GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

18. bölüm / 27

16.BÖLÜM OPERASYON:A

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: 16.BÖLÜM OPERASYON:A

Size coğu zaman duygulardan bahsetmiştim. Duygularımı tam olarak hissettirmeden duygular tam olarak duygu olamıyormuş. Size aşkı anlatmıştım, aşkımı fark etmiştim. Ben kendimden vazgeçecek kadar aşıktım, ve bu tutkulu duyguyu engellenemiyordu. Aşık olduğun kişinin nerde olduğunu bilmesen bile. Ben 4 aydır nerede bilmiyorum. Aradan tam olarak,
4 Ay
13 Hafta
26 Gün
17 Saat
42 Dakika
39 Saniye
34 Salise, 35 salise, 36 salise...
Saydım, saliseleri, saniyeleri, dakikaları, saatleri, günleri, haftaları, ayları saydım. Aradım. Çok aradım, bulamadım. Ayaz'ın nerde olduğunu bilemiyordum, ama size demiştim ikimiz birbirimizin kaderinde varsa ya ben ona gideceğim yada o bana geri gelecekti. Size göre zaman çok hızlı ama, o aylar bana yıllar gibi geliyor. Belki de gerçekten aylar yılları kovalaycaktır. Bugünün günlerden hangi gün olduğunu bile bilmiyordum ama Ayaz'ın gitmesinden geçen süreyi adım gibi biliyordum. Her yerde arıyorduk ama ne Kutay Kara'yı ne Ayaz'ı bulabiliyorduk. Bunu aramızda kabullenen ve bize destek olan İdil'di, Yiğit kardeşim dediği adamın yokluğundan artık bir şeyleri kabullenmek istemese de kabulleniyordu. Ben mi ? Ben asla kabullenmedim. Bütün imkansızlıklar olabilirdi ama ölüm bu imkansızlıklar arasında yoktu. Olamazdı, olmazdı. Ayaz gittiğinden beri çoğu kişi bana kızgın. Onlara bir şey demiyorum, bende kendimi suçluyorum. Ne kadar duygusuz gözüksem de ne kadar sussamda korkuyorum, Ayaz için korkuyorum. Ama biliyorum, iddiayı ne kadar kaybetsem de geri gelicekti. Buna adım kadar emindim. Sıradan bir gün olmasını diliyorum, kapım yine çalıyordu. Ayaz gittiğinden beri gelenler in çoğu polisler, İdil ve Ravza Abla. Polisler soruşturmaya devam ediyorlar, İdil bana destek oluyor ve Ravza Abla beni daha çok suçluyordu. Yine gelenler bu kişilerden birisiydi. Kül'ü kucağımdan yavaşça bıraktım. Kapı deliğinden baktığımda kimse yoktu. Kaşlarım çatılıydı aralıklar ile kapıyı açtığımda görmeyi beklemediğim bir şeyi gördüm. Kapının eşiğinde duran beyaz bir zarf. Derin bir nefes aldım ve zarfı alarak geri Kül'ün yanına gidiyordum. Ama gözüm karşımda ki eve takıldı. Ayaz'ın evi o gün son kez mutlu olduğumuz o ev. Oraya bakmak bile bana acı veriyordu. Kapıyı kapattım ve koşar adımlar ile kendimi koltuğa attım. Kül çoktan aşağı inmiş su içiyordu. Koltukta doğrulduktan sonra zarfı açtım. Aynı el yazısı ile yazılmıştı, aylardır gelmeyen zarf neden bugün gelmişti ?
Aradan çok zaman geçti,
Ayrılıklar ve korkular geldi.
Sevinçler ve aşk gitti.
Biriniz bir tarafta ağlarken,
Diğeriniz diğer tarafta adını sayıkladı.
Biriniz ruhen acı çekti,
Biriniz beden olarak acı çekti.
Zaman eskidikçe,
Birbirinize daha çok yaklaşıyor,
Felaketten kurtalamayacağını öğreniyorsunuz.
Çok yakında yeni perde başlayacak...
Birimiz beden olarak, birimiz ruh olarak acı çekmiştik. Ben ruh olarak çekmiştim. Eğer bu notta ilimizden bahsediyorlarsa geriye sadece Ayaz kalıyordu. Birimiz ağladı, birimiz adını sayıkladı. Ayaz gittiğinden beri tek yaptığım şey ağlamaktı. İnanmak istemiyordum, Ayaz acı çekmiş olamazdı. Onu koruyamamış olamazdım. Gelen bu notla dehşete düşmüştüm. Hemen telefonum çaldı 'Özel Numara' arıyordu. Kutay Kara bu nottan hemen sonra arıyordu. Çenemi dikleştirdim ve hemen telefonu açtım. Sesim hiç olmadığım kadar net ve keskindi.
