Bölümler 27Şu an: 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI
- 1 KARAKTERLER11 kelime
- 2 1.BÖLÜM KADER...2.981 kelime
- 3 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI2.051 kelime
- 4 3.BÖLÜM VAKİT KAYBI1.203 kelime
- 5 4. BÖLÜM TEHDİTLER VE HAYAT1.448 kelime
- 6 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE1.373 kelime
- 7 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.819 kelime
- 8 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.552 kelime
- 9 7.BÖLÜM İZLER..2.303 kelime
- 10 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ1.716 kelime
- 11 9.BÖLÜM GÖREV İHTİLALİ1.680 kelime
- 12 10. BÖLÜM KADERİN LANETİ1.376 kelime
- 13 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI1.357 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 12. BÖLÜM YILDIZ1.324 kelime
- 15 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU2.055 kelime
- 16 14.BÖLÜM FARK ETMEK2.376 kelime
- 17 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ3.197 kelime
- 18 16.BÖLÜM OPERASYON:A1.907 kelime
- 19 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI2.466 kelime
- 20 18. BÖLÜM HAYALİN GÖLGESİ2.051 kelime
- 21 19.BÖLÜM HAYATIN SESİ2.040 kelime
- 22 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE2.595 kelime
- 23 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ2.569 kelime
- 24 22.BÖLÜM ZAMBAK KURŞUNU2.088 kelime
- 25 23. BÖLÜM AŞK KOKUSU2.497 kelime
- 26 24.BÖLÜM ŞANS VE KUMAR3.088 kelime
- 27 25. BÖLÜM ÜÇÜNCÜ SAHNE4.905 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sessizlik bazen çok korkunç gelirdi. Bazen sessizlikler çok şey anlatılırdı,ama biz anlamazdık. Anlamamak için direnirdik. Korkardım o sessizliklerden. Anlamaktan korkardım, yetimhaneye gönderilceğim ilk gün beni karşılarına alarak uzun uzun konuşmuşlardı. Anlatmışlardı, onlara yül olduğumu onları haketmeyen bir kız olduğumu. İki sorumsuz,duygusuz olan kişilerin çocuğu olduğum için kendimden nefret etmek zorunda olduğumu anlattılar. Çocuktum etkilendim, ama şimdilerde sadece gülüyorum. Belki de bu yüzden insanlar yanımda olduğunda sessiz olunmasını sevmezdim. Travma kalmıştı belki. Şimdi yine travma kalacaktı belki bugün. Ama o günle arasında tek bir fark vardı, ben artık yalnız değildim. Şimdi yine sessiz bir şekilde belaya çağırılıyorduk. Belki bir kaç dakika öylece kaldık. Ayaz'a ben sarıldım. Ayaz bana sarıldı. En sonunda Ayaz'ın kollarından ayırdım kendimi. Gözleri gözlerimle buluştu. O ela renkli gözleri benim mavi gözlerime baktı. Sonra dudakları aralandı, ve ağzından bir kaç kelime çıktı.
- Gözlerin çok güzel Ilgın.
Ayaz'ın bana dediklerini duyduğumda dudağımın bir tarafı kıvrıldı.
- Teşekkürler Ayaz. Ama mevzumuz şuan gözlerim değil buradan kaçış yolumuz.
- Şuan benim mevzum her ikiside olabilir Ilgın.
Ne diyeceğimi bilmeden mahcup bir ifade ile Ayaz'a güldüm. Etrafıma bakındım, ama buradan çıkmamız için elimizde hiç bir şey yoktu. Telsizlerimiz,silahlarımız,mermilerimiz...
Hiç bir şey..
Şuan sahip olduğumuz tek şey ikimizdik.
Başka hiç bir şeyimiz yoktu.
Ne yapabilrceğimizi bilmiyordum. Her tarafta korumaları vardı. Ellerinde silahları vardı. Ne yapabilirdik ?
