
" Bilmiyorum. Ama bu hâli çok hoşuma gidiyor."
" Hoşuna giden şey, uyuması mı?"
" Evet."
" Sen ne kadar, pislik bir hanımcı oldun çıktın Ayaz Günay ya."
" Sanane lan! Aşığım, mutluyum, hanımcıyım."
" Birazdan hastanenin ortasında zil takıp oynayacak gibi bir hâlin var."
" Hayalim üç kelime, o da şöyle; evli, mutlu, çocuklu."
" Allah belanı vermesin, şaka yapıyordum."
" Abi, şaka yapma. Yaparım bilirsin."
" Lan ne yaparsan yap. Bırak şu kızı sedyeye artık."
" Pardon ya unutmuşum karımı."
" Nasıl unuttun oğlum kızı?"
Ayaz beni sedyeye bıraktığında, Özgür Abinin yüz ifadesi görülmeye değerdi. Gözleri kocaman açılmış, kaşları havaya kalkmıştı. Ayaz'ın " Karım." Dediğini yeni fark etmiş olmalıydı. Sedyede sağ tarafımda yan yatmış şekilde uzanırken, acım daha fazla artmıştı. Gözlerimi kırpıştırdığımda, sol gözümden yavaşça bir yaş süzülmüştü. Bu tamamen, kontrolüm dışında gelişmişti. Ayaz'ın bu durum canını sıkmış olmalı ki yanıma gelecekken, Özgür Abi kolundan çekti. Burnundan derin bir nefes verdiğinde, canının sıkıldığı belli oluyordu. Gözlerim hafif aralıklıyken, aşağıya sarken kolumda bir acı hissettim. Acıyla inlediğimde, koluma uyumam için bir iğne yaptıklarını gördüm. Direnmedim. Gözlerimi karanlığa mahkum ettim, en son gördüğüm şey; Ayaz olmuştu. Yüzümde buruk bir tebessümle derin bir uykuya dalmıştım. Ne olduğunu veya ne olacağını bilmek istemedim, sadece yaralarımın geçmesini ve uyumayı diledim.
( AYAZ'IN ANLATIMIYLA)
Hastanenin koltuğundayken, birisinin kolumu dürtmesiyle sıçramam bir olmuştu. Ne zaman uyuduğumu bilmiyordum, en son hatırladığım şey; Yiğit'i ve Maviş'i beklerken uyuya kalmış olmalıydım. Gözlerimi hiçbir şey anlamayarak kırpıştırdığımda, başımda iki adet sandviçle bekleyen İdil'i gördüm. İki elimi yüzümün arasına alüp sıvazladığımda, üzerimden uyku mahrurluğunu atmaya çalışıyordum. İdil, yanıma oturduğu gibi, elinde tuttuğu sandviçi elime tutuşturmuştu. Açık ara belli oluyordu ki ikimizinde iştahı yoktu. Hastanenin koridorlarını hepsini ezberlemiştim. Ama bir hastane odası ve koridorun yeri zihnime öyle bir kazımıştım ki unutmam imkansızdı. Hastane sadece, kötü anlarımıza değil, iyi anlarımızda da yanımızda olmuştu. Benim için en iyi anlardan birisi, Gökşin'i öptüğüm anlardı. Kızaran yüzü ve hızlanan kalbi karşısında çapkın mı çapkın. Yakışıklı mı yakışıklı. Ayrıca komik mi komik bir Ayaz Günay olarak durmak anlatılmaz yaşanır bir histi.
" Ne düşünüyorsun bu kadar da, otuz iki diş gülüyorsun sorabilir miyim Ayazcığım?"
İdil konuşasıya kadar güldüğümü fark etmemiştim. Boğazımı temizlediğimde, masumca omzumu silktim. Elimdeki sandvinçden gönülsüzce bir ısırık aldım. Isırdığım lokmayı zorlukla yutmak midemi bulandırmaya yetmişti. Yanımda oturan, İdil'in kucağına sandvici bıraktığımda, derin bir iç çekti. Yerimde huzursuzca kıpırdandığımda, yeterince bitkin hissediyordum. Ne kadar yaz olsada bazı geceler soğuk olabiliyordu. Dün hava biraz serindi ve depo rutubetli ve nemliydi. Bünyem yeterince güçlü olmadığı için, hasta oluyor olmalıydım. İdil elini alnıma koyduğunda kaşlarını çattı. Karakola geldiğim andan itibaren, İdil'i kız kardeşim gibi görüyordum. Bu endişeli halleri çok hoşuma gidiyordu.
