Bölümler 26Şu an: 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI
- 1 KARAKTERLER11 kelime
- 2 1.BÖLÜM KADER...2.981 kelime
- 3 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI2.051 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 3.BÖLÜM VAKİT KAYBI1.203 kelime
- 5 4. BÖLÜM TEHDİTLER VE HAYAT1.448 kelime
- 6 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE1.373 kelime
- 7 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.819 kelime
- 8 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.552 kelime
- 9 7.BÖLÜM İZLER..2.303 kelime
- 10 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ1.716 kelime
- 11 9.BÖLÜM GÖREV İHTİLALİ1.680 kelime
- 12 10. BÖLÜM KADERİN LANETİ1.376 kelime
- 13 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI1.357 kelime
- 14 12. BÖLÜM YILDIZ1.324 kelime
- 15 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU2.055 kelime
- 16 14.BÖLÜM FARK ETMEK2.376 kelime
- 17 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ3.197 kelime
- 18 16.BÖLÜM OPERASYON:A1.907 kelime
- 19 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI2.466 kelime
- 20 18. BÖLÜM HAYALİN GÖLGESİ2.051 kelime
- 21 19.BÖLÜM HAYATIN SESİ2.040 kelime
- 22 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE2.595 kelime
- 23 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ2.569 kelime
- 24 22.BÖLÜM ZAMBAK KURŞUNU2.088 kelime
- 25 23. BÖLÜM AŞK KOKUSU2.497 kelime
- 26 24.BÖLÜM ŞANS VE KUMAR3.088 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
- Kader diye Ayaz'ı tekrarladım.
- Konuşmanızı bölüyorum ama.
İkimizde birden gözümüzü Yiğit'e diktik. Aynı anda ben boncuk mavi gözlerim ile Ayaz ise o ela renkli gözleri ile baktı.
- Ne var, Yiğit?
- Ohoo ne yok ki Ayaz'ım
- Baş komiser sizinle konuştu ya sizi göreve filan göndereceklermiş. Mevzu o.
- Şimdiden mı?
- Ne bekliyordun, Gökşin?
- Sen kes sesini Ayaz.
- Bu ne şiddet Ilgın, sakin ol biraz sonuçta siz artık görev arkadaşı oldunuz.
- Onu hatırlatma.
Dedik aynı anda, aynı zamanda.
- Ilgın, silah kullanmayı biliyor musun?
- Ciddi misin Yiğit?
- Evet, neden?
Biz bu konuşmayı gerçekleştirmeyi çabalarken Ayaz büyük bir kahkaha attı gözümü Ayaz'a diktiğim gibi daha çok gülmeye başladı. Bu çocuk bu şekilde deli deli gülerken karakolda ki çoğu polis bize bakmaya başladı. Bir sessizlik yoktu, ses neredeyse sadece Ayaz'ın kahkahaları duyuluyordu ve bu garip bir şekilde baya baya komik gelmişti. Aynı şekilde Yiğit'e de komik gelmiş olacak ki oda küçük küçük gülmeye başladı. Sonunda dayanamayıp, yüzümden hızlı ve küçük bir şekilde bir gülümseme geçti. Ve birden Ayaz konuşmaya başladı.
- Ooo neler görüyor bu gözler, Gökşin sen gülmeyi bilir miydin?
- Offf Ayaz ne taktın benim gülmeme sende be.
- Takarım tabii ki baksana bizim karakola herkes güler yüzlü birde sana bak.
- Huysuz şirin gibisin.
Sonra durdu durdu bu seferde Yiğit ile tekrardan gülmeye başladı. Ben bu kadar gülmeye dayanamayarak bilgisayarda bir şeyler yapmaya çalışan bir kız dikkatimi çekti. Birden hiç yapmayacağım bir şey yaparak hızlı adımlarla kızın yanına yürüdüm. Bu yaptığım haraket ile Ayaz ve Yiğit şaşırtmış olacağım ki gülmeyi bırakıp bana bakmaya başladılar. Ben hiç bir sorun yok gibi kızın yanına gittim ve kız şaşkın bir şekilde bana baktı, hızlı bir şekilde konuşmaya başladım.
