Bölümler 27Şu an: 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU
- 1 KARAKTERLER11 kelime
- 2 1.BÖLÜM KADER...2.981 kelime
- 3 2.BÖLÜM GÖREV BAŞLANGICI2.051 kelime
- 4 3.BÖLÜM VAKİT KAYBI1.203 kelime
- 5 4. BÖLÜM TEHDİTLER VE HAYAT1.448 kelime
- 6 5. BÖLÜM İKİNCİ DARBE1.373 kelime
- 7 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.819 kelime
- 8 6.BÖLÜM ZAMBAKLAR1.552 kelime
- 9 7.BÖLÜM İZLER..2.303 kelime
- 10 8.BÖLÜM SOLUK SEVGİ1.716 kelime
- 11 9.BÖLÜM GÖREV İHTİLALİ1.680 kelime
- 12 10. BÖLÜM KADERİN LANETİ1.376 kelime
- 13 11.BÖLÜM SESSİZ ÇAĞRI1.357 kelime
- 14 12. BÖLÜM YILDIZ1.324 kelime
- 15 13.BÖLÜM TİYATRO OYUNU2.055 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 14.BÖLÜM FARK ETMEK2.376 kelime
- 17 15.BÖLÜM AYRILIK ÖYKÜSÜ3.197 kelime
- 18 16.BÖLÜM OPERASYON:A1.907 kelime
- 19 17.BÖLÜM AYLARIN KARANLIĞI2.466 kelime
- 20 18. BÖLÜM HAYALİN GÖLGESİ2.051 kelime
- 21 19.BÖLÜM HAYATIN SESİ2.040 kelime
- 22 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE2.595 kelime
- 23 21.BÖLÜM ACIMASIZLIĞIN İHANETİ2.569 kelime
- 24 22.BÖLÜM ZAMBAK KURŞUNU2.088 kelime
- 25 23. BÖLÜM AŞK KOKUSU2.497 kelime
- 26 24.BÖLÜM ŞANS VE KUMAR3.088 kelime
- 27 25. BÖLÜM ÜÇÜNCÜ SAHNE4.905 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazen bazı kötü şeylerin başlaması için, iyi şeyler olması gerekir. Şuan yaşadığımız şeyin tanımı tam olarak buydu. Gece her şey çok iyi gidiyorken. Sabah resmen bir felakete uyanmıştık. Biz Ayaz ile yaşadığımız kötü şeyleri unutmuşken, bize hatırlatılmıştı. Bize mutlu olmamamız için uyarı veriliyordu. Ne yapmalıydık? Adımlarımızı geriye atarak bu yenilgiyi kabullenmeliy miydik? Asla. Biz asla bu yenilgiyi kabullenemezdik. Eğer yenilgiyi kabul edecek birileri varsa, onlar biz değildik. Yenilgiyi kabul edecek olanlar onlardı. Bize bir tiyatro oyunundan bahsetmişlerdi. Üzücü bir oyun olduğundan bahsetmişlerdi. Başarabilceceklerinden umudum yoktu. Bize bir savaş ilan edilmişti ve biz bu savaşı kazanmak zorundaydık. İkimize bir şey olmadan ve birbirimizi kaybetmeden kazanmak zorundaydık. Derin bir nefes alarak başımı Ayaz'a çevirdim. Ayaz öylece nota bakıyordu. Dudaklarımı araladım, ama kelimeler ağzımdan çıkmadı. Yutkundum. En sonunda konuşmaya başladım.
" Ayaz, anladığım kadarıyla biz yine tehdit ediliyoruz."
" Gayet iyi anlamışsın Gökşin. İkimiz yine tehdit ediliyoruz."
Nottan gözlerini ayırarak bana baktığında. İlk defa Ayaz'ı bu kadar sarsılmış olarak gördüm. Ama bu sadece nottan olamazdı, bir şeyler olmuştu. Ve bu olanlar Ayaz'ı en kötü derecede sarsmıştı.
Ayaz bana gözlerini ayırmadan bakmaya devam ederken ben ise ne yapacağımı bilemiyordum. En sonunda gözlerimi Ayaz'dan ayırdığımda adımlarımı kapıya çevirdim. Kapının eşiğinde durdum ve arkama baktım. Kafam ile içeriyi işaret ettim.
" İçeri gel. Kapının önünde konuşmayalım."
" Ben eve gidiyim. Sonra hemen gelirim."
Ayaz arkasını döndüğünde hemen ilerledim ve kolunu tuttum. Korku dolu gözler ile Ayaz'a baktım.