" Ne istiyorsun Kutay Kara?"
" Nasılsın Gökşin ?"
" Kutay, haddini aşma."
" Zambağım, neden öyle diyorsun ?"
" Sana söylenmesi gerekeni söylüyorum."
" Sevgilin hâlâ yanında değil mi ?"
" Sanane bundan şerefsiz."
" Ben ile doğru konuş. Daha ikinci perde başlamadı, ona göre davran."
" Ne hakkediyorsan ona göre davranacağım."
" Sevgilimden yeterince intikamımı aldım."
" Hayır, hayır, hayır. Ona zarar verdiğsen seni yaşatmam !"
" Çok, çok fazla zarar verdim. Aylarca, üç ay boyunca. Ama kaçınca bir şey yapamadım. Fakat senin yanına gelmemiş, belki de bulunduğunda komalık olacak kadar kötü olduğu içindir."
" Ne? Hayır, bak beni kandırmaya çalışıyorsun ama ben bu kadar salak değilim Kutay Kara."
" Gerçek olup olmadığını sonra göreceğiz. Sonra görüşeceğiz Zambağım."
Bir şey demedim, sadece hafif bir küfür savurarak telefonu kapattım. Gerçek olabilir miydi ? Ayaz Kutay Kara tarafından kaçırılmış ve komada olabilir miydi ? İnanmak istemiyordum. Sadece dünyadan kaçmak istiyordum. Hemen yanımda olan kulaklığımı aldım, ve kulaklarım da müziğin sesi yankılandı.
" Çünkü sen varsın diye, beni anlarsın soru sormazsın, ah yetmedi mi be ?" Diyordu şarkının sözleri. Şarkı Yüzyüzeyken Konuşuruz grubunun Sen Varsın adlı şarkısıydı. Ama dünyadan kaçma isteğim çok uzun sürmedi, şarkım telefonumun çalması ile durdu. İdil arıyordu. Başıma gelenlerden bahsetmeli mıydım ? Şimdilik hayır. Telefonu gözlerimi kapattım ve açtım.
" Alo, Ilgınoş."
" Alo büyür İdil."
" Ilgın acilinden hazırlanıp karakola gelmen gerek."
" Ayaz ile bir haber mı var ?"
" Ilgın yok ama bir şey söylemem gerek. Bak ne kadar kabul etmek istemiyorsan da kötü sonuçlara haz-"
" Kötü sonuçlara hazır olmayacağım. Çünkü aşık olduğum adam ölmedi, ölemez !"
" Umarım anlatıyordum İdil. Karakoldayım birazdan."
Telefonu kapattığımda bir boşluktaydım. Bir sevginin eksikliğidir belki bu. Bilmiyordum, ama iyi şeyler olması imkansızdan daha uzaktı. Nefes alışverişlerimi düzene sıktım ve odama gittim. Üniformalarımı giydim, ve saçımı dağınık bir ay kuyruğu yaptım. Anahtarlarımı alarak evden çıktım. Binadan çıktığımda aynı yerdeydim. Ayaz'ın gittiği yer, Ayaz yokken onun adını ne kadar çok anıyordum. Ve arabası da ordaydı. Aylardır orada duruyordu. Bu sefer bağırışlarımız yoktu, kavga edeceğim kişi yoktu. Telefonumdan bir taksi bulmaya çalıştım. Ama hiç bir şey bulamadığım için otobüs durağına gittim. Otobüs çoktan gelmişti, gitmeden yakaladım ve sıkış tepiş bir yokculuk yaptım. Aradan çok zaman geçmeden karakola varmıştım. Biraz daha yürüdüm ve karakolun önünde İdil, Yiğiy ve başkomiserimiz vardı. Baş komiserim beni gördüğü gibi yanına çağırdı. Üçümüzde karşısına dizildiğimizde bakışladı hepimizin üzerinde sıra sıra gezindi, çenesini dikleştirdi ve konuşmaya başladı.
" Gençler, aylardır Kutay Kara'nın yerini arıyoruz. Ve kayda değer bir şy sonunda bulduk. Sandığımızdan ve eskisinden daha güçlü olabilir, bu yüzden dikkatli olun. Unutmayın canınız pazar malı değil."
" Anlaşıldı mı çocuklar ?"
" Anlaşıldı Baş komiserim." Dedik bir ağızdan. Yiğit vakit kaybetmeden hemen arabaya bindi. İdil yanına ben arka koltuğa oturdum. Yiğit bir konumdan gidiyordu. Yiğit sessizlikten rahatsız olmuş olacak ki boğazını temizleyerek konuştu.
" Bu sefer üç kişiyiz bu yüzden Operasyon:A diyelim. Hangimiz eksik olursa onun baş harfi."