Sonra gözlerimi parmaklıklarda gezdirince bir şey fark ettim. Evet bizi bu hapishaneye hapsetmişti ama kilitlediği anahtarı almayı unutmuştu. Bu anahtar bizim kaçış yolumuz olabilirdi. Ama anahtara uzanmak zor olacaktı. Anahtar dışarıda biz hapisenenin içindeydik. Ama kaçmak istiyorsak tek yolumuz buydu.
Bunları fark ettiğim an Ayaz'a döndüm. Ve konuşmaya başladım.
- Ayaz, bu adamlar elbet uyurlar dimi ?
Sesim fısıltı ile çıkmıştı. Bu kadar sessiz konuşunca Ayaz bir şey olduğunu, fark ettiğimi anladı. Ve yanıma yaklaşarak, konuştu.
- Eğer insanlarsa uyuyolardır Ilgın. Neden sordun ?
- Anahtarı kapıda unutmuşlar. Elimi uzatırsam belki kapıyı açabilirim. Ama herkesin gitmiş veya uyumuş olması gerek. Ayrıyetten çok sessiz olmalıyız. Geceyi bekleyelim.
- Ilgın, onu nasıl fark ettim ?
Dudağının kenarı kıvrıldı ve konuşmaya devam etti.
- Demek ki mevzu gözlerinde varmış.
- Haklıymışsın Ayaz.
- Doğuştan beri haklıyım Ilgın Gökşin.
Ben Ayaz ile geceyi ayarlamaya çalışırken merdivenlerden adım sesleri duyuldu. Adımlar temkinli ve sessiz bir şekilde bize doğru yaklaşıyordu. Ayaz ile birbirimize baktığımız zaman adım seslerk durdu. Ayaz parmaklıklara yaklaştı,ellerini parmaklıklara değdirdi. Ve merdivenlere daha çok bakmak için parmaklıklara daha çok yaklaştı. Ama bir şey görememiş olacak ki yanıma geldi. Sonra adım sesleri yine bize yaklaştı. Ve o an merdivenlerde ki kişi görüş alanımıza girdi. Merdivenin son basamağında durmuş bize doğru bakıyordu. Ayaz'ın ela renkli gözleri intikam ve nefret ile bakıyordu o iki kişiye. Yan yana durmuş bize bakıyorlardı.
Kutay Kara ve Asaf Acar karşımızda duruyordu.
Düşmanımız ve Ayaz'ın babası.
Ben refleks ile Ayaz'ın koluna girerken beni kolumdan tuttu ve arkasına sakladı beni.
Ama saklanmak ruhumda yoktu.
Arkasında saklanmazdım.
Ayaz'ın arkasından çıktığım sırada ellerimiz buluşmuş el ele tutuşuyorduk.
Bize baktıkları sırada Asaf bize doğru yürümeye başladı. Ardından Kutay yanımıza geldi.
Gözlerini üzerimizde gezdirdiler.
Ve en sonunda Kutay'ın eli delikte duran anahtara uzandı. Kapıyı açtığında elini bana doğru uzattı. Anlam veremez gözler ile eline baktım. Ne yani bizi kendi kapattığı hapishaneden bizi kendisi mi çıkarıyordu ?
Derin bir nefes aldı. Ve konuşmaya başladı Kutay Kara.
- Ilgın, tut elimi. Yürü benimle.
Şuan karşımda Durmuş pişkin pişkin elini tutmamı söylüyordu. Ama ona itaat edecek değildim. Elini tutacak gibi elimi uzattığım gibi elim ile yüzüne sert bir tokat attım. Ne olduğunu anlamadan hapisten çıktım ve elimi belindeki silaha uzattım. Ta ki kolumda o yabancı eli hissedene kadar.