" Ne oldu ? Sende bir şeyler var Ayaz. Ve bu beni korkutuyor."
Ayaz kolunu aniden çekti. Bana baktı, sadece baktı. Bana bir şey demesini istiyordum. Tek bir kelime etmesini istiyordum. Ama Ayaz sadece bana bakıyordu. Derin bir nefes aldı. Sadece kafasını salladı. Ve evine giderek kapısını kapattı.
Ben ise öylece kalmıştım. Ne kadar orada durdum bilmiyorum. Ama gelmeyeceğini kabullendim ve eve girdim. Ama ben kapımı kapatmadım. Eğer isterse içeri girebilir diye kapıyı aralıklı bıraktım. Saate baktığımda karakola gitmek için vakit yaklaşıyordu. Odama girdim kapımı kapattım, üniformalarımı aramaya başladım. Bulduğumda hafif bir kırışıklık vardı. Hafif bir ütü yaptım ve üzerime giydim. Saçımı dağınık bir topuz yaptım. Kapımı açtığımda komidinin üzerinde duran anahtarlarımı, telefonumu ve beyaz zarfı fark ettim. Kalp atışlarım hızlandı birden. Etrafıma bakındım ama bir gariplik fark etmedim. Titreyen ellerim ile zarfı açtım. Aynı el yazısı ile bir yazı vardı.
Önce küçük bir üzüntü,
Fark eder o bazı şeyleri.
Kalbine bir hançer saplandığında,
Kan değil ihanet çıkar.
İçinizde ki haini fark etmeniz uzun değil.
Küçük bir hata sonrasında,
Fark edeceksiniz o haini.
Mahvolmuş şekilde kafamı kaldırdığımda, elim dehşet ile ağzıma gitmişti. Sadece aklımda o kelimeler dönüyordu. İhanet, üzüntü ve hain..
Aklıma hiç kimse gelmiyordu. O an kalbime bir hançer saplandı. Aklımda şimşekler çakmaya başladı. Üzüntü denmişti ve bugün Ayaz'ın bana karşı tavırları geldi aklıma. Olabilir miydi ? Ayaz Günay içimizde ki hain olabilir miydi ? Olamaz, asla Ayaz böyle bir şey yapamazdı. O an titreyen elim ile hâlâ ağzımı kapatarak mırıldandığımı fark ettim. " Hayır, hayır, hayır.." Sadece dediklerim bundan ibaretti. Gözlerimi sıkıca kapattım. Sonra birden gözlerimi açtım. O an ne yaptığımı fark etmeden, hızlıca ayakkabılarımı giydim. Sadece bir kaç adım ötemde olan Ayaz'ın kapısını yumruklamaya başladım. Dakikalar geçti ama kapı açılmadı. Bir kaç dakika daha öylece bekledim. Sonra Ayaz'ın o tok sesini duydum. " Kim o ?" Sesi her zamankinden daha farklıydı. Titrek sesim ile konuştum. " Ayaz.. Benim kapıyı açar mısın ?" Kapı yavaş yavaş aralandı. Beni sabah ile aynı olan Ayaz karşıladı. Gözlerinin altı çökmüş, saçı dağınık olan bir Ayaz Günay. Kapının önünden çekildi ve eli ile içeriyi işaret etti. Yavaşça ayakkabılarımı çıkardım. Ve içeriye geçtim. Ayaz önümde ben arkasında oturma odasına doğru ilerledik. Koltuğa otruduğumuzda elimde ki zarfı sıkı sıkı tutuyordum. Derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım.
"Ayaz, ben sen içeri girersin diye kapımı biraz aralıklı bırakmıştım. Sonra odama geçtim. Kapımı kapatmıştım sonra üstümü değiştirdim. Kapıyı açtığımda bu zarfı buldum. Yine aynı el yazısı ile yazılmış. Elimde ki zarfı Ayaz'a doğru uzattım. Ayaz bir şey demeden elimde ki zarfı aldı. Dikkatlice okumaya başladı. Kaşları çattı ve bana doğru baktı. Ayaz mırıldanmaya başladı.
" Zarfta aramızda hainin olduğundan bahsediyor. Önce ki notta da bize bir tiyatro oyunundan bahsetmişlerdi."
" Eğer gerçekten aramızda bir hain varsa, bunu bize neden söylüyor ? Yada bunu nasıl biliyor ?"