" Noldu? İyi misin? Hasta mı oluyorsun? Bünyen o kadar güçlü değil, serum taksınlar istersen."
" Gerek yok."
" İdil, onlar iyiler mi?"
" İkiside iyi. Uyuyorlar. İkiside kimseyle konuşmadı, gerçi Ilgın uyanmadı. Ama yorgun olduklarını anlayabiliyorum."
" Abim nereye gitti?"
" Hastanenin kantinindeydi en son."
Kafamı salladığımda ayağa kalkmam bir olmuştu. İdil gülmekte yetindiğinde, arkamı döndüğüm gibi kantine doğru gittim. Abim şakaklarına baskı uygularken, bir yada bin derdinin olduğu açıktı. Gitmek ve gitmemek arasında kaldığımda, gitmenin daha mantıklı bir çözüm olduğuna kanaat getirdim. Adımlarım yavaş ve sessizdi, abimin yanına geldiğimde, karşısında ki sandalyeyi yüksek bir ses ile gıcırdayarak çektim. Kafasını usulca kaldırdığında, beni görmeyi beklemiyor olacak ki, kaşlarını çattı. Sandalyeye yavaşça oturduğumda, bir süre bir şeyler anlatmasını bekledim lakin abim öylece bana bakmaya devam ediyordu. Sessizliğe daha fazla katlanamayarak sessizliği bozan kişi oldum.
" Eee, seni bekliyorum abi. Konuşsan mı acaba?"
" Sessizlik bazen daha çok şey anlatır, kelimelerle konuşmamak gerekirmiş Ayaz."
" Abi tamam hadi, edebiyat yapma noldu?"
" Oğlum, döverim seni."
" Noldu abi?"
" Annemin, tedavileri daha kötüye gidiyor Ayaz."
Abim gözlerimin içine bakarken, ben gözlerimi masaya indirmiştim. Annemde çift kişilik bozukluğu vardı. Kendisini iki farklı kişi sanıyordu. Ravza Günay ve Ravza Acar. Ravza Günay, en masum, en çocuksu yanıydı annemin. Ravza Acar, en acımasız, fakat travmalarından kalma yanıydı annemin. Asaf Acar'dan kalmış travmalı yanıydı, Asaf Acar babam olacak adamdı. Annemin travmalı yanının sebebiydi, annemi defalarca intihara süreklemişti. Yetmemişti, annemin kişiliğini değiştirmişti. Bu hastalığa bulaştırmış, bu hastalık yoluyla intihar etmeye çalışmıştı annem. Bazen bir halat, bıçak, cam parçası... Herhangi bir şey yeterdi annem için. Ravza Günay'ın, yaşaması için Ravza Acar'ın ölmesi gerekliydi. Tabii, bu sadece annemin düşüncesiydi. Annem hastaydı ve böyle düşünüyordu, intihar etmesi bir çözüm değildi. Asla olmamıştı. Etrafımda olan iki kadın vardı zamanında, annem ve kardeşim. İkiside, birbirleriyle bağlantılı iki farklı adam(?) tarafından acıları vardı. Her şeyin bir çözümü vardı fakat ölümün bir çaresi yoktu. Annem belki iyileşirdi fakat kardeşim geri gelemezdi. Hayatta zor şeyler yaşar insanlar, ve ikiye ayrılırlar. Vazgeçmeyenler ve vazgeçenler. Ben hiçbir zaman vazgeçmedim, vazgeçemezdim. Ailem bu haldeyken, vazgeçmek benim neyimeydi? Onları korumam gerekti. Abimde vardı fakat her türlü gözüm arkamda kalırdı. Annemin iyileştiğini ve kendi mürvetim olmadan ölmeye pek niyetim yok gibiydi. Derin bir nefes aldım ve abime yeniden baktım. Bir süre beni süzdü abim. Uzun süre sessizliği dinledik, sessizlik hiç bozulmasın ister gibiydik.
" Evet, dahiyane bir fikriniz var mı Ayaz Bey?"
" Şuanlık yok fakat bulacağıma eminim Özgür Bey."
" Adam gibi konuş lan, abinim ben senin."
" Peki Sultan Süleyman han hazretleri olan abim." Buruk bir şekilde gülümsedi abim. Kafamı salladığımda, arkama baktığımda aklıma Gökşin ve Yiğit geldiği için üstümü silkeleyerek ayağa kalktım. Kafamla kantinin çıkışını gösterip mırıldanarak konuştum.
