GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

9. bölüm / 27

7.BÖLÜM İZLER..

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: 7.BÖLÜM İZLER..

Gece ne kadar zor uyuduğumu hatırlıyorum.
Aklıma her uyuduğumda içtiğim ilaçlar geliyor,midem bulanıyordu. Arada sırada saçlarımı elliyordum, bir ara sadece tavana baktım. Gözlerimden yaşlar aktı, ama ben uyuyamayınca Ayaz'da uyumadı. Gözümde ki yaşları sildi, bana destek oldu. En son Ayaz saçlarıma dokunurken uyuya kalmışım. Sabah hemşirenin odaya girmesi ile uyandım. Ayaz'a baktığımda tabureye oturmuş başını yatağın başına yaslamış uyuyordu. Hemşire iki tane yemeği bırakarak odadan çıktı. Ayaz'ın omzuna dokundum ve uyandırmaya çalıştım.
Biraz daha dürttükten sonra yavaşça gözlerini açtı.
- Sonunda, günaydın uyuyan güzel.
- Uyuyan güzel mi? Dedi gözlerini ovuşturarak.
- Evet Ayaz saat kaç oldu hâlâ uyuyorsun.
- Kızım saat üçte uyudum. Beni saat yedide uyandırıyorsun.
- Tamam, pardon.
- Özür dileme Gökşin, zor şeyler yaşıyorsun.
- İsmimi öğrendiğini düşünüyordum.
- Konumuz şuan bu mu gerçekten?
- Seni rahat bırakıyorum. Ama şimdilik.
- Sabahın köründe bu ne çene düşüklüğü?
Kafam ile hemşirenin getirerek odaya koyduğu daha doğrusu masaya koyduğu yemeği işaret ettim.
- Yemek ye.
- Tamam yerim birazdan.
- Ayaz,
- Noldu Gökşin?
- Noldu?
- Kime? Bir şey yapmadım,adam kaçtı zaten.
- Onu demiyorum. Sende bir şey var.
Biraz düşündükten sonra konuştu.
- Hayır.
Ve yemeği almak için masaya doğru yürüdü. Yemeği aldıktan sonra yine aynı yere oturdu. Ve dalgın bir şekilde yemeğini yemeye başladı.
Gözüm ile Ayaz'ı dikkatli bir şekilde süzdüm.
- Dün İdil'de benimle hiç konuşmadı. Bugün de sen hiç konuşmuyorsun, ne oluyor?
- Sadece sana Bir şey oldu sandık. Bu kadar aksiyon bize fazla.
Bir şey demeden kafamı çevirdim ve yemeğimi yemeye başladım. Sanki çok konuşuyor gibi hissetmiştim. Ve hâlâ içim rahat değildi adım kadar emindim. Ve ben İdil'in ağzından laf almasını bir şekilde becerebilirdim. Yani umarım...
Kapı çalıyordu.
- Gel.
- Ilgın. Dedi İdil, kafasını yarım açık olan kapıdan uzatarak.
Elim ile gel işareti yaptım. Ve kapıyı tam açtı.
Yanında Yiğit'de vardı, ve baş komiserimiz çıktı Yiğit'in yanından Ayaz hemen ayağa kalktı baş komiserimiz başıyla selamladıktan sonra Ayaz oturdu.
- Hoş geldiniz.
- Hoş bulduk kızım, nasılsın?
- Biraz daha iyiyim baş komiserim.
- Bugün taburcu olacaksın galiba. Dedi
- Gerçekten mi?
- Bilmiyor musun Ilgın?
- Hayır.
- Kızın dünyadan haberi yok. Dedi Yiğit.
- Bir şey demediler ki. Dedim masum masum.
Bu masumluğum Ayaz'ın hoşuna gitmiş olacak ki az bir şey olsa da güldü.
-Ilgın,
- Buyrun baş komiserim.
- İyi olduğunu söylüyorsun ama biz biz görevi ertelemeye karar verdik.
- Baş komiserim erteleye erteleye nereye kadar, bakın ben gerçekten iyiyim. Göreve her an için hazırım.
- Kendini çok fazla yormanı istemiyoruz kızım.
- Gerçekten ben hiç yorulmuyorum baş komiserim.
- Kendine güveniyorsan, tamam Ilgın.
- Güveniyorum merak etmeyin baş komiserim.
- Hasta ziyaretinin kısası makbuldür ben gidiyorum. Dedi İdil.