" Bu notları gönderen büyük ihtimalle Kutay Kara. Eğer hain ona çalışıyorsa, tabii ki haini biliyordur."
" Ama Ayaz bize bunu söylemsi çok mantıksız. Bizim hakkımızda bir şeyler öğrenmek istiyorsa bu haini kullanıyordur. Bunun içinde bir oyun olmalı."
" Haklısın Gökşin. Ama bir şey olmuş demek ki ve bu haini bize söylüyor."
Sonra bazı şeyleri birden fark ettim. Diğer not ile bağdaşlaştırdım. Ve bazı parçalar yerine oturdu birden.
" Tabii ya.." Diye mırıldandığım sırada Ayaz'ın bakışları bana çevrildi. Kaşlarını çattı ve konuştu.
" Anlamadım Gökşin. Ne anladın ?
- İlk notta üzücü bir tiyatro oyunundan bahsetmişlerdi. Şimdi küçük bir üzüntü diyor. Yani tiyatro oyununu başladı. Bunlar bir oyun. Aramızda bir hain filan yok. Bize oyun oynuyorlar."
" Bir tiyatro oyunu oynuyarlar." Dedi Ayaz. Kafasını anlamış şekilde sallarken. Derin bir nefes aldım ve etrafıma bakınırken birden kapı çaldı. Bakışlarım kapıya çevrildiğinde Ayaz ayağa kalktı.
" Gökşin, kapıya bak sen. Bizimkiler geldiyse ben hazırlanıyım." Ayaz odasına gitti ve kapıyı kapattı. Ben ise yavaş yavaş kapıya doğru ilerledim. Kapı deliğinden baktığımda kimseyi göremedim. Kapının kulbunu çevirdim ve yavaşça açtım. Ama kapıda kimse yoktu. Sadece paspasın üstünde yine bir zarf vardı. Derin bir iç çekiş ile zarfı aldım. Kafamı sağa sola çevirdim, ama hiç kimse yoktu. Kapıyı kapattım ve geri oturma odasına gittim. Tam o sırada Ayaz'ın odasının kapısı açıldı. Ayaz dağınık saçları ve üniforması ile gayet yakışıklı duruyordu. Yanıma gelip oturduğu sırada konuşmaya başladı.
" Kim gelmiş ?"
" Kimin geldiğini bilmiyorum ama bir şey gelmiş." Diyerek elimde ki zarfı Ayaz'a doğru uzattım. Ayaz bıkmış bir edayla ellerini yüzüne doğru uzattı. Saçlarını iyice karıştırdıktan sonra elimde ki zarfı aldı ve okumaya başladı.
Tiyatrorunun başladığını anladınız.
Ama sahibinin kim olduğunu bilmiyorsunuz.
Belki çok yakınınız,
Belki en büyük düşmanınız.
Bunları öğrenmeniz için,
Daha çok zamanınız var.
Ama hiç beklemediğiniz anda,
Bir ayrılık vuracak sizi.
Not aynen böyle yazılmıştı. Belirsizlikler üzerine. Ne olacağını ne zaman olacağını bilemiyorduk. Belki çok yakındı bu felaket belki çok uzak. Ama bazı şeyleri anlayabilirdik. Bir felaket yaklaşıyordu. Hemde en kötüsünden. Bu felaket öyle bir felaketti ki bizi birbirimizden ayırabilirdi. Hiç beklemediğimiz bir anda. Belki bu notlar sadece bizi tedirgin etmek içindi belki de. Ama bunların blöf olması imkansıza yakındı. Sonra Ayaz'ın elini kolumda hissettim. Derin bir nefes aldı ve dudakları aralandı.
" Başımıza ne geleceğini gram bilmiyorum. Ama ne olursa olsun asla ayrılmak yok."
" Asla Ayaz. Asla ayrılmak yok. Ne olursa olsun."
" Ve söz veriyorum sana bir şey olmasına asla izin vermeyeceğim Gökşin. Seni koruyacağım demiyorum çünkü sen kendi koruyabilirsin."
" Kendimi koruyabilirim Ayaz. Ama belayı biraz çekerim. O yüzden zarar gelmeme durumu sana ait." Dedim ufak bir gülümseme ile. Aslında gülümsememin temel amacı Ayaz'ın biraz olsun güldüğünü görmekti. Ama düşündüğüm gibi olmadı. Ayaz'ın yüzünde ufak bir gülümseme göremedim. Ben umutsuzca başımı önüme eğdiğim sırada telefonumun titrediğini hissettim. Sonra melodisi çaldı. Kaşlarım çatılı şekilde telefona baktığımda 'Özel Numara' yazısını gördüm. O an hiç yapmayacağım bir şey yaptım ve telefonumu açtım.