" Ben, bir bizim hastalara bakayım abi. Gelmiyor musun?"
" Geleyim mi abim."
" Yok gelme abim."
" İtsin Ayaz katıksız bir it hemde."
" Kudurma be, gelirsen gel."
" Tamam hadi yürü git, sonra gelirim ben."
" Tamam gidiyorum, görüşürüz hayatım."
" Lan benim ilişkimden sanane doğru konuş getirtme beni oraya hayvan!"
Abimin kafasını biraz olsun dağıtmanın neşesi ve yüzünün aldığı komiklik de görülmeye değerdi. Gülüşüm yüzümde büyüdüğünde, yaramaz bir çocuk edayıyla arkamı dönüp hızlı hızlı yürümeye başladım. Bir koridora geldiğimde, yüzümde çapkın gülüşümü gizleyemezdim. Eh, hangi koridor olduğunu söylememe gerek yoktu. Bir süre gözümü koridorda oyaladıktan sonra sert adımlarla yürümeye devam ettim. İdil'i gözlerim ararken, sadece doktoru görmüştüm. İdil neredeydi? Adımlarımı hızlandırdığımda, doktor beni görünce âdeta gözleri ışıldadı. Doktorun karşısına dikildiğimde rahat bir şekilde konuşuyordu.
" Bu koridorda ki hastaların yakını siz misiniz?"
" Evet, evet benim."
" İki hastada şuan uyanık, ikisinede aynı odaya aldık. Yaraları biraz serindi fakat pansumanlarla hallettik, birkaç saate taburcu olabilirler."
" Peki, teşekkürler. Odaya, girebilir miyim?"
" Tabii, girebilirsiniz."
Başımla doktora teşekkür ettikten sonra bu sefer yavaş adımlarla oldukları kapıya doğru ilerledim. Onları ne halde bulacağımı bilmiyordum. Kapıyı yavaşça açtığımda, oda da eşsiz bir ses duyuluyordu. Ilgın, büyük ihtimalle Yiğit ile konuşuyordu. Bıkkın sesi odada duyuluyordu. Ben ise nefesimi tutmuş onları dinliyordum.
" Yiğit, ameliyata yada pansumanına git geri dön Allah rızası için. Oğlum, elimde kalacaksın bir gün cidden ha!"
" He Ilgın he."
" La Havle, La Havle."
" Ya, bizim bu kadar bir yerlerimiz deşildi niye hiç ziyaretçimiz yok bizim?"
" Acaba Ayaz şuan ne yapıyor?"
Yiğit'in ağzını açıp, cevap vermesine izin vermeden kendim Ilgın'a cevap verdim.
" Şuan, seni izliyor güzelim."
Ilgın en şaşkın gözleriyle bana baktı. Birden gözleri ışıldadı ve yüzünde çok güzel bir gülümseme oluştu. Yanıma gelmek için doğrulduğunda çapkınlığımı takındım ve saçlarımı karıştırıp gelmemesini işaret ettim. Yiğit'e de başımpa selam verdiğimde ikisininde ortasında ki koltuğa oturdum. İkisine de baktığımda beklediğimden daha iyi göründüklerini fark ettim. Ilgın öylece yüzüme bakarken kimseden ses çıkmıyordu.
" Ne kadar öküzsün Ayaz. İnsan geçmiş olsun der, öyle avel avel bakıyor etrafa."
" Allah aşkına Ilgın şu çocuk neden elinde kalmıyor ki?"
" İnan bilmiyorum. İnan bilmiyorum Ayaz."
Sandalyeye yaslanıp daha rahat bir şekilde oturdum. Kapı çalınca hepimizin gözleri kapıdaydı. İçeriye İdil girdiğinde, Yiğit hemen rollenmeye başlamıştı.
" Ah, sevgilim canım çok yanıyor. Yanıma gelir misin? Lütfen..."
Yiğit ve İdil'in ilişkileri zaten hep çocukçaydı. Yiğit, İdil'in yanında iyice çocuk oluyordu. Küçüklükten beri muzip ve çocuk ruhlu biriydi. İdil gülümseyerek kapıyı kapattı ve koşar adımlarla Yiğit'in yanına gitti. Yiğit, İdil'in gözlerine feci bir şekilde âşık olarak bakıyordu. Hafif gülerek başımı kendi sevdiğime başımı çevirdim. Maviş maviş gözleriyle bana bakıyordu. Uzun uzun yüzüne seyrettim, Ilgın beni seyretti. Gözlerini gözlerimden ayırmadan, mırıldanarak konuşmaya başladım.