Arkasından Baş komiserimiz ve Yiğit'de kalktı biz ne kadar oturmaları için ısrar etsekte söz geçiremedik.
Telefonum baş ucumda ki masada duruyordu. Telefonuma uzandım ve kilidini açtım.
Bana hiç gelmediği kadar çok bildirim gelmişti. Ve bildirimler. Ayaz ve İdil'dendi, birden hızlı bir karar ile Ayaz'ı telefonuma kaydetme şeklimi değiştirdim. İsim soy isim ile kaydettim.
Ayaz yaptıklarımın farkına varmadan hâlâ odaklanmış yeri izliyordu. Ben Ayaz'a bakarken aniden kapı açıldı, içeri doktorum girmişti.
Ayaz kapının sesine irkildi ve kapıya baktığında doktoru gördüğü gibi ayağa kalktı.
Hızlı adımlar ile yanına gitti ve benim duyamayacağım bir ses tonunda konuştular. Konuştuklarına kulak misafiri olmaya çalıştım doğrusu, ama ne fayda.
En sonunda doktor çıktı ve Ayaz yanıma geldi.
- Gidelim,hadi.
- Taburcu mu oldum?
- Evet, hadi.
- Tamam, kalkıyorum.
Yani odada çok fazla bir şeyim yoktu. Toplanmam kısa sürdü diyebilirim, Ayaz beni kapıda bekledi ve toplandığımız gibi hastaneden çıktık. Biraz yürüdükten sonra bir arabanın yanında durdu Ayaz. Kafasıyla binmem için haraket yaptı, bir şey demeden arabaya bindim.
- Nereye gidiyoruz Ayaz?
- Evimin olduğu yere.
- Senin evine gitmem ben indir beni.
- Gökşin, bizim evlerimiz karşılıklı.
Biraz düşündükten sonra Ayaz'a hak verdim doğrusu.
- Gökşin, sen neden bunu düşündün?
- Korkudan zeka kat sayın filan mı düştü?
- Sana fosilleşmiş bir cümlemi söylemek isterim.
- Kes sesini Ayaz.
- Uzun zamandır duymuyordum iyi geldi sağol.
- İçimi bunalattın Ayaz.
- Bu ciddiliğine taş çatlar.
- Bugün böyle.
- Sen sormadan söyleyeyim senin gibi benimde ailevi sorunlarım var.
- Kardeşimin, ölüm yılı bugün..
Ayaz'ın dediklerini duyunca afalladım. Bunu hiç beklemiyordum ama Ayaz'ın bu şekilde acısının olduğunu bilmek beni üzmüştü doğrusu.
- Başın sağ olsun Ayaz.
- Vatan sağolsun.
- Oda benim gibi polisti. Benim olmadığım bir çatışmada vuruldu. O yüzden travma kaldı bende resmen, çatışmalarda bazen aklıma geliyor. Öldüğünü öğrendiğim gün, yağmurluydu hava. O yüzden hiç sevemiyorum yağmurlu havaları.
- Kusura bakma Ayaz. Yaranı deşer gibi oldum.
- Her daim özür dileme. Hem anlatmak iyi geldi.
- Başka sıkıntıların varsa, dinlerim yani.
- Asl-
Ayaz henüz konuşmasını başlatmadan aklıma gelen bir düşünce ile sözünü kesmek zorunda kaldım.
- Dur, dur, dur İdil neden hiç konuşmuyor?
- Gerçekten İdil fena korktu.
- Sen Ayaz Günay? Sende korktun mu?
- Korktum. Çok korktum Ilgın Gökşin.
Ayaz'ın tereddütsüz bir şekilde cevap vermesi gerçekten hoşuma gitmişti. Bana ilgi göstermesi neden bu şekilde hoşuma gitti anlamamıştım ama etkilendiğim kesindi.