" Alo buyrun kimi aramıştınız ?"
" Seni aradım Zambağım."
Evet bu oydu Kutay Kara'nın kendisiydi.
" Sen.. Sen nasıl iğrenç bir adamsın ya!"
" Sakin ol güzelim. Yoksa tiyatro oyununu beğenmedin mi?"
" Benimle böyle alaycı alaycı konuşmaya devam edersen hayatını elinden alırım."
" Şimdi kapatmak zorundayım bebeğim. Felaketten sonra görüşürüz."
Ben daha cevap veremeden birden telefon yüzüme kapandı. Hiç bir şey diyemeden öylece kalakaldım. Kalbimin atışları hızlanarak ellerim titremeye başladı. Telefon çoktan elimden düşmüştü. Ben ayağa fırladığımdan beri öylece titriyordum. Ayaz beni gördüğü gibi ayağa kalktı ve bana sarıldı. Bir yandan saçlarımı okşuyordu bir yandan bana sarılarak sakinleşmemi sağlıyordu.
" Sakin, sakin ol güzelim."
O an resmen kalbim durdu. Evet Ayaz bana lakaplar takıyordu. Ama bu farklıydı, çok farklıydı. Titreyen ellerim ile Ayaz'ı satmıştım. Ayaz kollarını çekti ve yüzüme baktı. Elleri hâlâ kollarımı tutuyordu. Sonra dudaklarını araladı.
" Beni yanlış anlama Gökşin. Sana böyle hitap ettim ama hem gerçekten güzel olduğun hemde belki kendini daha iyi hissedersin diye dedim."
O an içimde yavaşça bir şeyler koptu. Sadece kafamı salladım.
" Anlamadım. Yanlış anlamadım Ayaz. Zaten sen bana âşık olamazsın. Ben sana âşık olamam. Karakola gidelim artık. Geç kalmayalım. Şu mektupları filan gösterelim."
Mektupları topladım ve kapıdan çıktım. Bir süre Ayaz'ı bekledim. Ayaz kapıda göründüğünde merdivenlere yöneldim. Ben önde Ayaz arkada öylece merdivenlerden indik. Ayaz arabaya bindiğinde bir şarkı açtı. O an arabanın radyosunda 'Aşk Yok Olmaktır' çalmaya başladı.
'Aşk yok olmak diyor biri, yar ben yokum,yok zaten.' Diyordu şarkının sözleri. Kafamı arabanın camına yaslamış öylece gidiyorduk. Çok uzun sürmeden karakola varmıştık. Kapıyı açmaya çalıştığımda kapımın açılmadığını fark ettim. Ayaz'a baktığımda yerden anahtırını alıyordu.
" Kusura bakma Gökşin. Yanlışlıkla kilitledim."
" Tamam, bir şey olmaz Ayaz."
Kapımı açarak dışarı çıktım. Yüzüme gelen hafif rüzgar bana iyi gelmişti. O an gözüm iki kişiye takıldı. Şaşkınlık ile onları izlediğim sırada Ayaz yanıma gelmişti. Kafasını sallayarak ne olduğunu sorduğunda onları gösterdim. Kaşları çatılı şekilde yanlarına giderken kolundan tuttum ve durmasını söyledim. Sonra onlara gözükmeyerek bir yere saklanarak onları izlemeye başladık. O kişi kim miydi ? Karakolda kavga eden İdil ve Yiğit. Duyduklarım karşısında şoka uğraşmıştım.
" Yiğit ne yaptığının farkında mısın sen ya!?"
" İdil bağırma lütfen. Adam tehdit etti diyorum, ne yapsaydım ?"
" Neden kendi başına işlere kalkışıyorsun Yiğit tek derdim sana bir şey olması anlamıyor musun sen !?"
" Anlıyorum İdil anlıyorum. Anlıyorum güzelim. Arkadaşımın kız arkadaşı ve sevgilim ile tehdit edildim. Anla beni de güzelim."
" Anlıyorum Yiğit. Ama adam mafya tek gitmem tehlikeli. Ilgın ve Ayaz'ın aradıkları adam o. Kutay Kara tehlikeli biri."
" Bir daha olmayacak İdil. Ayaz'ı aramalıydım ama o an aklıma gelmedi."
