Bölümler 26Şu an: 1.BÖLÜM KADER...
- 1 KARAKTERLER11 kelime
- 2 1.BÖLÜM KADER...2.981 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI2.051 kelime
- 4 3.BÖLÜM VAKİT KAYBI1.203 kelime
- 5 4. BÖLÜM TEHDİTLER VE HAYAT1.448 kelime
- 6 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE1.373 kelime
- 7 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.819 kelime
- 8 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.552 kelime
- 9 7.BÖLÜM İZLER..2.303 kelime
- 10 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ1.716 kelime
- 11 9.BÖLÜM GÖREV İHTİLALİ1.680 kelime
- 12 10. BÖLÜM KADERİN LANETİ1.376 kelime
- 13 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI1.357 kelime
- 14 12. BÖLÜM YILDIZ1.324 kelime
- 15 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU2.055 kelime
- 16 14.BÖLÜM FARK ETMEK2.376 kelime
- 17 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ3.197 kelime
- 18 16.BÖLÜM OPERASYON:A1.907 kelime
- 19 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI2.466 kelime
- 20 18. BÖLÜM HAYALİN GÖLGESİ2.051 kelime
- 21 19.BÖLÜM HAYATIN SESİ2.040 kelime
- 22 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE2.595 kelime
- 23 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ2.569 kelime
- 24 22.BÖLÜM ZAMBAK KURŞUNU2.088 kelime
- 25 23. BÖLÜM AŞK KOKUSU2.497 kelime
- 26 24.BÖLÜM ŞANS VE KUMAR3.088 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Merhaba, Ben Ilgın, Ilgın Gökşin.
Hikayemi okumadan önce kendimle ilgili bir kaç bilgi vermem lazım ki beni daha iyi anlayın. Benim çocukluğum çoğu kişi gibi toz pembe değildi, daha çok simsiyahtı. Bir rüya değil, daha çok bir kabustu. Ben annemin, babamın kokusunu, sevgisini, adımı seslenişini hiç duymadım. Çocukluğumun bir kısmı teyzemin veya halamın yanında geçti. Onlara göre büyüyünce, büyüyünce dediğim 10 yaşlarına gelince beni yetimhaneye bıraktılar. Çok ağladım neredeyse hiç gülmedim, hâlâ da çok gülmem. Hayatımda gülünecek bir şeyde yoktu zaten, o karakola gelesiye kadar. Ama ben bu halimle çabalayıp, çalışıp hayalim olan mesleği kazandım. Polis oldum. Ve emin olun, 21 yaşındayım ama hayatıma hiç kimse girmedi. İhtiyacımda yoktu zaten. Geri kalan bilgileri sonra öğrenirsiniz. Şimdi hikayemi okumaya başlayabilirsiniz.
Her şey o gün başladı. Aslında çalıştığım yerden tayinimin çıkması ile hayatımın düzeni değişti. Biraz da zorlandım tabii ki, ama bir şekilde alıştım. Alışmak zorundaydım.
' 07.00'
' Dıt dıtt dıttt dıtttt'
" Sanada günaydın, dıt dıt öteceğine günaydın der insan. İnsan değilsin gerçi ama sorun yok dimi?"
" Deliriyorsun kızım, başladın yine kendi kendine konuşmaya. Saat nerede? Allah belanı vermesin yaa geç kalıcağım."
Yaklaştık 20 dakikada hazırlanıp çıktım. Son kez aynada kendime baktım. Memnun bir ifadeyle mırıldandım.
" Fıstık gibi kızsın güzelliğine nazar değmesin be."
***
"Hop hop dedik, dur taksi."
Bu yine giden onuncu taksi filandı. Saatime tekrardan baktığımda, görünen o ki yeni işime geç kalacaktım. Ne diye tayinim çıktıysa? Yaklaşık on dakika geçmeden farklı bir taksi çevirdim. Bana çarpmak üzere durduğunda yerimde irkilmiştim. Gözlerimi devirerek arabaya bindim. Bir ölmediğim kalmıştı zaten.
" Kusura bakma bacım."
Ölünce de kusura bakmazdım abi, Allah razı olsun.
" Kolay gelsin abi."
" Sağol bacım nereye?"
Üzerimde polis üniforması varsa beni plaja kadar bırakır mısın abi?