İdil kafasını olumlu anlamda salladı. Ve bana doğru elini uzattı. Bende kafamı salladım ve İdil'in elini tuttum. Aynı anda konuştuk.
" Bir iki üç, Operasyon: A."
" Az kaldı, geliyoruz güzeller. Canınıza dikkat edin. Baş polisiniz Yiğit Karakuş uyarıyor."
" Salak, sen bizim baş polisimiz olsaydın ne olurdu kim bilir ?" İdil ve Yiğit yine atışıyordu. Ben sessizliğimi koruyordum. Aniden araba durunca geldiğimizi anladım. Çok eski bir yer değildi, depoya benzemiyordu. Belimde ki silahımı dokundum ve orada olduğuna emin olduktan sonra Yiğiy ve İdil ile arabadan indim. Birbirimize baktık ve temkinli ama hızlı adımlar ile binaya ilerledik. Etrafta kimse yoktu, tek duyduğum şey üçümüzün tedirgin bir şekilde nefes alışverişleriydi, biz etrafta birisini arıyorduk ama kimse yoktu. Burası kocaman hiç odası olmayan bir yerdi. Üçümüz birbirimize sırtımızı vermiş etrafımızı inceliyorduk. Gözlerim ile her yeri inceledikten sonra bir alkış sesi duydum, üçümüzde aynı tarafa baktığımızda onu gördük. Kutay Kara ellerini çırparak alkışlıyordu. Yüzünde rahatsız edici gülümsemesi vardı. Yanımıza bir süre daha yaklaştı ve aramızda hâlâ on adım varken durdu. Kahkaha atıyordu. Belimde ki silaha doğru uzanmayı düşündüm ama gözleri sadece benim üzerimdeydi. Ben ne yapacağımızı düşünürken onun da belinde olan silahı fark ettim. Silahı vardı ve tek bir kurşun ile dikkatiniz dağılırsa hepimizi öldürebilirdi. Aklıma tek bir şey gelmiyordu, Kutay Kara kahkahalarını yavaş yavaş bitirdi ve hâlâ gülümseyerek konuştu.
" Gerçekten çok acizsiniz. Tek bir kurşun ile hepinizi öldürebilirim. Başınızda liderimiz olmayınca mı bu kadar güçsüzsünüz yoksa ?" Sesinde ki alaylı ifadeyi seziyordum. Yiğit ellerini sıkmaktan yara yapacaktı neredeyse, sinir ve kin ile konuştu.
" Lan adi şerefsiz şu şarjörü üstüne boşalttırma bana! Seni evire çevire döverim, bizi tehdit etmeden elli kere düşün o var olmayan aklın ile bunun mantıksız olduğunu anlayınca kes sesini!."
Ardından İdil çenesini dikleştirdi ve aynı kim ve öfke ile konuştu.
" Bana bak vasıfsız, senin kafanı alırım duvara sürte sürte kıvılcım çıkartırım o çıkan kıvılcım ile seni yakarım. Bizi anmadan önce canından şüphe et, etmezsen ben senin canını bitiririm."
Kutay Kara'nın yüzünde ki eğlence ifadesi azda olsa gitmişti. Ben kendimden daha emindim, önce tek kaşımı alay ile havaya kaldırdım yüzüme bir gülümseme oturtturdum ve diğer kaşımı da havaya kaldırdım. Derin bir nefes aldım ve emin bir şekilde çenemi dikleştirerek konuştum.
" Bana çok laf kalmadı ama yine de nefesimi senin kadar değersiz birisi için ne kadar yormak istemesemde yorarım. Eğer bizi yeneceğini düşünüyorsan sen onu rüyanda bile göremezsin gerizekalı, ve eğer eğlenmek istiyorsan eğleneceğin en son kişiler bizleriz. Sana çok eğlenceli gözükmüş olabiliriz ama sen bizimle eğlenmeye çalışırken sana öyle bir oyun oynarız ki asıl sen bize eğlence olursun. Anladın mı beni çeyrek daha küçük akıllı kötü ?" Benim laflarımdan sonra Kutay'ın yüzünde ki gülümseme tamamen yok oldu. Gözlerinde eğlencenin e harfi bile kalmadı. Sinirden çenesi kasıldı ve elleri titriyordu. Hiç birimiz beklemediğimiz anda eli belinde ki silaha uzandı ve bir el ateş etti. Resmen zaman durdu, birden gözlerim kapandı. Ama korktuğum gibi olmamıştı bende bir şey yoktu, yan tarafıma baktığımda İdil iyiydi ama İdil yerde yatan Yiğit'in başındaydı. Hemen yanlarına gittim, Kutay ilk önce bize baktı. Ben hızlıca ayağa kalktım ve belimde ki silahı çektim. Elim gram titremiyordu. Gözlerim Keskin bakıyordu, sadece silah ateş etmeyecekti gözlerim de ateş ediyordu. Kutay Kara öylece duruyordu, ama o da silahını indirmemişti. Ama benim aksime onun eli titriyordu. Alayla güldüm.