- Hadi in arabadan geldik "Evine."
Ayaz'ın ben ile dalga geçtiğini hemen anladım. Gözlerimi devirerek ve gülerek arabadan indim.
- "Evime" geldik. Dedim imalı imalı.
Ve telefonuma gelen bir bildirim sesi ile duraksadım. Nedense içimi tarifsiz bir huzursuzluk kapladı. Aklıma depoda olan günlerim geldi.. Sadece bir haftaydı ama bana bir yıl gibi gelmişti. Kimsenin beni kurtarmaya gelmemesi.. Sahi Ayaz,İdil, Yiğit ne yapmıştı bu bir haftada? Ben canım ile uğraşırken onlar beni aramış mıdır acaba? Yada Ayaz gerçekten benim için korktu mu? Kafamda bin bir türlü soru yoktu bir çıkış yolu. O yüzden kafamda ki düşünceleri susturmaya, kalbimde ki huzursuzluk ve korku ile telefonumu açtım. Kalbim deli gibi atıyordu resmen. Ama telefonumda tek bir bildirim vardı.
" İdil" gelen bildirimin sahibi İdil'di.
'Ilgın, hastaneden çıktın mı?'
İdil'e hızlı bir şekilde cevap yazdım.
'Çıktım.'
'Tamam, karakola bugün gelme.'
'Ve karakola Ayaz'da gelmesin. Baş komiser Ilgın'ın yanında olsun dedi'
'Tamam İdil. Yarın görüşürüz!'
' Bir şey olmadan gel görüşürüz!'
Telefonumu kapattım ve yüzümde hafif bir gülümseme ile apartmana gitmekte olan Ayaz'a doğru koştum. Ayaz arkasına baktı, bir an gözlerim gözleri ile buluştu yüzüne baktım daldım resmen. Ama ben bu dalma sahnesini koşarken yaşıyordum. Bu yüzden birden yere düşmek üzereyken belimde bir kol hissettim. Belimi kavrayan ve beni düşmekten kurtaran kolun sahibi Ayaz'dı. Belimi narince kavradı ve eli elime değince ayaklarım yere bastı. Elini elimden çekti ve belimi kavradığı elinizde belimden çekti.
Yüzüm kıpkırmızı olmuş hâlde Ayaz'a bakmamak için gözlerimi kaçırdım ve başımı öne eğdim.
Ama kısacık saçlarım yüzümü kaptmaya yetmemişti anlaşılan.
Ayaz beni gördüğünde yüzünde belli belirsiz bir gülümseme ile eli çenemi kavradı. Yüzümü yüzüne doğru çevirdiğin de gözlerimiz buluştu gözlerimi yine kaçırmaya çalışsamda başarılı olduğunu söyleyemem onun o ela renkli gözlerine bakmamak gerçekten zordu.
- Gökşin, yüzünü saklayamazsın.
- Fark ettim..
Eli çenemi bıraktığında elini uzattı. Elini kavradım ve merdivenleri ellerimiz birbirine değerek çıktık.
Yukarı çıktığımızda Ayaz'ın kapısının önünde bir kadın duruyordu. Baktığımda sevgilisi olacak kadar genç gözükmüyordu.
Açık kahverengi saçlarının arasında ki belli olmayan grilikleri görebiliyordum. Orta boydaki saçları ve üstünde ki yeşil gömlek ve altında ki bol kot pantolon gerçekten onu şık gösteriyordu.
Ayaz kadını görünce elimi bıraksada kadın çoktan biz görmüş ve resmen gözleri ışıldamıştı. Acele eder adımlar ile kadının yanına gitti ve soran gözler ile kadına baktı.
- Annem neden geldin ben eve gelince üstümü değiştirip seni araba ile alacaktım.
- Yok yavrum yürüyüş yaptım ben zahmet etme sen. Güzeller güzeli kızımızda kim.