Bunları dışımdan söylersem büyük ihtimalle on dakikaya kalmaz ülkeden def edilirdim. Herkesde hoşgörünün, şefkatin, saygının, sevginin kalmadığı bir yerde diğer ülkelerin bizi kıskandığını düşünüyorduk. Herkes patlamaya hazır pimi çekilmiş bomba gibiydi.
" Karakola abi."
" Tamam bacım."
Bir 25 dakika kadar da taksi de yolculuk yapıp sonunda karakola vardım. Başıma geleceklerden habersiz bir şekilde gekmiştim. Şimdiden kazamız mübarek olsun sayın okurlar. Bu ara da şansız biri olduğumu dedim mi? Demediysem şimdi diyorum baya baya şanssız birisiyimdir.
" Hehh iyi oldu geç kaldım kesin."
Kendi kendime mırıldanıp söylenirken yolumu kesen bir ses duydum.
" Hop hop nereye gidiyorsun?"
Bende bir şey eksik diyordum, başımda deliler eksikmiş. Bir de bu deli ile mı uğraşıcağım ben? Ben kendime kendime düşünürken yine konuştu.
" Sağır mısın? Sana diyorum suratıma neden boş boş bakıyorsun?"
İri bedeniyle karşıma geçtiğinde gözlerimi devirerek kurtulmaya çalıştığımda, yeniden karşıma geçti. Kafamı yavaşça ve hafifçe kaldırdığımda göz göze gelmiştik. Kumral teni, dağınık, siyaha yakın koyu kahverengi saçları ve ela rengi gözlere sahipti. Derin bir iç çekip adamı süzdüm. Üzerinde polis üniforması vardı. Burada görev yapıyor olmalıydı.
" Konuşmadığına göre ya cidden sağırsın, yada anlamakta zorluk çekiyorsun. Yada, ne o beni görünce dilin mı tutuldu?"
Alaycı konuşması sinirlerimi bozmaya yeterince yetmişti. Hem geç kaldığım hem de ölümden dönmem yetmiyormuş gibi birde bu deliyle mi uğraşacaktım? Sadece sabır istiyorum.
" Sağır filan değilim, anlamakta da zorluk çekmiyorum. Üstelik dilim tutulacak kadar da yakışıklı değilsin. Çekil karşımdan hadi."
" Karakola böyle elini ayağını sallaya sallaya giremezsin. Seni bu karakolda hiç görmedim, yeni misin?"
" Üstümde üniforma var polisim heralde, hem buranın müfettişi sen misin? Geleni geçeni gözetliyorsun galiba. Tekrarlatma bana elli kere çekil hadi."
Uzun bir süre daha beni süzdü. Gözlerimi tekrar devirdiğimde hızla yanından çekildim. O ise yanımda bakakalmıştı. Sonunda başka bir polis görebildim ve hemen yanına gitmem bir oldu.
" Pardon, bakabilir misiniz?"
" Buyrun?"
Kahverengi saçları ile aynı renkte gözleri vardı. Saçı önceki çocuğa göre daha uzundu. Az önce yalan söylemiştim ama şimdi doğruyu söylemek gerekirse bu çocuk gayet yakışıklıydı.
" Ben, buraya yeni tayinim çıktı da yetkili biri ile görüşebilir miyim?"
Hanım hanımcık davranmıştım. Sonuçta az önceki çirkefliğimi kimse görmemişti.
" Siz yeni gelecek olan polissiniz dimi?
Gelmeden burada adım çıkmış demek ki.
" Evet, ben. Yani benim."
" Tamam hoş geldin diyorum, seni şuraya alabilirim."
Şöyle kibar olacaksın insanlara karşı. Az önceki dağ ayısı gibi insanları karakola almamazlık yada saçma saçma davranmayacaksın.
" Tamam teşekkürler."
Veridiğim odun gibi cevapla gösterdiği yere doğru gittim. Tabii benim normalim olamazdı herhalde dimi? Tam giderken tam yanımda duran sandalyeye çarpmasam olmaz. Çarptığım yeter mi? Yetmez tabi ki birde paldır küldür düştüm. Allah'ım tam şuan yer yarılsın bende içine gireyim lütfen!
" Yavaş ol. İyi misin?"
