Bölümler 27Şu an: 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI
- 1 KARAKTERLER11 kelime
- 2 1.BÖLÜM KADER...2.981 kelime
- 3 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI2.051 kelime
- 4 3.BÖLÜM VAKİT KAYBI1.203 kelime
- 5 4. BÖLÜM TEHDİTLER VE HAYAT1.448 kelime
- 6 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE1.373 kelime
- 7 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.819 kelime
- 8 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.552 kelime
- 9 7.BÖLÜM İZLER..2.303 kelime
- 10 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ1.716 kelime
- 11 9.BÖLÜM GÖREV İHTİLALİ1.680 kelime
- 12 10. BÖLÜM KADERİN LANETİ1.376 kelime
- 13 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI1.357 kelime
- 14 12. BÖLÜM YILDIZ1.324 kelime
- 15 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU2.055 kelime
- 16 14.BÖLÜM FARK ETMEK2.376 kelime
- 17 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ3.197 kelime
- 18 16.BÖLÜM OPERASYON:A1.907 kelime
- 19 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI2.466 kelime · Okuduğun bölüm
- 20 18. BÖLÜM HAYALİN GÖLGESİ2.051 kelime
- 21 19.BÖLÜM HAYATIN SESİ2.040 kelime
- 22 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE2.595 kelime
- 23 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ2.569 kelime
- 24 22.BÖLÜM ZAMBAK KURŞUNU2.088 kelime
- 25 23. BÖLÜM AŞK KOKUSU2.497 kelime
- 26 24.BÖLÜM ŞANS VE KUMAR3.088 kelime
- 27 25. BÖLÜM ÜÇÜNCÜ SAHNE4.905 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
UYARI: Bu bölümde şiddet içeren unsurlar bulunmaktadır, eğer rahatsız oluyorsanız bu bölümı okumamanız rica olunur. İyi okumalar dilerim. ( 4 AY ÖNCE)
(AYAZ'IN ANLATIMIYLA)
Hayatımda çoğu zaman kırgınlıklar yaşadım. Ve yaşamaya devam ediyorum, yaşamaya devam ediceğim sürede kötü olaylar olacak. Hayatın kanunu bu. Üzülmek zorundasın. Belki ilk üzüntüm, babamın bana uyguladığı şiddet yüzündendi. Tabii o yaşıma kadar ufak şeylere üzüldüm, ama 4 yaşında bir çocuğun ne kadar saçma şeylere üzüleceğini biliyorsunuz. Babam bana o şiddeti uyguladığında sadece 4 yaşındaydım. Savunmasız, sessiz, yaralı... Belki o zaman sesini çıkaramadı, ne annem ne o. Sare Günay, kız kardeşim. O gün babamın anneme uyguladığı şiddette annemin içinde bir misafirdi. Ama o yaşadıklarına rağmen, inatçılığı ve mucizesi ile dünyaya gelmişti. Abisinin yolundan ilerleyerek polis olmuştu, bir çatışmada onu kaybedeceğimi bilmiyordum. Üstelik bu çatışmanın Kutay Kara ile ilgili olacağını... O gün hayatım durmuştu, aylarca kendime gelememiş, sadece kendimi suçlamıştım. Bana emanet edileni kaybetmiştim. O gün kendime bir yemin etmiştim, Kutay Kara'dan ne olursa olsun intikamımı alacaktım. Sonra o intikam yolunda birisiyle tanıştım, tanıştığımda Yiğit beni uyarana kadar ona âşık olduğumu fark etmedim. Benim için ne kadar özel olduğu kaderime girmesiyle birlikte belirtmişti. O benim için farklıydı, o Ilgın Gökşin'di. O benim âşık olduğum kadındı. Bir intikam yolunda ilerlerken kaderim onu karşıma çıkarmıştı. Kendisi Kutay Kara'nın sadece mafya olduğu için peşinden koştuğunuzu sanıyordu. Ama benim tek hedefim o değildi, o adam benim Sare'min katiliydi. Ben artık hem intikam ile uğraşıyor, hem aşkım ile uğraşıyor, hem annemin hastalığı ile uğraşıyor, nicelerce antidepresan içiyor, hem de abimin arkasından koşuyordum. Abim, Özgür Günay. Sayısız yetimhane sahibi. Polislik yapmadan önce çalıştığım sayısız yetimhanelerin sahibi. Annemi, kız kardeşimi ve beni babamdan korumayan o adam. Size demiştim, yaşamaya devam edeceğim sürece hep kalbim kırılacaktı. Ve o gün kalbimin