GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

14. bölüm / 26

12. BÖLÜM YILDIZ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 26Şu an: 12. BÖLÜM YILDIZ

Gecenin saat kaçı olduğundan bile haberim yoktu. Tek odağım dışarıda olan yıldızlardı. Öyle güzel parlıyolardı ki onlardan gözümü almam imkansızdı. Gökyüzünün en ücra köşelerinde parlıyorlardı ve yıldızlardan gökyüzünü göremiyordum. Bazen bu küçük yıldızlar kaybettiğimiz yolumuzu bulmamıza yardımcı olur derler, bazen çok çaresiz kaldığım zamanlar gökyüzüne bakar ve yolumu bulmaya çalışırdım yıldızlar ile. Ve hep derdim ki "Keşke yıldızlara uzanıp tutabilseydim." Hep özenirim yıldızlara geceleri ayın yanında parlamarına. Ve bazen bizim yıldızlarımız bazı insanlar olur, kaybettiğimiz yolumuzu bulmamıza yardımcı olurlar. Ben henüz o kişiyi bulamadım ve bulabileceğimi de sanmıyorum. Ve henüz sizde bulamadıysanız kafanızı kaldırıp etrafa bakın, siz fırsata değil fırsat size elbet gelecektir. Onlar sizin en güzel tesadüfünüz olacaktır, çünkü o sizin kaderinize çoktan yazılmıştır. Hatırladınız mı ? Ayaz ile ilk konuştuğumda kadere inanmadığımı söylemiştim, ama galiba Kader gerçek bir şey. Sonra yanımda sürücü koltuğunda oturan Ayaz'a buruk bir gülümseme ile baktım. Elleri direksiyonu sıkıca tutmuş, gözünü yoldan ayırmadan ilerliyordu. Dağınık saçları ve yoldan ayırmadığı ela gözleri ile oldukça yakışıklı görünüyordu. Ve öylece durarak belki dakikalarca Ayaz'ı izledim. Kafamı çevirdiğimde eve çoktan gelmiştik. Derin bir nefes alarak kapımı açtım. Dışarı çıktığımda yüzüme vuran hafif rüzgar beni özgür olduğum gerçeğine bir kez daha inandırdı. Kapıyı hafifçe kapattığımda Ayaz'ın hayranlıkla yıldızlara baktığını gördüm. Yanına yaklaşarak elimi omzuna koydum. Yıldızlardan gözünü ayırdığı an bu sefer hayranlık ile beni izlemeye başladı. Kafamı kaldırıp baktığımda gerçekten olan üstü görünüyordu. Tekrardan Ayaz'a baktığımda hâlâ beni izlediğim fark ettim. Yüzümde olan hafif gülümseme ile konuşmaya başladım.
" Olan üstü gözükmüyorlar mı ?"
" Sen kadar olmasada, yinede iyiler."
Aldığım bu iltifat fazlasıyla hoşuma gitmişti. Ayaz'ın ela gözlerinden gözlerimi ayırmadan öylece ona baktım. Bizim bu sessizliğimi bozan Ayaz oldu.
" İstersen, terasa çıkıp beraber yıldızları izleyebiliriz."
" Çok isterim. Ama ilk başta eve uğramam lazım. Tabii senin içinde sorun olmazsa. "
" Sorun olacağını düşünmüyorum. Bende biraz atıştırmalık alırım."
" Tamam o zaman. Terasta buluşalım !"
" Bekliyor olacağım Maviş."
Yüzümde hafif bir gülümseme ile arkamı döndüm. Arkamdan gelen Ayaz ile konuşmadan merdivenlerden çıkarak dairelerimizde girdik. Kapıyı kapattığım gibi yere oturdum. Sesini duyan Kül yanıma koşarak geldi ve kucağıma oturdu. Dakikalarca öyle durduk beni çok özlemişti. Kül'ü kucağıma alıp ayağa kalktığım sırada kapının altından bir kağıt içeriye doğru itildi. Kağıdı aldığımda gülümsemem daha çok büyüdü.
- Pijamaların ve güzelliğin ile seni terasta bekliyorum Gökşin.-
Komidinin üzerinde duran telefonumu elime aldığım gibi Ayaz'ı aradım. Telefonum ilk çalışta açıldı ve Ayaz'ın o tok sesi duyuldu.
" Alo buyrun, Ayaz Günay ben."
" Merhabalar, Ilgın Gökşin bende. Ayaz Bey mektubunuzu aldım ama sormak istediğim bir soru var."
Ayaz'ın telefonun arkasından sessiz bir şekilde güldüğünü net bir şekilde duyabiliyordum.