Kafamı kaldırmadan ve cevap vermeden ayağa kalkmaya çalıştım. Evet, sadece çalıştım. Ben yerden kalkarken birde ayağımı burktum, ardından bir daha düştüm. Tam şuan yok olayım lütfen! Rezil olmuş ifadeyle dudağımı ısırdım. Ayak bileğimi kavrayarak ovdum. Üstüme silkeledim en sonunda ayağa kalkmayı başarmıştım.
" Kızım sen sorunlu musun? Bir yerinde bir şey var mı? Geç şuraya otur."
Ha her şey bitti birde sorunlu oldum öyle mi? Sinirle kafamı çevirdiğimde yine o çocuğu gördüm. Buda beni izliyordu herhalde.
" Sorunlu filan değilim beyefendi. Gayet iyiyim yardıma ihtiyacım yok."
Alayla güldü.
" Beyefendi ha, şimdi beyefendi olduk ne iyi."
" Ilgın Gökşin nerede acaba?"
Son kez o adama baktım. Gözlerimi devirdikten sonra kafamı çevirdim.
" Buradayım, buradayım."
Karşıma çıkan, saçlarının çoğu yeri beyazlamış gözünde dikdörtgen gözlükleri ve ciddi ifadesiyle beni çağıran kişinin karşısındaydım.
" Hoş geldin kızım, ben Baş komiser Alp Tekin."
Başkomiser... Peki, yine sahte gülüşümü takınıp saygılı olmak zorundaydım. Umarım bu da önceki karakoldaki gibi kendini beğenmişin önünde gideni değildir.
" Hoş buldum baş komiserim."
Alp, gözleriyle karakolu taradı. En sonunda birisini görmüş gibi yanına çağırdı.
" Ayaz gel oğlum."
Ayaz? Lütfen düşündüğüm şey olmasın.
" Görev arkadaşınla tanışmışsındır, umarım."
İçimden ufak bir küfür savurdum. Neyin görev arkadaşı? Şaşırmışsınızdır belki, ama evet kavga ettiğim o çocuk benim görev arkadaşımmış. İsmi de ne farklı pek duymamamıştım, Ayaz. Ben böyle düşüncelere dalmıştım ki Alp abinin yeni baş komiserimin sesine irkildim.
" Tanıştınız mı?"
" Hı?"
" Hı mı?"
" Pardon."
O anda Alp'in telefonu çaldı.
" Alo, efendim abi."
Duydukları ile bakışları hızlıca bana döndü ve kaşları çatıldı. Ona baktığımı fark edince gözlerini üzerimden ayırdı.
" Ayaz Ilgın'a anlat burayı konuşun biraz, tamam abi geliyorum. İşim çıktı benim."
" Tamam başkomiserim. Gökşin gel bakalım."
" Gökşin mi? Adım Gökşin değil."
" Soyadın ne peki? Gökşin değil mi?"
" Evet, soyadım Gökşin. Ama adım Ilgın."
" Peki bu benim sorunum değil, Otur Gökşin."
Sandalyeyi işaret etti ve oturdu. Rahatlığına bak. Birde görev arkadaşım olacakmış! Ne göreviyse.
" Sabır istiyorum sadece."
" Neden?"
Birde küstah küstah soruyor! Nedenmiş!
" Yanımda olmaya devam ettiğin sürece ihtiyacım olacak gibi görünüyor. Sonuçta daha ne olduğunu bile bilmediğim görev arkadaşımmışsın. Aman ne güzel!"
" Kötü olmuş Gökşin."
Ağzımı açmak üzereyken az önceki çocuk bize doğru seslenerek geliyordu.
" Ayaz, Ayaz."
" Efendim, abi."
" Abi seni arıyordum ben de."
" Yine noldu Yiğit?"
Böylece adının Yiğit olduğunu öğrendiğim çocuk konuşuyordu.
" Abi öyle bakıyordum gelmedin sandım."
" Sabah konuştuk beraber geldik ya kardeşim. Kuşlar senden daha zeki. Bu mu sadece?"
" Evet. Selam bu arada."
Elini bana uzatınca verdiği selamın bana olduğunu anladım. Az önce tanışmıştık zaten bir daha ne gereği vardı. Her neyse adımı öğrenme lüksüne sahip olacaktı. Fıstık gibi kızdım sonuçta. Maşallah bana.
" Merhaba."
" Buz daha sıcak."
Karşımda oturan Ayaz'ın mırıldanmasına gözlerimi devirdim.