kırıldığı günlerden biriydi. O gün âşık olduğum kadından ayrıldığım gündü. Kaderim bana ayrılık yazmıştı. O gün bana, beni hiç sevmediğini, bir hain olduğunu, gitmemi söylemişti. Ama söylediklerine inandığımı düşünmüştü. Oysa ben hiç birine inanmamış zor durumda olduğunu anlayıp gitmiştim, gitmek zorunda bırakılmıştım. Nerden bilebilirdim ki bu işin altından da Kutay Kara'nın çıkacağını. Bana gitmemi söylediği için gitmiştim. Nereye gideceğimi bile bilmiyordum, ama onun nerede olacağını düşünerek gitmiştim. O uyurken boynuna bir kolye takmıştım. Kolyenin içinde bir takip cihazı vardı. Yani Ilgın nerede olursa olsun onu takip edebilecektim. Bir şeyler olduğunu hissetmemiştim, ama sadece koruma iç güdüsü ile hareket etmiştim. Ve o gün son kez gözlerimiz buluşmuştu. Son kez o maviş gözlerine bakmıştım. O benim ela gözlerime bakmıştı. Ve arkamı dönerek ne kadar istesemde arkama hiç bakmadan gitmiştim. Çünkü biliyordum, arkama bakarsam eğer Ilgın'ın ağladığını görürsem gidemezdim. Ilgın'ı o halde bırakamazdım. Binadan çoktan uzaklaşmıştım, artık ne yaptığından haberim yoktu. Elim telefonuma gitti, konuma girdim ve " Özel Kişi" yazan yere tıkladığımda Ilgın'ın konumunu görebiliyordum. Evindeydi, büyük ihtimalle ağlıyordu. O güzel gözlerinden yaşlar akıyordu, bunu düşünmek bile bana acı veriyordu. Ben nereye gideceğimi bilmeden öylece konuma bakarak yürürken yanımda siyah bir BMW M3 durdu. İçinden iki adam indi, birisi telefonumu almaya çalışırken ben sert bir hamle ile onu yere yığdım. Arkamdan gelen diğer adamın arkama bakmadan karnına bir tekme indirdim. Fevrice arkamı döndüm ve suratına daha sert bir yumruk indirdim. Çenemi dikleştirdim ve elini sertçe ezdim. " Şerefsiz." Ben daha çok konuşmak için bir hamle yapacakken ağzımda kimyasal kokan bir bez hissettim. Dirseğim ile arkamda ki adamın karnına vurdum. Gözlerim sessizce kararıyordu, ama bu benim için bir şey ifade etmiyordu. Sertçe yere düşerek kafasını çarptıktan sonra arkamı yerde yatan diğerine döndüm ve kaçmak için koşarken ayak bileğim sertçe tutuldu ve çenemin üstüne sertçe yere düştüm. Çenemden kan geliyordu, artık ağzıma sürülen bezden dolayı gözlerimi açık tutamıyordum. Ayak bileğimde ki el sertliğini kaybetmedi, ağzıma bir daha bez sürüldüğünü hissettiğimde gözlerim tamamen karanlığa mahkumdu. Karanlık gözlerimi istiyordu, ben de gözlerimi karanlığa hapsettim. Vücuduma bazı eller değdi, bir yere yatırıldım, sert bir yer değildi. Bir yataktan daha sertti. Ama bir yere götürülüyordum, vücudum bazı yerlere çarpıyor bazen kulağıma sesler geldi. Ama gözlerimi çoktan karsnlığa hapsetmiştim. Vücuduma tekrardan eller değdiğinde rüzgar suratıma çarpıyordu. Bunları hissettiğimi bile kesik kesik hatırlıyordum. Her şey tam olarak yoktu. Cebimden telefonum alındı, ellerim, kollarım, ayaklarım bağlanmıştı. Artık tek bir şey hissetmiyordum, sessizlik. Sessizlik vardı sadece. Yavaş yavaş bir şeyler hissetmeye çalışırken başımı sertçe bir el tuttu ve buz gibi soğuk bir suya kafamı daldırdı. Şok ile bağırmaya ve gözlerimi açmaya çalıştım. Nefes alamadım, kafamı kaldırmaya çalıştıkça kafamı daha sert batırıyordu. Birden kafamı çıkardığında çenem titriyor ve deli gibi öksürüyordum. Kafamı sağa sola sallayarak kurtarmaya çalışıyordum. Hiç bir şeye etki etmiyordu. Etrafıma bakınmaya çalıştım, kafamı oynatmama izin vermiyordu. Ama anladığım kadarıyla burası bir depoydu, sonra aniden depoda kahkası duyuldu. Kahkahasını ilk duyduğum an tanımıştım. Kutay Kara bu sefer benimle uğraşıyordu. Elinden kurtulmaya çalışırken sinir ile haykırdım. Ama Kutay kahkaha atmaya devam ediyordu.