Ben gözlerim fal taşı gibi açılmış onları dinliyordum. Ayaz sinir ile ayağa kalktığında yanına giderken kolundan tuttum. Ayaz bana bakarken Yiğit ve İdil bizi fark etmişlerdi. Ben daha ağzımı açamadan Ayaz sinir ile konuşmaya başladı.
" Yiğit ne saçmaladın lan sen ! Sen neden beni aramıyorsun böyle bir şey öğrenince !?"
" Ayaz kardeşim gerçekten başkasıyla gelirsem zarar vereceğini söyle it oğlu it."
" Saklanırdım bir şey olurdu en azından haberim olsaydı Yiğit !"
" Haklısın haklısın kardeşim ama yemin billah korktum Ayaz."
Bu tartışmanın ortasında İdil ve ben öylece kalmıştık. Ama bu tartışmanın büyüyeceği belliydi. Ayaz'ı sakinleştirmek için önüne geçtim ve kolunu tutarak konuşmaya başladım.
" Ayaz, Ayaz dur tamam sakin ol. Yiğit bir hata yapmış."
" Böyle hata mı olur Ilgın ?"
" Olmaz, olmaz ama yapmış Yiğit. Adam dedi zaten korkmuş. Sevgilisi ile tehdit etmişler, ortaya beni de çıkarmışlar iyice korkmuş."
" Tamam, tamam."
Ayaz'ın önünden çekildiğimde Yiğit'e ölümcül bakışlar yolluyordum. Yiğit ise bana minnettar gözler ile bakıyordu. Tam o an baş komiserimiz belirdi. Hiç vakit kaybetmeden konuşmaya başladı.
" Yiğit, gel sen benim odama."
" Emredersiniz baş komiserim."
Yiğit giderken pek iyi şeyler olmayacağını anlamıştık. İkisi odaya gittiler ve biz öylece kaldık. Peki Yiğit orada ne yapmıştı ? O notları gönderenler kimdi ? Artık emindim bize bahsettikleri felaket yakındı. Tiyatro oyunu başlıyordu. Artık sonundan emin değildim. Ama eğer kötü sonluysa bu kötü sonlu oyunun senaryosunu değiştirecektik. İyi sonluysa zaten kazanabilirdik. Ama karşımızdakiler gayet güçlüydü. Belki korkmamız gerekliydi, ama biz küçük yaşta güçlü olmayı ve dik başlı olmayı öğrenmiştik. O yüzden korkmak ruhumuzda yoktu. Şimdi biraz korkumuz vardı. Çünkü yolu sonunda sevdikleriniz vardı. Sevdiklerimiz. Bu kelimeyi söyleyince aklıma Ayaz Günay geliyordu. Ayaz Günay'a âşık olabilir mıydım ? Belki, belki biraz olabilirdim. Ama eğer gerçekten aşıksam bu duygu öylece küçük kalacak bir duygu değildi. Ve galiba ben Ayaz Günay'a âşık olmuştum. Ne kadar dirensemde ne kadar âşık olmaktan korksamda ben Ayaz'a âşık olmuştum. Ama bizim aşkımız Juliet ve Romeo kadar imkansızdı. Ama aşkın önüne geçilemezdi. Bu bir savaştı, ve ben bu savaşı kaybetmiştim. Ben Ayaz Günay'a âşık olarak bu savaşı kaybetmiştim. Ama şimdi aşkan daha önemli olaylar vardı. Ve bu olaylar sonunda Ayaz'a bir şey olur diye deli gibi korkuyordum. Ama eğer ona bir şey olacaksa onun için kendi canımdan olmaya bile razıydım....
-BÖLÜM SONU-
YAZAR NOTTUU!!!:
Selaaammmlaaaarrr okurrrrlaaar
Evvvet bu bölüm böyleydiii. Umadım beğenmişsinizdirrrr. Çok yakında bir felaket mı geliyor yoksa bu felakat daha uzakta mı ? Peki Ilgın fark ettiği bu duygular ile ne yapacakk ? Merak ediyorsanız bölümleerii okumaya devaam edebilrissiniz bana destek olduğunuz için çooook teşekkürler. Benim dostumda kitap yazıyoor ismi 'Ay Ve Yıldızın Laneti' onada destek olursanız sevinirim. Yanlışlarım olursa beni düzeltirseniz yine sevinirrim. O zaman haftaya salı günü saat 20.00'da görüşmmeek üzerree kendinize iyii bakkın okurrlaar BAYYYBAYYIINN.
Bölüm etkileşimi