" Ilgın, Ilgın Günay..."
Ilgın kafasını gülerek iki yana salladığında konuşmaya devam ediyordu.
" Ayaz, Ayaz Günay..."
" Ilgın, ben derin bir depresyondaydım." Kaşlarını çatıp konuşacağında, elimi kaldırıp onu susturdum. Konuşmak istiyordum. " Ben derin bir depresyondaydım ve benim antidepresanım sana olan kontrolsuz âşkımdı."
" Ayaz... Bu sözleri nereden buluyorsun?"
İşaret parmağımı kaldırdım ve kafama doğru dokundum.
" Beynimden canım."
" Olmayan şeyden nasıl buldun Ayaz?"
Gülen yüzüm solduğunda, kaşlarımı çattım. Homurdanarak söylendim.
" Yiğit'le görüşmeni yasaklamam gerek."
Abartılı bir kahkaha attı, bir yandan da zamanında olan yokluğumda uzayan saçlarını ile oynuyordu. Siyah saçları ve mavi gözleri, Ilgın'ı oluşturan bir bütün gibiydi. Konuşmamız giderek uzarken, açılan kapı ile, doktor içeri girdiğinde bizimkilerin artık taburcu olabileceğini anlamıştım. Üstümü silkeleyerek ayağa kalktım. Yiğit ve İdil doktorun geldiğini hâlâ fark etmemiş gibilerdi. Oda da derin bir sessizlik oluşana kadar; odada sessizlik hakim olduğunda, ikiside bir gariplik olduğunu fark edip sustular. Ta ki o zaman doktorun geldiğini anlamışlardı. Ben ise çoktan doktorun yanına gelmiştim. Doktorla bir süre konuştuk. Yiğit'de de Ilgın'da da ciddi bir şey olmadığı için taburcu olmaları kısa sürmüştü. Hastaneden çıkmamız, arabaya binmemiz; her şey bir anda olmuştu. Bir polistim, şimdi Kutay Kara'yı ciddi anlamda bulmak zorundaydım. İşin sonu sadece ben değildim, ben olsaydım zoruma gitmezdi. Fakat Kutay Kara beni seçmemişti, en değer verdiğim kişiyi seçmişti. Ve ben onun için dünyaları karşıma almaya iliklerime kadar hazırdım...
***
-ILGIN'IN ANLATIMIYLA
" Ayaz, cebinden yere düşen beş kuruş olsaydım beni eğilip alır mıydın? Yoksa umursamazca gider miydin?"
" Alırdım güzelim, alırdım."
" Ayaz! Çok umursamazca söylüyorsun!"
" Eğer cebimden yere düşen beş kuruş olsaydın sırf sensin diye, belim ağrısa bile alırdım Ilgın."
Yüzümde tatmin olmuş bir ifade oluşmuştu.
" Defalarca büyü yapmadım diyor fakat büyü yaptığından hâlâ eminim."
" Yiğit!"
Arabada üçümüzde aynı anda konuşmuştuk. Tabii arabada olan ama ruh gibi sessiz olan Özgür Abi konuşmamıştı. Yiğit'in yanında oturan İdil, ardı ardına Yiğit'in koluna vuruyordu. Fakat bir etkisi olmadığı çok açıktı.
" Tamam, sakin olun hepinize imza verebilirim canım hayranlarım. Beni bu kadar çok sevdiğinizi bilmiyordum."
Bu çocuk gerçekten sinir bozucuydu.
" Sana hayran olan yok ama boş ver Yiğit."
" Sono hoyron olon yok omo boş vor Yoğot."
En önde oturduğum için arabanın torpidosusunu açtığımda, bir bant bulmuştum! Burada neden bant olduğunu sormayacak kadar saçma konular yaşanıyordu. Hayatımız full hd aksiyon ve korku filmi gibiydi. Arabanın torpidosunda bulunan bandı sorgulayacak değildim heralde.