" Tabii Ilgın Hanım sorabilirsiniz."
" Yanımda küçük bir misafir getirmem sorun olur mu sizin için ?"
" İstediğiniz misafiri getirebilirsiniz. Benim için bir sorun olmaz."
"O zaman bir kaç dakikaya görüşürüz"
" Görüşürüz Maviş."
Telefonu gülerek kapattığım gibi odama doğru ilerledim. Kucağımda olan Kül'ü yatağıma bıraktıltan sonra dolabımın kapağını açtım ve üstüme pijamalarımı giydim. Saçımı dağınık bir topuz yaptıktan sonra üzerime ince bir ceket ve dolabımda ki ince battaniyeyi aldım. Kül'ü yanıma aldıktan sonra kapıdan dışarıya çıktım. Adımlarımı hızlıca terasa yönlendirdiğim gibi terasa çıktım. Terasın kenarına bizim için bir köşe yapmış olan Ayaz oturmuş beni bekliyordu. Beni gördüğü gibi ayağa kalktı ve yanıma geldi. Elimi narin bir şekilde kavradı ve köşemize doğru gittik. Elimdekileri yere bırakıp Kül'ü kucağıma aldığım sırada bu köşeden gözümü alamıyordum. Alta serilmiş bir battaniye ve duvara asılmış rengarenk led ışıklar ortama çok güzel bir ambiyans katmıştı. Gülerek Ayaz'a döndüğüm sırada o beni hâlâ izliyordu. Derin bir iç çekerek konuşmaya başladım.
" Burası gerçekten çok güzel olmuş Ayaz."
" Ben yaptım tabii güzeldir. Sen, sen ne yaptında bu kadar güzel oldun ?"
" Bu halimle güzel olduğumu söyleyemezsin. Güzel değilim ben."
" Tamam kesin güzel değilsindir."
" Ayaz ! Tamam güzelim. Rahatladın mı ?"
" Çok rahatladım Gökşin."
Hafif bir gülümseme ile bakışlarımı yıldızlara çevirdim. Sonra Ayaz ile tekrardan konuşmaya başladım.
" Keşke yıldızları şöyle uzanıp tutabilsek. Çok güzel olmaz mıydı ?"
" Değişik bir fikir. Ama gerçekten çok güzel olurdu."
" Çok kıskanıyorum bazen yıldızları hatta ayı bende yıldızlarında yanında olmak isterdim."
" Senin hayalini şuan ben gerçekleştiriyoru. Sen nasıl demeden söyleyeyim. Sen yıldızlardan daha güzek ve değerlisin. Sen benim için en güzel yıldızsın Ilgın. Sen Kuzey Yıldızı kadar parlaksın."
Aldığım bu iltifat karşısında öylece Ayaz'a baktım. Onun ela gözlerinde kayboldum. Onda en sevdiğim şey gözleriydi. Onun ela gözlerini saatlerce izleyebilirdim. Tam o sırada Ayaz'ın eli saçlarıma değdi. Gözümün önüne gelen saçlarımı kulağımın arkasına itti. Dudaklarını araladı ve sesi kulaklarımda yankılandı.
" Saçlarında çok güzel ama gözlerin kadar değil. Saçlarını çektim o yüzden, o güzel gözlerini görmek için."
Ben ise hâlâ hiç bir şey demeden öylece Ayaz'a bakıyordum. Kalbimin yavaş yavaş hızlandığını hissedebiliyordum. Yüzümde oluşan hayranlık ile Ayaz'a bakmaya devam ettim. Ayaz artık sessizlikten sıkılmış olmalı ki gözlerini yıldızlara çevirerek konuşmaya başladı.
" Yıldızları izleyelim demiştik. İzleyelim o zaman."
" Ben şuan en güzel yıldızı izliyorum."
Yüzünde oluşan gülümseme ile bana döndü.
" Bende şimdi izliyorum."
" Teşekkür ederim Ayaz."
" Rica ederim Ilgın."