" Yiğit ben, Yiğit Karakuş."
Elini sıkmakla yetindim. Hızla elimi çektim. Yeni tanıştığım birisiyle fazla samimiyete gerek yoktu.
" Ilgın, Ilgın Gökşin."
" Tamamdır. Ben gidiyorum abi hadi Allah' a emanet."
" Hadi, yürü git."
Yakın arkadaş olmalılardı.
" Nerede kaldık Gökşin?"
" Seni tanıyorduk. Anlat biraz kendini."
" Ayaz Günay ben, 22 yaşındayım. Yeterli bu kadar."
Sessizliği bozan yine kendisiydi.
" Neden geldin buraya Gökşin?"
Off be, ne çok konuşuyor bu çocuk hiç susmaz mı bir insan. Yok ya, bu susmuyor. Ama cevap vermek zorundayım. Öyle bir mecburiyetim yok ama, sonra malum sağır diyor.
" Tayinim çıktı."
" Sen hiç gülmez misin?"
Herkese gülersem bir sana gülmem.
" Sanane, Ayaz."
" Dimi, banane Gökşin."
" Peki ailen, Onların yanında da mı gülmüyorsun?"
Aile bana uzak gelen bir kelimeydi.
" Ailem, onları hiç tanımadım."
" Ne?"
Nenenin burnunu ye! Küçükken yetimhanede gıcık olduğum çocuklara aynısını derdim.
" Sen biraz sesini kes bence. Konuştukça batıyorsun."
" Kaba kız. Hem de Sakar."
" Sakar mı? Kaba değilim, sana olması gerektiği gibi konuşuyorum sadece."
" Evet, daha az önce bir yerlerini kırıyordun. Hem, ben neyi hakediyormuşum?"
" Dalgınlığıma geldi o bir kere."
" Aynen, öyle olsun."
Geri zekalı.
" Ilgın."
Kafamı sese doğru çevirdim.
" Buyur Yiğit."
" Sen erken çık istersen. Sorun olmaz, yarın görüşürüz."
" Tamam görüşürüz Yiğit, Teşekkürler."
Koşar adımlarla uzaklaşmak için kalktığımda arkamdan gelen ses ile durdum.
" Görüşürüz, Gökşin."
Derin bir iç çekerek arkama dönerek söylendim
" Allah korusun."
Çıkarken arkamdan kahkaha sesi geliyordu. Şansımdan mıdır her neyse ne ama bu çocukla görev arkadaşı olmak iğrencin ötesi bir şey. Bir de kimse bana bir şey demedi ne görevi?
Bu sefer taksiyi bekleyemedim ve otobüse binerek tıklım tıklım bir yolculuk yaptım.
" Ohh sonunda evim evim güzel evim."
" Miayv"
" Ayy benim küçük ,minik, şekerparem. Kül annem özledin mi anneyi sen.He bebeğim, özledin mi?"
" Miyavv."
" Özlemişsin, özlemişsin bebeğim."
Bu arada Kül benim minik olan tatlı kedim. Aile insanlardan olusmak zorunda değil. Bazen aile hayvanlardır. İnsanlarla arkadaş olamayınca kedi sahiplenmek en iyisi.
" Telefonum nerde ya?"
" Yemek sipariş etmek en iyi şuan."
" Alo, ben bir orta boy pizza siparişi verecektim."
" İçinde biber olmazsa sevinirim. Teşekkürler."
Ama ne kadar bekledim. Beklerken kedimle oynadım, besledim üstümü değiştirdim, bir de film seçtim tam açıyordum derken.
'Diong diong.'
Erkenden geldi iyi ki!
" Kim o?"
" Kurye."
" Teşekkürler."
" Rica ederim, afiyet olsun."
" Kolay gelsin."
Oturdum ve hemen yedim ama nasıl acıkmışım. Of ama çok güzeldi.
" Kül vazoyu kırıcaksın çekil ordan."
-ÇATT-
" Kül! Ne dedim sana, kırıldı işte. Aferin sana anneciğim. Gel şuraya bir yerin acıyacak."
Kırılan vazo parçalarını elimle toplarken, Keskin bir parçayı elime alırken elimi kestim.
" Elim! Allah belanı vermesin ya, kanıyor. Yara bandı nerede?"