Elimdeki bandı gören Ayaz güksek sesle bir kahkaha attı ve keskin bir virajla sağa doğru savruldum. Bir kaza yapmadığınız kalmıştı ve o da mı oluyordu!? Ağzımdan kısık bir çığlık çıkmıştı. En azından, kaza yapmamıştık. Bende, bandı İdil'in eline attığımda tuttuğu gibi Yiğit'in ağzına yapıştırdı. Arabanın içinde ağzı bantlı bağırmaya çalışıyordu, fakat İdil ellerini tuttuğu için ağzını açamıyordu. Salak. Yiğit onunla böyle konuştuğumu görseydi bütün şehri bana tur attırırdı.
Araba durduğunda Yiğit'in evine gelmiştik, İdil ve Yiğit beraber inmişti çünkü İdil'in evi ile Yiğit'in evi arasında birkaç sokak vardı. Bu evleri bilerek aldıklarına yemin edebilirdim ama kanıtlayamazdım. Yiğit ağzını açtığından beri Ayaz'a sövüyordu. Benim yüzümden Ayaz küfür yiyordu. Yapabileceğim bir şey yoktu, bunu yapmam gerekti. Ayaz'ın sesiyle irkildim.
" Köpek! Sövüp durma lan! Hadi köyüne yürü git!"
" Seni yarın bir göreyim var ya Ayaz... Çakıl taşlarıyla döveceğim seni."
Evet, Yiğit ve Ayaz'ın atışmadığı gün gerçekten yoktu. Bense İdil'e öpücük göndermekle meşguldum.
" Ayaz bir daha evimin sokağından geçme. İt!"
Özgür Abi sıkılmış olmalı ki kapıyı açtı ve ilgisiz görünmeye çalışarak konuştu.
" Yürüyeceğim Ayaz, sizin çocukluklarınızla uğraşmaktan daha önemli işlerim var."
" Ilgın varınca yaz tamam mı!?"
" Tamam İdil!"
Ayaz hafifçe güldü.
" Kızlar, öperim, canım, şekerim diyor. Biz iki saattir birbirmize sövüyoruz."
Herkes hafifçe güldüğünde, Ayaz camı kapattı ve arabanın klimasını açarak gaza bastı. Bense radyodan rastgele bir şarkı açtım.
Açtığım şarkı sertçe öksürmeme neden olmuştu.
" Gelde yatağım ıslansın, sabaha kadar alev alsın. Yansın duramam imkansız, bu gece imkansız."
" Öh öhö öhöm öh."
Ayaz, sesli gülmemek için dudağını ısırıyordu. Fakat ağzından birkaç kıkırtı çıkıyordu. Sinirlerim bozulmuş halde radyodan farklı bir şarkı açmaya çalışırken, yanlışlıkla şarkının sesini fullemiştim. Böyle olmayacağını anlamıştım ve radyoyu tamamen kapatmıştım. Ayaz artık kahkaha atıyordu. Utançla başımı cama doğru çevirdim, fakat camdanda Ayaz'ın yansıması gözüküyordu. Bir zaman, Ayaz'ın yansımasını gördüğümde bile sinirim bozuluyordu. Fakat Ayaz şimdi sevgilimdi. Hayat gerçekten garipti. Araba bir viraja girdiğinde eve vardığımızı anlamıştım. Ayaz, arabayı park ettiğinde kapıyı açtığım gibi koşar adımlarla apartmana girmek üzereyken, Ayaz kolumu tuttuğu gibi beni kendine çevirdi. Hafifçe yutkunarak gözlerimi kırpıştırdım. Yüzünde her zamanki gülümsemesi vardı. Bana bakarak mırıldandı.
" Öylece kaçmak yok."
Dudaklarıma tüy gibi hafif ve yavaş bir öpücük kondurmuştu.
Ayaz, kendisi elimi tutup apartmana doğru yürüdü. Ayaz ile komşu olmamıza, bazen hâlâ inanamıyordum. Hafifçe güldüm.
" Komşu olmamıza hâlâ inanamıyorum."
" Ben inanıyorum, çünkü isteyerek yaptım."
" Ne?"
" Karşı karşıya komşu olma ihtimalimiz yüzde eksi sıfır filan Gökşin."
Yüzüne öylece bakmaya devam edince, güldü.
" Seni o gün evine bıraktığımda, evinin karşısında ki satılık ilanını gördüm. Lakin sen, etrafına bakmadığın için buna inanmıştın."
" Ne yani benim için ev mi aldın?"
" Amacım seni sinir etmekti ama sen öyle düşünebilirsin."
" Allah belanı vermesin Ayaz!"
" Ama şuan seninim Ilgın."