Tam o an Ayaz beni kolumdan tutan babasının kolunu tuttu ve kendine çekti. Onlar hakkında gördüğüm en son şey Ayaz'ın babasına kafa attığıydı. Kutay Kara'nın adamları beni kollarımdan yakaladığı an hepsi ile baş etmem zordu. Kollarından çırpınarak kurtulmaya çalıştım. Kutay Kara çoktan kaçmıştı. Adamlar silahları ile dört bir yanımı sarmıştı. Bazılarına tekmeler savurup yere düşürebiliyordum. Ama bunlar bir yere kadardı. Başımda silahın soğuk ucunu hissettiğim sırada olduğum yerde kala kaldım. Haraket edemedim, çünkü herhangi bir haraketim beni bu hayattan alabilirdi. Ama hâlâ Umut vardı. Umut hiç olmadığı anda bile vardır. Umut sadece biz vazgeçince yok olmuştur. Bu yüzden asla vazgeçmemeliydim. Ben ortada öylece duruyordum. Sonra bu soğuk deponun içinde Ayaz'ın sesi yankılandı.
- Kızı bırakın ! Yoksa bu iti öldürürüm.
Silahın ucu hâlâ başımda dururken, yönümü Ayaz'a döndüm. Babasının silahını almış başına doğrultmuştu.
Ayaz'ın gözünde bir korku yoktu.
Elinde bir titreme yoktu.
Bunu yaptığı için pişmanlığı yoktu.
Çünkü bunları, benim için yapıyordu.
Sonra başıma silah tutan adamın sesi yükseldi.
- Adama bir şey yapma. Kızın başından silahı indiriyorum. Anlaştık mı ?
Ayaz başını olumlu anlamında salladı.
Silahın soğuk ucu yavaş, yavaş başımdan indi.
Ben soğuk adımlarla Ayaz'ın yanına ilerledim.
Sonra Asaf Acar yanımızdan ayrılırken, Ayaz kolunu daha sıkı sıktı.
Ve adamlara doğru konuştu.
- Ona zarar vermememi söylediniz. Bende zarar vermiyorum. Hapistede zarar vermeyecekler. Merak etmeyin. Eğer bir haraket yaparsanız bu sefer gerçekten zarar veririm.
O an Ayaz'ın aklına hayran kaldım. Başım dik bir şekilde adamlara baktım. Hiç birinden bir ses bir haraket gelmiyordu. Merdivenin önünü açtılar tıpış tıpış. Ayaz Günay temkinli adımlarla merdivenlere doğru yürüdü. Ben arkasından gidiyordum.
Merdivenlerden çıktık bir, bir. İlerledik ve en sonunda yukarı çıkmıştık. Adamlar aşağıda öylece duruyorlardı. Ve biz bu cehennemden ikimiz kurutuluyorduk. Ama söylemiştim, buradan ikimiz çıkacaktık. Öyle de olmuştu. Buradan ikimiz çıkmıştık. Ve bu sefer yanımızda tutsağımız vardı.
Biz depodan çıkmak için ilerliyorduk.
Ve masanın üstünde silahlarımızı ve telsizlerimiz gördüm. Etrafıma bakındıktan sonra almak için masaya doğru ilerledim. Ayaz beni fark etmiş durmuş beni bekliyordu. Bize ait olan eşyalarımızı aldım. Ve adımlarımı geri Ayaz'a doğru çevirdim. Sadece bir kaç adım sonra depodan çıktık. Kışın o soğuk ayazı yüzüme çarptığında hafif bir titreme hissettim. Ama bu bizim özgürlüğümüzdü. Dışarıda hafif bir yağmur vardı.
Okuduğum kitapta bazı satırlar hoşuma gitmişti aklıma o satırlar geldi.
"Sanki yağmurlar ruhlarımız ışık temizlemek için yağıyor" diyordu satırlar.
Ama yağmurun toprağa değdiğinde verdiği o koku bana huzur veriyordu. İçim rahattı, ruhum rahattı.
Ve en sonunda arabaya vardığımızda. Arka koltuğu açtım ve Asaf Acar'ı arka koltuğa bindirdik. Koltuğun üstünde duran kelepçe ile ellerini kelepçeledim dikkatlice. Kapıyı kapatıp, Ayaz'ın yanında ki sürücü koltuğuna geçtim.