" Şerefsiz ! Bırak beni it oğlu it !"
" Ayaz." Kafamı bırakmış omuzlarımı sıkarak konuşuyordu. " Seni böyle zorlayarak almak istemezdim. Ama beni buna mecbur bıraktın. Maalesef seni sakince alacaktım, fakat sen buna izin vermedin. Biraz daha izin vermeseydin Ilgın'a verdiğim sözü çiğneyerek sana zarar verecektim. Seni vuracaktım Ayaz Günay."
" Âdi pislik ! Ne konuştun Ilgın ile ? Eğer ona zarar verirsen seni bir salise bile yaşatmam ! Ölümün benim ellerimden olur, gözümü kırpmadan gebertirim seni ! Anladın mı lan anladın mı !?"
" Sakin ol aslan parçası. Anladım ben seni, yorma bu kadar kendini. Sonuçta artık birisinin elindesin. Değil mi ? Ah ne kadar acınasız intikam yeminleri eden Ayaz Günay'ın düştüğü hallere bak." Rutubet kokan eski deponun içinde hem sesi hemde kahkası yankılanıyordu. Sinirle yumruğumu sıktım ve kurtulmak için hamleler yapmaya başladım. Ellerimin düğümü yavaşça çözülürken Kutay kahkahasını söndürdü ve bir elini elime baskı yaparak, diğer elini kafama baskı yaparak kafamı yine o soğuk suya daldırdı. Burnumda nefes vererek önceki şoktan daha iyi idare ettim durumu. Kutay kafamı soğuk sudan çıkardı. Nefes nefese öksürüyordum. Kutay Kara o an ilk defa yüzünü gösterdi ve karşıma dikildi. Ellerini arkasına bağlanmış çeneksni dikleştirmiş bana küçümseyici ifadelerle bakıyordu. Yüzümden hâlâ sular akıyordu, ben kafamı dikleştirdim meydan okuyucu gözlerim ile baktım. Yüzünde ki alaycı ifade kaybolmadan konuşuyordu.
" Bana bak gerizekalı. O ne yaptıysan yaptığın takip cihazı sayesinde her anını takip edebiliyorum. Şimdi nasıl yaptığını söylersen, bizde aynı şekilde onu Yiğit ve İdil'e yapacağız. Ama eğer söylemezsen, seni büyük işkenceler bekliyor Ayaz Günay. Anladın mı beni ?"
Bu sefer kahkaha atma sırası bendeydi. Hızlı bir kahkaha atıp söndürdüğümde eminliğim ile konuşuyordum.
" Bana bak Karacık, dediğin her neyse hiç bir bok anlamadım. Yada anlamamazlıktan geldim. Dediğin tek bir şey umrumda değil. Hadi, bana ne yapabilirsen yap. Yapmazsan adam değilsin. Elinden gelenin en iyisini yap ama Kutay."