" Kes sesini Ayaz!"
Yüzündeki gülümseme büyüdü.
" Senden bu lafları duymayalı çok olmuştu."
Bedenimi kavradığı gibi beni kucağına aldı.
" Ayaz bırak beni."
Yüzü değişti.
" Trip atmak için diyorsan bırakmam. Eğer gerçekten sana dokunmamı istiyorsa-"
Başımı göğsüne doğru yasladım.
Kapının açılma sesiyle, kendim indim. Ayaz'ı umursamadan kendimi yatağıma attım. Yorgundum. Hayat yorucuydu. Ayaz, odamın kapısına kafasını yaslamış duruyordu. Kafamı tavandan kaldırmadan konuştum.
" Gelsene."
" İster misin?"
" Evet."
" Yatak kırılmasın."
Kafamı Ayaz'a çevirdim.
" Ne!?"
" Fesatlaşma. Yatakta yattığın için söyledim."
" Ha."
" Bugün fazla fesatsın."
" Saçmalıyorsun."
Tek kaşını kaldırdı.
" Ayaz!"
" Konuşmadım."
" Evine defol git Ayaz."
" İstenmiyor muyum burada yani?"
" istenmiyorsun, kovuyorum seni defol git."
" Giderim ama."
" Git diye söylüyorum zaten canım."
Ayaz sahte bir şekilde burnunu çekti. Ne kadar saçma sapan hareketlerimiz vardı. Bazen kendimden utanıyordum ama beni mutlu eden insanların yanında saçmalamak en normal hakkım değil miydi zaten? Ayaz, bana baktıktan sonra aklına bir şey gelmiş gibi gülümsedi.
" Neden güldün?"
" Yasak mı?"
" Hayır."
" Bir sorun göremiyorum o zaman."
Ayaz, verdiği derin nefesle telefonu çaldı. Kaşlarını çattığında, bana baktı ve mırıldanarak uzaklaşması bir olmuştu.
" Sonra görüşürüz güzelim."
" Bir şey mi oldu? Ayaz nereye?"
Fakat Ayaz beni dinlemedi, ben sadece kapının çarpan sesini duymuştum. Kutay ile mi alakalıydı? Annesine bir şey olmuştu? Abisine? Alp mi aramıştı? Hangi zıkkım olmuştu? Ayağa kalktığımda dışardan Ayaz'ın sesi geliyordu. Hiç yapmamam gereken şeyi yaptım ve konuşmasını dinledim.
" Abi, ben bu kızı bırakıp hiçbir yere gidemem."
Birisiyle kavga ediyor gibi bir hâli vardı.
" Evleneceğim çünkü bu kızla! Abi aşığım ben. Yurtdışına gidip ne zaman döneceğim belli bile değil."
Beyninden vurulmuşa döndüm. Ayaz benden bahsediyor olmalıydı, peki neden gidecekti? Uzun bir sessizlik olduktan sonra yeniden konuştu.
" Üzgünüm abi. Ülkemde aşık olduğum kadın ve vazifem varken hiçbir yere gidemem. Annem için biliyorum ama bu ilacın muadilini alsa olmaz mı? Bunu doktoruna sor, kapatmam gerek."
Ayaz'ın ağzından küçük bir hıçkırık kaçtı. O hıçkırıkla sanki benimde kalbim paramparça oldu. Ayaz Günay ağlıyordu.
Gözlerimi kırpıştırdığımda saat gece olmaya başlamıştı. Dokuz olmasına birkaç dakika kalmıştı. Kapının kapanış sesini duyduğumda, öylece kalmıştım. Kapıyı açmak üzereyken bileğime hissettiğim acıyla yerimden sıçradım.
Kül ayak bileğimi ısırmıştı!
" Kül! Ben seni ısırsam hoş olur mu sence!? Empati biraz ama!"
Ayaz benimle evlenmeyi düşünürken ben kedime empati yapmasını söylüyordum. Ama neticede Ayaz beni böyle sevmişti.
Kül ise çoktan benim odama kaçmıştı. Ben kendi kendime gülerken birden kapıyı açmıştım. Hangi boktan açıyorsun bu kapıyı? Her neyse ne. Şuan sadece Ayaz'ın yanında olmak istiyordum. Kapımı kapattığımda ayakkabılarımı giymeden karşıya gittim. Evlerimiz sonuçta karşı karşıyaydı, ayakkabıya ne gerek vardı ki?