Evde kendi kendime söylenerek dolaşıyordum. Muhtemelen birisi beni görse tımarhane kaçkını veya ruh hastası sanardı. En iyi ihtimalle deli. Yakında delirmeme ramak kalmıştı zaten!
" Açılsana çekmece ya!"
Elimi bir yere değdirmeden çekmeceyi açmayı çalışıyordum ama açılmıyordu! Ah, her şey neden bu kadar sinir bozucu olmak zorunda ki?
" Yapış sende yara bandı of!"
Heh, yara bandı yapışırsa şaşırırdım. Hayatımda bir şey yolunda gitsin! Ne diye taşınmak zorunda kaldım veya bu tayin işi birden bire çıktı ki?
" Miayv?"
Küçücük kafasını söylenmelerim için meraktan kafasını kapıdan uzatmış bana bakıyordu. Şefkatle yüzüme gerçek bir gukumsem bir kondurdum ve yavaşlayarak konuştum. O sırada yarabandını yapıştırmayı becermiştim.
" Kül, dur bebeğim."
Kafamı düşünceli bir şekilde kaşıdığımda oturma odasındaki camlara bakıyordum.
" Şu camları bir beze sararım, sonrada bantla iyice yapıştırırım. Saat geç oluyor, sonrada uyurum artık."
Dediğim gibi yaptım. Kırık camları bir beze sardım bantladım poşete koydum, daha sonrasında çöpe attım. Ardından pijamalarımı giydiğim gibi derin bir uykuya daldım.
Keşke bir daha uyanmamak üzere uyusaydım...
***
'06.00'
' Dııttt dıttt dııııttttt dıt dıt dıt'
" Kes sesini, konuştuğun bir şey yaptığını yok zaten. Ne kadar sıkıcısın gerçekten, Eleştirilerimi ciddiye almasın dostum."
Saate baktığımda o kadar geç olmadığını fark ettim. Bugün geç olmadan gitmem gerekiyordu.
Malum sonra üzerimde polis üniforması olmasına rağmen karakola almıyorlar falan.
" Bu sefer geç kalmadan gitmem gerek."
Yine dün ki gibi 20 dakika da hazırlanarak hızlı bir şekilde evden çıktım. Kendimi rutin halinde aynadan baktım. Yüzüme muzip bir gülümseme oluştu.
" Fıstıksın kızım sen! Ne bu güzellik bal mısın mübarek!"
***
" Taksi. Sen de git zaten ya, nereden taksi bulacağım şimdi? Geç kalmayayım demiştim iyi ki!"
Saçımı kaşıdığımda son kez bir taksi çağırdım. Durmasaysı kendimi kemirmeye başlayacaktım ki, taksi sonunda durdu.
" Gel bacım."
Taksicilerde ki bacım deme yaygınlığı.
" Sağol abi, çağırdığım kaçıncı taksi oldu sayamadım."
Bende de ki de sahte müşteri söylenmesi.
" Nereye bacım?"
" Karakola abi."
Acaba her gün kaç defa diyorum taksicilere karakola diye? Merak konusu bu da. Bu sefer yaklaşık 15 dakikalık bir yolculuk yaparak yeniden Kara kola varabildim. Geç kalmadığımı düşünerek hızlıca karakola giderken duyduğum sesle yerimde durdum.
En azından onun sesi değildi. Şükür!
" Ilgın!"
" Noldu Yiğit?"
" Baş komiser seni çağırdı."
Şaka mı? Kim bilir ne olmuştu.
" Ne zaman?"
Geç kalıp kalmadığımı bu şekilde anlayabilirdim.
" Az önce çağırdı. Bir şey konuşacakmış galiba, yeni olduğun içindir belki."
" Peki Yiğit, anladım. Sağol."
Karakola girdiğim gibi başkomiserin odasına gittim. Allah'ım sen koru beni! Bismillahirrahmanirrahim.
- TIK-TIK-TIK-
" Gel."
İçeriden gelen sesler hemen kesilmişti ve başkomiserin tok sesi duyulmuştu. Boğazımı temizldim ve yavaşça kapıyı açarak içeriye kafamı uzattım.
" Baş komiserim gelebilir miyim?"
" Geç, kızım."