Kadının yani Ayaz'ın annesinin yaptığı göz kaş hareketlerini fark etmiştim. Ve kadın bizi sevgili sanmıştı..
Hemen durumu toparlama gereğinde hissederek iki basamak kalan merdivenlerden çıktım. Ve elimi uzatarak acele acele konuştum.
- Merhaba efendim. Ilgın Gökşin ben, Ayaz'ın görev arkadaşıyım.
- Merhaba güzelim.
- Ravza Günay bende Ayaz'ın annesiyim.
- Tanıştığıma çok memnun oldum Ravza abla.
- Ne ablası kız teyzem yaşındayım senin.
- Estağfurullah gayet genç gözüküyorsunuz.
- Kız kaç yaşında gözüküyorum.
- Taş çatlasın 36.
- Ay keşke güzelim keşke 39 yaşıma girdim geçen hafta.
- Gerçekten çok gençsiniz.
- Teşekkürler canım.
- Hanımlar sohbetinizi bal ile kestim.
- Söyle Ayaz'ım söyle. Dedi annesi sevecen bir tavır ile.
- Hangi rüzgar getirdi seni?
- Helva kavuralım diye geldim canım.
- Unuttum ben senin gelceğini doğru kusura bakma.
- Ilgın,kızım sende bana yardım eder misin?
- Tabii ki Ravza abla her zaman.
- Hem hanım hem güzelsin kızım Maşallah.
- Sağolun.
- Aç kapıyı oğlum içeri girelim.
- Annem Ilgın hastanede olan arkadaşım. Üstünü değiştirsin gelsin. Ben yine açıyım kapıyı.
- Unuttum oğlum unuttum. Kusura bakma kızım.
- Ne kusura Ravza abla. Ben hemen beş dakikaya gelirim merak etmeyin.
Yüzümde küçük bir tebbüssüm ile evime girmek üzere arkamı dönmüştüm ki, bir sorun ile karşılaştım. Anahtarım yoktu. Anahtarımın nerede olduğunu bile bilmiyordum ki.
- Ilgın, anahtarın al.
Anahtarımın Ayaz'da olması garipti doğrusu. Bütün eşyalarım Ayaz'dan çıkması ayrı bir garip. Zaten yaşadığım olaylar ayrı garipti, hastaneden yeni çıktım ve Ayaz'ın annesi ile ölen kardeşi için helva kavuracaktık. Bu garip olayların üstüne anahtarımı Ayaz'dan aldım ve kapımı açarak uzun zmaan sonra evime girdim. Evimin kokusunu bile çok özlemişim. Birden bir miyavlama sesi ile Kül'üm üstüme doğru koştu. Bir yandan miyavlıyor bir yandan bacaklarıma sürünüyordu.
Hayatımda gördüğüm en tatlı anlardan biriydi. Hemen üstümü değiştirmek yerine önce Kül'e mama verdim sonra doğruca üstümü değiştirmeye koştum. Üstüme çizgili bol bir uzun kollu altıma bol mavi kötümü giydim. Fazla özenmeye gerek yoktu saçımı taradım tam çıkarken karşımda gördüğüm silüet ile duraksadım.
Kapımın önünde Ayaz Günay kafasını kapıya yaslamış şekilde duruyordu.
- Ayaz ne işin var kapımın önünde!? Dedim fısıldayarak.
- Annem misafiri öyle bırakma kız hastaneden çıkmış bayılır bir şey olursa yardım et dedi Ilgın.
- Annen kapımın önünde bekle mi Dedi Ayaz. Ka-
- Boş ver sen hadi yürü bir daha kapını açık unutma.
Ayaz koluma dokunduğu gibi beni çekti ve kapının üstünde olan anahtarlarımı aldı kapısının önüne resmen Park ettikten sonra hiç bir şey olmamış gibi evine girdi. Ardından bende eve girdim. Bu sefer ilk defa evini eşyalı görüyordum. Evin dizaynı gayet güzeldi.
Zevkli çocuk.