" Elin titrediği sürece hiç bir hedefi tutturamazsın."
" Sana zarar vermek istemiyorum Ilgın."
" Ama ben sana zarar vermek istiyorum Kutay Kara. Onu ne yapacağız ?"
" Ilgın o tetiğe basarsan sadece vurulan ben olmam."
" Rus ruleti mı oynuyoruz o hâlde?"
" Benimle bu haldeyeken kumar oynayamazsın heralde Zambağım ?"
" Canım istersen bak gibi de oynarım Kutay."
" Fazla cesur davranıyorsun."
" Her zaman, ben her zaman cesurum." Kutay Kara alaylı bir şekilde gülümsediğinde kaşlarım çatıldı. Ama hiç beklemediğim anda tetiğe bastı.
" Kumar istersen oynarız, görüşürüz üçlüler." İdil'in bakışları bu sefer bana dönüktü, elim omzumdaydı, yavaşça omzundan indirdiğimde kan vardı. Ama acı o kadar hissetmiyordum. Elleri titrediği için hedefi kaçırmıştı. Mermi omzunu sıyırmıştı, ama yaranın izi kalacaktı. Gözlerim Yiğit'e döndü, arkamı döndüm ve kapıdan çıkmak için ilerdim.
" Yiğit kalk hadi gitti."
" Kızım oyun oynarsak eğlence sen olursun dedi adam ikimizide öldürüyordu."
" Elleri titrediği sürece hiç bir hedefi tutturamaz."
" Bu soğuk kanlılığının sebebi nedir Ilgın ?" Ses İdil'e aitti. Yiğit rol yapmayı bırakmış üstünü silkeleyerek yanımıza gelmişti. Ben kanayan omzumu bastırıyordum.
" Soğuk kanlı olmadığın sürece hiç bir sonuç alamazsın. Ve Operasyon : A başarısız."
" Maalesef başarısız Ilgın." Ses bu sefer Yiğit'e aitti. Ben çoktan dışarı çıkmış, yüzüme ılık rüzgar çarpıyordu. Ayaz gittikten sonra mevsim kıştan ilk bahara geçiyordu, mayısın sonlarıydı, Haziran ayı geliyordu. Hava sıcaklaşıyordu, yüzüme rüzgar çarpında derin bir nefes verdim. Ben en önde arkada İdil ve Yiğit geliyordu. Benim çenem hâlâ dik, gözlerim keskindi. Yiğiy arabanın yanına geldi ve kilitleri açtı. Biz yine başarısız olarak dönüyorduk. Koltuğa oturduğumda Yiğit rastgele bir İngilizce şarkı açtı. 'Billie Eilish Lovely' en hoşuma giden şarkıydı. Ben dışarıya dikmiştim gözlerimi. Sessizdim, ama sakin değildim. İçim de fırtınalar kopuyordu. Bir yanım onu özlüyor bir yanım ona bir şey olacak diye korkuyordu. Ben üzüldüğümde yada derin düşüncelere daldığı da hep susardım. Kafamı kaldırdığımda çoktan karakola gelmiştik. Başkomiserimiz yoktu. Ben rastgele bir sandalyeye oturdum, başkomiserimiz geldiği gibi eve gitmek istiyordum. Nedense bir şey olduğunu hissediyordum evde, bir şeyler vardı. İçimden bir ses diyordu ki neşe geliyor, Umut geliyor, çok yakınında. Ve altıncı hisselerim kuvvetlidir. Evet Operasyon:A başarısız bitti ama bu üzücü durumdan sonra bizi özellikle beni iyi şeyler bekliyordu..

-BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTTU!!:
SELAAAMMMLAAAARRR
Bu bölümümüz bu şekildeydiiii umarım beğenmişsinizdir. Acaba Ilgın'ın hissettiği gibi iyi şeyler olacakk mı ? Yorumlarınızı bekliyorummm benim için gerçekten çok önemlii. Bu bölüm biraz kısa olddu kusura bakmayınn. Bu arada benim dostumda kitap yazıyorr ismi 'Ay Ve Yıldızın Laneti' onada destek olursanız sevinirim şimdiden teşekkürlerrr. Kendiniizee iyii bakkınn. Haftaayaa salı saat 20.00'da görüşürüzzzzz BAYBAAAYYINN OKURRLAARRIMMM 🖤🎀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

62okunma 27beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…