- Yardıma ihtiyacın var mı ?
- Sağol yalan yok gerçekten yardıma ihtiyacım var.
- Bir telefon çağırısı geldi ama yerini bulmakta zorlanıyorum.
- Tabii, cümleme devam edecektim bir ses ile lafım ağzıma geri girdi.
- Gökşin, çekil.
- Ne?
- Ayaz kız ile uğraşıyorsun dimi.Dedi adını bilmediğim kız.
- Dur, sen koyuncuk.
- En azından lakap takılan tek kişi ben değilim.
- Boş ver her zaman ki hâli.
- Ilgın ben bu arada, Ilgın Gökşin
- Bende İdil, İdil Arman.
- Memnun oldum.
- Bende Ilgın.
- Alo?
- Tam olarak yerinizi tarif eder misiniz ?
- Hatta kalın hanım efendi size bir ekip yolluyoruz.
- Ilgın, Ayaz, İdil alın şu kağıdı adrese gidin çabuk. Hırsızlık olayı var. İki kişilermiş bir rehin varmış. Adamlar silahlıymış ona göre hazırlanarak gidin.
- Hadi kızlar hızlı, hızlı, hızlı hemen gidelim
Ve bu ekip ile ilk görevime gidiyordum bir hırsızlık olayına gidiyorum. Gayet hızlı bir şekilde hazırlanarak arabaya gitmeye koyuluyorduk ki arkadan Yiğit'in sesi geldi.
- Bana bakın hiç biriniz ölmeden,yaralanmadan gelin ona göre.
- İnşallah, hadi kızlar binin arabaya.
- Bas Ayaz bas. Aç sirenleri de. Dedi İdil
Ve 15 dakika sonra olay yerine vardık. Olay yerine vardığımız da bir kadın göz yaşları, korku, panik ile arabaya doğru koştu. Hızlıca durduk elimize silahlarımızı alarak arabadan indik. Kadın korku ve panik ile konuşmaya başladı.
- K-kızım orada. Dedi göz yaşları içinde ve devam etti.
- Hırsızlar eve girince, kızım seslere gitmiş sonra kızımı rehin almışlar. Ben ben evde değildim. Nolur nolur yardım edin. Dedi ve tekrardan hıçkırıklar ve göz yaşları içine boğuldu.
İdil kadını sakinleştirmeye çalıştı, biz temkinli adımlar atarak olay yerine girdik. Yaklaştığımız anda bir ses duyduk ses ile İdil yanımıza koştu.
- Sakın bir kaç adım daha atmayın! Kız yanımızda silahlarımız dolu. Ve balkondan bir havaya bir el ateş sesi geldi. Refleks olduğunu düşündüğümden birden irkildim ve kendimi kapamaya çalıştım. Herkes beni fark etmiş olacak ki, herkesin bakışlarını kendinin üzerinde hissettim. Kalbimin hızlandığını hissettim. Kendimi toparlamaya çalıştım. Ve bir ses duydum.
- İyi misin, Gökşin?
- İ- iyiyim.
Tekrarında İdil'e baktım. Koyu kahverengi gözlerinde korku vardı, endişe vardı. En az benim kadar korktuğu kesindi. Şu an hepimiz hiç bir şekilde ne yapacağımızı bilmiyorduk. Küçük bir kızın hayatı tehlikedeydi ve biz elimiz kolumuz bağlı duruyorduk.
- Ne yapacağız ?
Diyerek bizimkilere(!) fısıldadım.
- Onlara çaktırmadan birisi merdivenden çıksın. Ama sessiz olması lazım.
- Tamam Ayaz, ben gidiyorum.
- Ne?
- Sorun mu var?
- Hayır ama.
- Tamam o zaman. Adamları beni fark ettirmemiye çalışın.
- Gökşin.
Diye bir ses geldi arkamdan. Arkamı dönmedim, duydum ama duymazlıktan geldim birazcık. Temkinli ama en sessiz cesaretli ama bir o kadar da korkarak merdivenlerden çıktım. Artık sadece bir kat kalmıştı iki katı çıkmıştım. Üçüncü kattalardı. Kapının önündeydim. İçeriden ağlama sesleri geliyordu. Eve gitmem lazımdı ama nasıl gireceğimi bilmiyordum. Ardından hızlı bir şekilde ikinci kata indim. Ve bir evin kapısını çaldım. Kapıyı orta yaşlarda siyah saçlı bir kadın açtı. Karşısında beni daha doğrusu polis görünce biraz korktu. Ve konuşmaya başladı.