- Ayaz'ım geldiniz mi çocuğum.
- Geldik annem geldik.
Hemen yardım amacı ile Ravza ablanın yanına gittim. Ravza abla bir tarif açmış malzemeleri arıyordu.
- Ayaz yağ nerede bulamadım.
- Burada Ravza abla.
- Ay gözümün önünde ki şeyi görmüyorum artık. Dedi,
ve ardından güzel sesi ile hafif güldü. Ama gülüşünün ardındaki hüzünü görebiliyordum. Gözlerindeki çaresizlik ve hüzün belliydi. Bunu en iyi ben biliyordum. Kendimden biliyordum.
İnsanların hüzünlerini fark edebiliyorum ama benim mutsuzluklarım hiç fark edilmiyordu. Aslında fark eden bir kişi vardı.
Ayaz Günay.
Kimsenin beni görmediği fark etmediği, görünmez olduğum bir evrende beni fark etmişti. Sadece fark etmek ile kalmımış hüzünüme ortak olmuş, gözlerimdeki yalnızlığı fark etmişti.
Ama neden ben?
Evrende o kadar insan varken o beni bulmuştu.
Belki sadece tesadüftü yada Ayaz'ın dediği gibi,
Bu bizim kaderimizdi biz birbirimizin kaderine yazılmıştık.
Bunu bilemeyiz ama kadere hâlâ inanmıyorum.
Ayaz'ın bana laf atması ve görev arkadaşı çıkmamız yani biraz imkansız bir şey ama tesadüftü.
Yani değil mi? Tesadüf değil mi?
Galiba kadere yavaş yavaş inanmaya başlayacaktım.
Ben tabi ki her zaman olduğu gibi dalmamam gereken yerde dalmış gitmiştim.
- Ilgın? Dedi,
Ayaz yargılayıcı ve meraklı bir ses tonu ile.
Başımı kaldırdım ve Ayaz'a baktım. Göz altları çökmüştü.
Yorgun olduğu her halinden belli oluyordu.
- Efendim Ayaz.
- İyi misin?
- Daldım sadece.
Ayaz kafasını çevirdi ve masada olan telefonunu aldı. Bir sandalyeye oturdu ve biz helva kavururken kafasını telefondan kaldırmadı.
Bende Ayaz'ın annesi ile helva kavurdum. Hayatımda ilk defa yaptığım gerçeği ile helva kavurdum.
- Kızım ellerine sağlık pek güzel yaptın.
- Teşekkürler Ravza abla.
- Tekrardan başınız sağolsun. Ben artık gidiyim.
- Nereye kızım otur. Bende komşulara helvaları dağıtıp gelirim zaten.
Ben Ravza ablaya gitmeme ikna etmeye çalışırken kapı çalmaya başladı. Ayaz kuşku dolu gözler ile bir bize bir kapıya baktı. Ama beklediğimiz yoktu.
Ayaz kararlı adımlar ile kaoıya yürüdü ve kim olduğuna bakmadan kapıyı açtı.
Ben mutfaktan kapıda kim olduğunu göremiyordum ama sesler geliyordu.
Bir kız nefes nefese konuşmaya başladı.
- Ayaz sana çok kötü bir şey söylemem gerek. Dedi kız ama kızın sesi tanıdıktı. Çünkü sesin sahibi İdil'di.
- Noldu?
- Ilgın evden kaçmış galiba. Kapısını çaldım ses vermiyor.
- Ayaz kız ölmüşte olabilir. Yada bayılmış kafasını bir yere çarpmış.
Ben İdil'in bu karamsar tavırlarına dayanamadım ve mutfaktan çıkıp kapıya yöneldim. İdil beni gördüğünde gözleri fal taşı gibi açılmıştı.
- Ne karamsarlık be İdil burdayım.
- Ayaz'ın evinde, beklemiyordum.
İdil'e anlamsız ve kızgın gözler ile baktım. Kız resmen saçma sapan konuşuyordu, ve mantıklı olmayan konular hakkında konuşuyordu.
- İdil ne demek bu şimdi? Dedi Ayaz.
- Yanlış anladınız, ben İlgın'ı evinde sandığım için dedim.
- Neyse ne tamam. Gel İdil eve geçelim. Dedim ve kapıya yöneldim, ve içeriden Ayaz'ın annesinin sesi duyuldu.
- Kızım size helva koyayım bari.
Bir tabak çanak sesi geliyordu. Bizde tabak çanak seslerinin bitmesini, ve helvanın konulmasınl bekledik.
Helva konulduğu gibi baş sağlığı diledik ve kendi evime geçtik.
- Çok iyi kızdı, Sare.
- Sare kim İdil?
- Ayaz'ın kardeşi.
- Pardon, ismini bilmiyordum.
Biz İdil ile böyle havadan sudan yerden gökten konuşurken kapı çaldı. Az biraz kimin geldiğini tahmin edebiliyorum artık. Zaten başka kapımı çalan yok.
- Ayaz kesin bekle geliyorum.
Ben kapıya yöneldim ve kapıyı açtığımda kapıda ki kişinin Ayaz olmadığını fark ettim. Kapıda ki adam ellili yaşlarda saçları beyazlamış yüzünde yara izi olan bir adamdı.
- Ayaz nerede? Dedi tok sesi ile.
Ve arkadan gelen Keskin ses ile korkularım daha çok arttı.
- Neden geldin? Sesin sahibi Ayaz Günay'dı
Peki kimdi bu Ayaz'ın yanına gitmek yerine neden benim kapımı çalmıştı? Ama bakışla ikisinde de izlerin olduğu belliydi.
Zaten izler hangimizde yoktu ki?
Kalbinde ki, yüzünde ki, hayatında ki izler.
Kimde yoktu?
Hepimizin bir izi bir korkusu vardı......

YAZAR NOTTUU!!!: Seeelaaamm uzun aradan sonra bölümü yazmak gerçekte çok iyi geldi. Bölüm geciktiği için kusura bakmayın. Bölümü en heyecanlı yerinde bitirmek istedim. Sizce bu adam kim olabilir veya Ayaz ile bağlantısı ne olabilir teorilerinizi yorumlara yazabilirsiniz. Şimdilik bölümümüz bu kadar. Buraya kadar okuduğunuz için çook teşekkürlerr sonraki bölümlerde umarım görüşürüüzzz okurlarrrr.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

111okunma 43beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…