Hiddetle yanıma geldi ve saçlarımı daha sıkı tutarak suya daldırdı. Bu sefer daha rahattım, kafamı sudan çıkardığında çenem titriyordu, ama yinede kahkaha atıyordum. Çenemde hâlâ düşmem ile kanadığı için acısı vardı. Kutay daha fazla sinirlendi ve bağlı olduğum sandalyeyi ittirdi. Sandalye ilk başta düşmedi sarsıldı, ama daha hiddetli ittiğinde sandalye sağ tarafa doğru düştü. Kafam ve kolum sertçe yere vurduğunda acı içinde inledim. Kutay Kara sert adımlar ile yanıma geldi ve karnıma bir tekme savurdu. Sonra eğilip şakağıma doğru bir yumruk attı. Nefes alarak bağırmaya çalışıyordum, çenem hâlâ titriyor ellerimi çözmek için deli gibi uğraşıyordum. Kutay duvara doğru ilerledi ve sertçe ellerini duvara çarptı. Sinir ile inledi. Bu sefer sertçe duvara bir tekme attı. Elleriyle saçlarını karıştırdı, sinirle bana tekrardan baktığında nefes nefeseydim. Belki kafam kanıyordu, kafamın altında bir ıslaklık hissediyordum. Sandalyeyi güçlükle kaldırdı, elini az da olsa kanayan kafama götürdü. Eli biraz kan olduğunda yüzüme sürdü. Durmak yerine o soğuk suyu aldı ve üzerime doğru boşalttı. Sinir ve acı içinde bağırarak bir küfür savurdum. Çenem dışında artık tüm vücudum titriyordu, o an bağırmak, yüzüne yumruklar indirmek, bir kurşun sıkmak, duvardan duvara çarpmak istedim. Ama hiç bir şey yapamadım. O ise öylece duruyordu. Yüzünde hiç bir duygu yoktu. Nefes alışverişleri hâlâ sakin ve temkinliydi. Öylece karşımdaydı, beni izliyordu, yaptıklarımı ve hareketlerimi izliyordu. Derin bir nefes aldı ve parmağını şıklatınca içeriye bir adamı girdi. Adam bileğimi daha çok sıktı bir eliyle ağzıma bant yapıştırdı. Kutay telefonunu çıkardı ve bir numaraya tıkladı. Telefon çaldı, çaldı, çaldı, çaldı... Ve en sonunda o telefon açıldı. İlk başta uzun süre sesslik hakim oldu. Ama o sessizliği bozarak sesi o rutubetli depoda yankılandı.
" Alo." Oydu, onu sesiydi. Ilgın'ımın sesiydi. Fazla bitkin ve yorgundu sesi.
" Selamlar Zambağım."
" Ne dediysem yaptım Kutay Kara. Ayaz artık yok, onu uzaklaştırmamı söyledin uzaklaştırdım. Şimdi ne bana, ne ona, ne de arkadaşlarıma zarar vereceksin. Anladın mı Kutay Kara?" Sesi hoparlörde değildi ama sesini duyabiliyordum. Dedikleri beni delirtmeye yetmişti. Bağırmak istedim ama elleriyle ağzıma doğru baskı yapıyordu. Âşık olduğum kadın zor durumdaydı ve ben yardım edemiyordum. Ellerinden kurturlamak, bağırmak için kafamı hareket ettiriyordum. Birisi omzuma baskı yaparken diğeri ağzımı kapatıyordu. Kutay ilk benim hareketlerine sonra da Ilgın'ın dediğine güldü. Telefonu eğerek hoparlöre aldı. Ilgın'ın nefeslerini duyabiliyordum. En son derin bir nefes aldı ve telefonu kapattı. Kutay'ın kaşları havaya kalktı. Alaycı bir gülümseme ile adamlarına çıkmaları için işaret verdi. İkiside yavaşça odadan süzüldüler. Kutay'a meydan okuyucu ve kılıç kadar keskin bakışlar atıyordum. İçimde gram korku yoktu. Ellerimin bağlı olduğuna emin olduktan sonra yüzüme sert bir yumruk indirdi. Sandalye geriye doğru devrildiğinde başımı bu sefer daha sert bir şekilde yere çarptım. Acı artık dayanılmadı. Alayla yattığım yerden bana doğru baktı.
" Ayaz Günay bu sefer gerçekten çok çaresiz. Ayaz eğer bir şekilde kurtalamazsan seni o Sare denilen kızın yanına göndereceğim."
" Aşağallık ! Kardeşimin adını o iğrenç ağzına alırsan seni ben Cehennemin dibine gönderirim. Şurdan çıktığım gibi o soğuk namluyu başına dayayacağım !" Artık sinirden burnumdan nefes alıyordum. Hâlâ vücudum titriyordu, ama kanım delicesine intikam için atıyordu. Kutay Kara yavaş adımlar ile yanıma geldi, gözünü bile kırpmadan karnıma sert tekmeler indirdi. Acı içinde inliyordum, beni bıraktığında nefes nefeseydim. Ayaklarımı çözerek beni ayağa kaldırdı, bir duvara doğru yasladıktan sonra bu sefer yüzüme sert tokatlar atıyordu. Burnum kanamaya başlayınca beni bıraktı, ayakta durmakta zorlanıyordum. Kutay intikam ve kin dolu gözler ile bakıyordu.