Ya havle! İyi ki şükür dedim ben! Bu çocuk sürpriz yumurtadan çıkar gibi ne diye her yerden çıkıyor ki!? Keşke Yiğit'in dediği gibi yeni geldiğim için çağırsalardı. Ama bu Ayaz varsa, bununla ilgilisi yoktu.
" Ilgın, şimdi buraya yeni geldin buraya biliyorum ama."
Evet biliyorum, çıkar ağzında ki baklayı artık.
" Seni, Ayaz ile bir göreve göndermemiz gerek."
Dıt. İçimden küçük bir küfür savurdum.
Karakolda o kadar insan varken, yada karakolda başka insan mı yoktu?
" Bu öyle kolay bir görev değil maalesef. O yüzden seni Ayaz ile gönderme kararı aldık."
Ne bu Ayaz özel harekat mı? Beni koruması için bir erkeğe ihtiyacım yok. Hele ki Ayaz gibi birisine!
" Görevinizi söylemedim ama, göreviniz bir mafya çetesi var. Onu çökertmeniz gerek."
Bu çocukla mı!? Mafya çetesi! Silahlı milahlı olan mafyalar mı!? Bu çocuk silahla kendisini vurur! Ben birde bununla mafya çetesimi çökerteceğim!
Evet, evet yanlış duymadınız ben bu Ayaz denilen çocukla tehlikeli bir mafya çetesini çökertecekmişim. Hayal gibi dimi? Keşke hayal olsaydı! Ama öyle olmuyordu işte.
" Anlaşıldıysa çıkabilirsiniz."
Heh, bu kadar mıydı diyeceklerin. Bombayı verdin şimdide çıkın gidin. Onloşoldoyso çokobolorsonoz. Gel şen uğraş şu çocukla sayın başkomiserim! Adam öyle diyince napabiliriz biz de tıpış tıpış çıktık. Ben önde, Ayaz arkada çıktık gittik. Tabii bu çocuğun ağzı durmuyordu.
" Gökşin."
Adım Ilgın!
" Ne var Ayaz?"
" Eline noldu?"
İyileştirecek misin ne olduğunu söylesem.
Elimdeki yarabanı bir çırpıda söktüm. Buruşturduğum gibi cebime sokuşturdum.
" Sanane bundan Ayaz."
" Sen insanları terslemeyi seviyor musun Gökşin?"
Senin gibilerini evet.
" Düzgünce söylersen ne olur ki?"
Düzgünce söyleyebilirim ama canım istemiyor.
" Kedim vazoyu kırdı. Bende toplarken elimi kestim. Rahatladın mı Ayazcığım?"
Gıcık şey.
" Rahatladım Sakar kız."
Rohotlodom sokor koz.
Adım Ilgın! Ilgın! Il-gın!
" Sen adımı bildiğine emin misin? Hatırlamıyorsan adım Ilgın. Lakap ile seslenmekten vazgeçebilirsin."
" İsmini biliyorum Gökşin. Ama seni sinir etmek hoşuma gidiyor."
Pardon şaklaban mıyım ben? Hoşuna gidiyor diye benim sinirlerim bozuluyor.
" Neden, Ayaz?"
" Çok güzel oluyorsun, ve eğlenceli."
Vay, bu çocuk demek güzel şeylerde söyleyebiliyormuş. Güzeldim. Bunu biliyordum.
" Ben mi?"
Ben mi derken Ilgın? Senden başka insan mı var? Yok çocuk kendine güzel dedi. Salak mıyım neyim bende.
" Evet, sen. Kendimi güzel bulmuyorum deme sakın."
Biliyorum ve kendimi güzel buluyorum.
Ama egolu gibi biliyorum güzel demeyecektim heralde.
" Yani, çok güzel sayılmam."
Yalanlarımın inandırıcılığına bak.
Mavi gözlerim, polis üniformam ve siyah dümdüz saçlarım ile prenses gibi gözüküyordum.
Neden, haksızlık etme kendine bence. Daha fazla bir şey demem ona göre. Güzelsin dedik işte."
Aslında yalan söyleyemem, bu gerçekten hoşuma gitti. Ve ben yine düşüncelere dalmışken aradan bir kaç dakika geçmiş olmalıydı. Sessizliği bozan Ayaz oldu.
" Bir şey demiyecek misin?"
Demeyeceğim.
" Ne diyebilirim ki?"
" Teşekkür edebilirsin mesela. Tabii biliyorsan eğer."