- Bir şey mi oldu hanım kızım?
- Teyzeciğim, bilmiyorsun heralde. Yukarı katta bir hırsız var. Küçük kızı rehin almışlar. Yukarı çıkmam gerek, sizin içinde bir sorun olmaz ise sizin evinizden bir şekilde yukarıya çıkabilir miyim?
- Vahh Vahh bilmez olur muyum hiç? Küçücük kızdan ne istediler de rehin almışlar. Geç hanım kızım geç.
- Sağol Teyzeciğim.
Hızlı bir şekilde teyzenin evine girdim. Camını açtım ve orada bir ip gördüm büyük ihtimalle bu ip ile çıkmışlardı yukarıya. Hiç düşünmeden ipe tutundum ve tırmandım. Gözükmemeye çalışarak içeriye baktım. İp mutfağa gidiyordu cam kırıktı. Kırık camların arasından geçtim. Ama bir cam kolumu kesti ne çok derindi ne çok küçük bir kesikti. Ama yine de kötüydü. Ama fazla umursamadan ilerlemeye devam ettim. Ve sonunda balkonu gördüm. Yavaşça ilerdim hırsızlar önümde ben onların arkasındaydım resmen. Tek bir hata yaparsam hem o küçük kızın hayatı hemde kendi hayatımın sonu olabilirdi. Hiç düşünmeden silahımı çektim ve bağırdım.
- Sakın yanlış bir haraket yapmayın! Sizi öldürmem tek bir mermiye bakar. Şimdi kızı bırakın, ve silahlarını atın. Hızlı !
Titreyen ellerim ile silahımı tutarken. Birden birisi arkasına döndü ve bir el ateş etti. Bir çığlık atarak yana kaçmaya çalıştım. Yere düşmüştüm. Ayağa kalkmaya çalıştım ve kendime baktım. Sanırım mermi sıyırmıştı. Hafif bir şekilde gülümsedim. Silahımı aldım ve konuşmaua başladım
- Sanırım isabetin iyi değildi. Silahı yavaşça yere bırak.
Beni dinlemedi ve beş el kadar tetiğe bastı ama mermisi yoktu. Diğeri hiç birşey yapmıyordu sadece arkası dönüktü. Ve son kez bağırdım.
- Silahlarınızı bırakın! Ve yanıma gelin.
En sonunda diğer hırsızda önüne döndü ve silahlarını bırakarak yanıma geldiler. Kelepçeleri çıkardım ve ellerini kelepçeledim. Hemen gittim ve kapıyı açtım. Aynı anda kapıda Ayaz ve İdil belirdi. İkisine baktım, ve hırsızları ellerine bırakarak kızın yanına gittim. Ağlamaktan gözünde yaş kalmamıştı. Dizlerinin üstüne çöktüm ve ellerini çözdüm. Ardından konuşmaya başladım.
- İyi misin tatlım? Sana zarar verdiler mi?
Korku dolu gözleri ile bana bakarak kafasını salladı. Ve birden kollarıma atıldı. Ben de kıza sarıldım. Ve kızı kucağıma alarak, aşağıya indirdim. Çoktan bir sürü polis aracı gelmişti bile. Kadının yanına gittim. Hâlâ ağlıyordu. Kızını görünce ne kadar mutlu olduğunu görmek bana huzur vermişti. Birbirlerine sarılmaları,ağlamaları...
İçimde yine bir boşluk hissettim. Asla dolduramayacağım bir boşluk, istemsizce gözlerim doldu ben kimse görmesin diye arkamı dönerken. Ayaz ile burun buruna geldik. Ve geriye doğru bir adım attım. Gözlerimiz buluştu, ve bir kaç dakika bakışlarımız ayrılmadı. En sonunda Ayaz konuştu.
- İyi misin Gökşin?