" Bana bak Ayaz ! Eğer Ilgın'in peşini bırakmazsan yada o takip cihazlarını söylemezsen, ölümün benim ellerimden olur ! Anladın mı !?"
" Ha... Hayır." Nefes nefeseydim, gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum. " Ölürümde... Ölürümde yapmam."
" Ayaz, daha fazla direnemezsin. Hâlâ gurur yapıyorsun ?"
" Yapmıyorum... Bana, ne yaparsan yap umrumda değil."
" Bunu yapacağıma hiç pişman olmayacağım. Yürü Ayaz yürü."
Kutay Kara bana yaklaştı ve kolumdan tutarak beni götürmeye başladı. Nereye gideceğimizi, yada bana ne olacağını bilmiyordum. Her şeyi yapabilirdi, yapardı. Beni rutubet kokan o odadan daha çok ne koktuğunu anlamadığım bir yere götürdü. Orada durduğunda, yeşil bir koltuğa beni ittirdi. Artık dayanamıyordum, gözlerim karanlığı istiyordu. Ben ise o karanlığın aydınlanması istiyordum. Bir ışık, bir yol istiyordum. Ama bana ışık veren ve yol gösteren Kuzey Yıldızım benden çok uzaktaydı. Odanın içinde oturan adamın yanına gitti Kutay. Bir süre bir şeyler anlattı ve adam bir iğne hazırlayarak yanıma geldi. Yüzünde maske vardı, büyük ihtimalle yasa dışı işlerle uğraşan bir doktordu. İğneyi koluma değdirdiğinde gözlerimi açık tutmam imkansızdı. O an sadece mırıldandım.
" Ilgın için..."
" Yiğit için..."
" İdil için..."
" Dostluklarım için..."
" Aşkım için..."
" Görevim için..."
Ve karanlık, tamamen karanlık. Bana ne yapacaklarını başıma ne geleceğini bilmiyordum. Bilmek istemiyordum. Bana her şeyi yapabilirlerdi, ama ben herşeyi onlar için yapıyordum. Kalbim acıyordu, Ilgın'ında en az benim kadar canının acıdığına emindim. Belki bana kızgındı ama üzgündü gittiğim için. Belki kendine kızgındı ama üzgündü kalbimi kırdığını düşündüğü için. Ama o benim asla kalbimi kırmadı, kıramazdı. Orada yatarken ne kadar zaman geçti bir fikrim yoktu. Ama vücudum uyuşmaya başladığında uyandığımı hissediyordum. Oda hâlâ loş ışıklar ile aydınlatılıyordu. Kesik kesik nefes vererek uyandım. Kimse yoktu. Vücudumu hareket ettirmiyordum. Gözlerim ile etrafa bakıyor ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Bana ne yapmışlardı ? Vücudumun haraket edip etmediğini kontrol etmek için oynatmaya çalıştım. Bacaklarımda bir şey yoktu. Sağ elimde ve parmaklarımda bir şey yoktu. Sol elimde... Yüzük parmağımı oynatamıyordum... Daha kötüsü yüzük parmağımı hissetmiyordum. O an sadece beyninden vurulmuşa döndüm. Yavaş yavaş elimi doğrulturken gözlerim elimi gördü. Yüzük parmağımın yarısı kesilmişti... İçeriye yavaş adımlarla Kutay Kara girdi. Küçümseyici ifadeyle bana bakıyordu. Tek bir şey bile demedi. Bende konuşamadım. Kendinden emin adımlarla geri kapıdan çıktım. O an tek isteğim çığlık çığlığa ağlamak, bağırmaktı. Elimden bir şey gelmiyordu. Üç ay, üç ayım burada geçti. Bazen hâlâ Ilgın'ı arayarak tehdit ediyordu. Bu beni çileden çıkarıyor ve onlara baş kaldırıyordum. Ama baş kaldırdıkça sonuçlarına daha kötü katlanıyordum. Zayıflamıştım, sessizleşmiştim, hissizleşmiştim. Her gün oradan buraya itiliyordum. Her tarafım yara olmuştu. Ayakta durabilecek gücüm kalmamıştı. Başım hâlâ dikti. Bir gün Kutay Kara beni sertçe ittirmesi üzere kafamı o betona sertçe çarptım ve karanlığa hapsoldum. O zamana dair hiç bir anım aklımda yoktu...