Bilmiyorum Ayaz Günay.
" Bilmiyorum."
" Neden, annen baban terbiye vermedi mi sana?"
Ya havle, ya sabır!
Bu çocuk bana travmalarımı hatırlatmaktan zevk alıyor galiba.
" Ayaz, ailem hakkında bir şey söyleme. Her şeye burnunu sokmayı bırak artık. İstemiyorum konuşmanı, anlamıyor musun? Sen neden diye sormadan söyleyeyim. Onları hiç tanımadım 10 yaşına kadar bazen teyzem de bazen halamda kaldım 10 yaşıma girince beni yetimhaneye bıraktılar. Yeter. Kes sesini artık."
" Gökşin, ben bilmiyordum özür dilerim."
" Her şeye burnunu sokma o zaman."
Yüzüme bakmaya devam ederken, gözleri dalmıştı.
" Yüzüme ne bakıyorsun?"
Çok mu kötü davranıyorum ben? Ah, neden bu kadar kötü olmak zorundayım!
" Hiç, öyle dalmışım."
" Yüzüme bakarak mı? Noldu birden bire?"
Güzelliğime mı daldı ki.
" Hiç dedim ya Gökşin."
" Aynen, öyle olsun."
" Sen beni mi taklit ediyorsun? Ettiğin lafların hiç birisini unutmuyorsun bakıyorum da."
İşim gücüm yok senin laflarını düşünüp duruyordum.
" Unutmam, merak etme sen."
" Merak eden yok zaten seni."
Yüzünden hızlı ve küçük bir gülüş geçti.
" Neden güldün ki şimdi?"
" Yasak mı?"
" Hayır."
" O zaman bir sıkıntı göremiyorum."
En çok yaptığım şeylerden biri olan gözlerimi devirdim.
" Sabır sadece. Ben sen ile birde mafya çetesi çökerticeğim ha nasıl olucaksa o."
Gerçekten bu neyin mafyasıydı?
" Neden öyle diyorsun Gökşin?"
Seninle biraz zor görünüyor o yüzden.
" Açıkca söylememi ister misin Ayaz?"
" Söyle Gökşin."
" Seni sev-mi-yo-rum. Dört gece sadece. Anlıyor musun?"
Birden zaten soluk olan o yüzü daha çok soldu sanki, o ela renkli gözlerinin renkleri gitti birden bire. Kırılmıştı sanki. Ayaz'ı ben mi kırmıştım? İçimde bir burukluk oluştu. Bu kadar kötü olmak zorunda mıydım?
" Ayaz ben."
" Tamam Gökşin sorun değil."
Sorundu. Ama söylemiyordu.
" Ama inanır mısın bilmem ama bu işlere kader kısmet denir."
Hayatımda inanmayacağım en çok şey kader, kısmettir.
" Yok Ayaz, ben öyle çok inananmam."
" Ben inanırım, ve bu işler bizim kaderimizde var."
Ne ara biz olduk?
" Bizim kaderimiz mi?"
" Evet, bizim kaderimiz sonuçta artık görev arkadaşı değil miyiz?"
Ne yazık ki evet. Bu acı gerçeği yüzüme vurmana gerek yoktu.
" Maalesef."
" Evet, malasef ama kader öyle istedi. Bu yüzden bir araya geldik."
Kader, Evren neden böyle şeyler istiyorsun?
" Keşke öyke bir şey olmasaydı."
" Ama oldu Gökşin, Kader bu."
Ah, Kader artık husemetlimsin unutma bunu.
Bende Ayaz' ı tekrarladım
" Kader..."
Tekrardan Ayaz'a baktığımda arkamdan bir ses duydum.
" Ilgın. Ayaz ile sana ihtiyacımız var."
Sesin sahibi Yiğit'di. Peki neyin yardımıydı bu?
YAZAR NOTU!!!: Selaammm, yazmaya daha yeni başladım neredeyse hiç tecrübem yok ilk defa böyle bir kitap yazma girişiminde bulunuyorum. O yüzden biraz acemi olabilirim. Eğer yanlıs yaptığımı düşündüğünüz veya yazım hatalarım var ise beni eleştirebilirsiniz bütün eleştirilere açığım buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler. Sonraki bölümlerde umarım ki Görüşürüüüzzz okurlarrrr.
Bölüm etkileşimi