Bana biraz daha dikkatli baktı, ve konuşmasını sürdürdü.
- Ağlıyor musun sen?
Bir adım daha arkaya çekildim. En sonunda konuştum.
- Hayır alakası yok. İdil nerede?
- Araba da. Dediği anda kaşlarını çattı.
- Kolun, kanıyor. Noldu?
Koluma baktm. Üniformam kan olmuştu. Umursamaz bir tavır ile kafamı çevirdim.
- Hiç birşey, cam kesti hadi gidelim.
Ayaz arkamdan bir şey mırıldandı. Kafamı çevirmeden İdil'in yanına gittim ve arabaya bindim. Ayaz koşarak geldi ve kapısını açtı. Birden arabayı çalıştırdı. Yol boyunca kimse tek bir kelime etmedi. Arada sadece İdil'in burnunu çekme sesi geliyordu. Karakola varınca hepimiz bir bir arabadan indik. Ve kapıda baş komiserimiz Alp Tekin'i gördük. Eli ile bizlere gel işareti yaptı. Ve o anda içime bir his doğdu resmen. Sanki, nasıl diyebilirm sanki bir şey olmuş gibi. Tabii hepimiz sıra sıra gittik. Yanında Yiğit'de vardı.
- Çocuklar, ne yaptığınızın farkında mısınız siz! He söyleyebilir misiniz bana! Ne yapıyorsunuz siz! Size kim dedi? Kim izin verdi? Siz böyle kafanızın esintisine göre nasıl gidebilirsiniz? Ya birinize bir şey olsaydı. O zaman ne yapacaktınız? Bakın Yiğit'in size böyle bir şey demesi zaten ayrı bir saçmalık.
Baş komiser bize bu şekilde bağırmaya devam ederken, gözlerim kararmaya başladı, birden sesler azaldı. Etrafıma bakmaya çalıştım fakat başımın dönmesi daha da arttı. Nefes alış verişlerim yavaşladı sanki. Ve birden ne ses kaldı ne bir görüntü. En son duyduğum tek ses Ayaz'ın sesiydi" Ilgın" diye bağırmıştı sanki.
Burnuma kolonya kokusu gelmeye başladı birden. Adımın seslenişini duyuyordum ama her şey çok bulanıktı. En sonunda gözlerimi aralanmaya başladı. Hâlâ her şey bulanıktı ama, kolonya kokusunu hâlâ koklayabiliyordum. İdil'in sesi geldi birden.
- Ilgın, Ilgın aç gözlerini bak bana.
Gözlerim tamamen açılmıştı. Başım birisinin dizinde olduğunu hissedebiliyordum aynı zamanda saçımı oynuyordu. İdil ayaktaydı o yüzden İdil olamazdı. Bunları düşünmeyi bıraktım birden. Ve konuşmaya başladım.
- Ne oldu?
- Bayıldın, güzelim. Dedi İdil
- Neden bayıldım?
- Cam kolunu kesmiş, mermide koluna giriyormuş neredeyse. Aslında çok bir şey yok ama kan kaybı yada başka bir şey olmuş olabilir. Tam bilmiyorum.
- Tamam.
İdil elimi tuttu, ve beni kaldırdı. Ama kalktığım gördüğüm şey ile şok oldum. Çünkü saçıma dokunan ve dizinde yattığım kişi AYAZ'DI. Birden ayağa kalktı. Ve bana baktı.
- İyi misin Ilgın?
Ayaz'a baktım konuşamadım. Bana Ilgın demesi biraz garip gelmişti. Bana ismim ile seslenmişti sadece, neden bu kadar garipti?
- Ilgın.
- E- efendim İdil.
- Bir şey mi oldu?
- Hayır.
- Ilgın, iyi misin?
- İyiyim Ayaz.
- Bir garip davranıyorsun sanki de.
- Alakası yok.
- Ilgın, iyi misin kızım?
- İyiyim baş komiserim.
- Birşey oldu sandık sana korktuk biraz.
Diye konuşması üzerine bakışlarını Ayaz'a çevirdi. Ve yeniden bana baktı.