Derin bir nefes aldım ve kapısını çaldım. Aradan birkaç dakika geçmesine rağmen kapı açılmadı. Uzun süre sonra kapı açıldı ve dağınık saçlarıyla Ayaz'ı gördüm. Gözlerim yüzünden üstüne kaydı. Ayaz'ın karın kasları resmen beni selamlıyordu. Üstünde hiçbir şey yoktu. Duştan yeni çıkmış gibi bir hâli vardı. Tekrardan gözlerimi Ayaz'ın ela gözlerine çevirdim.
" İçeri geç. Bir şey mi oldu?"
Ayaz arkasını döndü ve kendini yatağına attı. Ben ise yanına oturdum.
" Bana bir şey olmadı. Sen iyi misin? Yani, öyle apar topar çıktın. O yüzden soruyorum."
" Hayır, iyiyim."
Konuşurken yüzüme bakmak yerine tavanı izliyordu. Dokunsam ağlayacak gibi bir hâli vardı. Ayaz Günay sadece yorulmuştu.
" Yoruldun Ayaz biliyorum. Bu hayat artık seni yoruyor. Normal bir şekilde polisliğini yapabilecekken, saçma sapan bir görevle uğraşıyorsun. Sürekli birisine bir şey oluyor, hastanede sürünüyoruz, kaçırılıyoruz... Belki, hayatında olmasaydım daha normal bir hayatın olurdu."
Bunlar gerçeklerdi...
Ayaz en sonunda kalktı ve çatık kaşlarıyla yüzüme baktı. Ciddi olup olmadığımı anlayamaya çalışıyordu.
" Sen ciddisin." En sonunda inanmamış gibi mırıldandı. " Ilgın, sen hayatımda olmasaydın belki normal bir hayatım olurdu ama ben eksik kalırdım. Sensiz ben eksiğim Ilgın Gökşin. Gündüz olmadan gece olmaz, yıldızsız gece olmaz, mevsimsiz yıllar olmaz, toprak olmadan çimenler olmaz, sen olmadan da ben olmam Ilgın. Çıkar bunu aklından, sen iyi ki benim hayatımdasın güzelim."
Ayaz'a uzun süre baktım. Bugün romantikliği üzerindeydi.
" Ayaz..."
" Sarılalım mı Gökşin?"
" Olur."
Ayaz beni sıcacık kolları arasına aldı. Hiç bırakmak istemez gibi sıkıca sarıldı. Saçlarımı koklarken, kollarının arasınsa beni yatağa yatırdı. Nefesleriniz birbirine karışırken öylece yatıyorduk. Kalbim resmen ağzımda atıyordu, biraz daha hızlanırsa duracaktı.
" Kalbin fazla hızlı atıyor. Daha hiçbir şey yapmamıştık Ilgın."
Gözlerimi yavaşça açtım. Konuşamadım.
" Benimde senden kalır bir farkım yok. Seni gördüğüm gibi kalbim hızlanıyor. Buna insanoğlu ne dedi biliyor musun? Aşk dedi."
Ayaz'ın göğsüne daha çok sırnaştım.
" İyi olmadığın için geldim buraya Ayaz."
" Kendin gelince iyi olacağımı öğrenmem çok güzel Ilgın."
" Bunu kastetmediğimi biliyorsun."
" Bırak bugün bilmeyeyim. Bugün bildiğim tek şey aşk ve güzelliğin olsun."
" Olsun." Diye mırıldandım.
O gece sadece ikimiz vardık. Kendimizi, birbirimize bıraktık gece. Sanki sabah olmayacak gibiydi. Fakat gece benimde tek bildiğim bir şey vardı.
Ilgın Gökşin hayatında ilk defa aşık olmuştu.
Ölecek olsam bile bu aşktan vazgeçecek gibi durmuyordum...
- BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTU: Selaammm asskkllaarrrmmmm. Umarım bölümü beğenmişsinizdir. Uzun zaman sonra uzun bir bölüm attım. Doğruyu söylemek gerekirse bölümü pek beğenemedim. Ama siz beğendiyseniz sıkıntı yok. Artı düzenli bölüm atacağım ve finale yaklaşıyoruz. Final ile ne gibi teorileriniz var? Yorumlarınız benim için çok önemli olduğunu unutmayın. Haftaya salı günü görüşürüz bayybayayyınnnn.
- Öpüldünüz ^3^-

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

37okunma 4beğeni 20yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…