Ayaz sinirinden direksiyonu kıracak kadar sert tutuyordu. Kafamı cama yasladım ve gözlerimi kapatıp derin, derin bir nefes aldım. Arabanın içi hâlâ soğuktu. Arabanın çalıştığını duydum, ve üzerime bir şey örtüldüğünü hissettim. Derin bir uyku içindeydim. Arabanın abi freni ile yerimden sıçradım. Karakola çoktan gelmiştik. Ayaz'ın gözleri üzerimdeydi. Dudaklarını araladı ama ağzından kelimeler çıkmadı. Derin bir iç çekiş ile arabadan indi. Arabanın arka koltuğuna ilerledi ve kapıyı açtı. Arabanın kapısını açarak yanlarına ilerledim. Asaf bize bakarak gülüyordu. Biz ile konuşmaya devam etti Asaf.
- Bunların bedelini ödeyecekseniz biliyorsunuz değil mi ? Beni buraya tıksanız bile ölümünüz bizim elimizden olacak. İyi dinle Ayaz Acar.
- Senin o ismimi söyleyen dilini s-
Elimle Ayaz'ın ağzını kapatırken bana baktı. Elimi ağzında uzaklaştırdığımda karakola doğru ilerledi. Etrafına bakındı ama bizimkilerden hiç biri yoktu. Ben etrafıma bakındıktan sonra gözlerim o tanıdık kişiyi seçti. Yiğit Karakuş bilgisayarda bir şeyker ile ilgileniyordu. Ayaz'a beklemesini işaret ederek Yiğit'in yanına gittim. Omzuna dokununca yerinden şıçradı. Ben hız ile konuşmaya başladım.
- Korkma Yiğit, benim. Gel şunu hapse atmanız lazım.
Yiğit bana bakındıktan sonra gözlerini Ayaz'a çevirdi. Hız ile Ayaz'ın yanına gitti. İkisi orada bir şeyler konuştu. Ve üst kata doğru ilerlediler. Ben ise alt katta onları bekledim. Geldiklerinde gözlerim hâlâ İdil'i arıyordu. Ama yoktu, galiba mesaisi bitmişti. Yiğit yanıma geldi, ardından Ayaz geldi. Bu kadar sessizlikten sonra Yiğit konuşmaya başladı.
- Gidin artık. Yarın geri gelirsiniz.
- Tamam kardeşim. Allah'a emanet ol. Dedi Ayaz.
Ayaz kafasını bana çevirdiğinde elini uzattı.
Elini hafifçe tuttuğumda arabasına doğru ilerledik. Arabaya bindik ve evlerimize doğru gitmeye başladık. Sessizlik içinde gidiyorduk. Sessizliğe mahkumduk. İkimiz hapisten çıkmıştık, ama benim ruhum hâlâ hapisteydi. Ama bir gün birisi tarafından kurtarılacağından adım kadar emindim. Ben Ilgın, Ilgın Gökşin.
Ve bir gün ruhum bu hapisten çıkacaktı.
Çok yakında...
-BÖLÜM SONU-
YAZARR NOTTUU!!!:
Selaaammmlaaaarrr okurrrrlaaar !
Bu haftalık bölümümüz bu şekildeydiiii umarım beğenmişsinizdir. Fikirlerinizi yorumlarda belirtirseniz çoook sevinirimm. Ve ayrıyetten söylemek istediğim şey benim dostumda bir kitap yazıyorr ismi "Vazgeçişin ötesi" destek olursanız çook sevinirimm şimdiden teşekkürlerrr. Ve yazdıklarımda beğenmediniz şeyleri SAYGI ÇERÇEVESİ İLE eleştiriye açığımm. Arttık ben kaçıyorrum kendinize çoooook iyi bakınnn haftaya salı günü saat 20.00'da görüşmek üzeree BAYYYBAYYIINN OKURRRLAAARR
Bölüm etkileşimi