- Ayaz seni tutmasaydı, başını yarabilirdin. Dedi
Birden büyük bir utanç hissettim. Allah'ım bu çocuktan tek kelime ile nefret ediyorum. Ama çok garip, sanki benimle çok ilgileniyor.
- İyi misin Ilgın? Yanakların bir kızardı sanki.
- İyiyim Ayaz. Teşekkürler bu arada.
Hemen gülümsedi, Ayaz'a bakışlarımı çevirdim. En sonunda İdil'e döndüm.
- Rica ederim.
Dedi daha doğrusu mırıldandı.
- Ilgın, istersen eve git biraz dinlen sen. Ayaz seni bırakabilir.
Oha yani ben bu çocuktan kaçıyorum. Daha doğrusu çalışıyorum ama her seferinde bir şekilde beni buluyor.
- Yok gerek yok.
- Olur mu öyle şey kızım. Ayaz hadi.
- Tabii baş komiserim. Gel Ilgın.
İçimden sabırlar çekiyorum. Aynı zamanda garip hisler hissediyordum. Bu çocuğu sevmiyorum. Bunu söyledim, ama sürekli karşımda resmen.
(Arabaya bindiler)
- Gökşin.
- Yine Gökşin olduk yani, ne iyi.
- Sana sadece baş komiserim yanında Ilgın diyeceğim.
- Sen bela mısın?
Kahkaha atmaya başladı birden.
- Ayaz önüne baksana!
- Tamam, dur sakin ol. Pardon.
Cama baktım. Camda Ayaz'ın yansıması vardı. Yani nereye bakarsam bakayım, onu görüyorum ve bu çok sinir bozucu.
Sinirle kafamı çevirdim.
- Noldu Gökşin?
- Of, kes sesini Ayaz.
- Başladı yine.
- Ayaz, sus
- Tamam sakin ol biraz bu kadar sinir fazla sana. Sinir hastası olursun bak sonra demedi deme.
- Sağa dön Ayaz.
- Sonra sola dön. Sonra dümdüz ilerle. En son tekrar sağa dön apartmanım orada.
-Tamamdır.
- Bugün neden ağladın?
- Ağlamadım ben. Gözüm doldu sadece.
- Konuştukça kalbini kırıyorum dimi.
- Evet. Seni bu yüzden sevmiyorum.
- Sen benim kalbimi kırmadığını sanma. Merak etme bende seni sevmiyorum.
- Oh ne güzel.
- Tamam, evim burası. Görüşmeyelim inşallah.
Kemerimi açtım ve hızlı bir şekilde arabadan indim. Ben eve girene kadar araba oradaydı. Eve girdikten sonra arabanın gitme sesini duydum. Eve girince düşünmeye başladım. Acaba haksız mıyım? Çocuk resmen hayatımı kurtarmış olabilirdi. Ben bencil bir insan mıyım acaba? Bugünü bir gözümün önünden geçirdim. O anne ve kız Ayaz'ın bakışları, beni tutması, ağladığımı hatta kolumu fark etmesi. Kendimi biraz kötü hissettim açıkcası. Ve yine aklıma o anne ve kız geldi. Biraz durdum, düşündüm. Kendimi koltuğa attım. Bir yastığa sarıldım başka birisine sarılamam çünkü. Ve hıçkırarak ağlamaya başladım. Ben ağladım gözümden yaşlar aktı. Ağladıkça ellerim titredi ben daha çok ağladım . Sadece kimsem olmamasına değil. İnsanların kalbini kırmama da ağladım. Kendimi kötü hissediyorum. O gün ağlayarak uyuya kalmışım...
BÖLÜM SONU
YAZAR NOTUUU!!!!: Selaammm bu bölümde bu şekildeydi umarım beğenmişsinizdir yazmaya biraz yeni başladım. Aslında ilk defa böyle bir kitap yazma girişiminde bulunuyorum. O yüzden hatalarım olabilir. Saygı ile karşılarsanız sevinirim. Eğer bir hatam varsa bana söyleyebilirsiniz. Tüm eleştirilere açığım. Tabii ki saygı çerçevesinde olanlara. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler. Sonraki bölümlerde görüsmek üzereee okurlarrrrr.
Bölüm etkileşimi