( YAZARIN ANLATIMIYLA)
Yiğit Karakuş, aylardır kardeşim dediği adamdan tek bir haber alamıyordu. Artık korkuyordu, yaşadığını bilmiyordu, ama hâlâ bir yerlerde nefes almasını umuyordu. Aradan üç ay geçmişti, Ayaz'dan tek bir haber yoktu. İdil her anında kendi acısıyla ona destek oluyordu. Her gün gibi normal olmasını bekliyordu o günün, baş komiserleri İdil ve Yiğit'in yanı başında durdu. Ilgın yine evine kapanmıştı, karakola gelmek ile gelmemek arasında kararsızdı. Yiğit ve İdil yaptıkları işleri bırakarak Alp'e kulak kesildiler.
" Gençler, aylardır Kutay Kara ve Ayaz'dan haber bekliyorduk. Ayların emeği karşısında Ayaz'ın yerini tespit ettik. Sadece ikinizi gönderiyorum, Ilgın'ın başa çıkabileceğini ummuyorum."
Yiğit heyecanlıydı. İdil korkuluydu. Aynı anda karakolda sesleri yankılandı.
" Emredersiniz başkomiserim !"
" Yolunuz açık olsun."
İdil ve Yiğit arabaya bindiğinde sessizliklerini koruyorlardı. Oraya varıncaya kadar ikisindende ses çıkmadı. Depoya. Vardıklarında heyecanları coğalmıştı. Ayaz'ın orada olduğunu biliyorlardı. Silahlarını çekerek hızlıca depoya girdiler. Tek birisi yoktu. Kutay Kara yine ellerinden kaçmıştı. Ayaz da ortalarda gözükmüyordu. Yiğit'in gözlerini Ayaz'ı ararken birden onu gördü. Yerde kafasından kanlar gelen Ayaz Günay'ı. Yiğit hızlıca yanına koştu, İdil hâlâ etrafına bakıyordu. Yiğit gür ve yok bir ses ile bağırdı.
" Burada, Ayaz Günay burada. Nefesleri kesik, ama nabzı atıyor. Ayaz Günay yaşıyor !"
" Arabaya taşı Yiğit arabaya koş ! Hastaneye gitmemiz lazım. Ilgın'a ne olursa olsun bir şeyden bahsetmeden, hastaneye gitmemiz gerek."
Yiğit hızlıca Ayaz'ı kucakladı ve arabaya götürdü. Arkaya Ayaz'ı yatırdılar. Hızlı ve sirenlerini çalarak Ayaz'ı hastaneye götürdüler. Hastaneye vardıklarında durumu iyi değildi. Yoğun bakıma almışlardı. Ve bir ay boyunca Ilgın'a tek bir şey anlatmadılar. Ayaz o bir ayda komada kalmıştı. Gözlerini açtığında sadece doktoru ve Yiğit, annesini, İdil'i görebilmişti. Gözlerini açtıktan bir gün sonra hastaneden kendi başına çıkmıştı. İkiside bir şey fark etmemişti. Ayaz'ın planları farklıydı o hastaneden Ilgın'ın evine doğru gidiyordu. Kapının önüne geldiğinde yüzü ve teni solmuş Ilgın'ı gördü. Ilgın, Ayaz için hâlâ çok güzeldi. Ilgın yavaş ama ani bir şekilde kafanı çevirdi ve Ayaz'ı gördü. Yüzünde tek bir değişim olmadı. Gözlerini kapattı ve kafasını salladı, Ayaz yavaşça merdivenlerden indi. Ilgın tekrardan baktığında Ayaz'ı göremedi ve kendince mırıldandı.
" Nerdesin Ayaz Günay nerdesin ? Çok özledim ne olur gel artık." Sessizce gözünden yaşlar akarak kapısını kapattı. Ilgın gitmişti geriye sadece Ilgın'dan kalan açmanın kokusu kalmıştı. Ayaz'ın yüzünde buruk bir gülümseme vardı. Ayaz bir kere inat etmişti oraya girecekti, Ilgın'ın yanına artık gidecekti. Âşık olduğu kadınla hasreti bitirecekti.
-BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTU:
Umarım beğenmişsinizdir yorumlarınızı bekliyyorruumm. Hemen diğerr bölümee geçinn okurlaarrrrımm.🖤🎀
Bölüm etkileşimi