Kucağımda yatan Kül'ü yere bıraktım. Yıldızları daha iyi görmek için yattığımda Ayaz da yanıma uzandı. Belki 30 dakika boyunca hiç bir şey demeden öylece durduk. Ne kadar uyumak istemesemde gözlerim yavaş,yavaş kapanmaya başlarken üzerime bir şey örtüldüğünü hissettim. Sonra saçlarım okşandı. Orada ne kadar öyle durduk bilmiyorum, gözlerim aralanırken açmamayı tercih ettim. Birisinin eli hâlâ saçlarımdaydı. Kısacık olan o saçlarımda. Elin sahibi Ayaz olmalıydı, elini birden çektiği sırada elleri bedenimi kavradı. Merdivenlerden indi ve cebinden olan anahtarımı alarak kapıyı açtı. Beni yatağıma yatırdı ışıklarımı kapatıp gece lambamı açtı. Kül'ün miyavlama seslerini duyabiliyordum. Ayaz Kül'ü sevdi ve üzerimi ince bir yorganla örttükten sonra kapımı çekti. Anahtarları komidinin üstüne bıraktı ve kapıyı çekerek gitti. Büyük ihtimalle yukarıyı toplamak için gitmişti. Veya artık Ayaz da uyuyacaktı. O an tek düşündüğüm şey keşke uyumasaydım da Ayaz ile daha fazla vakit geçirseydim oldu. Ben uyumak istemesemde yinede gözlerim odanın loş ışığı ile daha çok yoruldu ve uykuya hapsoldum.
Kafamı yastıktan kaldırdığımda sabahın ışıklarını odama vurduğunu gördüm. Ve kapım her zaman ki gibi çalıyordu. Uyku mahrurluğu ile yavaş adımlar ile kapıya ilerledim. Kapı deliğinden baktığımda kimseyi göremedim. Kaşlarım çatılı bir şekilde kapıyı açmak üzereyken aklıma gittiğimiz görev geldi hâlâ güvende değildik. Ses çıkarmadan odama gittim ve Ayaz'ı aradım. Telefon çaldı, çaldı, çaldı ve en sonunda açıldı. Ayaz'ın yok ve uykulu sesi duyuldu.
" Alo, bir şey mi oldu Gökşin ?"
" Ayaz, neredesin ?"
" Yatakta uyuyordum. Noldu ?"
" Ayaz, kapımı çalmadın mı ?"
" Kapını birisi mi çaldı ?"
- Evet çaldı. Sen değil miydin ?
- Hayır değildim. Ama orada sana zarar cemrek isteyen birisini görürsem. Devam etmeme gerek yok diye düşünüyorum.
Ayaz'ın telefonundan gıcırtı sesleri geliyordu. Büyük ihtimalle yataktan kalkıyordu. Sonra tekrardan kapım çalmaya başladı. Ama bu sefer az önce ki kadar nazik değildi. Bu sefer resmen kapım kırılmak üzereydi. Hiç bir hareket etmeden odamda öylece durdum. Ayaz ile konuşmam birden kesilmişti. Kaşlarım çatılı bir şekilde kapıya ilerlediğimde kimse yoktu. Birden Ayaz'ın kapısı açıldı ve Ayaz Günay dışarıya çıktı. Etrafına baktı ama kimseyi göremedi. Artık tehlikenin olmadığının farkına varınca kapıyı açtım. Ayaz ile bakışlarımız yerde olan beyaz zarfa çevrildi. Zarfı elime aldım ve Ayaz yanımda durmuş zarfın içinden çıkacak olan notu okumamı bekliyordu.
Beyler bayanlar,
Gösterimiz daha yeni başlıyor.
Henüz birinci perdeyi tamamladık.
Sırada geri kalanlar,
Baştan uyarmak gerekirse,
Üzücü bir gösteri olacak.
Eğer korkuyorsanız,
Tiyatrodan çoktan çıkın.
Ama unutmayın,
Elbet bir gün bu savaşı biz kazanacağız.
Okuduğum bu not karşısında öylece kaldık. Biz yine tehtid ediliyorduk. Ne yapacağımı bilmiyorum ama haksız oldukları kesindi. Biz ikimiz olduğumuz sürece onlar asla bu savaşı kazanamayacaktı. İyilerin olsuğu yerde kötülere hiç bir zaman yer yoktu. Bu tiyatro oyununu biz eğlenceli hâle getirecektik.
-BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTUUU!!:
Selaaammmlaaaarrr
Evet okurrlarrr bugünlük bölümümüz bu şekildeydiiii umarım beğenmişsinizdir. Bu bölüm birazcık duygusal oynamak istedimm. Ama bakalım mutlulukları ne kadar sürecek :) bu da bir spoiler olsunn. Kitabımı SAYGI ÇERÇEVESİ İLE eleştiriye açığımm. Bu arada dostumda kitap yazıyo ismi 'Ay Ve Yıldızın Laneti' destek olursanız sevinirim teşekkürlerrr şimdden. Artık ben kaçsrr kendinize çoooook iyi bakınnn
BAYBAYINNNNN OKURLARRRR.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

85okunma 35beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…